Kamperen? Ikke?

Toen we een aantal jaren geleden onze caravan verkochten sprong ik een gat in de lucht: nooit meer met dat rotding achter de auto op vakantie. Nooit meer kamperen! Om te kamperen moet je wel gek zijn, wie doet dat nou voor zijn/haar plezier?

Totdat ik dus ging wandelen om te trainen voor die 4daagse. Lekker lopen, gedachten laten gaan…. Rare ideëen krijgt een mens daarvan. Althans…. ik. Lange afstanden lopen, onderweg kamperen, het idee stond me wel aan. Blijkbaar is wandelen minder gezond voor je hersenen!

Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik een plannetje had opgevat voor het Hemelvaartsweekend. Gerard zou weinig thuis zijn ivm een voetbaljubileum en waarom zou ik dan thuis op de bank blijven zitten?

Het plannetje bleef broeden. Ik raakte het niet kwijt. Het werd zelfs zo erg dat ik opeens bij een kampeerwinkel naar binnen liep om te kijken (alleen te kijken!!!) naar 1-persoons tentjes. Een uur later liep ik met een 2-persoonstentje naar buiten. Dat was niet de bedoeling, maar nu was er dus ook geen weg meer terug. Ik moest wel gaan kamperen. In een tentje. Ik.

Vrijdagmorgen na Hemelvaart moet ik nog werken, maar daarna pak ik de auto in en ga op weg naar Afferden, logeren bij de boswachter, midden in het bos. “Mijn” veldje is snel gevonden (dichtbij toiletgebouw, want ik ken mezelf). Ik zet mijn tentje op zo dicht mogelijk tegen de bosrand aan. Binnen 10 minuten staat mijn luxe onderkomen, de “inrichting” is een fluitje van een cent (tsja, weinig meenemen heeft zijn voordelen).

Daarna kan het trainingsweekend beginnen. Met een rondje wandelen. Ik heb een route  in mijn horloge, maar natuurlijk kom ik onderweg veel leukere paadjes tegen en wijk ik al snel af van de route. Paadje links, rechts, heuveltje op, uitkijktoren op, rondkijken, doorlopen, schrikken van verstopte geiten (wie verwacht er nou geiten???), kwakende kikkers, hertjes die voor je op de vlucht slaan. Kortom een heerlijk rondje alleen door de wildernis van Afferden. En uiteindelijk toch via mijn horloge terug naar de camping. Thank God for gps!

Terug bij mijn tentje is het tijd voor het campingdiner: broodjes gekookt ei. Tsja, als je geen gelegenheid hebt tot koken (geen gas, geen vuur, geen elektriciteit), dan moet je iets. Wiebelend met een bord op schoot maak ik mijn broodjes klaar, slok thee uit de thermoskan erbij, bakje mango, bakje kwark. Een prima maaltje!

En dan wordt het donker. Om in mijn uppie buiten de tent te blijven zitten met een lampje en me op te laten eten door vliegend gespuis, trekt me niet. Dan maar op tijd naar bed. Tanden poetsen in de open lucht (wasbakken zijn alleen buiten) en de tent in, languit op het matje. Eigenlijk ligt dat best wel lekker. Geen last van kou of van een ongelijke ondergrond. Slaapzak dichtritsen, lampje uit en proberen te slapen.

Blijkbaar had ik het lampje in de tent niet aan moeten doen. In de tent heb ik geen last van muggen en andere rotbeesten, maar rondom de tent dus wel. Er waren wat rotzakken tussen de 2 tentdoeken gevlogen en boven mijn hoofd gingen ze nogal te keer. Ze blijven zoemen en fladderen en houden me uit mijn slaap. Irritant gespuis! En natuurlijk moet ik ook 2x naar de wc en dus over een donkere camping lopen. Vind ik het nog leuk? Ja, nog steeds! En eigenlijk slaap ik best goed, want ik word pas om 8.15 wakker. Veel te laat naar mijn zin, want ik had ivm de warmte al vroeg op pad willen zijn.

Douchen in 1 van de 2 douchecabines, op slippers en vooral de muren niet aanraken. Met een waterstraal die reageert op het gebruik van de andere kranen. Ik begin met een prima warme straal water. Maar dan draait iemand buiten een kraan open. Heet! Snel koude kraan open, buiten wordt de kraan dicht gedraaid, koud! Koude kraan weer dicht, lekker warm, buiten weer de warmwater kraan open, koud, enz enz enz. Ik wist dat het hier basic zou zijn en dat is het dus ook, iets van cold turkey kamperen of zo.

