EcoTrail de Paris 2016

EcoTraildeParis, Parijs, VFF, vibram five finger

friendsJe hebt een plan en haalt iemand (lees: Kitty, niet zomaar iemand!) over om met je mee te gaan. Je schrijft je in, het lijkt dan nog zo ver weg, nog zo ver in de toekomst. Tijd genoeg om te trainen, tijd genoeg om fit aan de start te staan. Het lijkt nog niet helemaal echt, maar langzaam maar zeker komt 19 maart 2016 steeds dichterbij. En nu ik dit schrijf is 19 maart dus ook alweer voorbij. Wat ooit verre toekomst leek, is nu verleden tijd. Maar gelukkig hebben we de herinneringen, de foto’s en natuurlijk dit blog nog!

Donderdag 17 maart                                                                                                             

De wekker gaat om 5 uur (leren we het nou nooit?) en via Oosterhout om Kitty op te halen, rijd ik naar station Lage Zwaluwe. Daar kan de auto mooi blijven staan en stappen wij in de sprinter naar Rotterdam CS. En na de verplichte pitstop, het kopen van een broodje en een flesje water, stopt de Thalys netjes op tijd om ons in te laten stappen. Onderweg naar Parijs, onderweg naar de Ecotrail.

IMG_20160317_135745Om half 2 zitten we in de zon op “ons” balkon koffie te drinken. Het grote genieten kan beginnen. We lopen een kort rondje door Parijs, ik voor het eerst in korte broek. Even langs bij Napoleon, langs de Seine, door de Tuilerien, langs het reuzenrad en dan terug langs de Seine richting Eiffeltoren. Even kijken of we de finish al kunnen vinden, maar aangezien we op de verkeerde plek zoeken, vinden we die dus niet.

vertical’s Avonds gaan we uit eten en daarna even kijken bij de Vertical. Zo’n 100 deelnemers proberen de top van de Eiffeltoren zo snel mogelijk te bereiken. Wij zien de laatste 35 deelnemers omhoog sprinten. De elite-lopers starten als laatsten. En nummer 1, de winnaar van vorig jaar, wint dit jaar ook. In 7 minuten en 48 seconden (een nieuw pr) weet hij die 1665 treden te bedwingen. Wat een prestatie!

Vrijdag 18 maart                                                                                                                         

Uitslapen, ontbijten met een verse baquette en daarna op stap om onze startnummers op te halen. Ik verwacht eigenlijk net zo’n soort beurs als 2 jaar geleden met de marathon, maar kom bedrogen uit. Als we eindelijk het juiste gebouw hebben gevonden, blijkt het te gaan om een vakantiebeurs. Het gehalte grijze 50-plussers op stevige wandelschoenen is hoog. Heel hoog. En wij hebben nu geen interesse in reisjes waar dan ook naartoe, wij willen onze startnummers! Maar waar-o-waar kunnen wij de stand van de Ecotrail vinden? Een dame bij de info wijst ons de weg, links achterin. En ja hoor, eindelijk een paar standjes met trailkleding, zonnenbrillen en rugzakken. En nog verder achteraan, de startnummers.

Een vriendelijke dame controleert onze id-bewijzen en geeft ons de enveloppen. Ze merkt op dat Kitty wel een vervoersbewijs heeft besteld en ik niet. Ik weet het, goed lezen is een kunst en blijkbaar heb ik een vinkje vergeten aan te kruisen. Maar de dame weet raad. Ze neemt mijn envelop weer terug, loopt naar een andere tafel, legt uit dat die domme hollandse geen vervoersbewijs heeft en komt even later terug met alsnog een kaartje voor mij. Merci beaucoup!

Aangezien de beurs dus geen geld gekost heeft, besluiten we dat we nog even naar de Champs d’Elyssee moeten. Naar nummer 67 om precies te zijn. En een uurtje later komen we beide de deur uit met een Nike-tasje. In Parijs zijn en niets kopen, dat kan natuurlijk niet! En blijkbaar hebben wij dus altijd dringend hardloopkleding nodig als we in Parijs zijn.

De rest van de dag houden we ons rustig. Behalve wat boodschappen voor die avond en zaterdag doen we niks. ’s Avonds krijgen we eters, onze topsupporters Chiel en Janine komen speciaal voor ons naar Parijs . Zonder hun liep ik nog nooit een (ultra)marathon en ook deze keer zijn ze erbij. Het wordt een gezellige avond met pasta, wijn en goed gezelschap.

Zaterdag 19 maart                                                                                                                    

Onze kleding ligt klaar  en de rugzakken zijn gevuld. Tegen heug en meug eet ik mijn ontbijt. Totaal geen honger, maar ik weet dat ik de energie straks nodig zal hebben en kieskauw kwark en brood naar binnen. Om 8.15 gaan we de deur uit, op weg naar de trein naar Versailles.

DSC_0174

Eco dixi

De start is in de tuin van het Palais de Versailles. Een hele mooie tuin, maar nu op deze koude, gure dag, ziet het er nogal troosteloos uit. We volgen een aantal andere lopers naar de startlocatie. Ergens op een grasveld staan wat tenten, die ons beschutten tegen de wind en we zitten gewoon op het gras. We zijn blij met onze winterjassen. Het is koud en wachten duurt lang. Maar uiteindelijk word het tijd om nog eens in de rij voor de dixi te gaan staan en daarna onze jassen in een plastic tas te stoppen en in te leveren, zodat die in Parijs straks weer voor ons klaar liggen.

DSC_0177

KOUD!!

Om 10.35 sluten we aan bij de rij voor de start. Suunto aan en wachten. Een franse meneer staat van alles te vertellen, maar helaas verstaan wij dus echt niks. En dan wordt er afgeteld van dix naar une en GO! en we doen een paar passen vooruit. Om weer stil te staan. Huh? wat nou? Ik heb vaag iets over waves gelezen en navraag bij een fransman leert ons dat we inderdaad starten in waves. Geduld dus nog. Een volgende wave en nog een wave en dan mogen wij ook in het startgebeid. Waar we meteen een franse tirade over ons heen krijgen. Eh….???? Wablief? Kan het in het engels? We hebben onze startnummers achterop onze rugzakken gespeld. Leek ons wel zo handig als we onderweg jasje aan of uit zouden willen trekken. Maar nee, foei! Dat mag niet. Startnummer MOET voorop ons shirt. Dus snel spelden we het startnummer goed op en dan mogen wij ook op weg. Bijna kwart over 11.

IMG-20160323-WA0001Ik had me behoorlijk verheugd op de eerste 5 km door de tuinen van Versailles. Maar achteraf waren dit dus de meest saaie kilometers. In een lange file, rechttoe-rechtaan langs het Grand Canal. Lekker vlak, wel fijn om in het ritme te komen en de spieren op te warmen. Maar hierna begon het mooie deel pas, de tuinen uit, de bossen en parken in. En na 8 km de eerste heuvel. Steunend en kreunend omhoog, lekker afdalen daarna. Puinpaden, bospaden, zandpaden, af en toe klein stukje verhard door een dorpje, brede paden, smalle paden, single tracks, Alles zat erin en de afwisseling maakt het erg leuk.

ld_31060025Na 28 km de eerste drankpost, waar we niet lang blijven, maar wel even een korte stop inlassen. Ik natuurlijk naar de dixi en Kitty moet haar lekkende rugzak even ontluchten. Dan een stuk banaan en een stuk cake naar binnen werken en wandelend met een paar tucjes in de hand weer verder. We zijn over de helft en alles gaat en voelt goed. Op naar post 2 over 12 kilometer. Het aftellen kan al beginnen.

