Tegenstelling

Persoonlijk, Trailrunning

Tegenstellingen, ik houd ervan. Uitersten, niet alles hetzelfde, afwisseling, ontdekken, grenzen opzoeken, neus stoten, vallen en opstaan, stoppen en verdergaan, opnieuw beginnen, afzien en tegelijk genieten. Ook in mijn werk is elke dag anders, nooit saai en voorspelbaar. Mijn weekenden zijn gelukkig ook steeds vaker gevuld met afwisseling, drukte en stilte.

Dit weekend genoot ik weer van zo’n tegenstelling. De vrijdagavond lag ik lam op de bank na een week van veel uren werken. Lekker languit, tv aan, pot thee, zak chips, boek ernaast, gewoon niets van plan. Maar dan begin je te appen, er waren wat feestjes in Eindhoven, wie ging waar naartoe? En ging ik ook nog ergens naartoe? Nee, geen zin, ik blijf lekker op de bank hangen.

Een uur later stap ik een donkere, drukke, volle, lawaaierige kroeg binnen. Biertje hier, praatje daar, oude vrienden, nieuwe bekenden. Heerlijk zo’n groep mensen, waarbij je je meteen op je gemak voelt. Het werd redelijk laat en ik was heel blij met mijn lift naar huis, want rechtop op de fiets zou best wel moeilijk zijn geweest op dat moment.

Zaterdag word ik wakker van de zon in mijn gezicht. Heerlijk om zo wakker te worden, gewekt worden door een uitbundig, stralende zon. Na wat opstartproblemen, toch af en toe wel moeilijk na zo’n vrijdagavond….. loop ik uiteindelijk tegen het middaguur de deur uit, en het bos in. Fijn om in de stad te wonen en toch met 500m in het bos te staan. De bedoeling is een rustige, weer iets langere duurloop dan vorige week. Gewoon wat zwerven en maar zien waar ik uitkom.

Het eerste stuk bos is nog best bevolkt, met wandelaars en baasjes die hun hond rondslingeren. Maar als ik eenmaal over de A67 ben, wordt het stiller en rustiger. Hier kom ik bijna niemand meer tegen. Weg van de drukte, paadje links, paadje rechts. Geen idee meer waar ik ben. Heerlijk met dit mooie weer in een stil bos. Geen mensen, geen gezeur, geen drukte, geen verwachtingen. Alleen ik en de bomen, het geritsel in de struiken, de zon op mijn pad. Genieten met hoofdletter G.

Bryan Adams blijft in mijn hoofd zingen:
Eighteen ‘til I die, gonna be eighteen ‘til I die
Ya it sure feels good to be alive
Someday I’ll be eighteen goin’ on fifty five, eighteen ‘til I die

Steeds vaker het gevoel dat het leven zo verdomd leuk kan zijn!

Een uur of 2 later ben ik weer thuis. Moeie benen, maar met het gevoel weer iets gedaan te hebben dat op duurloop lijkt. Heerlijk, een avond in een drukke kroeg, harde muziek en veel mensen. De volgende dag, rust en stilte en het remy-gevoel. Ik houd ervan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s