Ecotrail de Paris 2017

EcoTraildeParis, Ultra

parcours

Donderdag 16 maart                                                                                                                

De Thalys brengt ons naar Parijs. Ons avontuur richting de finish op de Eiffeltoren, nadert langzaam maar zeker het einde. Alle trainingen zijn gelopen, alle voorbereidingen gedaan, er valt niks meer te veranderen, dit is het. Nu is het alleen nog maar lopen en finishen. Meer hoeven we niet meer te  doen.

DSC_0061Het is supermooi weer als we aankomen in Parijs en nadat we onze zooi in het appartement hebben gedumpt, gaan we meteen naar buiten. Genieten van de zon  en op een terras met uitzicht op de Eiffeltoren maken we onze plannen voor de komende dagen. Veel plannen zijn dat niet. Want behalve uitzoeken hoe we in Saint Quentin-en- Yvelines komen en wat boodschappen zullen we de komende dagen niet doen.

                                                                        Vrijdag 17 maart

Na een prima nacht slaap en een ontbijt met baquette, gaan we op stap voor een klein rondje Parijs. Beetje bewegen en sfeer snuiven in deze mooie stad. Bij het treinstation zoeken we op hoe laat, welk spoor, hoe laat aankomst, extra tijd, stel dat we de trein missen, stel dat we moeten lopen naar de start, stel dat, stel dat en stel dat. Uiteindelijk bepalen we welke trein we gaan nemen en dan kunnen we verder met ons rondje sightseeing. Al is onze sightseeing meestal beperkt tot de Adidas en Nike shop op de Champs d’Elysees. De rest van Parijs is bekend en we willen ons vandaag vooral niet moe maken.

IMG_20170317_184441_029’s Avonds komen Chiel en Janine aan in Parijs. Janine heft thuis al een heerlijke lasagna gemaakt en met z’n 4en hebben we een gezellige avond. Het wordt niet laat, we moeten tenslotten alle4 morgen lopen. Chiel en Janine de 30km, en over onze afstand wil ik niet eens meer nadenken! Ik vraag me op dit moment alleen nog maar af: waarom wilde ik dit ook alweer? En waarom doe ik dit ook alweer? De zenuwen zijn gearriveerd, de twijfel slaat hard toe! Kan ik nog een excuus bedenken om met goed fatsoen niet te starten? Maar nee, ik weet dat ik dit wil en dat ik ook echt wil starten, lopen en finishen.

Zaterdag 18 maart                                                                                                                  

2 stresskippen stappen op zaterdagmorgen 18 maart toch nog te vroeg in de trein naar Saint Quentin-en-Yvelines. Te vroeg opgestaan na een bijna slapeloze nacht en na 5x de rugzak checken dan toch maar vertrokken naar het station, uitstel had geen zin meer. Vol spanning, vol adrenaline en in mijn geval vol twijfel.

In de trein groeit de twijfel alleen maar. Hoe ver weg is die start nou eigenlijk? Vragen naar de bekende weg, want als je van A naar B 80 km gaat lopen, dan hoef je geen genie te zijn om te weten hoe ver het is naar de start. We zitten zo’n 45 minuten in de trein en lopen dan achter de meute andere lopers aan, naar het busstation. Nog eens 10 minuten later worden we door de buschauffeur afgezet bij de startplaats. Ik kan nog terug denk ik, gewoon in de pendelbus blijven zitten en terug naar het station. Maar ik weet ook dat ik dat niet doe. Want hoe beroerd de voorbereiding ook was, ik wil en ik zal morgen met finishershirt, medaille en pijnlijke poten op de bank zitten!

We kijken onze ogen uit op de startplaats. Zijn wij nou zo naief met onze gewone wegschoenen? Veel lopers hebben stevige trailschoenen aan, met gaiters! Wij kennen weliswaar niet de gehele route, maar die 50km van vorig jaar had toch weinig te maken met technisch trailen en zand hebben we totaal niet gezien. Sommigen lopen met dikke jassen aan en buffs op. Niet alleen hun hoofd, maar hun hele gezicht is bedekt, alleen een paar ogen zijn zichtbaar. Het is idd redelijk fris nu we staan te wachten in ons tshirt, maar het is vandaag 13 graden, dus absoluut geen winterweer. En zodra we gaan lopen, zal het snel genoeg warm zijn. Er loopt zelfs iemand rond met nu al zijn hoofdlamp op, terwijl het nog geen 12 uur ’s middags is. Is er soms een zandstorm voorspeld waar wij niks vanaf weten?