 

DSC_0181We moeten nog heel wat heuveltjes op en af voor we bij cp 2 zijn. En voor we daar van het uizicht over Parijs mogen genieten, moeten we eerst een behoorlijke berg heuvel op. Maar het uitzicht maakt veel goed. Parijs aan onze voeten, de Eiffeltoren in de verte. Daar moeten we naartoe, nog maar 10 km. Het einde komt in zicht.

IMG-20160319-WA0004Halverweg de afdaling vanaf de drankpost komen er ineens 2 bekenden de berg op: Chiel en Janine. Even een korte stop, een praatje en dan weer door. We hebben er nog steeds zin in, die laatste 10 gaan helemaal goed komen!

Nog een laatste onverharde afdaling en dan is het gedaan met bos, gras en zand. Vanaf nu is het verhard naar het centrum. Via fietspaden, stukjes langs de Seine, parkjes en bruggetjes komen we steeds dichterbij ons doel. Het wordt steeds kouder en het begint echt te waaien. Ik zeg Kitty dat ze nu echt vooruit moet gaan. Ze heeft 45 km haar tempo aangepast aan mij, maar krijgt het nu koud. Hup, gaan dus! Langzaam zie ik haar weglopen en ik ga er rustig achter aan. Verder langs de Seine. etp3Ik denk het hier te kennen, maar zit helemaal fout. Op het moment dat ik denk linksaf te moeten, wijzen de pijlen naar rechts, de brug over. Huh? En halverwege de brug wijzen die pijlen weer naar rechts. Een pad op, die over de Seine loopt. Aan beide kanten water en wij lopen midden over de Seine. Nooit geweten dat hier zo’n pad liep. Mijn horloge geeft nu 50 km aan, dus ik moet er bijna zijn. Raar, want die Eiffeltoren ligt echt nog wel een eindje weg. Een trappetje op, een volgende brug over en dan linksaf een parkje in. Jemig, moet ik hier nog door een park, zigzaggen om al die toeristen?

etp2Een krom oud mannetje steekt zijn 2 duimen naar me op, “deux cent metres” roept hij me toe. Het duurt even voor mijn vermoeide hersenen dat vertalen. Tweehonderd meter? Echt? Ik ben toch nog niet bij de Eiffeltoren? Maar als ik om het volgende toeristen-clupje heen gelopen ben, zie ik toch echt de groene Ecotrail vlaggen. En de rode loper. En de finish! Oui, oui, ik ga finishen! Kitty, Chiel en Janine staan me op te wachten en juichen me de finish over. Jihaaa, mijn 2e ultraatje, mijn 2e 50 km volbracht. Wie had dat ooit gedacht, toen ik nog niet eens tot de hoek van de straat kon hardlopen?

Ik krijg mijn finisher-shirt en met een grote grijns loop ik terug naar onze supporters. Met z’n 4en lopen we naar de tent, waar we onze jassen kunnen ophalen. Helaas lopen we verkeerd, ipv linksaf naar de ingang (op 10 meter), gaan we naar rechts. En moeten dus om het hele sportpark heen, om uiteindelijk bij de ingang te komen. Jemig! Mijn rug, mijn voeten, mijn bovenbenen! Zo goed als de trail was aangegeven, zo slecht staat dit aangegeven. Of lopen we gewoon te veel te ouwehoeren en letten niet op?? Maar we komen op het terrein. Onze tassen liggen niet in de tent, maar in de sporthal. En om die sporthal te bereiken moeten we…… juist, omhoog!! Via een zigzag helling. Echt, wie dat heeft bedacht na die 1.100 hoogtemeters…??? We nemen afscheid van Chiel en Janine en strompelen omhoog. Tas halen, jas aan, whatsappjes versturen naar het thuisfront en dan diep ademhalen, opstaan en naar ons appartement. Nog 2 kilometer lopen, het lijkt nu heel ver. Toch raar dat je 50 km met gemak loopt en dan na de finish blokkeren de spieren en lijkt die 2 km bijna eindeloos ver.

Zo’n 5 minuten later lopen we langs de Eiffeltoren, waar de eerste finishers van de 80 km net naar boven lopen. Zij mogen finishen op de 1e verdieping, na 80 km nog eens zo’n 300 treden omhoog. Even blijven we stilstaan om te kijken. En meteen hebben we beiden hetzelfde idee: volgend jaar? We kijken elkaar alleen maar aan, volgend jaar is nog ver weg, eerst ons appartement maar eens zien te bereiken, die lijkt op dit moment net zo ver weg.

Zondag 20 maart                                                                                                                     

We slapen uit en maken er een hele rustige ochtend van. We hebben wat app-contact met C+J en spreken af dat we naar hun toe komen in de Markthallen. Zo snel we kunnen. Al is dat niet echt snel op dit moment. De bovenbenen laten merken dat ze iets gedaan hebben en werken niet geheel mee. Traplopen kunnen we, maar we voelen het wel. En weet je hoeveel trappen we op- en af moeten in dat metro-gangenstelsel? Een alternatieve hersteltraining is het!

Die rest van de zondag brengen we zittend door. We lopen alleen naar een volgend café als de fles leeg is. Een hapje en een drankje en door naar de volgende wijnbar. We moeten vocht en voeding aanvullen. Toch? Het is gezellig, maar helaas komt er ook aan deze zondag een einde. Mooie dagen gaan altijd te snel voorbij.

Maandag 21 maart                                                                                                                    

Helaas. Een mooi weekend zit er weer op. Tijd om het appartement te poetsen en om half 11 de deur achter ons dicht te trekken. Met de metro (lijn 8 naar Denis, lijn 4 naar Gare du Nord) onderweg naar de Thalys. We zijn ruim op tijd en deze keer is dat maar goed ook. In Rotterdam was er geen controle voor het instappen van de trein, maar hier in Parijs dus wel. We sluiten aan in een lange rij. Hieraan kun je toch wel merken dat Parijs 13 november nog lang niet vergeten is. Er is veel beveiliging aanwezig en de rij reizigers wordt goed in de gaten gehouden. Langzaam schuiven we op in de richting van onze coupé en maar 5 minuten te laat vertrekken we uit Parijs. Au revoir!

 

 

UrbanTrail Eindhoven

Parijs, Trailrunning, training lange duurloop, VFF

De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht 🙂  Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                                  

FB_IMG_1457370870685Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

DSC_0127We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven                                                                                   

FB_IMG_145737098571215 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!IMG-20160306-WA0040

DSC_0126


 

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!

Je t’aime Paris

Parijs, VFF

ParisEen beetje heen-en-weer appen en het idee was al snel geboren: waar kun je beter je laatste lange duurloop doen voor Frankfurt dan in de stad waar ik mijn 1e marathon liep? Klinkt logisch toch? Dus maakten Kitty en ik onze plannen, haken en ogen werden uit de weg geruimd, de sleutel werd geregeld en we  gingen gewoon, ook al was het maar kort. Parijs is altijd goed, ook kort en krachtig!

Vrijdagavond reden we dus rond 12 uur door Parijs. Ons optimistische idee dat het dan wel lekker rustig in de stad zou zijn, bleek redelijk naief. Deze stad leeft gewoon 24/7 en om middernacht op een vrijdagavond leek het gewone avondspits. Maar zonder enig probleem wist Kitty mijn aygootje netjes voor de deur van ons appartement te parkeren. Ideaal, midden in het centrum  van Parijs en dan gratis parkeren voor de deur. Waar vind je dat nog in Nederland?

