Openbaring

Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie

Na de operatie word ik door de broeder terug gebracht naar de wachtkamer. Alles is wazig, ik ben wat wiebelig, mijn hoofd heeft moeite met aanpassen. Ik krijg koffie en kijk wat rond, zie vlekken, vormen, mist. Ik zie niet veel, want rechts heb ik geen contactlens in en die bril past niet meer door het charmante kapje voor mijn linkeroog.

Maar als ik mijn rechteroog dicht doe, nieuwsgierig over wat links nu doet, krijg ik de schrik van mijn leven. IK KAN ZIEN! Wazig, een grote mist, maar ik kan onderdelen zien door die mist heen. Ik kijk uit het raam en zie de lucht. Die is blauw. Felblauw. Doet zelfs pijn aan dat oog. Ik kijk wat lager. Een muur. Ik zie de afzonderlijke bakstenen door de mist heen. Er staan letters op de muur. ELKERLIEK. Ik kan de letters lezen. Ik kan scherpstellen, letter voor letter, door de waas heen. De operatie is nog geen 10 minuten geleden afgerond, en het oog is troebel en mistig door alle medicatie erin en door het plastic kapje ervoor. Maar ik kan zien!

De rest van de dag zit ik op de bank en doe ik weinig. Beetje netflixen, beetje tijdschriften doorbladeren. Beetje boel niks. Rust. Rust. En nog meer rust. Saai, maar nodig. Telkens test ik weer dat linkeroog. Wat zie ik, wordt het al beter, zie ik al meer?

’s Avonds kijk ik tv. En ik kan gewoon de ondertiteling lezen met links. Iets wat ik al heel lang niet meer kon met contactlens in. Het is werkelijk ongelooflijk.

Ik ga op tijd naar bed. Want hoe eerder ik ga slapen, hoe eerder het morgen is. En ik ben zo ongelooflijk benieuwd wat ik morgenochtend kan zien!

De wekker om 7 uur, want ik moet op die tijd druppelen. Ogen open. En ik zie. Ik zie onze slaapkamer. De kasten, de afzonderlijke boeken in de kast. De bladeren van de plant op het dressoir. Ik zie dat de deur een deurklink heeft. Ik kijk rond. Ik zie. Het lijkt wel een wonder! Niet de wazige mist waarin ik normaal wakker word, maar duidelijk zicht bij het ogen open doen.

En als ik uit het raam kijk, zie ik de schoorsteen van Dommelsch, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht. Ik zie voor het eerst dat er 2 antennes bovenop de schoorsteen staan. En dat terwijl die schoorsteen al jaren een baken is om naartoe te lopen na mijn trainingen. Nooit gezien dat er nog iets bovenop zat.

Dan controle bij de oogarts. Ik ben gewaarschuwd dat ik 3 dagen niet mag autorijden. Verzekeringstechnisch. Maar ik had makkelijk kunnen rijden. Ik zie nu meer, veel meer, dan ik de afgelopen maanden zag. Het voordeel van me laten rijden is dat ik nu rustig om me heen kan kijken. Dingen ontdekken. Ik zie blauwe lucht tussen de afzonderlijke takken aan de bomen doorschijnen. Ik kan kentekens lezen. Ik kan de borden langs de snelweg lezen. Telkens valt me weer wat nieuws op, dat ik nu opeens kan zien.

De oogarts ziet al aan mij dat ik blij ben, tevreden ben. Hij is degene die mij 2 weken geleden vertrouwen gaf in de operatie, die ervoor zorgde dat ik zo snel geholpen werd. Ik ben deze man zo dankbaar dat hij ervoor zorgde dat ik met alle vertouwen de operatie in ging. Hij controleert mijn oog, kijkt nog eens goed naar mijn netvlies. Want door mijn hoge minsterkte, heb ik wel iets meer risico op netvliesloslating. En dat moet ik zien te voorkomen. Maar 24 uur na de operatie ziet het er goed uit. Ik ben nog niet uit die gevarenzone, maar so far so good!