DSC_0069Ruim op tijd lopen we het startvak in, met de bedoeling vooraan te starten. Niet omdat we denken daar thuis te horen, maar omdat we bang zijn dat iedere 5 minuten later starten het verschil kan maken op wel of niet de cut off tijden te halen. In theorie moeten de tijden makkelijk te halen zijn, in de praktijk hebben we nog nooit een 80km gelopen en weten dus totaal niet wat ons te wachten staat. En 80 km lopen en dan net een paar minuten te laat bij de Eiffeltoren aankomen en niet naar boven mogen, daar moeten we niet aan denken. We starten dus vooraan.

DSC_0066Om 12.15 mogen we dan eindelijk los. Eerst een paar kilometer over een knollenveld met molshopen en dan gelukkig de bospaden op. Het eerste uur is makkelijk en vliegt voorbij. Totdat we opeens in een file staan. Er moet een een treinstation overgestoken worden en bij de trappen over het spoor stropt het nogal. Niemand maakt zich druk, er wordt geroepen en gelachen en uiteindelijk lost de file op. Over het spoor, door een Centro Comercial en dan weer een park in en de bossen in.

Na goed 2,5 uur staan Kitty en ik bij de 1e verzorgingspost. Ruim binnen de tijd. Even drinken, eten, stukje rust en dan weer door, 23 km naar de volgende post. Wel geef ik steeds vaker bij Kitty aan dat ze door moet lopen. Ze loopt een stukje harder dan ik en samen lopen is dan moeilijk. Ik probeer sneller te lopen en zij wacht telkens en dit gaat op de lange duur voor ons beiden niet werken. Ik zeg haar door te lopen en hoewel het samen natuurlijk veel leuker lopen is, verschilt ons tempo teveel. Uiteindelijk geeft Kitty toe en maken we de afspraak om elkaar onder de Eiffeltoren terug te zien. Ze gaat vooruit en ik ga door op mijn eigen tempo.

Nog geen 2 km verder lig ik languit op mijn neus. Geen idee wat er gebeurde, maar ik bekijk het pad opeens van veel te dichtbij. Ik draai me om (te snel), om te gaan zitten en daarbij schiet de kramp in mijn kuit. Meteen staan er een stuk of 5 Fransen om me heen. Ça va? Non merde, het cavaat helemaal niet!! Eén van hen heeft in de gaten dat mijn kuit verkrampt is en duwt voorzichtig mijn tenen omhoog. Voor mijn gevoel duurt het eeuwen, maar uiteindelijk zakt de kramp. Merci beaucoup! De Fransen helpen me overeind en vervolgen hun weg. Ik probeer heel voorzichtig of ik op het been kan staan, strompel even door en als dat lukt zonder echte pijn, dan hobbel ik toch maar verder. Ik heb een afspraak onder de Eiffeltoren en die kuit zal me niet tegenhouden!

Na 45 km is de 2e verzorgingspost. Daar is een mooi kasteeltje voor uitgezocht, enige probleem is dat dit kasteel bovenop een heuvel staat en we eerst een behoorlijk aantal rot trappen op moeten. Pff, dacht dat we die pas bij de Eiffeltoren tegen zouden komen! Deze post heeft alleen water en dat is precies wat ik nu nodig heb, mijn waterzak is totaal leeg. Bijvullen dus en heel even 2 minuten zitten. De zon zakt nu langzaam en het wordt wat kouder. Tijd om mijn windjasje aan te doen, de hoofdlamp te pakken, wat voedselvoorraad van achter naar voren te verplaatsen en dan de rugzak weer om en doorrrrr!