Zaterdag ontbeten we met een verse baquette gehaald bij de bakker om de hoek. Lekkerder bestaat niet! Daarna maakten we ons op voor de lange duurloop door/om/in Parijs. Op afstandmeten.nl had ik een route gemaakt van zo’n 33 km. Hier en daar door bekend gebied, maar ook regelmatig door totaal onbekende delen van Parijs. De ergste drukte vermijden, maar hier en daar ook de mooie plekjes opzoeken. We zouden wel zien hoe het zou lopen vandaag. Eén ding stond vast: minstens 33 km zou er gelopen worden. Hoe? Daar zouden we nog achter komen. Luchtige shirtjes aan, rugzak met 1,5 liter water mee, gelletjes mee, horloges om en gaan!

DSC_0741Eerst richting Eiffeltoren en daar blijkt al meteen dat de route op papier anders is dan in de praktijk. Het mooie grasveld was verdwenen, blijkbaar herstelwerk aan het park. Stiekem gingen we door hekken heen, sprongen over een draadje waarmee een perkje was afgezet en liepen waar het horloge aangaf. Totdat we dus tegen de volgende hekken aanliepen en we daar niet tussen/over/onderdoor konden. Terug naar af dus. Vervolgens wel verder richting Eiffeltoren, linke erlangs (mooi vijfertje, nog nooit gezien) en dan oversteken, over de Seine en richting Esplanade du Trocadero. Thuis leek het me een leuk idee om links richting het paleis te lopen en dan rechts weer terug naar de weg. Erg leuk bedacht, maar dus wel flink heuvel op. Maar daarna weer af, wat natuurlijk wel leuk is. Om vervolgens een hoek om te gaan en opnieuw heuvel op te moeten. Ow ja, Parijs heeft heuvels, da’s waar ook.

Dan richting Bois du Boulogne. Tijdens de marathon lagen hier de laatste loodjes, nu was ik wat alerter en kon ik er meer van genieten. Het is gewoon een heus bos midden in Parijs. We bleven netjes op de hoofdpaden, maar ik spotte toch wel heel wat leuke single tracks die ik ooit nog wel eens verder wil gaan onderzoeken. Helaas voor Kitty ging de route ook over een heerlijk zandpad, lekker mul tot de enkeltjes er doorheen #sorryKitty En dan na het Bois weer richting centrum, om de periferique over te steken, via een rotonde. Denk je daar te kunnen hardlopen? Vergeet het maar! Door rood lopen was er echt niet bij, dus braaf en veilig wachten voor ieder stoplicht voor iedere weg van die rotonde, voordat we weer op het juiste pad waren en verder konden.

DSC_0750Een paar lange wegen, waar we even goed kunnen doorlopen, wel goed uitkijken waar je je voeten neerzet. De parijse stoepen zijn niet zo netjes recht en vlak als de Hollandse (en dat terwijl ik zo vaak klaag over de stoepen hier in ’t durp). En de stoepen zijn hoog, iedere keer als je er even langs loopt om iemand in te halen, moet je een flinke stap nemen om er weer op te komen. Je zou in een rolstoel zitten hier, volgens mij kom je echt nergens meer.

Na zo’n 10 km lopen we door de Tulerieen en bij het Louvre. Heel even een korte stop, gewoon om rond te kijken, gewoon om Parijs in ons op te snuiven. En dan weer verder richting Ile de France en de Notre Dame. Fotomomentje. Eerst zet een Amerikaan ons op de foto, daarna zetten wij hem en zijn vrouw op de foto. En dan door, via een paar bruggen van het ene eiland naar het andere en dan weer terug naar de vaste wal, richting Bastille. Althans, de zuil die staat op de plek waar ooit de Bastille stond. Hier verdwalen we een klein stukje, weet je hoeveel straten naar links zo’n rotonde heeft? Links af, of een beetje minder links, of toch die andere links? Afijn, we lopen een extra rondje en pikken de route weer op.

Bij 18 km lopen we langs Pere Lachaise. En aangezien Kitty hier nog nooit geweest is, besluiten we een korte sightseeingtour in te lassen. Een klein stukje kerkhof meepikken in de route. Als we het pad oplopen langs de 1e grafmonumenten, komt er een beveiligster achter ons aan. We mogen er wel wandelen, maar niet hardlopen. Duh, dat begrepen wij ook wel. Maar wel prettig dat ze ons aanzag voor echte hardlopers! We maken een klein rondje en lopen weer terug naar de uitgang. Gelletje erin, flinke slok water en dan gaan we verder.

Het is warm, echt ongelooflijk, onverwacht warm! We komen thermometers tegen die 23-26 graden aangeven en midden in de stad, zonder wind, is dat echt warm. We zweten behoorlijk, en vooral de heuveltjes op zijn pittig. Over stoppen bij stoplichten en daarna weer op gang komen maar niet te spreken. Jemig, onze kuiten lopen vol bij iedere korte stop en als je dan net weer in je ritme zit, moet je opnieuw stoppen. Maar we lopen wel in Parijs, dat dan weer wel! Wie klaagt is een zeurpiet en dat doen we dan ook vooral niet. We genieten! Maar alles bij elkaar kost het wel redelijk wat kracht dit tochtje. En na 25 km zijn onze waterzakken helemaal leeg. En als je nog zo’n 8 km moet lopen in deze warmte, is het toch wel prettig om te kunnen blijven drinken. Dus op zoek naar een supermarktje. En die is niet zo moeilijk te vinden, iedere straathoek heeft er wel 1. We kopen een 1,5 liter fles, en delen die samen. Voorlopig kunnen we weer even vooruit.

Hop, tijd voor het laatste deel. Nog even omhoog over een treinstation, gelukkig ook weer omlaag, door een parkje, en dan opeens lopen we in het Jardin du Luxembourg. Nog nooit geweest, maar wat een leuk park! Wel druk met al die toeristen die van het mooie weer genieten en lopen te slenteren. We zigzaggen er omheen en tussendoor en proberen ook nog het paleis een beetje te bekijken. Leuk sfeertje hier, iets om te onthouden voor een volgende keer, om er wat rustiger doorheen te lopen. Nu hebben we een missie, een hele lange missie!

Nog een paar brede straten en dan een hoekje om. Baf, midden in een loeidrukke winkelstraat. Weer een straat waar we nog nooit waren. Alle winkels die je maar kunt bedenken zijn hier, zelfs C&A. Toeristen lopen te slenteren en hier is geen zigzaggen mogelijk. Noodgedwongen wandelen we zo snel mogelijk hier doorheen. Dan gelukkig weer een bochtje om en we kunnen weer iets vaart maken. Nog een paar brede wegen en dan ben ik weer op een punt waar ik het ken: als we hier rechtdoor blijven lopen, dan komen we uiteindelijk bij de Dom des Invalides uit, de laatste rustplaats van Napoleon. En die staat weer op de hoek van de straat van ons appartement, nog maar heel even dus!

