Brabantse Kluis Trail

Trailrunning

De laatste keer dat ik een trail liep….?? Ik denk dat het vorig jaar maart in Parijs was, de EcoTrail. Lang geleden dus. Te lang geleden! Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Brabantse Kluis Trail. En dat voelde me toch goed!! Niet dat het makkelijk ging, wel omdat ik heb genoten van begin tot eind!

met mandy

Voor de start

Rond 11 uur loop ik de binnenplaats van het Missieklooster in Aarle-Rixtel op. Ruim op tijd voor  startnummer ophalen en een praatje met Mandy en de andere Inknburn-dames.  Tegen 12 uur krijgen we de briefing met uitleg over de uitpijling met linten en daarna mogen we door de koeienstal naar de start. Klaar voor 20 km trailen. Althans…. zo klaar als ik kan zijn met m’n matige opbouw en nog steeds beperkte conditie, maar met het vertrouwen dat ik die 20 km uiteindelijk zou finishen.

water

Natte voeten in de laatste paar km

Ik start achteraan, het plan is om van begin af aan m’n eigen tempo te lopen en me niet te laten opjutten door wie dan ook. Mandy stuur ik vooruit, niet wachten, gaan! Het parcours is fijn afwisselend, hoog gras, bospaden, trailpaadjes, weilanden, door hekjes, een keer over een hek en in de laatste kilometers nog door een slootje. Precies zoals een trail dus hoort te zijn.

En precies zoals (voor mij) bij een trail hoort, loop ik ergens verkeerd. Zoveel lintjes aan de bomen, zoveel vlaggetjes in de grond. En toch lukt het me om een afslag te missen en even niet meer te weten waar ik ben en waar ik heen moet. Maar gelukkig heb ik het zelf snel in de gaten en kan ik teruglopen om de juiste route weer op te pikken.

ikEn dan is daar de finish. Heerlijk gelopen, best blij dat ik deze afstand zonder problemen (al wandel ik te vaak naar m’n zin) weer aankan. Niet moe en het idee dat ik nog wel een stukje verder zou kunnen op deze manier. Mandy staat me al op te wachten. Een fijn onthaal plus chips en chocolade bij de finish, wat wil een mens nog meer? Samen lopen we naar de binnenplaats van het klooster terug en daar mogen we (ipv een medaille) een biertje bestellen met de gekregen consumptiebon. Een lekker witbiertje wordt het, want meteen in de auto stappen was toch al geen optie 🙂

bierEén voor één vertrekken alle lopers, het wordt steeds rustiger op de binnenplaats. Maar Mandy en ik vinden het hier wel prima. Biertje, lunch, koffie, zon, prettig gezelschap, wat wil een mens nog meer? Ja, een betere conditie, dat dan nog wel. Maar daar wordt hard aan gewerkt!

En dan nu, op naar de volgende trails, op naar meer kilometers, op naar een betere conditie! Proost!

Advertenties

Leudaltrail

Trailrunning

De Leudaltrail staat al een tijdje op mijn lijstje van nog-te-lopen-trails. Maar helaas was 5 juni, vorige week, geen optie voor mij. Via afstandmeten.nl vond ik een linkje met de route en dus kon ik gewoon een week later toch de trail lopen. Het was rustiger in het bos en er hingen geen pijlen meer, maar dat maakte het rondje niet minder mooi.

Toen we (man en ik) rond 11 uur de deur uitgingen richting Heythuisen, scheen de zon. Mijn regenjasje had ik dan ook thuis gelaten, want volgens buienradar zou het droog blijven tot laat in de middag. Nou….. dat buienradar het wel eens mis heeft (goh…..) dat hebben we geweten!

Om ze weer eens uit te proberen had ik mijn Altra’s van stal gehaald. Een minimalistische schoen, met grof profiel, maar zonder losse teentjes. De stukjes die ik er de afgelopen weken mee over de Malpie liep maakte me niet echt blij met dit schoentje, maar ik wilde het nog niet opgeven. En uiteindelijk was ik er het 2e deel van de route heeeeeel blij mee. De goede grip zorgde ervoor dat ik moeiteloos overeind bleef. Toch nog wat meer expirimenteren met deze schoen!