Als ik in het volgende stukje bos gedachtenloos achter een loper aan ga, die van het pad loopt om achter een paar bomen wat privacy te zoeken, besef ik dat ik mijn hoofdlampje ook echt aan moet doen, zodat ik zie waar ik moet lopen ipv achter anderen aan te gaan. Terug het pad op en het bos in. En nu wordt het nog leuker. De linten die overal hangen, hebben een klein stukje reflecterend plastic aan het uiteinde. Overal waar je kijkt wapperen nu lichtjes aan de bomen. Het is net een sprookje in het bos. Het geeft ook weer moed en kracht om door te lopen. Van echt hardlopen is geen sprake meer, maar met doorwandelen bergop, gecombineerd met stukjes hobbelen als het vlak is of bergaf gaat, ga ik er ook wel komen. Ik zit ruim binnen de cut off tijden, dus het gaat goed komen. Ik ga het gewoon halen!

FB_IMG_1489611170507Op 58 km is de volgende post. Even een slok cola en wat zouts naar binnen werken en verder. Vooral niet te lang stilstaan, want ik vertrouw mijn been helemaal niet. Zo lang ik loop heb ik weinig last, maar ik besef wel dat ik niet moet gaan stilstaan en zeker niet gaan zitten. Verder het bos in, dit stuk kan ik me nog goed herinneren van vorig jaar. Er komen nog een paar akelige klimmetjes en daarna wacht de Kilimanjaro de 1 na laatste beklimming naar het laatste rustpunt. Vanaf hier is de Eiffeltoren in al zijn glorie te zien. Ik wil heel even stoppen voor een foto en een appje, maar mijn mobiel is hartstikke dood. Geen foto, geen appje, dus dan maar gewoon doorlopen. Lekker omlaag richting het asfalt van Parijs!

IMG-20170319-WA0026Terwijl ik omlaag loop, denk ik terug aan vorig jaar. Hier stonden Chiel en Janine om ons wat moed in te spreken. Was zo fijn om ze toen hier te zien! Nu staan ze er niet, toch wel jammer. Ik loop door en als ik onderaan de heuvel ben, staan er wat mensen te roepen en aan te moedigen. En wie staan daartussen? Juist! Chiel en Janine! Heerlijk om even 2 bekende gezichten te zien en een aanmoediging te horen, speciaal voor mij. Heel kort stoppen en dan een stukje met z’n 3en verder. De mooie stad Parijs in, vanaf nu verhard verder, over een bruggetje en als ik dan de trap af omlaag naar de Seine loop nemen Chiel en Janine afscheid en ga ik verder voor mijn laatste 10 km. Ik weet nu heel zeker dat ik het ga halen, ruim binnen de limiet. Sjok, sjok, wandel, huppel, kreun, hobbel. Nee, ik was hier niet klaar voor, maar ik ga het wel halen!

Langs de Seine, een brug over, onderlangs, bovenlangs, af en toe ben ik het helemaal kwijt. De Eiffeltoren laat regelmatig zijn licht over mij heen schijnen, maar lijkt niet dichterbij te komen. Kom op kreng, waar ben je? Ik kom er aan!!! Nog een brug, en dan de fietsbrug. Eindelijk! Hier gingen we vorig jaar het parkje in naar de finish en ik verwacht nu ook dat parkje in te moeten. Maar wtf ? We moeten gewoon nog een trap af, langs de Seine, langs het parkje lopen en een gofferdegoffer rottrap op. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk, daar is hij dan in al zijn glorie: de Eiffeltoren. Het verkeer wordt stil gelegd voor mij, zodat ik kan oversteken. En daar staan Kitty, Chiel en Janine en ze wijzen mij de weg, om de toren heen, richting de poot waar ik nog “even” omhoog mag. Gelukkig staan zij daar, want de wel aanwezige, maar niet meer erg enthousiaste vrijwilliger hangt over het hek heen en denkt: ze zoekt het maar uit! Om de toren heen en daar is de ingang naar de toren, de ingang naar de finish. Ik word staande gehouden, want ik moet wel mijn startnummer laten zien voor ik verder mag en dan krijg ik het toegangskaartje tot de toren. Nog 1 bochtje, 10 treedjes omhoog en daar is de ingang. Mijn rugzak moet af, even door de scanner en dan mag ik beginnen aan het laatste stukje van deze tocht: 360 treden omhoog naar de 1e verdieping, naar de finish.

