Terugweg

Persoonlijk

7b7169fda7704dccca35ba34a8b3f3e1--the-happy-being-happyIn tegenstelling tot al die stemmen in mijn hoofd, is het hier stil, heel erg stil.

Het lijf is blessurevrij en kan lopen, maar het hoofd is één en al blessure en houdt alles tegen. Als het tussen de oren niet goed zit, dan werkt niks meer.

Wat doe ik er aan? Hoe breng ik alle stemmen, alle gedachten tot stilte. Naar welke stem luister ik? Naar welke juist niet? Hoe kom ik uit een een bodemloze put? Wanneer zie ik weer die blauwe hemel?

Labeltjes plakken doe ik niet. Heeft geen zin. Blijven hangen heeft ook geen zin. Ik heb altijd geloofd in doorgaan en doorzetten. En dat doe ik nog steeds. Als je niet rechtdoor kunt, dan maar links- of rechtsom. Sinds half januari ben ik van het rechte pad af en zoek ik mijn weg links en rechts.

Of dit nieuwe pad de juiste is, moet nog blijken. Er zal nog regelmatig vanaf geweken worden, op zoek naar het gestelde doel. Op dit moment lijkt het erop dat het zwart wat minder zwart wordt. Wat in 10 jaar is opgebouwd, is in een paar weken niet verdwenen. Maar er wordt nu wel aan gewerkt en dat is al een grote stap in de juiste richting!

large(7)

 

Advertenties

4 mei

Persoonlijk

DSC_0178

Het is 17.31 als ik de deur van mijn opdrachtgever achter mijn kont op slot draai en nauwelijks een minuut later verlaat ik het parkeerterrein. Ik heb haast. Zo snel mogelijk naar huis, want ik heb een plan en een limiet. Maar zoals altijd is de weg van Oosterhout naar huis een dramaroute. Op de Rijksweg is het filerijden van stoplicht naar stoplicht en de A58 (de kutste snelweg van Nederland) is het aanschuiven, optrekken en weer remmen. De minuten op mijn autoklokje gaan sneller voorbij dan de kilometers.

Net geen kwart voor 7 storm ik thuis binnen. Bord met halve portie macaroni in de magnetron, omkleden, macaroni naar binnen schuiven, wandelschoenen aan en nog voor 7 uur sta ik weer buiten. Het is 5 kilometer wandelen naar de Britse begraafplaats en ik wil op tijd zijn voor de ceremonie en de 2 minuten stilte. Nog nooit live meegemaakt, dus vandaag wordt de eerste keer. Dacht ik……

DSC_0175In recordtijd wandel ik die 5 kilometer, maar als ik vanuit het bos de laatste 200 meter fietspad naar de begraafplaats opdraai, komt me een stoet wandelaars en fietsers tegemoet. Huh? Heb ik te langzaam gelopen? Verkeerd op de klok gekeken? Het is toch nog geen 20 uur? En inderdaad, het is nog geen 20 uur, volgens mijn horloge 19.42 en dus zou ik ruim op tijd moeten zijn….. Het is gisteravond toen ik checkte of er een bijeenkomst was op de begraafplaats niet in me opgekomen om naar de tijd te kijken. Noem me naief, maar ik nam automatisch aan dat er een ceremonie zou zijn, waarna we om 20 uur met z’n allen 2 minuten stil zouden zijn. Nou…. niet dus.

DSC_0173Ondertussen sta ik bijna alleen op de begraafplaats. Er wordt nog opgeruimd, kabels opgerold en microfoons van stadaards gepakt. En daar sta ik dan. Een beetje een teleurstelling is het wel. Ik besluit te blijven en dan maar mijn eigen ceremonie te houden. Ik wandel wat rond tussen de graven, maak wat foto’s, sta stil bij het graf van een 21-jarige soldaat (ik heb zelf een zoon van 21) en bedenk me wat een drama het moet zijn geweest voor die moeder. Het is een mooie begraafplaats, daar zo aan de bosrand, maar geen enkele begraafplaats kan ooit mooi genoeg zijn voor (21-jarige) zonen (en dochters).

De minuten gaan voorbij en ik ben niet meer alleen. Er worden auto’s in de berm geparkeerd, wandelaars komen van verschillende kanten en ook een aantal racefietsers stapt af en zet de fiets tegen het hek. Om 20 uur staan we allemaal stil, houden onze monden en denken aan deze jongens en alle anderen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Wat mogen wij blij zijn dat wij hier kunnen staan, door hun strijd, hebben wij onze vrijheid.

