1 jaar Geldrop

Persoonlijk

Het is ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij kan gaan. Het ene moment woon ik nog in een studentenhuis in Eindhoven en het volgende moment woon ik al een jaar in Geldrop.

Eind januari 2020 had ik het geluk om een huisje voor mezelf te kunnen kopen. Na een aantal jaren in tijdelijke woonruimtes, was ik daar wel zo gruwelijk klaar mee! Eindelijk kon ik plannen gaan maken, eindelijk zag ik de toekomst weer open voor me liggen. Het werden nog best spannende tijden, eerst afwachten of mijn hypotheek werd goedgekeurd en daarna de start van de Corona-crisis. Maar door de hulp van een aantal lieve mensen om me heen, kon ik half april verhuizen naar Geldrop.

En wat is het heerlijk om in Geldrop te wonen! Mijn eigen huis. Nog steeds rijd ik iedere dag de oprit van het hofje in met het liedje van Madness in mijn hoofd: “our house, in the middle of our street”. Of in mijn geval: “MY house, on the corner of MY street!” Iedere keer dat ik de sleutel in het slot steek en de deur open, voel ik de warme deken van het binnenkomen in mijn huis, het gevoel van thuiskomen, dat ik zo lang heb gemist is hier weer helemaal terug.

De weken, maanden na de verhuizing kwam er steeds meer een rust over me heen. Het gevoel dat ik op mijn plek terecht was gekomen. Dat het zo heeft moeten zijn. Dat er ergens iemand aan de touwtjes trok en ervoor zorgde dat ik hier kwam te wonen. Ik geloof helemaal niet in hocus-pocus, in hogere machten, maar toch….. de manier waarop ik dit huis bijna aangeboden heb gekregen, dat kan geen toeval zijn. Dit was voorbestemd!

Nu ik weer de ruimte heb, kunnen mijn kinderen wat vaker bij mij komen. Avondjes met een dobbelspelletje, een drankje en vooral een praatje, wat kun je dat ongelooflijk missen. Het niet de moeder kunnen zijn die ik wilde zijn, heeft de afgelopen jaren pijn gedaan. Ik geniet weer ongelooflijk van het samenzijn.

En hoewel ik niet die housewarming heb kunnen geven die ik voor ogen had, heb ik met mijn kinderen, ouders, zus en vrienden toch op zeer beperkte schaal wel wat feestjes gevierd. In de zomer, toen dat gelukkig mocht, kon ik een klein verjaardagsfeestje geven. Tot nog toe bleef het bij die ene keer. Ik hoop toch zo dat we binnen afzienbare tijd veel meer feestjes in die tuin kunnen vieren. Tot die tijd vieren we het leven met minder mensen bij elkaar. Maar met 1 of 2 vrienden samen is het ook heel gezellig.

En doordat ik zelf tot rust kwam, kon ik mijn hart ook weer openstellen. De muren die ik gebouwd had om niet opnieuw de pijn te moeten voelen van liefde die niet verliep zoals ik/wij dat graag hadden gehad, waren hoog en stevig. Maar toen kwam ik Jan tegen die heel langzaam, steen voor steen, die muur afbrak en mij het vertrouwen gaf om hem toe te laten in mijn leven. Heel langzaam bouwen wij nu aan een leven samen. Geen haast, geen overhaaste beslissingen, maar eerst de basis leggen, die een stevig fundament moeten gaan vormen.

Het hardlopen, dat al even op een heel laag pitje stond, begint ook weer vorm te krijgen. Samen met Jan en zijn loopgroep, lopen we op zaterdagochtend in het bos. Uiteraard geheel corona-proof! Ik ben sowieso de langzame slak in het gezelschap en de afstand tussen mij en de rest is ruim meer dan die 1,5 meter 🙂 Het koffiedrinken na afloop en de (on)zinnige praat van hardlopers onderling maakt de ochtend tot een hoogtepuntje in de week. Het lopen in een groep heb ik erg gemist, heerlijk dat ik dit nu weer kan. De kameraadschap van lopers onder elkaar heb ik gemist!

Sinds een paar weken loop ik weer op een schema van Laetitia. Nog heel rustigjes aan, maar wel langzaam de goede kant op. Vorige week deed ik eventjes iets teveel, krachttraining, fietsen en een keer extra lopen, en “pats” zei mijn kuit. Het blijft een kwestie van doseren. Maar na een weekje hardlooprust, heb ik er vertrouwen in dat ik het hardlopen weer kan oppakken. Morgen een rustige duurloop in het bos en dan vanaf maandag weer de start van het vervolgschema. ik heb er zin in!

Tot zover mijn 1e jaar in Geldrop in een notendop. Als ik erop terugkijk kan ik niet anders concluderen dat het een goed jaar is geweest. Ondanks alles wat ik door de corona niet heb kunnen doen, zijn er zo veel dingen die ik wel heb kunnen doen. Weer leven, weer vrolijk zijn, weer doorgaan met genieten. Ik kan lang stil staan bij de feestjes die ik niet heb kunnen vieren, waar ik niet naartoe kon. Maar dat is niet het belangrijkste in het leven. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die door corona zware dreunen hebben te verwerken, waarbij het missen van een feestje totaal in het niet valt .

Voor mij was het eindelijk een jaar zonder stilstand, zonder verdriet, zonder tegenslag. Maar met liefde, geluk en vriendschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s