Salland Trail 2015 – 50 kilometer

SallandTrail, Ultra, VFF

SallandTrailBanner2015-big

Vrijdagmiddag reed ik al richting Nijverdal, naar mijn b&b Vakantieboerderij Salland in Haarle. Een tip van Ingrid, die daar ook zou verblijven. Een mooie boerderij kamer, met alles erop en eraan, zou mijn onderkomen zijn voor de komende 2 nachten. ’s Middags maakten Ingrid en ik een korte wandeling, even de benen strekken en ’s avonds gingen we iets eten bij de pizzeria in Nijverdal. En daarna vroeg naar bed.

Niet dat het enige nut had om vroeg naar bed te gaan. Een tikkende klok, een krakende rieten stoel, een mobiel die bleef piepen, een vreemd bed, een kop vol vragen en onzekerheden….. Kortom ik lag nog te woelen en te draaien. Maar toch was ik zaterdagochtend op tijd wakker en was ik klaar voor actie. Zin om eindelijk aan die 50 km te beginnen, na alle maanden van training. Zin om te weten hoe het zou zijn, om te weten hoe het zou voelen en überhaupt zin om te weten of ik het zou kunnen!

Ingrid en ik wilden op tijd bij het Ravijn te zijn, zodat we de start van de 75 km-helden nog konden zien. Parkeren bij het zwembad was zo vroeg nog geen probleem en zo’n beetje de eerste die we tegen het lijf liepen was onze race-directeur van die dag: Bertus. We werden welkom geheten als echte vip’s en een dame wees ons de weg naar de kleedruimte. Daar zetten we onze tassen neer en gingen snel weer naar beneden, naar buiten, naar de start. Onderweg naar buiten kwam ik al vele bekenden tegen. Heerlijk dat sfeertje zo voor de start.

Buiten op het grasveld stond Tiny al. En Margriet, die speciaal vroeg gekomen was. Leuk dat je er was Margriet! Nadat de lopers van de  75 km gestart waren, zijn we nog even binnen koffie gaan drinken. En daarna werd het tijd om definitief te beslissen wat ik aan zou doen, de rugzak om te doen en me klaar te maken. Nu ik hier eenmaal was, vielen de zenuwen wel mee: geen terugweg mogelijk, alleen volle kracht vooruit!

salland2Samen met Rinus, Tiny, Anke, en Ingrid en vele anderen stonden we rustig te wachten op het startsein van Bertus. De hele meute zette zich in beweging, op weg naar het eerste heuveltje, meteen buiten de hekken van het zwembad. En daarna het eerste bospad met wortels, wortels en nog meer wortels. De eersten lagen daar al plat, maar gelukkig zonder problemen en iedereen kon doorlopen.

Het eerste deel liep ik vorig jaar al, dus kwam het hier en daar redelijk bekend voor. Nadat we een weg waren overgestoken kwamen de eerste pittige heuveltjes, omhoog en omlaag, nu begon het pas echt. Daarna hele stukken met omgeploegd bospad. Ook hier veel boomkap in het teken van bos omvorming. Het schijnt een rage te zijn op het ogenblik in Nederland.

Met 13 km de eerste drankpost, zeer goed verzorgd met water, sportdrank, vlaai, zoute stengels, en weet ik wat al niet meer. Ik heb alleen snel wat gedronken en ben daarna door gegaan. Nu het nog fris voelt, niet te lang stil staan, maar door. Ik wist ook dat er nog wat heuveltjes zouden komen waar ik zou gaan wandelen, dus wilde ik hier geen tijd verliezen.

Salland4Na 22 km was daar dan de zandkuil. Omlaag is niet zo’n probleem, maar je moet ook weer omhoog he…. Mul zand tot boven mijn enkels en maar blijven lachen, want er stond een fotograaf boven. En als je dan boven bent, weet je dat het zwembad niet ver meer is, dat het 1e rondje er bijna op zit. Eerste doel gehaald, onder de 3 uur terug zijn en klaar voor deel 2. Maar nu wel even rustig stoppen, drinken (warme bouillon heerlijk!!!) en wat zoute stengels naar binnen werken. Ingrid, die de hele tijd net iets voor mij heeft gelopen, staat hier ook bij te tanken en samen gaan we de 2e lus in.

Eerst weer omhoog. Door mul zand voor de verandering. Gelukkig staat hier geen fotograaf, dus even vloeken en grimmig kijken mag. En dan lopen we weer boven, waar we  3 uur geleden ook liepen. Maar nu de andere kant op, een klein stukje verhard, onder een tunneltje door en dan weer de bossen in, op weg naar de heide.

