Het 6e rondje eilanden

Het 6e rondje Eilanden

IMG-20170729-WA0015Het is 15.40 op zaterdagmiddag. Ik sta met nog een aantal anderen in de motregen op een ponton langs Eiland 1 in de Vinkeveense Plassen. Ik vraag me af wat ik daar eigenlijk doe. Waarom ik zo nodig daar wilde staan. Mijn starttijd is 15.41 en ik heb nog 1 minuut om me te bedenken. Maar eigenlijk wil ik dat niet. Bovendien staan Paula en Camiel in een startgroep achter me en die zullen me niet zomaar laten gaan. Niet na alle moeite die het ze gekost heeft, om mij zover te krijgen om toch te gaan starten 😉 Want toen ik vanmorgen de golven zag en de wind voelde, besloot ik niet te gaan starten. Maar toch sta ik nu hier. Nog 30 seconden…..

De speaker vertelt van alles. Ik hoor dat hij wat zegt, maar niet wat. Waarschijnlijk namen of nummers van de groep die nu aan de beurt is om het water in te gaan. Ik hoor het niet echt. Kijk om me heen en zie nummer 227 vlak naast me staan. Ik ben 229. Een startsein en 227 springt in het water. Ik bedenk me dat dit dus mijn startgroep moet zijn en dat ik nu dus ook moet. Terug is niet meer mogelijk, alleen vooruit, het water in.

Ik spring. Koud. Nat. Diep. Omhoog, kop boven water. Jemig, wat is dat water koud! Maar 1 oplossing: zwemmen en warm worden. Iets met ik worstel en blijf boven ofzo. Zwemmen en snel, want de volgende groep gaat zo springen en liefst niet bovenop mij. Weg van de ponton dus. Richting de brug. De eerste afstand is de langste (400m) en als ik dat kan, kan ik alles! Hoop ik. Houd ik mezelf voor. Onder de brug door, richting Eiland 2, het redelijk rustige water wordt minder rustig in de doorgang tussen de eilanden. Met mijn beperkte ervaring in open water (pas 3x eerder) is dit totaal nieuw. Borstcrawl wordt het vandaag niet, ik ben blij met de extra aandacht die zwemmeester Bart ook aan schoolslag besteed. Want geen haar op mijn natte kop die eraan denkt mijn hoofd onder water te steken!

Golven, windkracht 4 en ingehaald worden door andere zwemmers….. Water in mijn mond, rustig blijven, uitspugen en blijven bewegen. Eiland 2 komt in zicht, ik zie mensen langs de kant in het water lopen. Dus het is ondiep hier. Een geruststellend idee. Ik kan staan als het nodig is, maar blijf gewoon zwemmen. Ondertussen heb ik het niet meer koud, maar ril al bij de gedachte dat ik zo het water uit moet en dus zeiknat over Eiland 2 moet lopen. Rechtop komen, water uit, strandje over en hardlopen over het gras, langs de linten over eiland 2, richting de volgende plons. En het is gek genoeg helemaal niet koud. Weer een zorg die ik af kan strepen.

Ik wist dat de golfslag tussen Eiland 2 en 3 en daarna tussen Eiland 3 en 4 het ergst zou zijn. Gelukkig kan ik al vanaf de kant zien waar ik er weer uit mag, zo’n 150m zal het beide keren zijn. Maar djeeeez wat een golven. Op hoop van zegen plons ik er weer in. Tegen de golven in valt nog niet mee. Gelukkig liggen er wat reddingsbootjes in het water langs ons. Ik registreer ze en hoop ze niet nodig te hebben. En echt diep zal het ook niet zijn, dus gewoon rustig blijven en doorgaan. Hoe sneller ik zwem, hoe eerder ik er weer uit mag. Trapje op en rennen over Eiland 3.

En als ik dan ook van Eiland 3 naar Eiland 4 gezwommen heb, weet ik dat het ergste met de golven achter de rug is. Vanaf nu draait de wind en de golven worden dus minder. Bovendien zijn de afstandjes tussen de eilanden nu niet groot meer, soms zelfs maar 50 meter. Eiland na eiland verslint ik, het aftellen is begonnen. En dan opeens loop ik op Eiland 12 en weet ik dat ik nog maar 1x 50 meter hoef te zwemmen, nog maar 1x eruit hoef te klimmen en nog maar 1x een stukje hoef hard te lopen. Ik ga het gewoon halen!