Ik begin enthousiast, nog even volhouden, door door door, maar na 5 trappen is het enthousiasme weg. Djeezus, hoeveel trappen is 360 treden? Nergens een bord te bekennen over hoe ver ik ben, hoe hoog ik ben, hoe ver ik nog moet. Freaking hell, mijn benen willen niet meer omhoog. Nog een trap, nog een bochtje. Hoe ver nog?? En dan, na weer een trap opeens een rode loper. Ik realiseer het me niet meteen, maar daar ligt dus die verrekte eindstreep, waar ik al 12 uur naar op weg was. OUI!!! Finish, stop en klaar!

Ik krijg mijn medaille, haal mijn finisher-shirt op en plof neer op de eerste de beste stoel. Achteraf de domste zet die ik kon doen, maar het gaan zitten voelde geweldig. Ik zit en een knappe jongen die me daar weg krijgt! Ik krijg cola, maak een praatje in gebrekkig frans met een man naast me en bedenk dan dat ik naar beneden moet, naar Kitty, Chiel en Janine. Ik sta op en zak meteen weer terug. WTF? Mijn rechterbeen heeft nu besloten dat het echt genoeg was. Na de val nog 45 km doorlopen was geen problem, maar nu is het over en uit. Ik kan er niet meer op staan.

Ik strompel naar de dichtstbijzijnde lift en hangende aan een hekwerk daal ik omlaag naar de begane grond. Ik strompel achter de meute aan en beneden laat ik me zakken op een betonblok. Dan pas kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant van de toren zit, omlaag gegaan in een verkeerde poot. Geen vrienden hier, die staan aan de andere kant en ik heb geen mobiel om te bellen. Nou ja, ik zit en ik blijf zitten. Het kan me even niet schelen. Moe, pijn en geen puf om ook maar iets te doen.

IMG-20170319-WA0004En wat ben je dan blij als er bekende gezichten naar je toe komen! Janine gaat met mijn startnummer samen met Kitty onze tassen halen, terwijl Chiel mij afleid met verhalen over hardlopen en andere wedstrijden. Ik ben zo blij op dit moment dat er voor me gezorgd word! Als Kitty en Janine terugkomen, wordt er een fietstaxi geregeld. Want de 1,5 km terug naar het appartement is nu echt niet mogelijk. Als 2 prinsesjes worden Kitty en ik door Parijs gefietst en voor de deur afgezet. Dan nog 4 trappen op, en hoera, dan zit ik eindelijk op mijn eigen bank. Zitten, hangen, warm worden, medaille en shirt goed bekijken, en dan snel douchen en naar bed. Ik heb geslapen als een roosje!

Zondag 19 maart                                                                                                                       

DSC_0072Alles doet pijn. Zitten en liggen kan ik, overeind komen en lopen niet. Maar het kan me niet schelen! Bereikt wat ik wilde bereiken. Ik houd me voor dat de pijn verdwijnt, maar de prestatie blijft! Was het genieten onderweg? Absoluut! Nee, niet de hele 80 km, maar het grootste deel ervan toch echt wel. Ook toen het zwaar werd waren er nog genoeg momenten onderweg die het meer dan de moeite waard maakte. Al die gesprekjes onderweg, al die behulpzame mensen onderweg, het bij vlagen heel mooie gebied, de vloeken in de nacht als we weer een heuvel op moesten, de saamhorigheid en ook die trappen de Eiffeltoren op.

Ja, de spierpijn was het waard, de achillespees (die was uiteindelijk de boosdoener, niet de kuit) herstelt iedere dag een beetje meer en zal geen echte problemen geven. Een paar weken rust stond toch al op mijn agenda, dus ik kan er ook niet echt mee zitten. Van tevoren en ook vlak na die 80km zei ik keihard: nooit meer! Ik werd toen uitgelachen door een aantal mensen, en hoe harder ik ontkende ooit nog zo’n pokke afstand te gaan lopen, hoe harder die mensen lachten. Jullie zullen vast wel blij zijn te weten dat jullie gelijk gaan krijgen. Nee, niet in de komende maanden, maar voor volgend jaar worden alweer langzaam wat nieuwe plannen gesmeed 🙂

Eco

 

 

 

 

Advertenties

De ecotrail in de herhaling

EcoTraildeParis, VFF

ParijsEcoHet is 19 maart 2016 en Kitty en ik staan moe en met zware benen, maar happy en tevreden onderaan de Eiffeltoren. We zijn een half uurtje daarvoor gefinisht op de 50 km van de Ecotrail de Paris, hebben onze jassen en tassen opgehaald en zijn onderweg naar ons appartement.