Het grote genieten en het frisse gevoel zijn er nu wel grotendeels vanaf. Het idee dat ik nog zo’n 23 km moet lopen, vind ik even niet leuk. Maar terug gaan is geen optie. Never nooit! Hoe dan ook, die 50 km zal ik volbrengen, al moet ik kruipen!! Ingrid en ik lopen samen, dan weer is zij me een stukje vooruit, dan loop ik weer een stukje voor. Maar telkens is daar toch weer dat moment dat we weer samen lopen. Omhoog regelmatig wandelen, dan omlaag weer lopen. Kilometer na kilometer gaan we zo door. Soms mopperend op de heuvels, dan weer rondkijkend over een supermooie heide. Wat is het hier mooi, zelfs vandaag, met kou, wind, regenbuitjes en moeheid is het hier mooi. Wat zal het in de zomer, met bloeiende heide helemaal geweldig zijn!

Bij 35 km is er weer een drinkpost. Opnieuw met bouillon. Opnieuw met vriendelijke vrijwilligers die ons een hart onder de riem steken en ons succes wensen. Nog 15 km, nog 3 x 5 km. En wat is 5 km nou helemaal? 7 x 5 km zitten er al op, tis aftellen. Niet zeuren, piepen en mauwen, doorlopen! Dan is er het 40 km punt, nog maar 10. We gaan het marathonpunt voorbij en vanaf nu loop ik dus verder dan ik ooit eerder gelopen heb. En het gaat nog best aardig. Niet meer geweldig, maar ik loop nog en geniet nog.

We gaan door. Jutten elkaar wat op. Praten steeds minder, maar het samen lopen motiveert wel. Bij de diverse kruispunten met wegen staan altijd vrijwilligers, super geregeld. En iedere keer krijgen we weer een vriendelijk woord van ze. Succes, ga zo door, komt goed, nog even volhouden.

Een laatste verzorgingspost staat op 45 km. Een bekertje thee, een praatje en dan de laatste 5 km. Kippe-eindje dus. Hop hop, doorlopen. De limiet van 6,5 uur komt steeds dichterbij. We gaan het niet halen, tenzij we nu dus echt gaan hardlopen. Maar die puf, die kracht zit er niet meer in. We joggen door, dribbelen door. Nog een keer een heuvel op. Struikelen nog maar een keer over boomwortels. En plotseling is daar die opmerking van Ingrid, die zich voorstelt hoe Bertus hier met emmertje en schepje al die boomwortels voor ons heeft uitgegraven. Speciaal voor de Salland Trail. Giebelend en gierend lopen we verder. Het is niet ver meer, we krijgen weer een beetje energie.

Nog eenmaal steken we de weg over. We gaan weer door het tunneltje en daarna het bos in. Weer boomwortels, maar we ruiken de stal. Nog 1,5 km en we zijn er. Nu wel oppassen en niet overmoedig worden, want we willen niet alsnog op onze snufferd nu we zo lang op de been konden blijven. En zeker niet in het zicht van de finish.

Salland12

 

Salland7

 

En dan eindelijk is daar het Ravijn, we zien het zwembad, we zien de tenten en we horen de aanmoedigingen. Yes, yes, yes we zijn er bijna. Nog even. Nog 1 afdalinkje, nog maar 200 m naar de finish en we zijn er. Samen over de finish, net niet binnen de limiet, da’s jammer, want dat was wel het doel, maar who cares?

Salland

En waar doe je het dan voor? Voor die medaille? Het t-shirt? De mok, het vaantje, de pen? Nee, bij de Salland Trail doe je het voor de hand van Bertus, die persoonlijk elke deelnemer binnen haalt. En dan staat daar ook Tiny, de trainer die heel wat downs met me heeft meegemaakt en nu een groot aandeel in deze UP heeft. Een hele stevige knuffel van hem, maakt deze finish extra bijzonder!

En dan staan er bij de finish ook nog mijn eigen groupies. Chiel en Janine staan er. Ze waren erbij in Parijs en in Frankfurt en vandaag staan ze hier ook om me binnen te halen. Geweldig! En dat Jan Willen is gebleven voor mijn finish was ook super. Jammer dat je zelf de 50 niet kom lopen JW, hopelijk gaat het volgend jaar wel lukken, want het is echt super om zo binnen gehaald te worden. En Anke, die zelf ook de 50 km liep, gewoon eventjes als training voor de 60 van Texel, staat er ook nog. Ik voelde me heel bijzonder gistermiddag!

