4daagse Nijmegen 2017

4daagse, 4daagse Nijmegen, Nijmegen

Een bucketlist-dingetje was het, het lopen van de 4daagse in Nijmegen. Eén die er al best lang op stond, maar de uitvoering liet nogal op zich wachten. Tot dit jaar. Na een fles rosé, kreeg ik 2 vriendinnen zo gek om zich samen met mij in te schrijven. Eén werd helaas niet ingeloot, maar Lisette en ikzelf wel.

IMG-20170717-WA0017IMG-20170717-WA0016Op maandag 16 juli melden we ons bij het startburo op de Wedren. We krijgen onze gele polsbandjes aangemeten die we de hele week om moeten houden en ook de startkaart voor de volgende dag uitgereikt. Nog geen idee wat ons te wachten staat. Ja, wandelen met heel veel mensen om ons heen, maar hoe het is om 4 dagen achter elkaar 40 km te wandelen…… Geen idee, maar we zullen er nu snel achter komen. We kijken rond op de wedren, kopen een t-shirt, beslissen nog even geen souvenir te kopen (eerst uitlopen!) en gaan daarna op tijd eten om vroeg naar bed te kunnen. Wat mij betreft, ik ben er klaar voor, kom maar op met die 4daagse!

Ik lig ’s avonds om half 9 op bed. In het studentenhuis van mijn oudste dochter. Half 9…. klaarwakker natuurlijk. Ik moet slapen, maar lig te draaien en de woelen, val in slaap, schrik weer wakker. Ach ik herken het van de laatste nacht voor een hardloopwedstrijd en kan  me er niet echt druk om maken. Dit hoort erbij.

Dinsdag gaat de wekker om 4!!! uur. Meteen ook krijg ik een appje van Lisette: wakker? Ja, ik ben wakker. Valt niet tegen hè  🙂 Om 4.45 uur is Lisette bij mij, zij logeert in het studentenhuis van haar zoon en zet de fiets hier neer, zodat we samen naar de Wedren kunnen. Dwars door de stad lopen we en het is er nog altijd gezellig druk. Veel nachtbrakers zijn nog op pad, ze komen van de diverse 4daagse feesten vandaan. Succeswensen vliegen ons om de oren.

Maar dat is nog niks vergeleken bij de wedren. Niet alleen wandelaars verzamelen zich daar, maar ook publiek. Iets waar ik van tevoren niet aan gedacht had. Wie gaat er nou om 5 uur ’s morgens een stel wandelaars uitzwaaien? Nou, laat dat maar aan de studenten over! Ongelooflijk, succeswensen, high5’s, opmerkingen, zij zijn klaarwakker en maken er een feestje van voor ons.

In de rij bij de startpoorten. Even een kort toespraakje en dan het startsein. Eén voor één worden alle armbanden gescand. En na een kwartiertje wachten kunnen we op pad voor onze 1e dag. Meteen is het druk, ik weet nu dus ook meteen wat bedoelt wordt met: eigen tempo lopen is niet mogelijk. We slingeren ons wat door de mensenmassa heen, maar dat schiet ook niet op en kost allleen energie. We passen ons aan en lopen achter de meute aan. De stad uit, de brug over en de dijk op. En hier staat al publiek. Werkelijk, dat had ik dus niet verwacht! Niet om deze tijd. Maar in de loop van de dag wordt dat alleen nog maar meer. Publiek, rijen dik, kinderen en volwassenen die snoep, appels, tomaten, watermeloen, zoute stengels, en van alles en nog wat uitdelen. Kraampjes langs de weg die van alles verkopen. We hadden eigenlijk niks mee hoeven nemen, alles is te krijg en te koop langs de route.

DSC_0826De eerste dag is alles nieuw en kijken we onze ogen uit. Wat een mensen, wat een publiek, wat een feest. Telkens als we er wat doorheen zitten, is er wel weer iets waardoor we opgezweept worden. De carnavalskrakers vliegen ons om de oren YMCA – ich bin wie du- leef- werkelijk, alle muziek waar ik niet van hou komt langs. En vind ik nog leuk ook. En telkens als een dj vraagt: waar zijn die handjes? Dan vliegen mijn armen de lucht in: daar zijn die handjes! Het lijkt wel een pavlov reactie. De eerste dag gaat redelijk snel voorbij, al ben ik heel blij als we het Faberplein opdraaien en ik even naar oudste dochter kan zwaaien – daar ben ik weer – en dan het laatste stukje naar de Wedren. Armband laten scannen, startkaart met de controle-knipjes inleveren, nieuwe startkaart ontvangen en dan even zitten, bijkomen en vervolgens terug naar het studentenhuis.