Ondertussen geeft suunto al 33 km aan en is de route nog niet afgelopen. De 34 wordt volgemaakt en dan besluit ik dat het genoeg is geweest. Het laatste stukje wil ik wandelen, om te voorkomen dat mijn kuiten bij stoppen in de kramp schieten. Kitty loopt nog even door, die wil de 35 wel volmaken. Ik schreeuw haar wat aanwijzingen toe, oversteken, rechts erlangs lopen en dan links aanhouden. Mislopen kan ze niet. Ik trek mijn vff’jes uit en loop op mijn blote voeten verder. Heerlijk voelt dat, die bezwette kakkies in de open lucht. Parijzenaren zijn niet bekend met het blote voeten lopen, want ik krijg genoeg vingertjes in mijn richting gewezen. Nou ja, ik geloof niet dat ze me hier kennen, dus ze wijzen maar raak. Voor mij voelt dit heel prettig.

Wat fijn om dan na 34 km, een ommetje op Pere Lachaise en een stukje uitlopen, weer in de straat te staan, waar we begonnen. Zo’n 5!! uur geleden. Tsja, als je het hebt over een langzame lange duurloop, dan is dit een goed voorbeeld 🙂 Dan 4 trappen op naar het appartement en we kunnen gaan bijkomen. Met een bak kwark met fruit en een heerlijke kom zoute soep. En met een welverdiende en heel nodige douche!

Als we wat zijn hersteld, gaan de schoenen weer aan, want we gaan shoppen. Even naar de Champs d’Elysees want daar zit de Nike-shop. En in Parijs zijn, zonder shoppen bij Nike, dat is voor ons onmogelijk! Beide met een mooie aankoop, komen we de winkel weer uit. En dan is onze energie eigenlijk wel op. Totaal op. En we moeten nog zo’n 3 km terug lopen. Da’s ver, rete-ver! We besluiten eerst te gaan eten en de eerste de beste pizzeria krijgt de eer. We zitten, we eten en we drinken. Water! De ober kijkt ons wat vreemd aan als we een 1 liter fles water bestellen met 2 glazen en niks niet wijn erbij. Maar we krijgen wat we willen. De pizza is geen 5 sterren waard, maar schuift er toch goed in. Honger! En daarna kunnen we die laatste paar kilometer naar huis ook volbrengen.

Het is 10 uur als we thuis komen. 3x raden hoe laat we in bed lagen en ook binnen 5 minuten in slaap vielen…. 🙂

Zondagmorgen besluiten we geen rondje uit te lopen. We nemen rust. Rust is ook trainen. En herstel is belangrijk We ontbijten weer uitgebreid met een verse baquette en scrambled eggs en ruimen daarna het appartement op. Daarna nemen we de metro naar een winkelgebied, maar helaas, op zondag zijn net die winkels dicht. Zonde! Maar goed voor de portemonnee 🙂 We laten het shoppen erbij zitten en gaan lekker een Starbucks in. Gratis wifi en een Caramel Latte Machiato. Wie doet ons wat?

Dan is het helaas tijd om weer naar huis te gaan. De auto wordt ingepakt, met een beetje kunst-en-vliegwerk krijgt Kitty de auto uit zijn plekje en via de Champs d’Elysee rijden we richting Periferique en dan richting noorden en naar huis. Zo’n weekend gaat echt veel te snel voorbij, erg jammer! Maar, we hebben weer super genoten en zeker weten dat dit niet ons laatste weekend in Parijs was!

 

Marathon de Paris 2014

Marathon de Paris 2014, Parijs, VFF, vibram five finger

IMG_876100190397125
Wat kan een weekend toch ongelooflijk snel voorbij gaan! Afgelopen weekend was een weekend waar ik ruim een half jaar met angst en beven, maar zeker ook met heel veel plezier naar uitkeek: mijn debuut op de hele marathon in Parijs. Zo sta je donderdag op het station in Rotterdam voor vertrek, zo ben je er weer terug en is het weekend alweer achter de rug. De tijd vliegt, het is een cliché, maar o zo waar! En wat heb ik een geweldigheerlijksuper weekend gehad!

Donderdagmiddag om 2 uur zitten we in de trein. De Thalys van Rotterdam naar Paris du Nord doet er maar 2,5 uur over en iets over half 5 staan we dus in Parijs. Stukje met de metro en dan zijn we weer in “ons” appartement in het hartje van Parijs. Fijn om hier weer thuis te komen. Tassen uitpakken, boodschappen doen, rondje lopen, eten koken, lekker rustig op de bank lezen, praten en op tijd naar bed. Veel opwindender zouden onze avonden dit weekend niet worden, veel van Parijs zouden we niet zien, want de dagen voor de M staan in het teken van rust, goed eten en drinken en nog meer rust.

DSC_0605Vrijdagmorgen halen we een knapperig stokbroodje als ontbijt en daarna gaan we naar de expo om onze startbewijzen op te halen. Eerst wordt de doktersverklaring gecontroleerd, samen met de convocation en ons legitimatiebewijs. We worden goedgekeurd en mogen door voor de volgende ronde: het startbewijs ophalen. Opnieuw legitimeren en dan hebben we eindelijk onze envelop in handen!! Yes, we mogen echt, echt, echt meedoen! Daarna krijgen we nog een tasje met daarin een mooie poncho, wat reclame-materiaal en een kadootje: een hoofdlampje.  Niet dat we die nodig zullen hebben zondag, maar toch een leuk aandenken.

DSC_0606
Zo’n 2 uur lopen we te slenteren op de expo, hier en daar wat passen en af en toe ook nog wat kopen. Kitty is haar gelletjes vergeten, dus er moeten nieuwe worden aangeschaft. En ik koop een shirtje, want hee, een mens heeft nooit genoeg loopkleding!

’s Middags houden we siesta in het appartement, rust is ook training en we trainen wat af dit weekend. Later op de middag gaan we met de metro naar de start van zondag. Even uitvogelen welke metro’s we moeten hebben, waar is het inleveren van de tassen, enz enz. En zodra we dat weten, draaien we om en gaan winkelen op de Champs d’Elysee. Want zeg nou zelf: zo’n weekend in Parijs, kan niet zonder shoppen. Al zijn de enige winkels waar we ingaan Nike en Adidas. Hoezo gehersenspoeld en alleen denken aan hardlopen? Met alle2 een tasje van Nike in onze handen lopen we terug naar huis. Op de terugweg halen we pizza’s die we lekker in het appartement opeten. Opnieuw een vroege avond. Lekker spannend, zo’n weekend met z’n 2en in Parijs 🙂

DSC_0612Zaterdagochtend begint vol zonneschijn. Het belooft een hele mooie dag te worden en onze plannen zijn dan ook al snel gemaakt: luieren en niks doen, languit op het gras bij de Eiffeltoren. Onderweg daar naartoe halen we een broodje en samen met een flesje water is dat onze lunch. Boekje mee, kleedje mee, wie doet ons wat? Rust, weet je nog?

IMG-20140407-WA0004En wat deze dag nog mooier maakt: onze trouwe supporters uit Holland komen vandaag. Speciaal voor ons rijden ze vandaag naar Parijs om ons tijdens de marathon aan te moedigen. Er gaan wat appjes heen-en-weer en aan het einde van de middag zitten we met z’n 4en in het gras bij de Eiffeltoren. Chiel en Janine hebben een gekoeld flesje wijn een sixpack bier meegenomen, lekker! Ow enne, voor de zekerheid: Kitty en ik gedragen ons prima met de alcohol, egnie dat 1 middag in het gras een half jaar trainen teniet zal doen! Maar 1 glaasje is wel erg lekker! En vocht = vocht 🙂

IMG-20140407-WA0006Chiel en Janine gaan mee naar ons appartement en Janine kookt een heerlijke pasta-maaltijd voor ons. Fijn het gezelschap en de afleiding, anders hadden we ons toch alleen maar druk zitten maken om de dag van morgen, waar toch niks meer aan te veranderen zou zijn.