Het was best benauwd, maar goed te hebben. Beetje broeierig warm en om vandaag onweer te voorspellen, hoef je niet gestudeerd te hebben, het was overduidelijk dat deze benauwde warmte tot een donderende climax zou komen. We vertrokken vanaf een parkeerplaats bij een onnig terras. Met het idee om daar na afloop wat te gaan drinken gingen we op pad. Eerst lopen, dan koffie met iets lekkers. Mooie beloning!

Het Leudal is een erg mooie gebied. Althans, de eerste 6-7 kilometer heb ik lekker ontspannen gelopen, om me heen kijken, wat fotootjes maken. En me een beetje afvragen waarom ik trailschoenen aanhad op deze droge bospaden…… Maar toen. Een eerste donderslag kondigde al aan dat het dus niet bij lekker ontspannen lopen zou blijven. En dat het onweer niet pas later in de middag zou komen. Het klapte er meteen hard uit. Regen is gen probleem, maar onweer….. Geen idee hoe en of we iets konden afsnijden terug naar de auto. Dus werd het doorlopen, zo snel mogelijk terug. Nou ja… ik en snel…..

IMG_20160612_141024Een minuut of 5 na de eerste donderslag begon het te regenen. En niet zo’n beetje ook! Binnen 10 seconden was ik doornat! Geen enkele regenjas zou hiertegen geholpen hebben. De droge bospaden veranderden in no-time in riviertjes, regelmatig liepen we tot de enkels door de modderpoelen heen. Ach, regen en modderpoelen heb ik nooit echt erg gevonden.

DSC_0118

 

 

 

Maar helaas bleef het niet bij regen en donder. De bliksem besloot ook een duit in het zakje te doen. En dat maakte dit rondje toch minder leuk. Eng zelfs! We besloten zo snel mogelijk door te lopen, schuilen onder een boom had geen zin en echt veilig is dat nou ook weer niet. De bliksem slaat altijd in op het hoogste punt, dus ik volgde mijn man (die ruim een kop boven mij uitsteekt) als een trouw hondje op de hielen 😉

Zo lang we in het bos liepen, had ik de hoop dat we redelijk veilig liepen, maar de stukken open veld waren doodeng. Held die ik ben! Maar sinds we thuis een blikseminslag hadden, ken ik wel het effect en dat wil ik liever niet aan den lijve ondervinden. Van het 2e deel van de route heb ik dan ook niet veel gezien. Alleen waar zet ik mijn voeten neer om niet uit te glijden en hoe kom ik zo snel mogelijk bij de auto. Zonde, want het eerste deel was zeer zeker de moete waard, erg mooi gebied.

Na bijna 14 km waren we bij de auto. En ja, toen werd het natuurlijk ook droog. Kan niet missen natuurlijk. Zeiknat en blij dat we veilig terug waren, kropen we in de auto en met de verwarming op standje turbo reden we naar huis. Niks niet koffie met lekkers op het terras. Naar huis en douchen. Zo snel mogelijk!

En binnenkort nog maar een keer terug. Want na die eerste helft wil ik ook de 2e helft nog wel eens rustig lopen.

Verkenningsrondje LZ

Limburgs Zwaarste, Trailrunning, VFF Spyridon

Als je 4 weken na de 50 van Parijs weer een ultra wilt lopen, dan moet je even bedenken hoe je het herstel, de opbouw en de taper gaat doen. Althans, ik wel. Sommigen zullen weinig problemen hebben na een 50 en gewoon door kunnen, maar ik heb alijd het gevoel dat ik balanceer op een dunne lijn. Er zit altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “zou je het wel doen? weet je nog, al die blessures?” En ja, ik weet het nog, maar ik wil ook verder!

Na Parijs heb ik me dan ook lekker rustig gehouden, wat rustige duurloopjes, een enkele versnelling en vooral me niet moe maken en niet overdrijven! Tot gisteren dan toch. Op de planning stond een verkenningsrondje met 2 Limurgs Zwaarste dames: Mirjam en Karin. Afgesproken was ergens op een verlaten parkeerplaats in de buurt van Bocholtz, waar we de route konden oppikken en daarna zo’n 30 km van de onderste lus konden verkennen.