DSC_0805Woensdag is het snikheet. We hebben ons voorgenomen om lekker rustig te lopen, te koelen met natte zakdoeken in onze nek, veel te drinken en elkaar in de gaten te houden. En ondanks de warmte is het vandaag ook weer overal druk langs het parcours. Werkelijk, dit had ik nooit kunnen bedenken, al die mensen die er een feest van maken langs de kant, zodat wij kunnen wandelen. De warmte valt ons nogal mee, er staat een lekker windje, er is water genoeg langs de kant en ook deze dag lopen we redelijk makkelijk uit. Dag 2 zit erop, we zijn alweer halverwege.

DSC_0811Donderdag word ik wakker van het onweer. Het is nog geen 4 uur en de regen slaat tegen de ramen. Ai…. dat belooft wat voor vandaag. Lisette en ik appen wat heen en weer. We mogen vandaag weer vroeg starten, maar gaan we dat ook doen? Wachten we tot het droog is? Nou, volgens de weerappjes heeft dat laatste geen zin en dus besluiten we maar om gewoon te gaan. Niet piepen en mauwen, wandelen! En dus lopen we tegen 5 uur de Wedren op en is het tijdens de start gewoon droog. De eerste 12 km lopen we lekker door, het miezert een beetje maar over het algemeen valt het nogal mee. Totdat we een korte pauze inlassen en we nog maar nauwelijks op een bankje zitten en het begint te plenzen! We kijken elkaar even aan, trekken de ponchos uit de tas, hullen ons in plastic en lopen door. Pauzeren op een bankje in de stromende regen is niks.

De regen stopt weer na een paar kilometer. We lopen op een lange, lange weg met hier en daar een boerderij. Ergens langs die weg staan een paar vrouwen onder een partytent ons aan te moedigen. En onder die partytent staan een aantal lege stoelen….. We kijken elkaar even aan en vragen dan aan de dames of we even mogen zitten. Natuurlijk mag dat. Heerlijk om even pauze te nemen. En we hebben geluk: het begint weer te plenzen! Wij zitten droog onder de partytent en besluiten te blijven zitten! Knappe jongen die ons uit deze stoelen krijgt!

Er komt een meisje bij ons zitten, een bekende van de dames. Ze is nat, moe en heeft er geen zin meer in. Haar loopmaatje is de dag ervoor afgehakt en zij wil nu stoppen. De dames ontfermen zich over haar, ze zit er helemaal doorheen. Lisette en ik kijken elkaar even aan en zonder woorden nemen we een besluit: wil je met ons meelopen? We laten haar even lekker zitten (vinden we zelf ook niet erg) en gaan dan met z’n 3en op pad. De eerste kilometers besteden we aan elkaar leren kennen. Even verdwijnt de moeheid en we lopen weer een aantal kilometers door.

De 7heuvelenweg is helemaal een feest. Ik kijk mijn ogen uit! Werkelijk, ongelooflijk! Ik ken deze weg van mijn 2 deelnames aan de 7heuvelenloop, ooit, lang geleden, maar wat ik nu meemaak……. Langs de hele weg staan campers. Die staan er blijkbaar al een aantal dagen, want ze willen allemaal het beste plekje hebben. Langs een weg waar niks te doen is, je camper parkeren om op die ene dag een lange stoet lopers langs te zien komen. Echt, het is niet te geloven. Overal aanmoedigingen, snoep, koek, komkommers, van alles wordt er uitgedeeld. Het is alsof we een hele bijzondere prestatie neerzetten en zij staan er om ons te ondersteunen. Ik vind het onbegrijpelijk, maar geweldig!

Dag 3 lopen we ook zonder problemen uit. Ja, we zijn moe, maar dat mag. Nog maar 1 dag. We vragen Laura of ze ook de laatste dag met ons mee wil lopen en zo komt het dat we op vrijdag met z’n 3en starten. Al moeten we kruipen, deze dag gaan we volbrengen!

DSC_0834Tot 20 km is het redelijk rustig, maar dan begint het. Dorpje na dorpje loopt uit om ons te zien en er een feest van te maken. Het is nog drukker dan de afgelopen dagen. En dan draaien we de Via Gladiola op. Volgens de verhalen moet dit echt helemaal fantastisch zijn.

De Via Gladiola is zo’n 8 km lang. En hoe verder je erop loopt, hoe drukker het wordt. Langs de kant, maar ook op het parcours. Zo druk, dat je niet meer fatsoenlijk kunt lopen. Het tempo zakt terug van net geen 5km per uur, naar onder de 4 km. Dit is niet meer wandelen, dit is sjokken. Wandelaars schieten van links naar rechts voor mijn voeten om bij bekenden langs de kant te komen. Er staan kinderen midden op de weg voor een high5, fanfarekorpsen lopen opeens op de weg en die gaan niet echt snel. Het stropt aan alle kanten. Ik ben moe. Ik denk aan de Malpie, aan niemand die voor mijn voeten loopt, aan het bos dat voor mij alleen is. Ik heb er genoeg van. Tot dan vond ik al die aandacht, al dat publiek leuk. Nu niet meer. Ik wil alleen maar finishen en klaar zijn. Wat voor veel wandelaars het hoogtepunt van de 4daagse is, is voor mij een afknapper. Ik weet dat dit erbij hoort, maar ik zou het graag omzeilen, erlangs lopen, niet in deze drukte lopen.

