Warmte en licht

Uncategorized

De afgelopen jaren zat ik in een put en kon er niet uit. Een uitzichtloze, diepe, donkere put, zonder ladder. Ik lag op de bodem en kon vandaar omhoog kijken, waar ik, ver boven mij, een klein, rond licht zag. Maar zonder enige mogelijkheid om daar te komen. Geen ladder, geen touw. Geen energie, geen kracht, geen moed.

Met de rotte planken op de bodem, die ooit een stevige trap moeten zijn geweest, deed ik wel eens een halfslachtige poging een nieuwe trap te bouwen. Soms lukte het me om een paar treden omhoog te klimmen, maar dan zakte ik toch weer door een plank omlaag naar de bodem. En zodra ik die weer raakte, gaf ik de moed op, bleef ik liggen, was alle kracht en energie weer weg en kon ik geen stap meer verzetten.

Gelukkig had ik mijn vrienden, mijn kinderen en mijn zus die weigerden om me daar te laten zitten. Zij reikten mij hun hand, gaven me met regelmaat een trap onder mijn kont, nodigden me uit voor iets leuks of dronken samen met mij een fles rosé leeg. Op die manier gooiden ze mij nieuwe planken toe, redenen om toch door te gaan.

Eind 2019 werd eindelijk ons huis verkocht. Dat gaf me de kracht om opnieuw te timmeren aan de zoveelste trap. Steviger dan voorheen en eindelijk waren daar dan traptredes die me wel kon houden, waar ik niet doorheen zakte. Het licht kwam dichterbij en ik koesterde mezelf in warmte. Met nog een lange weg af te leggen, durfde ik weer hoop te hebben.

En toen ik zelf een huisje kon kopen, timmerde ik hier en daar nog wat extra spijkers in die trap. Ik wilde uit de put. De hypotheek kwam rond en weer klom ik een paar treden verder naar boven. Het werd steeds lichter om me heen en ik kon bijna de rand van de put aanraken. De corona zette me wel wat treden terug, maar de trap zakte niet in. Het fundament was deze keer sterk genoeg.

Ondertussen woon ik nu ruim 5 maanden in mijn huis. Ik kan het soms nog helemaal niet bevatten dat het al zo lang is. Ik ben er op mijn plekje terecht gekomen. Ik kan plannen maken, durf weer te dromen van de mooie dingen in het leven. De trap is deze keer stevig genoeg, ik pak de rand van de put vast en zwaai mijn benen er overheen. Ik sta weer stevig op vaste grond.

Om te voorkomen dat ik ooit weer zo diep zal vallen, heb ik de rand afgebroken en in de put gegooid. De muur die ik om me heen gebouwd had, om me te beschermen tegen nog meer verdriet, ben ik aan het afbreken en de stenen gebruik ik om de put verder te dempen. Hoe ondieper de put, hoe minder ver ik nog ooit zal kunnen vallen.

Ik opende de deuren en ramen van mijn huis om licht en geluk met bakken vol binnen te laten. En dat deed ik precies op tijd. Want er kwam een leuke hardloper langs, die me eerst hielp met wat klusjes in huis en nu terug blijft komen, ook zonder dat er geklust moet worden. Iedere keer dat hij weer naar huis gaat, weet ik ook dat hij graag weer naar me terugkomt. En ik laat hem met liefde en plezier telkens weer binnen. Ik heb geen glazen bol voor de toekomst en die heb ik ook niet nodig. Ik hoef niet alles te weten. Wat ik wel weet, is dat dit heel prettig voelt en ik graag verder onderzoek waar het ons gaat brengen.

Er zijn nog altijd dagen dat ik een stukje somberheid voel opkomen, het verdriet en de rouw zijn nog niet weg en zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen. Maar ik weet nu dat de toekomst weer mooi kan zijn. Ik heb er vertrouwen in dat de zon blijft schijnen. En ik ben nu sterk genoeg om te weten dat er af en toe vast een wolkje voor de zon zal drijven, maar ook dat ik dat aankan. Kom maar op met de toekomst!

2 gedachtes over “Warmte en licht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s