Weer liggen we op tijd in bed die zaterdag. Deze keer met een wekker die om 6.30 zal aflopen. Op tijd op, op tijd ontbijten en dan nog even rustig de tijd om aan te kleden, startnummers opspelden, bedenken wat we meenemen. Hoe nemen we het mee? Moeten we een tas meenemen en inleveren? Is het warm genoeg zonder trainingspak? Uiteindelijk lopen we beiden met een extra shirtje die we in het startvak kunnen achterlaten en onze “vuilniszak” uit het startpakket naar de start. Geen tas om in te leveren, net zo makkelijk. Het voordeel van een warme dag is dat we geen extra kleding voor na afloop mee hoeven nemen. Het nadeel van een warme dag zal ook duidelijk zijn: warm!!!

IMG-20140407-WA0010Na zo’n 20 minuten metro, stappen we bij de Arc de Triomph boven de grond. Wat een mensenmassa!! Ongelooflijk! Een kleine 50.000 mensen staan hier vandaag aan de start. De hele Champs d’Elysee is vol met lopers, het is 1 grote massa vol adrenaline, de spanning spat ervan af. Wat heerlijk om hier deel van te zijn.
Ons startvak is snel gevonden: gewoon helemaal achteraan, startvak 4.30 en langer. We maken nog net de start van de toppers mee om 8.45 en dan gaan alle andere startvakken 1 voor 1 van start. Wij starten rond 9.40, bijna een uur later dus. Maar het wachten is niet saai met zoveel mensen om je heen. Hier en daar vangen we gesprekjes op in italiaans, frans, engels en hoewel we niet alles verstaan, zijn de blikken en gestrekte vingers richting mijn schoenen niet mis te verstaan. Ja mensen inderdaad, ik ga een marathon lopen op vff!

IMG-20140407-WA0016

IMG-20140407-WA0009IMG-20140407-WA0019

 

 

 

 

 

 

 

Dan is het aftellen van dix naar une en kunnen wij ook starten. We zijn zover, we gaan! Vanaf het begin staan er overal bandjes, overal publiek dat aanmoedigt. Er is genoeg te zien onderweg en de 1e drankpost na 5 km is dan ook al snel bereikt. De bedoeling is om na elke 5 km even te stoppen, gelletje, drinken en weer door. Even pauze, niet te lang, maar wel even tijd nemen om goed te drinken, want het is warm! Ik schat dat het zo’n 20 graden is met volop zon. En dat op de nog vroege ochtend Goed drinken dus en schaduw pakken waar mogelijk. De organisatie heeft ook gezorgd voor sproeiers onderweg en hoewel Kitty daar niet van houd, loop ik er graag onderdoor. Even die ijskoud plens over me heen, heerlijk!

Na 12 km staan daar opeens onze supporters. Dat betekent een korte stop extra, even begroeten en weer door. Dit geeft wel een extra kick! Door naar de post op 15 km, gel, drinken, door. Het gaat nog steeds goed. Ook 20 km lukt prima en dan gaan we onder de boog door van de HM, halverwege dus. En aangezien mijn motto altijd is: als je de ene helft kunt, kun je de andere helft ook, is het vanaf nu “alleen nog maar” aftellen.

De post die we op 25 km verwachten, komt al op 24 km. Gelukkig hebben Kitty en ik aan 1 woord genoeg en denken we ook nog vaak hetzelfde. Flesje water aanpakken en nog 1 km doorlopen dus. Bij 25 km op onze horloges stoppen we dan alsnog om even bij te tanken. En verder gaan we weer!

We lopen nu langs de Seine, en langs de Seine betekent tunneltje in en uit. Omlaag het duister in, paar 100 meter lopen en weer omhoog. Super is het dat ze hier in het donker disco’s hebben gebouwd. Stikdonker, flitsende lichten en disco muziek. Kitty heeft nog energie voor een paar danspassen. Ik registreer alles wel, maar houd me aan mijn ritme. Geen energie over voor iets anders dan lopen. De blauwe lijn volgen, korte pasjes, armen gebruiken en vooral doorgaan. Tunneltje na tunneltje, geen idee hoeveel het er zijn. Ergens vlak voor we weer een tunneltje ingaan kijk ik toevallig omhoog en juist daar zitten Chiel en Janine weer. Deze keer is het alleen zwaaien naar elkaar en dan lopen wij weer het donker in.

Na de tunneltjes komen we bij het 30 km punt. Gel, drinken, door. Het is zo langzamerhand routine geworden. Van tevoren hoopte ik dat ik kon blijven hardlopen tot minstens 30 km. Dat is nu gelukt. Nu zien hoe lang ik dit nog kan volhouden, onder die 5 uur is nog altijd haalbaar. Dan het Bois de Boulogne in. Echt heel bewust zie ik niet meer alles om me heen. Ik blijf zoveel mogelijk langs de blauwe lijn lopen, af en toe zigzaggend om wandelaars heen. Kitty en ik blijven hardlopen en blijven wandelaars en nog langzamer lopers inhalen. Het begint nu wel moeite te kosten, maar ik weet ook, dat als ik onder die 5 uur binnen wil komen, ik vooral niet moet gaan wandelen. Want dan gaat het niet lukken!

 

1396866164353Drankpost bij 35 km, gel-drinken-door. Het begint moeilijker en moeilijker te worden. Maar hee, wie staan daar weer? Chiel en Janine. Even een foto bij het 35 km bord. Poseren, lachen en weer verder. Nog “maar” 7 km. Normaal gesproken een rondje van niks, nu een behoorlijke klus.

Vanaf nu visualiseer ik de afstand. Nog maar 6 km, een kort rondje met een lusje bij ons in Dommelen. Nog maar 5 km, een kort rondje Westerhoven. Nog maar 4 km, een rondje wielerbaan. Nog maar 3 km, naar de rotonde en terug. Da’s niks meer, kom op Es, door door door.

Verdient!!!

Verdient!!!

Drinkpost bij de 40 km, heel even alleen water drinken en verder. Nog maar heel even. Het einde van het Bois komt in zicht, een grote rotonde en daarachter moet die verrekte finish eindelijk zijn. Kom op kom op kom op!!! De rotonde langs en dan eindelijk is daar Avenue Foch, onze bestemming, onze finish. Het bord met 42 km gaan we voorbij, we zetten zelfs nog een eindsprintje in voor de laatste 200 meter, lachen nog naar de fotografen die vlak voor de finish hun foto’s maken. En dan gaan we hand-in-hand over de finish!!

IMG-20140406-WA0003

Yes Yes Yes I did it!! Ik, de eeuwige geblesseerde, finisht op een marathon. Ik heb verdomme 42 km en 195 meter gelopen (volgens suunto 42,65 en volgens garmin 42, 9). Achter elkaar, zonder echte moeite, zonder echte problemen! Euforie, blijdschap, wow geweldig gevoel!!

En zo fijn, we kunnen hier rustig uitlopen, even zitten, wat eten. We krijgen ons finishers-shirt en een geweldig mooie, groene poncho. Daarna wordt de medaille omgehangen door een meneer die in rad frans van alles vertelt, maar behalve dat hij enthousiast is, hebben we geen idee wat hij zegt.

