Gulpener Winter Trail

Uncategorized

Het is donker, mijn hoofdlampje schijnt op een klein stukje van het modderige pad voor me, het regent, de wind blaast me recht in mijn gezicht. Ik heb het koud, ik ben moe, mijn benen doen pijn en ik zit van top tot teen onder de modder door een glibberige valpartij. Maar ik betrap mezelf erop dat ik loop te grijnzen, een grijns van oor tot oor, want wat is het heerlijk om hier te lopen!

Eind oktober kom ik op facebook een berichtje tegen over de Gulpener Winter Trail, een 20 km trail rondom Gulpen. Kleinschalig, zonder start- en finishboog, zonder toeters en bellen, zonder tijdsregistratie, zonder pijltjes. Maar wel met gpx-route en na afloop bier en burger. Ik twijfel kort, maar nadat Ingrid mij toezegt het leuk te vinden om samen te lopen, zoals we ooit, lang geleden wel vaker deden, hak ik de knoop door.

Zondagmiddag, na een korte briefing, komt om 15.00 uur de hele groep in beweging, eerst een stukje door het dorp en dan de paden op, de blubber in. Navigeren op gpx, ouwehoeren met Ingrid en haar man Onno en profiteren van het daglicht zolang het er nog is. De eerste kilometers gaan snel voorbij, ik merk wel dat ik nog niet de conditie heb als ooit, maar het lukt, ik loop, ik klim, ik glibber, maar vooral, ik kom vooruit en heb het naar mijn zin.

Langzaam wordt het donker, de hoofdlampjes worden aangezet en de grote, wijde wereld maakt plaats voor een straaltje licht vlak voor mijn voeten. Alles wordt buitengesloten, behalve de lampjes van Ingrid en Onno vlak voor me. Fijn is dit, zo met z’n 3en door het donkere bos, ieder in zijn/haar eigen lichtbubbel, de gesprekken verstommen, we lopen samen en toch alleen in onze gedachtes.

(foto’s met dank aan Onno)

Ondertussen begint het harder te regenen en op de open vlaktes waait het stevig. Tegen uiteraard! Mijn benen hebben wel een beetje genoeg van de heuvels, maar stoppen is geen optie. En gelukkig ga je na een klim ook weer heerlijk omlaag en dat gaat nog best wel lekker. En op zo’n lange afdaling, glibberend door de modder, waarin ik ook nog even languit ga liggen, vraag ik me af waarom dit nou eigenlijk zo leuk is. Nat, koud, moe en modderig, maar zoveel leuker dan op de bank voor de tv!

En dan komt eindelijk de kerk van Gulpen in zicht, verharde weg weer onder de voeten, de laatste afdaling naar het Brouwlokaal en dan binnen warmte en licht. Wat kan een mens heerlijk afzien, gruwelijk pijn in haar benen hebben, totaal geen zin hebben in weer een beklimming, uitglijden op glibberige paden, nat zijn, koud zijn en toch genieten! Genieten tot en met van het weer lopen op de trails.

Binnen snel alle natte kleding uit en warme, droge kleding aan. We krijgen een hamburger een een biertje en vinden gelukkig een zitplaatsje in het Brouwlokaal. Zitten is toch ook wel fijn na zo’n baggertocht. Zeker in goed gezelschap!

Mijn conditie is nog lang niet waar ik die hebben wil, ooit lachte ik om 20 kilometer, eitje! Nu is het werken en doorzetten, maar ik weet weer waar ik het voor doe. De komende tijd opbouwen, hoogtemeters maken op 1 of andere manier en vaker de trails op. Laat 2020 maar komen, ik ben wel klaar met 2019.

Een gedachte over “Gulpener Winter Trail

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s