Maar onder die Eiffeltoren staan we stil en kijken. Kijken naar die stoere mannen en vrouwen die na de 80 km nog “eventjes” zo’n 350 traptreden beklimmen op weg naar hun finish op de 1e etage. Wij zijn moe, maar kijken toch verlangend naar boven. Daar finishen zou helemaal de kers zijn. We kijken elkaar aan en eigenlijk weten we dan al genoeg. Eén van ons zegt: “volgend jaar”. De ander zegt alleen maar “ja”.

Het is 5 juli 2016. Ik krijg een mailtje van de Ecotrail de Paris: Inscriptions ouvertes! Wie van ons 2 het eerste appje stuurt weet ik niet meer. “Doen we het?” En de ander reageert met: “ik zat net op de site te kijken”. Verder zijn er geen woorden nodig, we weten waar we het over hebben.

We appen wat heen-en-weer. Want zeggen dat we iets willen doen en dan ook echt inschrijven zijn 2 verschillende dingen. En dan hebben we nog niet eens gelopen, want dat is nog weer een heul ander ding! We besluiten er een nachtje over te slapen. Of 2. Of 3. Doen we het of doen we het niet?

En dan komt daar dat appje van Kitty. Zijn we klaar om op  “registration” te klikken? Ik weet meteen het antwoord:  “ja!” Even nog overleg of we een annuleringsverzekering erbij gaan afsluiten, maar als blijkt dat je je geld alleen terugkrijgt bij overlijden, lijkt het niet echt zinvol. Wel laten we le bib opsturen deze keer, nog een keer naar de bejaardenbeurs om het startnummer op te halen zien we niet zitten.

En dan staan we dus opeens geregistreerd voor de 80 km bij de 10e Ecotrail de Paris. Genoeg asfalt voor Kitty om het leuk te vinden, genoeg trail voor mij om het leuk te vinden. En hoe het ook gaat lopen, hoe wij ook gaan lopen, één ding weet ik nu al: het weekend van 18 maart gaat weer een topweekend worden in Parijs!

Maar nu eerst: trainen!!!

 

EcoTrail de Paris 2016

EcoTraildeParis, Parijs, VFF, vibram five finger

friendsJe hebt een plan en haalt iemand (lees: Kitty, niet zomaar iemand!) over om met je mee te gaan. Je schrijft je in, het lijkt dan nog zo ver weg, nog zo ver in de toekomst. Tijd genoeg om te trainen, tijd genoeg om fit aan de start te staan. Het lijkt nog niet helemaal echt, maar langzaam maar zeker komt 19 maart 2016 steeds dichterbij. En nu ik dit schrijf is 19 maart dus ook alweer voorbij. Wat ooit verre toekomst leek, is nu verleden tijd. Maar gelukkig hebben we de herinneringen, de foto’s en natuurlijk dit blog nog!

Donderdag 17 maart                                                                                                             

De wekker gaat om 5 uur (leren we het nou nooit?) en via Oosterhout om Kitty op te halen, rijd ik naar station Lage Zwaluwe. Daar kan de auto mooi blijven staan en stappen wij in de sprinter naar Rotterdam CS. En na de verplichte pitstop, het kopen van een broodje en een flesje water, stopt de Thalys netjes op tijd om ons in te laten stappen. Onderweg naar Parijs, onderweg naar de Ecotrail.