Morgen 5 mei, voor mij een gewone werkdag. Maar wel een dag waarbij ik voor mezelf stil zal staan bij de vrijheid die ik hier in Nederland heb om te kunnen doen en laten wat ik zelf wil. Zonder bang te zijn, zonder dat het consequenties heeft. Vrijheid om te kunnen werken, om daarna een extra zwemlesje te nemen en later op de bank te zitten en plannen te maken voor het weekend.

downloadEn die vrijheid moeten we koesteren. Laat het toch alsjeblieft tot ons allemaal doordringen dat oorlog niks heldhaftigs heeft. Dat het geen eer is om te sterven voor welk hoger doel dan ook. Welk kleurtje we ook hebben, in welke God we dan ook geloven of juist niet, waar we ook vandaan komen, dat moet allemaal niks uit maken. Vrijheid om te leven, om eigen keuzes te maken, om niet bang te hoeven zijn. Een beetje rekening houden met elkaar, elkaar accepteren, volgens mij hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn.

Geniet van de Vrijheid!

 

Lang zal ik leven, hiep hiep hoera!

Persoonlijk

 

503

Er was eens een meisje dat dacht dat 50 jaar worden heul ver weg in de toekomst lag. Dat je pas vijftig werd als je oud was, dat je oud was als je vijftig werd. Vijfig jaar worden lag verstopt ergens in de verre, verre toekomst. Zij was jong en onwetend en wist nog niet dat de tijd als zand door je vingers glipt.

DSC_0020

Met dank aan Lisette en Monique zag mijn tuin er zo uit na de birthday-run 🙂 #ouwemuts

42b54ffa16ea3dc8aab59d6e61289ef1Die dag in de verre toekomst is dus vandaag. Ik wil er nog niet aan toegeven dat ik qua leeftijd nu dus echt bij de oude mutsen hoor. Het klinkt stokoud: vijf-tig! The big five-O. En ik snap het niet, hoe kon die tijd zo snel gaan? 2x knipperen met je ogen en je kinderen zijn volwassen en jij klaar voor de 50+reisjes.

Waar is de tijd gebleven? Hoe kan het dat het zo snel voorbij is gegaan? Zo lang is het nog niet geleden dat ik een studentje was en voor het eerst op kamers ging. Waar is de tijd dat ik man leerde kennen, we ons eerste huis kochten, trouwden, kinderen kregen? De tijd van vadertje en moedertje spelen met 3 kleine hummels. Tropenjaren waren het. Wellicht dat het daardoor zo snel ging?

De kleine hummels werden groot. Ze groeiden op tot 3 volwassen mensen waar man en ik ongelooflijk trots op zijn. Zo blij dat ik dat mee mag maken, dat ik erbij ben als er mijlpalen gehaald worden, als er diploma’s uitgereikt worden. Maar ook gewoon om te zien hoe ze opgroeien, hoe ze hun weg in het leven vinden. Trots op ons supertrio! Dan is ouder worden helemaal niet erg. Ik hoop nog heul veel ouder te worden, zodat ik nog veel mijlpalen mee kan maken.

En ik denk aan alle vrienden en bekenden die dat niet mee mogen maken. Vrienden die veel te vroeg zijn overleden. Marianne, Lajos, Corry, Laurie, Ton….. Jullie worden nog altijd gemist. Ik denk aan die bizarre jaren, de laatste jaren dat onze kinderen op de basisschool zaten. In ongeveer 4 jaar tijd overleden 14 ouders. De één kende ik beter dan de ander, maar ongeloof en verdriet was er altijd weer. In iedere klas zaten 3-4 kinderen die een ouder moesten missen. En ik denk aan de vriendin die pas 3 maanden geleden haar man verloor.

20160705_193705Als ik alles zo op een rijtje zet, kan ik alleen maar blij en tevreden zijn. Dat ik 50 ben geworden. Dat ik gezond ben (voor zover ik weet!). Dat ik plannen kan maken, doelen kan stellen en kan werken aan een mooie toekomst. Vijftig oud? Egnie! Ik begin pas, deze eerste ronde was goed, kom maar op met de 2e ronde!