Mijn laatste plons in het water. Gerard en Paula zie ik aan de overkant staan. Camiel staat bij het trapje om me eruit te hijsen en dan ga ik het laatste stukje lopen, richting de finishboog. Yeah man! Ik kan gewoon zwemmen en lopen en lopen en zwemmen. Zelfs met dit rotweer, zelfs met die golven. Finish over, horloge uit, en de verdiende handdoek om me heen slaan.

IMG_20170729_195837_251

Ik zag er behoorlijk tegenop. Wilde zelfs niet meedoen. Bang voor de golven, bang om ergens op een eilandje te blijven steken en niet meer verder te durven. Of nog erger, eruit gevist moeten worden door een reddingsboot. Allemaal spoken in mijn hoofd, want het ging gewoon goed, zonder problemen. Het water in de Vinkeveense plassen heb ik regelmatig geproefd, maar de zwemlessen hebben me wel de ervaring opgeleverd om rustig te blijven en niet in paniek te raken voor wat water. Blij dat ik het toch gedaan heb.

En reden genoeg om verder te gaan met de zwemlessen. Want dit was toch wel erg leuk.

Weer een √

Advertenties

4daagse Nijmegen 2017

4daagse, 4daagse Nijmegen, Nijmegen

Een bucketlist-dingetje was het, het lopen van de 4daagse in Nijmegen. Eén die er al best lang op stond, maar de uitvoering liet nogal op zich wachten. Tot dit jaar. Na een fles rosé, kreeg ik 2 vriendinnen zo gek om zich samen met mij in te schrijven. Eén werd helaas niet ingeloot, maar Lisette en ikzelf wel.

IMG-20170717-WA0017IMG-20170717-WA0016Op maandag 16 juli melden we ons bij het startburo op de Wedren. We krijgen onze gele polsbandjes aangemeten die we de hele week om moeten houden en ook de startkaart voor de volgende dag uitgereikt. Nog geen idee wat ons te wachten staat. Ja, wandelen met heel veel mensen om ons heen, maar hoe het is om 4 dagen achter elkaar 40 km te wandelen…… Geen idee, maar we zullen er nu snel achter komen. We kijken rond op de wedren, kopen een t-shirt, beslissen nog even geen souvenir te kopen (eerst uitlopen!) en gaan daarna op tijd eten om vroeg naar bed te kunnen. Wat mij betreft, ik ben er klaar voor, kom maar op met die 4daagse!

Ik lig ’s avonds om half 9 op bed. In het studentenhuis van mijn oudste dochter. Half 9…. klaarwakker natuurlijk. Ik moet slapen, maar lig te draaien en de woelen, val in slaap, schrik weer wakker. Ach ik herken het van de laatste nacht voor een hardloopwedstrijd en kan  me er niet echt druk om maken. Dit hoort erbij.

Dinsdag gaat de wekker om 4!!! uur. Meteen ook krijg ik een appje van Lisette: wakker? Ja, ik ben wakker. Valt niet tegen hè  🙂 Om 4.45 uur is Lisette bij mij, zij logeert in het studentenhuis van haar zoon en zet de fiets hier neer, zodat we samen naar de Wedren kunnen. Dwars door de stad lopen we en het is er nog altijd gezellig druk. Veel nachtbrakers zijn nog op pad, ze komen van de diverse 4daagse feesten vandaan. Succeswensen vliegen ons om de oren.

Maar dat is nog niks vergeleken bij de wedren. Niet alleen wandelaars verzamelen zich daar, maar ook publiek. Iets waar ik van tevoren niet aan gedacht had. Wie gaat er nou om 5 uur ’s morgens een stel wandelaars uitzwaaien? Nou, laat dat maar aan de studenten over! Ongelooflijk, succeswensen, high5’s, opmerkingen, zij zijn klaarwakker en maken er een feestje van voor ons.