Salland9

I did it!!! Ik heb gewoon 50 km gelopen in een alleszins redelijke tijd. Voor verbetering vatbaar, maar dit is het voor nu. Gistermiddag zei ik: dit doe ik nooit meer! Maar vandaag merk ik dat ik al plannen aan het maken ben. Wat zou anders moeten, wat moet ik verbeteren, wat moet ik meer trainen? Nee, een volgende ultra staat voorlopig niet op de agenda. Maar het keiharde “nee, nooit meer” van gisteren, is nu een misschien. Een “wie weet, ooit”. Voorlopig maar eerst de focus op een klein stukje tempo en dan richting Berlijn. En wat er daarna komt, dat zie ik daarna wel.

 

SallandTrail 2015

SallandTrail, Trailrunning

Nadat ik in maart gefinisht was na de 25 km van de Sallandtrail wilde ik al meer. Wat een leuke trail, mooie omgeving, vriendelijke vrijwilligers. Met als beloning een hand van gastheer Bertus. Toen al fluisterde een stemmetje in mijn hoofd: volgend jaar meer, volgend jaar de 50 km!!

Maar ik moest mijn 1e marathon nog gaan lopen. En die afstand zou al spannend genoeg zijn en meer dan genoeg moeite kosten. Dus schoof ik het plannetje al snel weg. Maar het idee bleef spoken in mijn hoofd. Zou ik het kunnen? Zou ik echt zo ver kunnen lopen?

En toen lukte het in Parijs, dus het idee bleef en werd niet uitgewist. De stemmetjes begonnen zelfs harder te roepen. Ik polste al eens bij de trainer: zou ik dat kunnen? Het antwoord was “ja, zonder twijfel, maar je zult flink moeten werken”.

De inschrijving zou een week na mijn 2e marathon starten. Dus werd Frankfurt het ijkpunt. Als die fatsoenlijk zou gaan, als ik die zonder problemen uit zou kunnen lopen, dan zou ik ervoor gaan. En laat Frankfurt nou gewoon lukken. Eigenlijk precies zoals ik van tevoren hoopte dat het zou gaan. Dus alle stemmetjes in mijn hoofd begonnen nog harder te roepen: Salland Salland Salland!!! Zeker toen ik tijdens de marathon meer dan genoeg kreeg van het asfalt en beton. Waar waren de heuvels, het zand, de bomen, kortom: ik miste de trails!

Na Frankfurt volgde een week van twijfel, van me afvragen of ik het zou kunnen. Van nog een keertje vragen aan de trainer: kan ik het wel? Nog wat weifelen. Nog wat dubben. En toen de knoop doorhakken: ik ga het doen! Dus zat ik zaterdagavond om 20 uur klaar met de laptop. Ik ging me inschrijven voor de 50 km!!!

inschrijvingSallandEn pas toen het erop leek dat het niet ging lukken, toen pas merkte ik hoe graag ik het wilde. Ik wil ik wil ik wil!!! En het lukte niet, telkens F5 F5 F5 F5 indrukken. Nieuwe pagina, opnieuw opstarten, grommen, grauwen, nog een keer nieuwe pagina, F5 F5 F5. Maar telkens werd ik eruit gegooid. Wel 5x heb ik al mijn gegevens ingevuld en dan net voor ik op “verzend” kun klikken werd ik er weer uit gegooid. Ik wil ik wil ik wil!! Ow help, stress, vloeken, grrrrrr!!! En dan opeens “bedankt voor uw inschrijving”. Wachten op de bevestigings email….. die nog altijd niet is aangekomen. Was ik nu wel of niet ingeschreven??

Sallandnaam

Uiteindelijk zie ik mijn naam op de deelnemerslijst staan. Pffff, zucht van verlichting. Ik ben erbij! En toen realiseerde ik het me pas: hoewel dit inschrijven niet makkelijk was, was dit pas de 1e horde, dit was het minst moeilijke deel. Nu gaat het pas beginnen. Nu zal ik echt moeten gaan trainen. Vanaf nu zal alles in het teken van Salland staan. Als je me zoekt: ik hang ergens rond op de trails. Vanaf nu geen beton en asfalt meer, vanaf nu lekker de onverharde paden op. Heerlijk!! 🙂

 

SallandTrail 2014

SallandTrail, Trailrunning, VFF, vibram five finger

Sallandtraillogo

Wow, wat was dat een ongelooflijk mooi dagje gisteren in en om Nijverdal en over de Sallandse heuveltjes! Genoten van begin tot eind. Alhoewel… vanaf het begin… om 6 uur opstaan zal nooit mijn favoriet worden, maar het lukte me wel. Gelukkig was mijn tas al ingepakt en lagen mijn loopkleren klaar, dus zonder echt nadenken kon ik het ontbijt naar binnen werken en uiteindelijk redelijk wakker in de auto stappen.