Mijn kuiten lopen vol en doen pijn, wandelen gaat even niet makkelijk, maar hee, wat kan het mij schelen? Ik heb het gedaan, ik heb een M gelopen! Een pijntje na afloop neem ik graag op de koop toe!

Samen strompelen we naar het metro-station. Trap af houden we de leuning vast en we zijn niet de enigen die even wat moeite hebben hier om af te dalen. Er zijn er meer 🙂 Dan naar de metro, trapje op, trapje af. Toen ze dat metro-stelsel aan legden hielden ze geen rekening met marathon-lopers, da’s wel duidelijk! Maar we komen bij de metro, kunnen meteen instappen en ook zitten! Wat kan zitten toch geweldig zijn! Halverwege moeten we overstappen naar een andere metro op een lager gelegen perron. De mogelijkheid om met de lift te gaan is er, dus die nemen we. Samen met een paar andere lopers. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? 3 haltes verder zijn we waar we zijn moeten. En natuurlijk kiezen we de verkeerde uitgang, ipv de roltrap omhoog mogen we hier met de gewone trap omhoog. Maar het lukt. Nog een 300 meter lopen en dan 4 trappen op. Om dan op de bank neer te vallen met het idee om de komende uren niet meer op te hoeven staan. Wat een geweldig gevoel is dit! Behoorlijk moe zijn, maar wel alle doelen gehaald. Heel blijven, uitlopen, en binnen de 5 uur. Zo’n beetje in die volgorde. Alles gelukt in de 1e poging.

Eerst alle tweets, facebookberichten, whatsappjes lezen. Het zijn er zo verschrikkelijk veel. Zo lief, zo fijn allemaal!! Echt te veel om allemaal op te reageren, iedereen echt zo super van harte bedankt!

Daarna douchen, eten en drinken. Nog even een stokbroodje halen, want we hebben meer honger dan gedacht. Soep eten, nog meer water drinken, wat heerlijke zoute chips. Onder het mom van aanvullen, gaat er heel wat naar binnen. We genieten van het languit op de bank hangen, alle berichtjes lezen, lekker eten/drinken en vooral van het niks meer moeten. Een mooi weekend met een geweldig hoogtepunt, finishen!

En hoe voelt het dan “the day after”? Nou, dat valt me behoorlijk mee! Ja oke, de benen zijn nog altijd wat moe. De bovenbenen vooral. Ik heb een ietwat spierpijn rond de enkels, maar dat had ik vaker als ik weer een paar km verder liep dan ik gewend was, het mag geen naam hebben. Geen vervelende pijntjes, geen irritaties, helemaal niks. Zelfs de trap af is geen probleem. Het valt me dus behoorlijk mee.

En dan, alsof het de oscars betreft, heb ik in dit geval toch een aantal mensen om even extra te bedanken.
Kitty, bedankt dat je met me meeliep, je gaf me net dat beetje extra kracht om telkens toch door te gaan!
Tiny, mijn schemamaker en rots in de branding als het een keer tegen zat. Jij weet als geen ander hoe vaak ik ben begonnen met lopen en weer moest stoppen door een blessure. Jij moedigde me aan toen ik besloot op die rare vffjes te gaan lopen. En toen ik vroeg of je dacht dat ik die M aan zou kunnen, gaf je me ook goed advies. Als je gaat voor uitlopen, dan kun je het. En je had gelijk! Dank je wel!
Toine, de trainer die me hielp die voorvoetlanding aan te leren. Zonder die verandering in techniek, was het me nooit gelukt. Bovendien was jij het die me over een drempel hielp om “in publiek” op die vffjes te lopen. Ook jij stond achter mijn beslissing om die M te gaan lopen en gaf me tips waar nodig. Dank je wel!
Chiel en Janine, onze supporters in Parijs. Geweldig dat jullie er waren. Zaterdagmiddag was supergezellig en jullie zondag regelmatig zien was een extra stimulans. Dank!!
Tsja en mijn gezin, man en kinderen, ook jullie ben ik dank verschuldigd. De laatste weken hadden jullie op zondag niks aan me. Ik moest trainen en had daarna niet veel zin meer om nog leuke dingen te gaan doen. Dank voor jullie steun, de komende zondagen zal ik weer meer moeder en echtgenote zijn 🙂

En dan wat nu? Kan ik dit nog overtreffen? Alle dromen die ik had over deze marathon zijn wel uitgekomen. Komt er een volgende? Ik heb eigenlijk nog geen idee. Toen ik die finishlijn overging had ik niet het idee: dit nooit meer. Maar voorlopig vind ik het ook wel prettig om mindere afstanden te trainen. Korter en wat meer op tempo trainen. En dan komt die 2e M er misschien ook ooit nog wel. Of niet, we zullen het wel zien.

Voorlopig blijf ik nog even op mijn roze wolkje zitten, die zit best wel lekker.

Stress en paniek

Parijs, VFF

5dagen

En dan geeft de kalender nog maar 5 aan.

  • Nog maar 5 dagen voor de start van de marathon
  • Nog maar 5 dagen om me zenuwachtig te maken
  • Nog maar 5 dagen om me af te vragen of ik wel genoeg getraind heb
  • Nog maar 5 dagen om me af te vragen of ik niet teveel getraind heb
  • Nog maar 5 dagen om me af te vragen op welke vffjes ik ga lopen
  • Nog maar 5 dagen om me af te vragen wat ik aan doe
  • Nog maar 5 dagen om me af te vragen of ik wel een goed gelletjes-schema heb gemaakt
  • Nog maar 5 dagen…… Arrrrgghhhhh *paniek*

Het afgelopen half jaar hebben alle trainingen en alle wedstrijden in het teken van Parijs gestaan. Het uurtje trainen op zondag werd langzaam opgevoerd naar 180+ minuten trainen. Maar het lukte, elke week weer. Wonder boven wonder. Ik, die voorheen na een HM zo’n 3 weken hersteltijd nodig had, liep opeens iedere zondag ruim meer dan de HM-afstand. Om op dinsdag gewoon verder te trainen. Niks niet herstellen, doorgaan gewoon doorgaan! En dat allemaal zonder echte problemen, zelfs zonder irritante pijntjes.

Eigenlijk was het inschrijven voor die M een experiment. Met mijn blessure-geschiedenis verwachte ik niet dat ik het uberhaupt zou gaan halen. Maar met de geleidelijke opbouw van het schema door trainer Tiny en het letten op houding en techniek door trainer Toine ben ik toch zover gekomen dat ik dus echt aan de start zal staan in Parijs. En starten betekent finishen, want zoals Tiny zegt: uitstappen doe je bij een bus.
En ja natuurlijk weet ik dat er onvoorziene omstandigheden kunnen zijn, zeker op een M, maar zolang ik die niet op mijn Parijse pad tegenkom, zal ik doorgaan, gewoon doorgaan tot die finish!

Nog maar 5 dagen, dan weet ik wat het is om een marathon te lopen!

Geen Semi de Paris 2014 for me

Parijs, Semi Marathon de Paris, VFF

In september schreven 2 mannen zich enthousiast in voor de Semi de Paris, een 3e zou meegaan voor support en de 4e nam een startbewijs over op een later tijdstip. De plannen werden gemaakt, maar 2 weken voor de Semi zegden er 3 af. Werk, te druk, en voorzien van problemen bij ophalen startnummer waren de redenen. Bleef er dus 1 over: mijn man die toch wel erg graag naar Parijs zou gaan voor die halve marathon. Dus wat doe je dan? Dan ga je mee naar Parijs, wat een offer 🙂  Het zou een bliksembezoek worden, zaterdagochtend heen, zondag lopen en daarna terug naar huis. Niet zoals ik het zou plannen, maar het was gewoon niet anders.