 

Enne, zaterdag loop ik de Trail des Fantomes. Kom maar op met die eerste 27 km in de 50+ categorie!

 

 

 

End-of-the-year-blog

Persoonlijk, Uncategorized

Xmas

thanks

Terugblik 2015                                                                          

2015 is bijna voorbij en december is traditiegetrouw een tijd van terugkijken naar het afgelopen jaar. Terugkijkend zie ik een heel mooi loopjaar, waarin ik mijn eerste ultra(atje) en mijn 3e wegmarathon liep. friends2Waarin ik vele kilometers aflegde met o.a. Kitty,  Jan-Willem, Ingrid, Margriet, Carlo, Pascal, Joost, Mirjam, Ezra, Mieke en last but not least Tiny. Samen met Toine en de loopmaatjes van Eindhovenloopt. En met de Fab5, mijn Xbionic-vrienden op die gekke gorilla-voeten. En de vele prettige mensen die ik onderweg tegenkwam, ik kan jullie niet allemaal opnoemen, maar weet dat ik mede door jullie genoot onderweg. Allen bedankt voor de gesprekken, het plezier en de gezelligheid. Ik hoop dat we dit het komende jaar vaak mogen herhalen!

Plannen voor 2016                                                                                                                       

En dan een vooruitblik naar 2016. Wat gaat dat worden, wat wil ik doen? De plannen zijn gemaakt, de eerste inschrijvingen zijn gedaan. Ik heb 4 grote doelen voor dit jaar, waarvan er 3 in het eerste half jaar bereikt hopen te worden. Daarna ga ik door voor een (tot nu toe) rustiger najaar. Maar laat dat je niet afschrikken, want er kan nog van alles gebeuren 🙂

stupidEerst is daar in maart de EcoTrail de Paris, 50 km samen met Kitty door de bossen, parken en heuvels rondom Parijs. Met finish onder de Eiffeltoren. De inschrijving is gedaan, de treinreis geboekt en ons appartement staat ook weer klaar voor ons. Hoe het lopen ook gaat, ik weet nu al dat het een topweekend gaat worden in Parijs!

En daarna stoom ik maar meteen door naar de 60 km bij Limburgs Zwaarste. Samen met Mirjam hoop ik ook deze afstand aan te kunnen. Wie had ooit gedacht dat ik me uberhaupt zou durven inschrijven voor zo’n afstand?

Daarna begin juni een marathon. Tenminste als ik tot de gelukkigen behoor die het lukt om zich in te schrijven: de Slachtemarathon, maar 1x in de 4 jaar georganiseerd. Met een start om 6 uur ’s morgens, zal dat een hele kluif voor dit avondmens worden!

En voor oktober staat de Maastricht Marathon, over de Via Belgica, in mijn agenda. Vooral het historische aspect trekt me aan in deze marathon. Lopen waar ooit de Romeinen liepen, voor deze Rome-addict is dat genoeg reden om daar ook te willen lopen. Bovendien een marathon van A naar B is weer eens wat anders dan een rondje.

De rest van de hardloopplannen zal ik om deze grotere doelen heen plannen. Afhankelijk van wat er op mijn pad komt en waar ik maar net zin in heb. Al heb ik toch ook nu al heel wat trails op het oog die ik wil gaan lopen….. Met Tiny die mijn schema’s op maat blijft maken en soms ad hoc aanpast aan weer nieuwe plannen en ideeen en Toine die op mijn techniek blijft letten en me af en toe lekker opjut, gaat het trainingstechnisch ook helemaal goed komen. Ik kijk al heel erg uit naar het nieuwe jaar. Laat 2016 maar komen!!!

Mijlpaal                                                                                                                                            

e71999a4a7b8045b6ae3da7f9c72e2c1En in 2016 hoop ik nog een ander doel te halen. Want hoewel ik eigenlijk helemaal niet “oud” wil zijn, ik wil het natuurlijk wel worden! In augustus word ik 50!!! Ongelooflijk en eigenlijk snap ik daar helemaal niks van. Waar zijn alle jaren gebeleven? Ooit vond ik 50 stokoud, maar gelukkig weet ik nu wel beter! Veel beter! Het leven is nog lang niet voorbij, in sommige opzichten begint het pas. En zolang ik lekker door kan gaan met plannen maken en uitvoeren, zul je mij niet horen miepen over een getal, een nummer. Want je bent maar net zo oud als je je voelt en ik voel me 34 (oke, straks dus wel met zo’n 16 jaar ervaring).