Eerste doel was om de MacD in Heteren te bereiken, waar @JeeWeetje me zou oppikken om het laatste deel van de reis samen af te leggen. Veel gezelliger dan alleen het hele eind te rijden! Maar daar aangekomen is het parkeerterrein afgesloten. Oeps… 1e opstakel. Wat nu? Gelukkig lees ik al snel een dm van JW: ik sta op de carpoolplaats, 100 meter rechts. Dus probleem opgelost. Auto parkeren, tas eruit, instappen bij JW en onderweg voor deel 2 van de reis.

Rond 9.15 zijn we in Nijverdal, bij zwembad het Ravijn. Zo’n beetje de 1e die ik tegenkom is racedirecteur Bertus. Even een snelle begroeting en dan tijd voor koffie. En daar kom ik de volgende bekenden tegen: Chiel en Janine. Even een praatje, dan omkleden en klaar maken voor de start. Gelukkig kom ik dan ook Tiny tegen en kan ik hem nog succes wensen, mijn trainer die gewoon 50 km gaat lopen! Ik ontmoet nog veel meer bekenden, zo ook Henk, die ik al jaaaaaaaaaren ken via CnR, maar nu eindelijk eens live de hand kan schudden.

Foto met dank aan Bart.

Foto met dank aan Bart.

Nadat de 50 km-lopers vertrokken zijn, staat er nog een hele groep te wachten op de start van onze 25 km, die 15 minuten later is. Het is echt een trail, iedereen is ontspannen, staat te praten, maakt zich niet echt druk, maakt een fotootje (dank voor de foto’s Bart!) en als dan het startschot valt, beginnen we allemaal rustig te lopen.

File meteen na de start

File meteen na de start

Om 200 meter verderop alweer stil te staan voor het 1e heuveltje 🙂 En nog steeds niemand die zich druk maakt, maar de grapjes vliegen over en weer. Dit mis ik bij de wegwedstrijden, na Parijs ga ik echt weer meer trails lopen! En trainen op heuvel op lopen, dat blijft mijn zwakke punt.

Salland2JW heeft besloten de 1e helft rustig te lopen en samen met mij de kilometers af te leggen. Hij kent het parcours en kan me vertellen over wat gaat komen. Fijn zo’n persoonlijke gids. En het helpt mij ook om net dat schepje extra te geven en niet zomaar te gaan wandelen. Ook heuveltje op gewoon doorgaan. En het gaat lekker. Af en toe flink aanzetten om bovenaan te komen, daarna weer heerlijk omlaag, hartslag wat laten dalen om vervolgens weer omhoog te gaan. Mooie route, mooie omgeving. Wel is het erg uitkijken waar je je voeten neerzet, want overal liggen boomwortels. En om niet onderuit te gaan is alert blijven noodzakelijk.

DSC_0042Na 13 km zijn we bij de drankpost. Hier worden we flink verwend met vlaai, chips, bananen, sinaasappels, water, sportdrank en bouillon. En wat is die bouillon heerlijk, warm en zoutig, dat gaat er goed in. Ook trek ik hier mijn shirtje uit en ga verder in singlet. Niet gedacht dat het zo warm zou worden in het bos, maar egwel! Gelukkig met voorbedachte rade een singletje aangedaan onder mijn shirtje, eigenlijk tegen de kou, maar nu komt het goed uit voor de warmte 🙂

Vanaf hier ga ik alleen verder, want JW wil het laatste deel tempo lopen. Het bos is nu voor mij alleen, en hoewel ik niet achteraan loop (een wonder), zie ik kilometers lang niemand voor of achter mij. Behalve af en toe een vrijwilliger en mtb’ers die alles in de gaten houdt. Ik loop stik-alleen in het bos te genieten, dit is zo geweldig. De pijlen staan overal prima, er hangen genoeg lintjes in de bomen, geen moment dat ik verkeerd loop of de weg kwijt raak. En dat gebeurd me niet vaak 🙂