IMG_20160317_135745Om half 2 zitten we in de zon op “ons” balkon koffie te drinken. Het grote genieten kan beginnen. We lopen een kort rondje door Parijs, ik voor het eerst in korte broek. Even langs bij Napoleon, langs de Seine, door de Tuilerien, langs het reuzenrad en dan terug langs de Seine richting Eiffeltoren. Even kijken of we de finish al kunnen vinden, maar aangezien we op de verkeerde plek zoeken, vinden we die dus niet.

vertical’s Avonds gaan we uit eten en daarna even kijken bij de Vertical. Zo’n 100 deelnemers proberen de top van de Eiffeltoren zo snel mogelijk te bereiken. Wij zien de laatste 35 deelnemers omhoog sprinten. De elite-lopers starten als laatsten. En nummer 1, de winnaar van vorig jaar, wint dit jaar ook. In 7 minuten en 48 seconden (een nieuw pr) weet hij die 1665 treden te bedwingen. Wat een prestatie!

Vrijdag 18 maart                                                                                                                         

Uitslapen, ontbijten met een verse baquette en daarna op stap om onze startnummers op te halen. Ik verwacht eigenlijk net zo’n soort beurs als 2 jaar geleden met de marathon, maar kom bedrogen uit. Als we eindelijk het juiste gebouw hebben gevonden, blijkt het te gaan om een vakantiebeurs. Het gehalte grijze 50-plussers op stevige wandelschoenen is hoog. Heel hoog. En wij hebben nu geen interesse in reisjes waar dan ook naartoe, wij willen onze startnummers! Maar waar-o-waar kunnen wij de stand van de Ecotrail vinden? Een dame bij de info wijst ons de weg, links achterin. En ja hoor, eindelijk een paar standjes met trailkleding, zonnenbrillen en rugzakken. En nog verder achteraan, de startnummers.

Een vriendelijke dame controleert onze id-bewijzen en geeft ons de enveloppen. Ze merkt op dat Kitty wel een vervoersbewijs heeft besteld en ik niet. Ik weet het, goed lezen is een kunst en blijkbaar heb ik een vinkje vergeten aan te kruisen. Maar de dame weet raad. Ze neemt mijn envelop weer terug, loopt naar een andere tafel, legt uit dat die domme hollandse geen vervoersbewijs heeft en komt even later terug met alsnog een kaartje voor mij. Merci beaucoup!

Aangezien de beurs dus geen geld gekost heeft, besluiten we dat we nog even naar de Champs d’Elyssee moeten. Naar nummer 67 om precies te zijn. En een uurtje later komen we beide de deur uit met een Nike-tasje. In Parijs zijn en niets kopen, dat kan natuurlijk niet! En blijkbaar hebben wij dus altijd dringend hardloopkleding nodig als we in Parijs zijn.

De rest van de dag houden we ons rustig. Behalve wat boodschappen voor die avond en zaterdag doen we niks. ’s Avonds krijgen we eters, onze topsupporters Chiel en Janine komen speciaal voor ons naar Parijs . Zonder hun liep ik nog nooit een (ultra)marathon en ook deze keer zijn ze erbij. Het wordt een gezellige avond met pasta, wijn en goed gezelschap.

Zaterdag 19 maart                                                                                                                    

Onze kleding ligt klaar  en de rugzakken zijn gevuld. Tegen heug en meug eet ik mijn ontbijt. Totaal geen honger, maar ik weet dat ik de energie straks nodig zal hebben en kieskauw kwark en brood naar binnen. Om 8.15 gaan we de deur uit, op weg naar de trein naar Versailles.

DSC_0174

Eco dixi

De start is in de tuin van het Palais de Versailles. Een hele mooie tuin, maar nu op deze koude, gure dag, ziet het er nogal troosteloos uit. We volgen een aantal andere lopers naar de startlocatie. Ergens op een grasveld staan wat tenten, die ons beschutten tegen de wind en we zitten gewoon op het gras. We zijn blij met onze winterjassen. Het is koud en wachten duurt lang. Maar uiteindelijk word het tijd om nog eens in de rij voor de dixi te gaan staan en daarna onze jassen in een plastic tas te stoppen en in te leveren, zodat die in Parijs straks weer voor ons klaar liggen.

DSC_0177

KOUD!!