IMG_20160402_181245Ik reed er samen met Mirjam naartoe, Karin kwam met haar man Theo (gaat de 100 km doen) en loopmaatje Hay (gaat de 60 km wandelen en waarschijnlijk sneller dan ik het “hard”loop). Tegen kwart voor 10 waren we klaar voor vertrek. Suunto aan, de handhelds aan en het eerste pad op, een weiland in, en vrijwel meteen daarna de modder in op het eerste bospad. Het zou ook niet de laatste modder zijn 🙂

Karin, Mirjam en Theo liepen met stokken. En regelmatig kreeg ik een paar stokken in mijn handen om eens te proberen. Eerst lukte het me voor geen meter, maar na aanwijziingen van verschillende kanten en wat oefenen ging het steeds beter. En het liep ook nog eens een keer best wel prettig hier op deze regelmatig zeer pittig steile heuvels! Van de week toch eens op zoek naar een stel redelijk geprijste stokken, want ik denk dat die best wel eens van nut kunnen zijn op dit parcours.

IMG-20160402-WA0002De route was met behulp van suunto redelijk goed te lopen. Af en toe wat zoeken naar het juiste pad, maar over het algemeen weinig problemen. Het is een mooie, afwisselende route, bos, weide, wat dorpjes, hier en daar verhard, single tracks, wat bredere bospaden. Kortom prima te lopen. Soms heerlijk omlaag, veel vaker pittig omhoog met super uitzichten als beloning.

Na 12 km kwamen we aan op het hoogste punt in NL, het drielandenpunt. Bij een caféetje wilden we eigenlijk alleen water bijvullen en naar het toilet, maar toen iemand een opmerking maakte over koffie, zaten we niet veel later aan een tafeltje. Trailers moeten goed voor zichzelf zorgen, dus dat deden we met een heerlijk verse kop koffie. En daarna waren we klaar voor de rest van onze tocht.

Bij zo’n 28 km was het even opletten, want nu moesten we weer terug richting de auto’s, en dus van de route af. Volgens de handheld van Theo moesten we rechtsaf een weiland in, over een knollenveld. Om niet veel verder stil te staan voor een prikkeldraad hek. Met een opstapje lukte het ons om er overheen te komen, om 100 meter verder voor het volgende hek te staan. Het werd een hindernisrace, met onder en over prikkeldraad heen, maar het lukte ons om zonder kleurscheuren de grote weg te bereiken.

Vanaf hier was het nog maar 2 km naar de auto’s. Verhard. Maar iedereen die wel eens voor een trail naar Gulpen of Vaals is gereden, kent deze weg, waar wij nu tegenop moesten. *slik* Op de heenweg liepen we hier door het bos omlaag, dat was leuk. Maar nu moesten we omhoog. De eerste paar 100 m probeerden we nog met en sukkelgangetje te lopen, maar nee, het was genoeg geweesst. Snel wandelend omhoog was op dit punt voldoende.

Eerlijk gezegd was ik heel blij dat ik de auto’s weer zag staan. Een stukje vermoeidheid van Parijs zat nog echt wel in mijn benen. Maar aan de andere kant had ik er toch vrij weinig problemen mee gehad om deze afstand af te leggen. Geen moment gedacht dat ik het niet zou kunnen. Heel blij dat ik dit gedaan heb, want nu weet ik ongeveer wat me te wachten staat over 2 weken. Hoe de route ongeveer is, hoe de ondergrond is.

Nu hopen dat het de komende 2 weken lekker droog is, zodat er nog wat modder opdroogt en ik bestel maar meteen ditzelfde weer voor de 16e. Verder houd ik me de komende 2 weken lekker rustig, beetje lopen, beetje sportschool en vooral niks doen waar ik moe van word. Limburg Zwaarste kom maar op, ik ben klaar voor je!