In de rij bij de startpoorten. Even een kort toespraakje en dan het startsein. Eén voor één worden alle armbanden gescand. En na een kwartiertje wachten kunnen we op pad voor onze 1e dag. Meteen is het druk, ik weet nu dus ook meteen wat bedoelt wordt met: eigen tempo lopen is niet mogelijk. We slingeren ons wat door de mensenmassa heen, maar dat schiet ook niet op en kost allleen energie. We passen ons aan en lopen achter de meute aan. De stad uit, de brug over en de dijk op. En hier staat al publiek. Werkelijk, dat had ik dus niet verwacht! Niet om deze tijd. Maar in de loop van de dag wordt dat alleen nog maar meer. Publiek, rijen dik, kinderen en volwassenen die snoep, appels, tomaten, watermeloen, zoute stengels, en van alles en nog wat uitdelen. Kraampjes langs de weg die van alles verkopen. We hadden eigenlijk niks mee hoeven nemen, alles is te krijg en te koop langs de route.

DSC_0826De eerste dag is alles nieuw en kijken we onze ogen uit. Wat een mensen, wat een publiek, wat een feest. Telkens als we er wat doorheen zitten, is er wel weer iets waardoor we opgezweept worden. De carnavalskrakers vliegen ons om de oren YMCA – ich bin wie du- leef- werkelijk, alle muziek waar ik niet van hou komt langs. En vind ik nog leuk ook. En telkens als een dj vraagt: waar zijn die handjes? Dan vliegen mijn armen de lucht in: daar zijn die handjes! Het lijkt wel een pavlov reactie. De eerste dag gaat redelijk snel voorbij, al ben ik heel blij als we het Faberplein opdraaien en ik even naar oudste dochter kan zwaaien – daar ben ik weer – en dan het laatste stukje naar de Wedren. Armband laten scannen, startkaart met de controle-knipjes inleveren, nieuwe startkaart ontvangen en dan even zitten, bijkomen en vervolgens terug naar het studentenhuis.

DSC_0805Woensdag is het snikheet. We hebben ons voorgenomen om lekker rustig te lopen, te koelen met natte zakdoeken in onze nek, veel te drinken en elkaar in de gaten te houden. En ondanks de warmte is het vandaag ook weer overal druk langs het parcours. Werkelijk, dit had ik nooit kunnen bedenken, al die mensen die er een feest van maken langs de kant, zodat wij kunnen wandelen. De warmte valt ons nogal mee, er staat een lekker windje, er is water genoeg langs de kant en ook deze dag lopen we redelijk makkelijk uit. Dag 2 zit erop, we zijn alweer halverwege.

DSC_0811Donderdag word ik wakker van het onweer. Het is nog geen 4 uur en de regen slaat tegen de ramen. Ai…. dat belooft wat voor vandaag. Lisette en ik appen wat heen en weer. We mogen vandaag weer vroeg starten, maar gaan we dat ook doen? Wachten we tot het droog is? Nou, volgens de weerappjes heeft dat laatste geen zin en dus besluiten we maar om gewoon te gaan. Niet piepen en mauwen, wandelen! En dus lopen we tegen 5 uur de Wedren op en is het tijdens de start gewoon droog. De eerste 12 km lopen we lekker door, het miezert een beetje maar over het algemeen valt het nogal mee. Totdat we een korte pauze inlassen en we nog maar nauwelijks op een bankje zitten en het begint te plenzen! We kijken elkaar even aan, trekken de ponchos uit de tas, hullen ons in plastic en lopen door. Pauzeren op een bankje in de stromende regen is niks.

De regen stopt weer na een paar kilometer. We lopen op een lange, lange weg met hier en daar een boerderij. Ergens langs die weg staan een paar vrouwen onder een partytent ons aan te moedigen. En onder die partytent staan een aantal lege stoelen….. We kijken elkaar even aan en vragen dan aan de dames of we even mogen zitten. Natuurlijk mag dat. Heerlijk om even pauze te nemen. En we hebben geluk: het begint weer te plenzen! Wij zitten droog onder de partytent en besluiten te blijven zitten! Knappe jongen die ons uit deze stoelen krijgt!

Er komt een meisje bij ons zitten, een bekende van de dames. Ze is nat, moe en heeft er geen zin meer in. Haar loopmaatje is de dag ervoor afgehakt en zij wil nu stoppen. De dames ontfermen zich over haar, ze zit er helemaal doorheen. Lisette en ik kijken elkaar even aan en zonder woorden nemen we een besluit: wil je met ons meelopen? We laten haar even lekker zitten (vinden we zelf ook niet erg) en gaan dan met z’n 3en op pad. De eerste kilometers besteden we aan elkaar leren kennen. Even verdwijnt de moeheid en we lopen weer een aantal kilometers door.