Nieuwjaarswens tegen beter weten in                                                                                

changeEn verder hoop ik, dat de wereld tot het besef komt dat we allemaal mensen zijn. Welke kleur we ook hebben, in welke God we ook geloven (of juist niet). En dat het ook niet uitmaakt waar we op deze aarde geboren worden. Deze planet is van en voor ons allemaal, laten we er samen iets moois van maken. Geld en macht maakt niet gelukkig, maakt deze wereld niet mooier. Maar samen kunnen we er wel heel veel moois aan toevoegen. Accepteer elkaar zoals we zijn, dichtbij en ver weg.

Mijn wens                                                                                                                                        

Vrienden en familie, ik wens jullie gezondheid en geluk, liefde en tevredenheid. Dat het nieuwe jaar veel moois mag brengen, dat plannen en dromen uit mogen komen. En dat we samen ons eigen wereldje een stukje beter maken, open staan voor de medemens en op die manier een druppel op de gloeiende plaat kunnen zijn van medemenselijkheid en verdraagzaamheid.

Ik wens jullie allen een heel mooi 2016!

a-very-happy-new-year-fb-cover

 

 

 

 

 

Here I go again!

Persoonlijk

rainEen beetje chagrijnig kom ik thuis. De hele ochtend scheen de zon, maar op mijn enige vrije middag deze week moet het zo nodig regenen en waaien en is het ook nog eens ijskoud. En ik moet straks ook nog lopen. De weergoden zijn tegen me! Ik besluit eerst maar eens een kop thee te drinken en gewoon te wachten tot het droog is, alhoewel ik dan lang kan wachten volgens buienradar.

Eerst maar eens het nieuws lezen op de laptop. En ik lees over een piloot die waarschijnlijk moedwillig een vliegtuig tegen een berg vliegt, 150 mensen dood. Een “gewoon” ongeluk is al verschrikkelijk, maar als dit waar zou zijn…. Afschuwelijk! Onder meer een schoolklas die na een uitwisseling naar huis ging. En ik denk aan mijn oudste die binnenkort ook met het vliegtuig op studiereis gaat. Het idee alleen al is genoeg om buikpijn van te krijgen.

Ik kan beter wat bij lezen op twitter. Van de vele meestal onzin berichtjes word ik vast weer vrolijk. Maar het eerste bericht dat ik lees is van een man die vertelt dat zijn zoon vanmorgen is overleden. Niks niet onzin en niks niet vrolijk. Ik condoleer hem en wens hem sterkte. Een beetje medeleven van een afstand en hopelijk kunnen alle meeleef-tweets een heel klein beetje bijdragen aan kracht voor hem om dit grote verlies te dragen. Ik kan me zelf niks ergers voorstellen dat het verlies van een kind. Ik wil er niet eens aan denken!

Van rustig thee drinken met de laptop op schoot word ik niet echt vrolijker. Ik kijk naar buiten. Het regent nog steeds en de vlaggen van de Dommelsch Brouwerij gaan als gekken te keer. Maar als dat mijn enige zorg is….. omkleden en naar buiten!

De eerste 2 km loop ik door het dorp, beschut door alle huizen merk ik weinig van het weer. En ik besluit dat het lopen in dit weer helemaal niet zo erg is als ik van tevoren dacht. Dat wist ik wel natuurlijk, maar die eerste stap naar buiten is altijd moeilijk. Daarna draai ik het fietspad op naar Riethoven, langs weilanden en totaal onbeschut. Wind tegen, regen recht in mijn gezicht. Whitesnake knalt uit mijn oortjes en ik kan alleen maar denken: yes, here I go again! Ik mag lopen op deze vrije middag, lopen tegen de wind in, en die regen, ach, wat maakt dat nou uit!