UrbanTrail Eindhoven

Parijs, Trailrunning, training lange duurloop, VFF

De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht 🙂  Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                                  

FB_IMG_1457370870685Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

DSC_0127We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven                                                                                   

FB_IMG_145737098571215 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!IMG-20160306-WA0040

DSC_0126


 

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!

BearTrail2015

Trailrunning, training lange duurloop, Uncategorized, VFF Spyridon, VFFambassadeur, Xbionic

BearNa alle lange duurlopen op asfalt, was ik wel toe aan een loopje door de natuur. Heerlijk overmoedig had ik me al ruim voordat ik in Berlijn liep ngeschreven voor de 37 km van de Beartrail (die later 39 km bleek te zijn!). Vibram en Xbionic waren dit jaar sponsor bij deze BearTrail, dus dan ‘moet” je aanwezig zijn als ambassadeur. Tsja, sommige verplichtingen zijn absoluut geen straf 🙂 Mede-ambassadeurs Pauls en Camiel zouden er ook zijn, dus gezelligheid gewaarborgd. Duurlopen had ik genoeg gedaan, alleen heuveltraining miste ik behoorlijk. Maar ach, wie zegt dat het allemaal even makkelijk moet zijn?

Beartrail

Fris en fruitig voor de start.

En dat Kitty op het laatste moment besloot met me mee te lopen, maakte het natuurlijk nog mooier. Gewoon 39 km om bij te praten, wat wil een mens nou nog meer? Dus even een korte stop in Leende bij de carpool om Kitty op te pikken en daarna door naar ’s Gravenvoeren.

En as Kitty meeloopt, ben ik meteen verzekerd van een eigen fotograaf 🙂

 

IMG-20151024-WA0008

 

IMG-20151024-WA0017

 

 

 

 

 

IMG-20151024-WA0010

IMG-20151024-WA0006

 

 

 

 

 

 

tong op mijn schoenen omhoog.....

tong op mijn schoenen omhoog…..

Nee, ik kan niet zeggen dat het 39 km allemaal fluitende ging. Helaas niet. Maar ik kan wel zeggen dat het 39 km genieten was. Afzien, maar zeker wel genieten, van het mooie parcours, het gezelschap en gewoon het feit dat ik daar liep. Zomaar omdat ik dat wilde en daar zin in had.

IMG_20151024_185844En dan is er zoals altijd die ffinish. Eigenlijk dan toch wel weer jammer om na 39 km te finishen. Net geen marathon. Volgend jaar een paar km erbij Raymond? Dan had ik kunnen zeggen dat ik gewoon 2 maanden achter elkaar een marrathon had gelopen. Paula en Camiel stonden bij de finish nog op me te wachten en natuurlijk stond hoffotograaf Kitty (die de laatste 3 km eigen tempo vooruit liep) daar ook. Tsja, ik weet wel wanneer ik haar vooruit kan sturen: hup hup, vooruit voor die finishfoto! 🙂

Yep, mooi dagje in Belgie!

 

N70 trail

N70Trail, Trailrunning, VFF Spyridon

Hoewel het niet echt past in de voorbereiding richting Berlijn, kruipt het bloed waar het (beter?) niet kan gaan en schreef ik me een paar maanden geleden in voor de N70Trail. De 28 km om toch voldoende kilometers te maken, maar wel lekker onverhard en in een mooie omgeving.

Een kleine 3 weken geleden had ik de omgeving al eens verkend en toen bekroop me toch wel een stevige twijfel of ik niet beter gewoon thuis een eind op de weg kon lopen. Al maanden train ik alleen op verharde wegen, bospaden en heuvels heb ik nauwelijks gezien. Was het wel slim om hieraan te beginnen?

Twijfel – twijfel……

Maar het was zondag mooi weer, loopmaatje Jan Willem zou met me mee lopen, zodat het onderweg ook nog gezellig zou zijn en de omgeving was schitterend. Redenen genoeg om dus toch naar Ubbergen af te reizen.