Om 10.35 sluten we aan bij de rij voor de start. Suunto aan en wachten. Een franse meneer staat van alles te vertellen, maar helaas verstaan wij dus echt niks. En dan wordt er afgeteld van dix naar une en GO! en we doen een paar passen vooruit. Om weer stil te staan. Huh? wat nou? Ik heb vaag iets over waves gelezen en navraag bij een fransman leert ons dat we inderdaad starten in waves. Geduld dus nog. Een volgende wave en nog een wave en dan mogen wij ook in het startgebeid. Waar we meteen een franse tirade over ons heen krijgen. Eh….???? Wablief? Kan het in het engels? We hebben onze startnummers achterop onze rugzakken gespeld. Leek ons wel zo handig als we onderweg jasje aan of uit zouden willen trekken. Maar nee, foei! Dat mag niet. Startnummer MOET voorop ons shirt. Dus snel spelden we het startnummer goed op en dan mogen wij ook op weg. Bijna kwart over 11.

IMG-20160323-WA0001Ik had me behoorlijk verheugd op de eerste 5 km door de tuinen van Versailles. Maar achteraf waren dit dus de meest saaie kilometers. In een lange file, rechttoe-rechtaan langs het Grand Canal. Lekker vlak, wel fijn om in het ritme te komen en de spieren op te warmen. Maar hierna begon het mooie deel pas, de tuinen uit, de bossen en parken in. En na 8 km de eerste heuvel. Steunend en kreunend omhoog, lekker afdalen daarna. Puinpaden, bospaden, zandpaden, af en toe klein stukje verhard door een dorpje, brede paden, smalle paden, single tracks, Alles zat erin en de afwisseling maakt het erg leuk.

ld_31060025Na 28 km de eerste drankpost, waar we niet lang blijven, maar wel even een korte stop inlassen. Ik natuurlijk naar de dixi en Kitty moet haar lekkende rugzak even ontluchten. Dan een stuk banaan en een stuk cake naar binnen werken en wandelend met een paar tucjes in de hand weer verder. We zijn over de helft en alles gaat en voelt goed. Op naar post 2 over 12 kilometer. Het aftellen kan al beginnen.

 

DSC_0181We moeten nog heel wat heuveltjes op en af voor we bij cp 2 zijn. En voor we daar van het uizicht over Parijs mogen genieten, moeten we eerst een behoorlijke berg heuvel op. Maar het uitzicht maakt veel goed. Parijs aan onze voeten, de Eiffeltoren in de verte. Daar moeten we naartoe, nog maar 10 km. Het einde komt in zicht.

IMG-20160319-WA0004Halverweg de afdaling vanaf de drankpost komen er ineens 2 bekenden de berg op: Chiel en Janine. Even een korte stop, een praatje en dan weer door. We hebben er nog steeds zin in, die laatste 10 gaan helemaal goed komen!

Nog een laatste onverharde afdaling en dan is het gedaan met bos, gras en zand. Vanaf nu is het verhard naar het centrum. Via fietspaden, stukjes langs de Seine, parkjes en bruggetjes komen we steeds dichterbij ons doel. Het wordt steeds kouder en het begint echt te waaien. Ik zeg Kitty dat ze nu echt vooruit moet gaan. Ze heeft 45 km haar tempo aangepast aan mij, maar krijgt het nu koud. Hup, gaan dus! Langzaam zie ik haar weglopen en ik ga er rustig achter aan. Verder langs de Seine. etp3Ik denk het hier te kennen, maar zit helemaal fout. Op het moment dat ik denk linksaf te moeten, wijzen de pijlen naar rechts, de brug over. Huh? En halverwege de brug wijzen die pijlen weer naar rechts. Een pad op, die over de Seine loopt. Aan beide kanten water en wij lopen midden over de Seine. Nooit geweten dat hier zo’n pad liep. Mijn horloge geeft nu 50 km aan, dus ik moet er bijna zijn. Raar, want die Eiffeltoren ligt echt nog wel een eindje weg. Een trappetje op, een volgende brug over en dan linksaf een parkje in. Jemig, moet ik hier nog door een park, zigzaggen om al die toeristen?

