Gebroken hart

Uncategorized

2019…. ik dacht dat het niet slechter kon dan 2018, maar daarin vergiste ik me. Dit afgelopen jaar was echt een zwart dieptepunt. Diep, donker en uitzichtloos. Goddank had ik mijn vrienden en mijn zus die mij er doorheen hielpen.

Facebook geeft aan het einde van het jaar een overzicht met hoogtepunten van het afgelopen jaar en lang durfde ik die niet te openen. Toen ik dat uiteindelijk wel deed, realiseerde ik me pas dat er toch echt wel een heel aantal mooie dingen waren gebeurd afgelopen jaar. Concerten, vakantie, drankjes, vrienden….. Waarom weegt het negatieve toch zoveel zwaarder dan het positieve?

Afgelopen maand heb ik heel veel nagedacht. Nachtenlang wakker gelegen met de vraag: waarom voelt dit zo zwaar, zo alleen, zo moeilijk? Moet ik naar een dokter, moet ik pillen gaan slikken om niet meer depressief te zijn? Moet ik gewoon stoppen met alles? Waarom is dit zo moeilijk, waarom kost iedere dag zo’n energie en waarom ben ik altijd zo moe?

Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Ondanks dat ik zelf een einde heb gemaakt aan mijn huwelijk, de knoop heb door gehakt, heb ik toch een gebroken hart. En het wordt tijd dat ik dat aan mezelf durf toe te geven.

Ons huwelijk verbreken was loodzwaar, is het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. En ja, de liefde die ik ooit voelde voor hem (en hij voor mij) was al lang weg, maar toch gingen we door. Ieder op ons eigen pad en ook wel samen. Want een hekel aan elkaar, dat hadden en hebben we zeker niet. Ondanks de pijn die we elkaar deden, kunnen we nu gelukkig wel samen verder, in onze eigen toekomst. Ieder ons eigen pad kiezen, verder gaan en weer gelukkig worden….. ik denk nog altijd dat dat een goede keuze is geweest.

Maar het verdriet is er niet minder om. Want dit heb ik nooit gewild. Ik dacht altijd dat het voor eeuwig zou zijn. Wat mij zo’n verdriet doet is wat nooit zal zijn. Die veilige thuishaven voor de kinderen, samen oud worden, samen opa en oma zijn. De gelukkige thuissituatie, zoals in boeken en films, dat wilde ik. En dat zal ik nooit hebben. En dat doet nog steeds pijn.

Het wordt tijd dat ik verder ga. Wat nooit zal zijn, accepteren. Blijven hangen is zinloos. Ik moet gaan leven in plaats van iedere dag weer overleven.

Afgelopen 2 jaar heb ik niet tot weinig gesport. Af en toe mezelf gedwongen om te gaan lopen, om naar de sportschool te gaan. Elke excuus dat ik kon bedenken, greep ik aan. En sporten was altijd die uitlaatklep, die ik zo nodig had om mezelf staande te houden.

Vorige week heb ik mezelf aangemeld bij een nieuwe sportschool. Met begeleiding, met een doel voor komend jaar. Het “hard”lopen moet ik weer fatsoenlijk oppakken, een kilo of 10 afvallen en mijn doel halen! Het wordt tijd dat ik mijn leven weer naar me toetrek.

Ondanks de goede voornemens, realiseer ik me dat opschrijven makkelijker is dan uitvoeren. Er zijn tijden geweest dat ik wilde opgeven, en die zullen beslist niet zomaar wegblijven. Maar ik hoop op veel schoppen onder mn kont van mijn vrienden, zodat ik eind volgend jaar kan zeggen: ja, dit was een veel beter jaar, ik heb vertrouwen in de rest van mijn leven!

Ik wens jullie een mooi jaar, met veel liefde en gezondheid!

5 gedachtes over “Gebroken hart

  1. Esther, weer een mooi duidelijk geschreven emotioneel verhaal hoe je je voelt en hoe je nu in het leven staat. Het doet me ook nadenken en realiseren wat ik zelf heb. Ik wens je een goed 2020 toe.

  2. Ach lieverd wat een eerlijk maar vooral ook herkenbaar verhaal! Afscheid nemen van hetgeen zo vanzelfspekend was (die toekomst als gezin) doet enorm veel pijn, het gat erna is diep maar ook zijn daar weer heel voorzichtig de lichtpuntjes. En die zullen er steeds meer zijn. Lichtjes in de duisternis. En als we die even niet kunnen ontdekken helpen we elkaar die weer te zien. Dus wens ik jou (ons) een (ver) licht 2020 😘

  3. Esther, deze week nog gehad over de gourmetavonden tis dan lang geleden maar bij de kids nog steeds een mooie dierbare herinnering.
    Het zal je goed gaan in 2020. KEN je een beetje ….je bent een doorzetter . Een slimme vrouw die weet wat ze wil. Keuzes maken hoort ook bij het leven al is dat vaak moeilijk. Maar zie je hebt het helder in je hoofd want je schrijft het toch maar op. Klasse.
    Wie weet zie ik je een keertje voor een koffietje of thee je weet waar ik woon. Je bent van harte welkom.

  4. Het leven gaat vaak niet zoals we zouden willen. Maar probeer de mooie dingen te laten overheersen. Ik hoop dat ik je af en toe een schop onder je kont mag geven maar ik denk dat het niet vaak meer nodig zal zijn. Je bent op de goede weg. Op naar een liefdevol gezellig 2020

  5. Zo te lezen kan 2020 alleen maar beter worden voor jou.
    Terugkijken is goed, maar nu mag je de pagina omslaan en nieuwe krabbels op papier zetten. Ik hoop dat je je weg vindt en een fantastisch en sportief jaar tegemoet gaat waarin alles om je heen zijn eigen plekje krijgt. Het is je gegund!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s