Een goed uur later en 10 km verder kom ik zeiknat thuis.Mijn gedachten weer keurig op een rijtje. Tel je zegeningen en pluk de dag, in het leven krijg je geen garanties en zo kan ik nog meer cliché’s opnoemen. Maar ze zijn allemaal o zo waar! En het enige wat ik nodig had om (opnieuw) tot die conclusie te komen was een rondje hardlopen. Wat ben ik een gelukkig mens dat ik kan lopen!

enjoy

Onbegrip

Persoonlijk

Opnieuw zo’n onbegrijpelijk bericht in de krant. Weer een ouder die haar kind doodt. Ik kan daar werkelijk met mijn verstand niet bij. Hoe kom je erbij? Wat maakt dat je je verstand verliest en je kind, die jij ooit zo vurig gewenst hebt, naar verlangt hebt, niet langer in leven wilt hebben? Het is voor iedere ouder de grootste nachtmerrie om je kind te verliezen, hoe kun je dan zelf met voorbedachte rade de oorzaak zijn van het verlies van je kind?

Ik ben zelf moeder van 3 kinderen en ik kan me er niks, totaal niks bij voorstellen. Al zelfs voor de zwangerschap ga je je (samen met je partner) voorstellingen maken van jullie kindje. Hoe zou hij/zij eruit zien? Hoe zal ze worden als ze opgroeit? Welke talenten zal hij hebben? En tijdens de zwangerschap maak je je allerlei voorstellingen, zal het een jongetje of meisje zijn, en het cliché: als het maar gezond is, is dan zo waar!!

Dan heb je je kindje na 9 maanden in je armen. Wat ben je dan blij. Zo ongelooflijk blij en gelukkig, dat valt niet te beschrijven. En je weet ook: wat dit kind later ook ooit zal uitspoken, die instant-love die je op dat moment voelt, zal nooit, nooit verdwijnen! Je hoopt dat het kind gezond en gelukkig op kan groeien en je wilt op alle gebieden daarin bijdragen. Hoe dan ook, geen uitzondering mogelijk.

In de loop van de jaren verandert je leven. Er gebeuren leuke en waarschijnlijk ook minder leuke dingen. Soms zit het leven echt tegen, maar gelukkig is het leven vaak goed. Ik heb geluk gehad, met mijn gezin ging alles altijd min of meer goed, we waren en zijn gelukkig en gezond. Maar wat er ook gebeurd, hoe het leven ook loopt, de liefde voor je kind is er altijd.

Een paar jaar geleden kregen wij er ook mee te maken. Op de basisschool waar onze kinderen toen nog zaten, werd een meisje gedood door haar eigen moeder. Drama! De hele school in rep en roer en ondersteboven. SBS6 die filmopnames maakt van de kinderen en een microfoon onder je neus duwt voor commentaar. Werkelijk verschrikkelijk die sensatiezucht.

Een moeder die het leven met haar kindje niet meer zag zitten.  Het meisje doodde en zelf ook een poging deed een einde aan haar leven te maken. Maar zij werd op tijd gevonden. Nou ja… op tijd…. Te laat voor het kind, op tijd voor haar om de rest van haar leven zonder haar dochter door te brengen. Ik geloof dat dat de zwaarste straf is die ze kon krijgen!

En dan zie je hoe jouw kinderen daarop reageren. Je ziet dat jouw eigen kinderen even alle ankers kwijt raken. Als die moeder een schoolgenootje, haar eigen kind kan doden…. zou mijn moeder dat dan ook kunnen? Weet je hoe jouw eigen kinderen dan naar jou kijken? Weet je dat die kinderen dan weer met knuffels gaan slapen, die ze al jaren niet meer mee naar bed namen. Gelukkig was het vertrouwen ook weer snel terug, het bespreekbaar maken lost veel op, maar het maakte behoorlijk diepe indruk hier. En in het hele dorp!

Begrijpen kan ik het echt niet. Gelukkig niet. Hoe kun je je eigen kind niet gunnen om op te groeien. Hoe kun je de toekomst van je eigen kind gewoon wegnemen. Welke reden kun je daarvoor hebben? Ex-je pesten? Zelf het leven niet zien zitten en het dus ook jouw kind niet gunnen? Ik weet het niet, snap het niet, en wil het ook niet snappen.

Een drama is het, welke reden een ouder er dan ook voor denkt te hebben. Wat moet er veel ellende en onmacht en verdriet aan vooraf zijn gegaan. Want hoe dan ook, zo’n beslissing maak je niet zomaar. En hoe je deze drama’s kunt voorkomen in de toekomst…?? Ik weet het niet. Was het maar simpel om het op te lossen en te voorkomen!