etp2Een krom oud mannetje steekt zijn 2 duimen naar me op, “deux cent metres” roept hij me toe. Het duurt even voor mijn vermoeide hersenen dat vertalen. Tweehonderd meter? Echt? Ik ben toch nog niet bij de Eiffeltoren? Maar als ik om het volgende toeristen-clupje heen gelopen ben, zie ik toch echt de groene Ecotrail vlaggen. En de rode loper. En de finish! Oui, oui, ik ga finishen! Kitty, Chiel en Janine staan me op te wachten en juichen me de finish over. Jihaaa, mijn 2e ultraatje, mijn 2e 50 km volbracht. Wie had dat ooit gedacht, toen ik nog niet eens tot de hoek van de straat kon hardlopen?

Ik krijg mijn finisher-shirt en met een grote grijns loop ik terug naar onze supporters. Met z’n 4en lopen we naar de tent, waar we onze jassen kunnen ophalen. Helaas lopen we verkeerd, ipv linksaf naar de ingang (op 10 meter), gaan we naar rechts. En moeten dus om het hele sportpark heen, om uiteindelijk bij de ingang te komen. Jemig! Mijn rug, mijn voeten, mijn bovenbenen! Zo goed als de trail was aangegeven, zo slecht staat dit aangegeven. Of lopen we gewoon te veel te ouwehoeren en letten niet op?? Maar we komen op het terrein. Onze tassen liggen niet in de tent, maar in de sporthal. En om die sporthal te bereiken moeten we…… juist, omhoog!! Via een zigzag helling. Echt, wie dat heeft bedacht na die 1.100 hoogtemeters…??? We nemen afscheid van Chiel en Janine en strompelen omhoog. Tas halen, jas aan, whatsappjes versturen naar het thuisfront en dan diep ademhalen, opstaan en naar ons appartement. Nog 2 kilometer lopen, het lijkt nu heel ver. Toch raar dat je 50 km met gemak loopt en dan na de finish blokkeren de spieren en lijkt die 2 km bijna eindeloos ver.

Zo’n 5 minuten later lopen we langs de Eiffeltoren, waar de eerste finishers van de 80 km net naar boven lopen. Zij mogen finishen op de 1e verdieping, na 80 km nog eens zo’n 300 treden omhoog. Even blijven we stilstaan om te kijken. En meteen hebben we beiden hetzelfde idee: volgend jaar? We kijken elkaar alleen maar aan, volgend jaar is nog ver weg, eerst ons appartement maar eens zien te bereiken, die lijkt op dit moment net zo ver weg.

Zondag 20 maart                                                                                                                     

We slapen uit en maken er een hele rustige ochtend van. We hebben wat app-contact met C+J en spreken af dat we naar hun toe komen in de Markthallen. Zo snel we kunnen. Al is dat niet echt snel op dit moment. De bovenbenen laten merken dat ze iets gedaan hebben en werken niet geheel mee. Traplopen kunnen we, maar we voelen het wel. En weet je hoeveel trappen we op- en af moeten in dat metro-gangenstelsel? Een alternatieve hersteltraining is het!

Die rest van de zondag brengen we zittend door. We lopen alleen naar een volgend café als de fles leeg is. Een hapje en een drankje en door naar de volgende wijnbar. We moeten vocht en voeding aanvullen. Toch? Het is gezellig, maar helaas komt er ook aan deze zondag een einde. Mooie dagen gaan altijd te snel voorbij.

Maandag 21 maart                                                                                                                    

Helaas. Een mooi weekend zit er weer op. Tijd om het appartement te poetsen en om half 11 de deur achter ons dicht te trekken. Met de metro (lijn 8 naar Denis, lijn 4 naar Gare du Nord) onderweg naar de Thalys. We zijn ruim op tijd en deze keer is dat maar goed ook. In Rotterdam was er geen controle voor het instappen van de trein, maar hier in Parijs dus wel. We sluiten aan in een lange rij. Hieraan kun je toch wel merken dat Parijs 13 november nog lang niet vergeten is. Er is veel beveiliging aanwezig en de rij reizigers wordt goed in de gaten gehouden. Langzaam schuiven we op in de richting van onze coupé en maar 5 minuten te laat vertrekken we uit Parijs. Au revoir!