DSC_0855We sjokken door. Want er is maar 1 weg naar de finish. Over die Via Gladiola. Langzaam maar zeker komt het einde in zicht. De lange lange Sint Annastraat door, het Keizer Karelplein over en dan eindelijk, eindelijk de Wedren op. Yes! We hebben het gehaald.  Voor de laatste keer wordt onze armband gescand. Met z’n 3en lopen we naar het kraampje waar we voor het laatst onze startkaart inleveren en er vandaag geen nieuwe startkaart voor terugkrijgen, maar een medaille. Onze eerste 4daagse medaille! Trots op onszelf en elkaar laten we ons ergens op de stoep zakken. Eerst even bijkomen, medaille bewonderen, elkaar feliciteren en vooral even uit de drukte. We hebben het gedaan, in 4 dagen tijd ruim 160 km afgelegd. Zonder pijntjes en zonder blaren. Ja, moe zijn we, maar dat mag.

We nemen afscheid van Laura en gaan naar het Faberplein, waar onze gezinnen op ons wachten. De medaille laten zien, wat drinken en daarna snel zitten om wat te eten, want staan aan de bar is even niet aan ons besteed. Heerljk gevoel, dat moe zijn en weten dat het doel bereikt is. En morgen niet achterlijk vroeg op vind ik ook helemaal geweldig!

Een week in Nijmegen, zo lang naar uitgekeken, zo snel voorbij. Een mooie week, één die ik niet had willen missen. Of ik de 4daagse nog eens ga lopen? Ik zal niet keihard nooit zeggen, maar de 4daagsekoorts heeft me niet te pakken gekregen. Het was mooi om mee te maken, blij dat ik het gedaan heb! Fijn dat Lisette die kilometers met me mee wilde lopen, zonder haar had ik dit nooit gedaan!

Nijmeegse 4daagse √

 

 

Advertenties

Wandelen

4daagse

 

Walk_of_the_World_logo_liggendStil.

Heel stil is het op hardloop gebied.

Dat komt omdat ik …… wandel de afgelopen maanden. Ik wandel en train daarmee voor de 4daagse in Nijmegen. Daarna is deze bevlieging, deze 1-malige dwaling voorbij. Begrijp me niet verkeerd, ik verheug me heel erg op het lopen van de 4daagse. En het is gezellig om samen te trainen/wandelen met vriendin L, met wie ik die 4daagse ga lopen. Je kunt de hele weg beppen en ouwehoeren. En tussendoor lunchen, of een drankje op een terras, vind ik zeker de voordelen boven hardlopen. Maar jemig, wat gaat er een tijd in zitten! 20 km wandelen en je bent gauw 3,5 uur onderweg. Om nog maar niet te spreken over de tijd die 30 km kost. En dan wandelen we niet eens langzaam, maar toch…… En dat niet alleen, om mijn benen te sparen, durf ik dan niet ook nog eens 15-20 km te gaan hardlopen. Dus blijft het bij rondjes om de kerk. Tsja, dat blessurespook en het doseren zit er nog altijd ingebakken.

Ik verheug me op de 4daagse. Ik kijk er heel erg naar uit om te ontdekken of ik dat kan. Of ik 4 dagen achter elkaar 40 km kan wandelen. Lang lopen kan ik wel, maar kan ik het ook 4 dagen achter elkaar? En kan ik 4 dagen zo vroeg opstaan is in mijn geval een nog grote vraag….. De 1e dag starten we om 5!!! uur. Da’s dus midden in de nacht opstaan. Niet normaal! En de grote vraag: heb ik genoeg getraind? De afgelopen maanden heb ik wel regelmatig de 30 km aangetikt, maar 40 km is toch wel wat anders. Onder het mom van: voor een marathon train ik ook geen 42 km, vond ik die 30 km meer dan genoeg. Iets met wel trainen, maar uitgerust en fit aan de start staan. Of houd ik mezelf daarmee voor de gek?

Ik kijk ernaar uit. Om die 4daagse te lopen. Om 4 dagen bij mijn dochter in het studentenhuis te logeren. Om samen met vriendin L deze uitdaging aan te gaan. Om mijn grenzen op te zoeken. Om dit idiote idee dat een obsessie werd, uit te voeren en te volbrengen. Om mijn medaille op te halen op de vrijdag na de intocht op de Via Gladiola. En om daarna mijn hardloopvibrams weer uit de kast te halen, af te stoffen en de plannen voor de rest van het jaar uit te voeren.

Nieuwe plannen en ideeen zijn leuk. Nieuwe uitdagingen aangaan doe ik graag. Maar om over 3 weken weer terug te keren naar mijn favoriete bezigheid, het trailen, daar kijk ik stiekum toch wel heel erg naar uit!