Daarna broodjes jam en koude thee als ontbijt en rugzakje inpakken met vooral veel water en op pad voor mijn 30km wandeling. Vooral het eerste deel van de wandeling is door erg mooi gebied. De Maasduinen heeft hele mooie delen, kleine  paadjes, kapelletjes, ruines, duinen en watervlaktes. Af en toe voelde ik me als Remi, helemaal alleen op de wereld. Werkelijk genieten van de omgeving, van de natuur, van de warmte.

Na 15 km kom ik bij een pontje over het water. Via de trekkabel kom ik aan de overkant en daar is mijn 1e stop van vandaag. Gelukkig, want mijn water is op en met dit weer is een nieuwe voorraad wel nodig. Bovendien is een terrasje altijd goed 🙂

Na een half uurtje loop ik verder. Helaas is dit deel van de route verhard en door dorpen. Minder mooi, maar wel makkelijk lopen, zonder struikgewas en wortels over het pad. De 2e pauze is na 10 km, een terras vlakbij de camping. Even zitten, drinken, opnieuw water bijvullen en dan op pad voor het laatste deel. Nog een rondje door het bos achter de camping. DSC_0060Helaas loop ik tegen een afgesloten hek aan. Ik twijfel even of ik er omheen wil lopen, maar eigenlijk heb ik er wel genoeg van voor vandaag. En heb ik zin om languit bij de tent in de zon te zitten. Het is genoeg geweest. Na 28,5 km sta ik voor mijn tent. De rest van de middag en avond doe ik niet veel. Ik lees wat, ik ga naar de friettent voor wat vulling en lees nog wat meer. Het kamperen bevalt prima, alleen is het wel wat allenig als je ’s avonds voor je tentje zit. Opnieuw op tijd naar bed en met mijn hoofdlampje op nog wat verder lezen. Ik begin te wennen aan vliegende beesten boven mijn hoofd en ik slaap die nacht goed. Af en toe half wakker van regen en onweer, maar eigenlijk hoor ik het nauwelijks.

DSC_0065Zondag wel wat eerder wakker. Om 7 uur lig ik vanaf mijn matje naar buiten te kijken en zie de eekhoorntjes en konijnen rondspringen en huppelen achter mijn tentje. Om half 8 besluit ik op te staan en te beginnen met een rondje hardlopen. Eens voelen wat het lijf wil na 30 km wandelen de dag ervoor. Achilles is (nog altijd) wat stijf, maar na zo’n 2-3 km is dat pijntje weg en kan ik lekker lopen. Geen idee waarheen eigenlijk. Eerste deel langs de grote weg is verhard en dan toch maar een zandpad in en wat rondzwerven. Uiteindelijk herken ik de weg van de dag ervoor en vind ik tegengesteld de weg terug. Het is warm en benauwd en na 7 km begint het te regenen, dike druppels, de afkoeling is me welkom. Maar dan begint het te donderen in de verte. Da’s minder, maar gelukkig nog ver weg. Beetje doorlopen dus naar de camping, om daar compleet doornat aan te komen. Oke… kamperen in de regen was nooit de bedoeling…..

Ik sta wat besluiteloos bij mijn tent. Wat doe ik nu? Eerst douchen en daarna ontbijten? In de regen buiten ontbijten gaat-um niet worden. Languit in de tent op mijn matje eten lijkt me ook niks. De overdekte pick-nickplek trekt me ook niet. En het ziet er naar uit dat het voorlopig wel blijft regenen. Opeens is het besluit genomen. Ik haal de auto, smijt alles uit de tent op de achterbank. Dan trek ik de haringen uit de grond en de stokken uit de tent en flikker de natte tentdoeken achterin de kofferbak. Binnen 15 minuten is mijn kampeerplekje weer leeg en kan ik naar huis. Onderweg krijg ik nog een flikse onweersbui over me heen. En dan ben ik helemaal blij dat ik ervoor gekozen heb om te vertrekken. Bezweet en hongerig kom ik thuis. En wat is het dan heerlijk om onder mijn eigen douche te stappen en daarna de koelkast open te trekken voor de lunch.

Het kampeer-avontuur was leuk, viel absoluut niet tegen en ga ik zeker nog eens herhalen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Kamperen? Ikke?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s