Zaterdag rond 4 uur stonden man en ik op de expo voor het ophalen van het startnummer. Paspoort-controle bij het inleveren van het medisch certificaat en daarna ook nog controle bij het ophalen van het startbewijs. Inderdaad kun je hier niet zomaar een startnummer ophalen op naam van een ander. Beetje flauw van die fransen, maar helaas is het niet anders. Ik had via een mailtje naar de organisatie nog geprobeerd om aan een startnummer te komen, maar dat lukte niet. Op de expo heb ik het nog geprobeerd bij de goede doelen, maar ook daar ving ik bot. Helaas, maar niet getreurd, uit voorzorg had ik al een route in mijn Suunto gezet als training.

Klaar voor de start

DSC_0552 (1)

Klaar voor de start

Zondagochtend zaten we rond 9 uur in de metro naar de start. Bij iedere halte werd het drukker en drukker en uiteindelijk was ik blij dat ik uit kon stappen bij het Chateau de Vincennes, het startpunt van de Semi de Paris. Wat een geweldige sfeer hing er rondom het chateau, zoveel mensen, allerlei talen door elkaar, opwinding, spanning, vrolijkheid. Ik had alleen hierom al graag meegelopen! Nu werd het tijd om de trainingspakken uit te doen en de tas in te leveren. Na een laatste succes-wens liep man het startvak in en maakte ik me klaar voor mijn eigen rondje.

Een rondje uitzetten thuis op de bank, via afstandmeten is niet moeilijk. En ik ken het centrum van Parijs vrij aardig, maar vandaag wilde ik het 1e stuk door onbekend Parijs lopen. Ik kende dus grotendeels de wegen niet waar ik zou lopen. Beetje spannend was het dus wel over wat voor wegen de route voerde. Ik had gekozen voor redelijk grote wegen, omdat ik niet door allerlei steegjes wilde lopen in mijn uppie. Hopelijk had ik dus geen snelwegen oid in de route zitten, maar dan zou ik altijd nog mijn gezonde verstand kunnen gebruiken om een alternatieve route te nemen.

De 1e km ging door een parkje, top! De 2e km liep al meteen omhoog, pfff meteen warm, waarom had ik mijn jasje aangehouden? In de 3e km kwam ik terecht op een markt. Paf, hoekje om en midden tussen het winkelende publiek staan. Dit was niet echt de bedoeling, maar met wat zigzaggen en “excusez moi” roepen, kwam ik er dwars doorheen. En toen kon ik stoppen voor het 1e stoplicht. Meteen maar even van de gelegeheid gebruik maken om mijn jasje uit te doen en in mijn rugzak te proppen. Dit was de 1e van vele, vele stoplichten die Parijs de hardlopende mens te bieden heeft. Zit je net lekker in je ritme, kun je weer stoppen. En veel van die kruispunten waren heel wat groter dan ik hier in het durp gewend ben, met verkeer van alle kanten, dus stopte ik regelmatig braaf.

Canal St. Martin

Canal St. Martin

Mijn 1e doel was het vinden van het Canal St. Martin. En na zo’n 7 km lukte het me inderdaad om hier aan te komen, mijn 1e fotostop. En wat een leuk deel van Parijs!! De wegen langs het Canal waren afgesloten voor gemotoriseerd verkeer en hier liepen, wandelden, fietsten, skaten heel veel mensen. Heerlijk genietend in het lente-zonnetje. Super ambiance en jammer om na 2 km linksaf te moeten en dit gebied te verlaten.

Sacre Coeur

Sacre Coeur

Nu loopt de weg behoorlijk omhoog. Ik loop over een brug over het Gare du Nord, wat geweldig om hier overheen te lopen, al die spoorrails, treinen, zo ontzettend groot! Klein stukje omlaag en daarna begon het echte klimmen, richting Sacre Coeur. Ik wist dat deze op een heuvel ligt, maar dacht dat ik de route had uitgezet zonder te veel te klimmen. Nou, niet dus! Verder en verder omhoog en dan moet ik van Suunto rechtsaf een straatje in en paf! daar sta ik stil. Het is een straatje vol toeristenwinkeltjes met heel, heel, heel veel toeristen. Geen doorkomen aan! Zelfs wandelen is een crime met al die slenterende toeristen die stilstaan, onverwacht weer beginnen te lopen, zonder uitkijken links of recht een winkeltje in willen. Dus wandel ik maar het laatste stukje omhoog om uiteindelijk onderaan de trappen van de Sacre Coeur te staan. Mooi, die witte basiliek tegen een knalblauwe achtergrond, 2e fotomomentje dus.

DSC_0566Dan verder richting Arc de Triomphe en na nog heel wat stoplichten (ik kan het geen verkeerslichten noemen, want ik moet voor allemaal stoppen!) bereik ik na zo’n 15 km, ook die. Tot zover het onbekende deel van Parijs. Vanaf hier is het allemaal bekend gebied. Ik draai de Champs d’Elysee op, hier wil ik vandaag lopen, want hier zal over 5 weken de start van de marathon zijn. Maar what the hell was I thinking??? Om op zondagmiddag rond 1 uur over de Champs d’Elysee te lopen was niet echt slim. Ik ben niet de enige die hier op dit tijdstip wil lopen. Drommen mensen lopen hier over de gelukkig hele brede stoep en zigzaggend, remmend, aanzettend, wegspringend, pardon-roepend probeer ik mijn weg te volgen. Ik verrek het om via een zijstraat te lopen en heb dus maar te accepteren dat ik hier flink moet uitkijken, er zit niks anders op 🙂 Over 5 weken mag ik hier over de brede weg lopen!

DSC_0567Een paar stoplichten verder sta ik op de Place de la Concorde en als ik deze eindelijk overgestoken ben, loop ik de Tuilerieën in, richting het Louvre. Hier zijn de paden weer wat breder en kan ik rustig om de 2 vijvers heen lopen, het trappetje op en dan sta ik recht voor het Louvre. Daar neem ik een uitgang aan de rechterkant en steek via de Pont du Carrousel de Seine over, richting “huis”. Langs de Seine, langs alle boekenkramen die geopend zijn, langs alle toeristen die hier slenteren, opnieuw allemaal stoplichten. Na ieder stoplicht vind ik het moeilijker om weer op gang te komen. De spieren hebben geen zin om aan te zetten, in ritme te komen om vervolgens weer te moeten stoppen. Maar hee, ik loop in Parijs, dus ze moeten niet zeuren! We zijn er nog niet, dus doorlopen en niet miepen.

EindpuntDan loop ik langs “mijn” brug, Pont Alexandre, één van de, in mijn ogen, mooiste bruggen van Parijs. Hier buig ik linksaf richting de Dome des Invalides. Opeens voel ik dat het behoorlijk waait, paf wind pal tegen. Hier is even geen beschutting langs een groot park, geen gebouwen die de wind voor me breken.

Dome des Invalides

Dome des Invalides

Maar ik kom steeds dichterbij Napoleon en als ik linksom om zijn hospital heen loop, voel ik de wind al niet meer. Als ik naar rechts kijk, zie ik mijn eindpunt, de Eiffeltoren. Nog een keer rechts en ik sta recht voor de Dome, het graf van Napoleon. Ook een zeer indrukwekkend gebouw met zijn gouden koepel. Dit gebouw ligt op de hoek van “mijn” straat in Parijs, maar ik wil nog even verder. Suunto geeft aan linksaf en niet rechtsaf naar huis.