De 7heuvelenweg is helemaal een feest. Ik kijk mijn ogen uit! Werkelijk, ongelooflijk! Ik ken deze weg van mijn 2 deelnames aan de 7heuvelenloop, ooit, lang geleden, maar wat ik nu meemaak……. Langs de hele weg staan campers. Die staan er blijkbaar al een aantal dagen, want ze willen allemaal het beste plekje hebben. Langs een weg waar niks te doen is, je camper parkeren om op die ene dag een lange stoet lopers langs te zien komen. Echt, het is niet te geloven. Overal aanmoedigingen, snoep, koek, komkommers, van alles wordt er uitgedeeld. Het is alsof we een hele bijzondere prestatie neerzetten en zij staan er om ons te ondersteunen. Ik vind het onbegrijpelijk, maar geweldig!

Dag 3 lopen we ook zonder problemen uit. Ja, we zijn moe, maar dat mag. Nog maar 1 dag. We vragen Laura of ze ook de laatste dag met ons mee wil lopen en zo komt het dat we op vrijdag met z’n 3en starten. Al moeten we kruipen, deze dag gaan we volbrengen!

DSC_0834Tot 20 km is het redelijk rustig, maar dan begint het. Dorpje na dorpje loopt uit om ons te zien en er een feest van te maken. Het is nog drukker dan de afgelopen dagen. En dan draaien we de Via Gladiola op. Volgens de verhalen moet dit echt helemaal fantastisch zijn.

De Via Gladiola is zo’n 8 km lang. En hoe verder je erop loopt, hoe drukker het wordt. Langs de kant, maar ook op het parcours. Zo druk, dat je niet meer fatsoenlijk kunt lopen. Het tempo zakt terug van net geen 5km per uur, naar onder de 4 km. Dit is niet meer wandelen, dit is sjokken. Wandelaars schieten van links naar rechts voor mijn voeten om bij bekenden langs de kant te komen. Er staan kinderen midden op de weg voor een high5, fanfarekorpsen lopen opeens op de weg en die gaan niet echt snel. Het stropt aan alle kanten. Ik ben moe. Ik denk aan de Malpie, aan niemand die voor mijn voeten loopt, aan het bos dat voor mij alleen is. Ik heb er genoeg van. Tot dan vond ik al die aandacht, al dat publiek leuk. Nu niet meer. Ik wil alleen maar finishen en klaar zijn. Wat voor veel wandelaars het hoogtepunt van de 4daagse is, is voor mij een afknapper. Ik weet dat dit erbij hoort, maar ik zou het graag omzeilen, erlangs lopen, niet in deze drukte lopen.

DSC_0855We sjokken door. Want er is maar 1 weg naar de finish. Over die Via Gladiola. Langzaam maar zeker komt het einde in zicht. De lange lange Sint Annastraat door, het Keizer Karelplein over en dan eindelijk, eindelijk de Wedren op. Yes! We hebben het gehaald.  Voor de laatste keer wordt onze armband gescand. Met z’n 3en lopen we naar het kraampje waar we voor het laatst onze startkaart inleveren en er vandaag geen nieuwe startkaart voor terugkrijgen, maar een medaille. Onze eerste 4daagse medaille! Trots op onszelf en elkaar laten we ons ergens op de stoep zakken. Eerst even bijkomen, medaille bewonderen, elkaar feliciteren en vooral even uit de drukte. We hebben het gedaan, in 4 dagen tijd ruim 160 km afgelegd. Zonder pijntjes en zonder blaren. Ja, moe zijn we, maar dat mag.

We nemen afscheid van Laura en gaan naar het Faberplein, waar onze gezinnen op ons wachten. De medaille laten zien, wat drinken en daarna snel zitten om wat te eten, want staan aan de bar is even niet aan ons besteed. Heerljk gevoel, dat moe zijn en weten dat het doel bereikt is. En morgen niet achterlijk vroeg op vind ik ook helemaal geweldig!

Een week in Nijmegen, zo lang naar uitgekeken, zo snel voorbij. Een mooie week, één die ik niet had willen missen. Of ik de 4daagse nog eens ga lopen? Ik zal niet keihard nooit zeggen, maar de 4daagsekoorts heeft me niet te pakken gekregen. Het was mooi om mee te maken, blij dat ik het gedaan heb! Fijn dat Lisette die kilometers met me mee wilde lopen, zonder haar had ik dit nooit gedaan!

Nijmeegse 4daagse √