Rond de 17 km moet ik weer een heuveltje op en mijn benen besluiten dat ze even willen wandelen. Achter me hoor ik opeens stemmen en als ik omkijk zie ik een paar lopers en fietsers aankomen. Even van het pad af dus om hun voor te laten. Ik word ingehaald door de koplopers van de 75 km. Hoppa, wat een tempo! Ze hebben hier al 25 km meer gelopen dan ik en moeten straks nog eens 25 km verder lopen, maar wat gaan ze hard voorbij!  Een van de fietsers vraagt hoe het mij gaat. Fijn even die aandacht, gewoon een vraag en niet simpel langs me fietsen. Dit geeft wel aan, hoe dit evenement georganiseerd is, iedereen is belangrijk, niet alleen de koplopers.

Bij zo’n 20 km zie ik opeens een loper voor me. En niet zomaar een loper, nee JW loopt daar. Da’s niet goed. Hij blijkt behoorlijke kramp te hebben gehad, maar begint nu toch ook weer wat te lopen nu ik hem inhaal. Samen dus weer verder, rustig aan en door de beweging lijkt de hamstring toch weer wat soepeler te worden.

Salland4Dan komen we bij de zandkuil. Ik had er al verschillende verhalen over gehoord, maar nu begrijp ik pas wat er bedoeld word. Met recht een grote zandkuil. Mul zand omlaag, waarbij je tot je enkels wegzakt. Omlaag niet zo’n probleem, maar natuurlijk moeten/mogen we meteen weer omhoog. En da’s wat minder makkelijk. Bovenaan blijf ik even op JW wachten, die hier geen risico’s neemt en rustig omhoog loopt. Een klein stukje wandelen we en dan gaan we voor de laatste kilometers. JW lijkt weer herstelt en loopt op me uit, maar dan zie ik hem plotseling weer stil staan. Baf, weer terug die verrekte kramp. Gelukkig kan hij wel blijven wandelen en nu ben ik degene die hem inhaalt.

De laatste paar kilometers loop ik weer alleen en langzaam begint het pad te lijken op het pad waarover we vertrokken, zo’n 3 uur geleden. Ik hoor een trein langs komen, hoor stemmen, applaus, het kan nu niet ver meer zijn. Een vrijwilliger vertelt me dat het nog maar 200 meter is. Dan de laatste afdaling, een bochtje naar rechts en ik loop weer het terrein op van het Ravijn, richting de finish. Altijd fijn om weer terug te zijn, waar je gestart bent. Een hand van Bertus is mijn beloning vandaag.

finishSalland

Bij de finish is van alles te eten en drinken, goed verzorgd weer. Hier spreek ik Claudette en George even en wacht op JW die toch nog hardlopende over de finish komt. Dan dwingen mijn kuiten mij om een beetje heen-en-weer lopen, het plotselinge stilstaan vinden ze niet prettig. Salland7Daarna ga ik lekker met Chiel, Janine, Anke en JW in het gras zitten, wachten op de andere finishers en de 75 km-lopers aanmoedigen als ze aan hun laatste 25 km gaan beginnen. Heerlijk zonnig is het, super weer vandaag!

En heel leuk om de lopers aan te zien komen, van boven op de heuvelrug, die parallel langs de finish loopt. We kijken allemaal uit naar een rood shirtje en daar komt Tiny aan. Binnen de 5 uur loopt hij gewoon “even” die 50 km uit. Het zal moeite genoeg gekost hebben, maar hij komt ogenschijnlijk nog fit over de finish. Ik ben trots op mijn trainer!

Dan douchen, warme kleding aan, want na een uurtje of wat in het gras koel je toch af en met broodje in de hand nog even terug naar de finish. Opnieuw een praatje hier en daar. Steeds meer lopers van de 50 km komen binnen. Ook de heren van Frunning, die mij op het barefootstyle-pad hebben gezet, lopen hier de 50 km. Uiteraard op minimalistisch schoeisel. Netjes gedaan heren! Sowieso zie ik hier veel lopers op inov8’s, merrells en vffjes. Hoezo hype, je ziet ze echt steeds meer.

Helaas is het rond 4 uur tijd voor de terugweg. Via Heteren waar mijn auto staat, terug naar Valkenswaard. Tsja, het blijft een roteind en de terugweg lijkt me langer te duren dan heen, maar het was de reis echt wel waard. Mooi dagje in Nijverdal en op de Sallandse heuveltjes. Bertus en alle vrijwilligers, hartelijk dank voor de organisatie, het was echt TOP!