Langs een paar winkeltjes, langs wat terrasjes, langs de Ecole Militaire en dan sta ik, na ruim 23 kilometer, recht voor mijn einddoel van vandaag: de Eiffeltoren. Hoe vaak ik het ding ook gezien heb, hoe vaak het ook mijn richting heeft bepaald om niet te verdwalen in Parijs, ik blijf het mooi vinden om te zien. Het park ervoor en dan daar pontificaal die Eiffeltoren. Ik kon vandaag deze route niet lopen, zonder daar te eindigen. Blij dat het weer allemaal gelukt is, stop ik de Suunto en wandel via de winkelstraat terug naar het appartement. Ik koop een paar bananen, een stokbroodje brie tegen de honger en loop dan de trappen op om binnen heerlijk op de bank te ploffen. Wat een geluk, zo’n appartement in hartje Parijs, ik geniet mateloos van deze stad. En over 5 weken mag ik weer hier lopen. Ik verwacht dat ik me dan na afloop toch iets anders zal voelen en dat die 4 trappen me iets meer moeite zullen kosten….. 🙂

Einddoel: de Eiffeltoren

Einddoel: de Eiffeltoren

Na een uurtje is man ook terug in het appartement. Hij heeft genoten van zijn HM in deze stad. Na een kop soep, het stokbroodje, douchen en opruimen is het helaas alweer tijd om terug naar huis te gaan, maandag moet er weer gewoon gewerkt worden.

Au revoir, Paris! Tot over 4,5 week!

Parijs 2013

Parijs, VFF

Zoals al 4 jaar op rij, is het laatste weekend van de herfstvakantie een weekendje Parijs voor/met de stoeptegelmoeders. Vandaar dat we vrijdag om 9.30 in de auto stapen en na 1 tussenstopje/plaspauze/lunchbreak ’s middags tegen 3 uur de auto voor de deur van “ons” appartement parkeren.

Dit jaar hadden we echt geluk, want er was plek recht voor de deur. Meestal moeten we iets meer moeite doen om de auto daar te parkeren. Dan zetten de de auto eerst in een zij straat en staan op de loer totdat er een geparkeerde auto wegrijd.  We stormen dan met z’n 4en naar buiten, 3 gaan breeduit op het zo gewilde plekje staan en 1 gaat de auto halen. Dit jaar kunnen we dus zonder dit proces onze koffers/tassen/hebben-en-houwen naar boven slepen. En na acclimatiseren maken we de 1e wandeling: richting Notre Dame en eten in het Quatier Latin.

Zaterdagochtend doe ik als altijd mijn rondje door Parijs. Dat betekent vroeg opstaan en om 8 uur de deur uit. Eerst rechtsaf door de winkelstraat, waar de winkels net open gaan en het fruit hoog wordt opgestapeld. Springen over een enkele zwerver die nog lekker languit ligt te slapen op de stoep, boven de roosters van de metro. Het 1e hoogtepunt van mijn loopje zie ik als ik een drukke kruising over ben en bij de Champs du Mars aankom. Aan mijn rechter kant staat dan normaal gesproken de Eiffeltoren.

DSC_0375Maar als ik dus deze keer opkijk (uitkijken waar je je pootjes neerzet!) om die toren te zien, kom ik bedrogen uit. Hij is niet in zijn totaliteit aanwezig. Raar gezicht om maar een halve Eiffeltoren te zien. Als ik dichterbij kom, zie ik gelukkig dat ook het topje er nog steeds op staat. Vorig jaar was het onder de Eiffeltoren een bouwput en dat blijkt het dit jaar nog steeds te zijn. Er wordt een verdieping onderaan/onderop bijgebouwd en dat heeft blijkbaar tijd nodig.

DSC_0378Ik loop onder de toren door, steek een kruispunt over en beslis dan dat ik niet langs de Seine ga lopen, maar een keer een andere weg richting Arc de Triomphe neem. Nou….. dat heb ik geweten. Mijn uitgangspunt dat alle wegen zo ongeveer, plusminus wel richting Arc zouden lopen, zo lang ik maar heuvelop liep, bleek niet waar. Zigzag door de straatjes, stoepje op, stoepje af, keertje links, keertje rechts en je afvragen waar in Godsnaam die Arc zou kunnen zijn. Zo groot, maar totaal onzichtbaar. De Arc kwijtraken…… je moet het maar kunnen. Maar goed, uiteindelijk kom je dan toch uit op de Champs d’Elysees. En als je dan naar links kijkt staat de Arc er toch.

DSC_0379Maar als ik dan naar rechts kijk, de Champs d’Elysees af, daar waar nu de auto’s rijden, daar is dus in april de start. Op deze grote, brede straat hoop ik op 6 april, samen met Kitty te wachten in ons rose startvak. Hopelijk is het dan zo’n beetje hetzelfde weer als vandaag: zo’n 12 graden, beetje vochtig nog en totaal windstil!

Dan heerlijk hardlopen over de stoep van de Champs d’Elysees. Schoonmakers spuiten de stoep schoon en er wordt geveegd, terrasjes worden neergezet, kortom de stad ontwaakt en maakt zich klaar voor een massa toeristen die hun zuurverdiende centjes moeten gaan uitgeven in de winkels hier. Laat mij hier maar hardlopen, Louis Vuitton en de andere dure winkels zijn niet aan mij besteed.

DSC_0381Na een goeie kilometer kom ik bij het Grande et Petit Palais, en daar moet ik tussendoor, rechtsaf naar “mijn” brug. De Pont Alexandre, richting Dome des Invalides. Oversteken en rechtdoor lopen naar de gouden koepel, die in de mistige ochtendlucht toch staat de blinken. DSC_0385Ik kijk nog even opzij en zie dat er van de Eiffeltoren nog minder over is dan een klein half uurtje geleden. Alleen het onderstel staat nog. Zo had ik de Eiffeltoren nog nooit gezien, een maf gezicht! Gelukkig heb ik later op de dag gezien, toen de zon toch nog doorbrak, dat de hele toren gewoon op z’n plekkie stond 🙂

Vlak voor de Dome, opnieuw rechtsaf en “onze” straat in. Al jarenlang maken we regelmatig gebruik van dit appartement dus het voelt steeds meer vertrouwd en steeds meer als thuiskomen. Mijn looprondje, mijn straat, mijn appartement. Waar het ontbijt voor me klaar staat.

Het rondje is maar kort, zo’n 5,5 kilometer, maar veel meer durf ik niet te lopen. Want voor de rest van de dag staat er nog een flinke wandeling op de planning. Het blijft leuk om iedere keer een andere wijk beter te leren kennen. Dit jaar hebben we door de Marais gewandeld. Nieuwe pleintjes, hofjes en parkjes ontdekt waar je niet zo snel komt als toerist, maar door wat inside info dus wel. En ’s avonds de trappen naar de Sacre Coeur beklimmen, om Parijs by night te zien, was ook een goede, extra training  🙂

Verder genieten we van terrasjes, stokbroodjes, kaasjes, roséetjes en gaan we 2x prima uit eten. En als we zondag weer naar huis moeten, na een laatste kop koffie op een laatste terras, zijn we het er over eens dat zo’n weekend toch wel erg snel voorbij gaat.

Volgende keer dat ik naar Parijs ga, is het voor de Marathon……