De arts benadrukt dat ik echt rust moet nemen. Werken mag volgende week weer, geen probleem. Niet bukken, door je knieen zakken, niet tillen, geen stoffige ruimtes. En 3 weken niet hardlopen. Hij ziet dat ik schrik van dat 3 weken. Nou, als alles goed blijft gaan, dan mag je over 2 weken op bospaden lopen, met goed dempende schoenen. Ik slik een opmerking in over vffjes. Als het moet doe ik zelfs Hoka’s aan met 10 cm demping, als ik maar mag lopen. Mag het echt? Over 2 weken, in het bos? Ja, dat mag. Ik kijk mijn man aan: jij hoort het ook he? Ja, hij heeft het ook gehoord. Twee weken dus! Oke, dat is nog maar 13 dagen. Dat kan ik.

En ach, weet je. Die 2 weken, en zonodig 3 weken, kom ik echt wel door. Ik weet waarvoor het is. Het worden weken vol ontdekkingen van wat ik allemaal kan zien. Ik wist dat ik slecht zag, maar ik dacht altijd dat het wel meeviel. Kon me goed redden. Maar wat is dit nu al een verschil! Pas over 5 weken is de laatste controle, dan pas kan de sterkte van het oog bepaald worden. Tot die tijd kan het zelfs nog beter worden.

Ik ben nu al nieuwsgierig hoe het straks zal zijn als ook mijn rechteroog gedaan is. Eind maart/begin april is de planning. Wat zal ik een stralende zomer tegemoet gaan!

Advertenties

Couch potato

Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie

couch-potato-5839113Nadat vorig jaar mijn verstandskiezen al waren getrokken, was het het vandaag tijd om opnieuw een stukje Esther achter te laten in een ziekenhuis. Mijn linkeroog. Althans, een deel van het oog, de lens. Ouderdom komt met gebreken en blijkbaar begint die ouderdom bij mij met 50, langzaam maar zeker verlies ik dus stukjes van mezelf. Die verstandskiezen zal ik nooit missen, maar zonder linkerlens zou toch erg vervelend zijn. Gelukkig hoeft dat ook niet. Er zit nu een kunstlens in. Met grote kans op alles en iedereen weer helemaal helder en duidelijk te kunnen zien!

De enige reden waarom ik er tegenop zag, is dus dat ik niet mag lopen. Ik mag wandelen, maar da’s bij lange na niet hetzelfde, behalve dat je dan ook buiten bent. En ik mag fietsen, maar met deze gladheid durf ik nu even niet naar buiten. Stel dat ik wegglijd en dan net op dat oog terecht kom. Dus de fiets staat nog op de tacx. Geen zak aan, maar wel beweging.

Krachttraining mag niet.

Zwemmen mag niet, net nu ik dat aan het leren was.

Huishoudelijk werk mag wel

Vanmorgen liep ik in het donker mijn laatste rondje. Slapen kon ik niet meer, zo opgewonden als een kind op 1e kerstdag. Dus waarom dan niet opstaan voor dat allerlaatste rondje? Deze training in ieder geval nog even meepikken. De komende 2 (3?? ow hell!) weken geen lange duurloop, geen kilometers maken in de aanloop naar Parijs. Deze weken rust en herstel. Ik maak mezelf maar wijs dat rust ook trainen is. Dat na weken van 70km lopen, 2-3x sportschool, zwemmen, tacxen en oefeningen thuis, mijn lijf ook baat heeft bij rust. Ik probeer het mezelf tenminste wijs te maken. Tot op heden lukt het me nog niet zo goed.

Maar voor weer kunnen zien moet ik wat over hebben. Heb ik wat over! Heb ik heel veel over. Zelfs niet lopen.

zichtNu alleen hopen dat de arts me snel toestemming geeft om weer te lopen. Al is het maar kort, al is het maar verhard. Maar zien waar ik loop, echt om me heen kunnen kijken en zien …. het lijkt me geweldig. Ik kijk er zo naar uit! Ik houd me rustig, ik luister. Een wonder bijna. Maar nu is dat oog even belangrijker.