DSC_0368Al meteen bij aankomst weet ik weer waarom trailen zo leuk is. De ontspannen sfeer, praatje hier en daar, weerzien met bekenden. Kortom: trailen! Startnummer is snel gehaald, Jan Willem snel gevonden. Tegen 11 uur lopen we naar de start en al snel zijn we op pad. Stukje weiland, klein stukje verhard en dan heerlijk omlaag de bospaden op. Het is begonnen, omlaag loopt het geweldig, maar je weet dat daar vast snel een einde aan komt. En ja hoor, na de volgende bocht rijst er opeens een heuvel (berg!) voor ons op. Wandelen dus. Hijgend en puffend naar boven. Het is warm en de hartslag gaat meteen flink omhoog. De beloning is opnieuw een heerlijke afdaling. Sommige heuveltjes zijn “hard”lopend te bedwingen, maar de meesten wandel ik. Jan Willem past zijn tempo netjes aan, af en toe dendert hij een heuvel af en wacht dan beneden weer op mij. Tsja, je hebt dare devils en voorzichtige oude wijven….. 😉

DSC_0367Na zo’n 8 km heb ik het idee dat er vandaag niet echt veel in zit. Ik kom niet lekker op gang en de heuvels zijn killing! De omgeving is super, maar het niet trainen op heuveltjes-op lopen, breekt me redelijk op. Ik zeg Jan Willem wel 3x dat hij lekker door moet lopen, maar hij weigert. Maar als ik dan zeg dat ik nog niet zeker ben over het 2e rondje, gaat hij er toch vandoor. Go en ik zie je na afloop wel. En hij verdwijnt langzaam maar zeker uit het zicht.

IMG_20150830_230105Mijn tempo gaat nog iets omlaag, ik neem een gelletje en een handvol zoute pepsels bij de drankpost en ga verder. Hophophop, de heuvels op! Na 13 km kom ik boven bij de laatste heuvel waar een vrijwilliger ons staat aan te moedigen. “Bijna klaar of doe je nog een rondje?” “Ik ben klaar denk ik” zeg ik. “Dan nu nog 500m omlaag en geniet daarna van je biertje!” Ha, 500m omlaag, dat klinkt goed! Bier, dat klinkt ook goed! Nog een laatste bospad en dan het weiland op, waar de start ook was. Laatste rondje en dan loop ik recht naar de finish.

Opnieuw twijfel

Ik twijfel. Nu ik bij de finish ben, blijkt stoppen moeilijk, want natuurlijk ging die laatste kilometer top. Stoppen? Of toch door? De speaker vraagt me wat ik ga doen. Jan Willem staat bij de finish met een biertje, hij is toch gestopt. Te warm om echt lekker te lopen en te weinig lange afstanden getraind. Ik twijfel 2 minuten en ga dan toch verder. Als het niet lekker gaat, kan ik er ook een rondje van 7 km van maken. Ik ga door! Dus opnieuw langs de start, door het weiland, stukje verhard en dan omlaag het bospad op.

Eigenlijk loop ik best wel lekker, zou ik toch gewoon nog 14 gaan doen?? Het dieseltje komt eindelijk op gang, beter laat dan nooit. Ik weet dat ik nog even tijd heb om te beslissen, pas bij 19km is de splitsing.

Dan komt me een wandelaar met 2 hondjes tegemoet over het pad. De ene loopt los, een klein wit keffertje. Ik houd wat in, niet zeker wat het beestje gaat doen, maar hij rent me voorbij. Dan loop ik langs de man, die het 2e hondje aan de lijn heeft. Ik loop gewoon aan de rechter kant van het pad langs hem, in de veronderstelling dat hij het dier onder controle heeft en mij opgemerkt heeft (ik ben niet onzichtbaar toch?). Als ik langsloop springt het hondje happend en keffend tegen me op. Ik voel iets trekken aan mijn been. De baas rukt hard aan de riem en sleept het dier mee. Eerst denk ik nog: daar kom ik goed vanaf, totdat ik naar mijn broek kijk. Er zit een gat in. En dat niet alleen, maar ook in mijn been zit een gat. Ik roep de man achterna: “Hey, je hond heeft me gebeten, je kunt niet zomaar doorlopen!”

Hij draait zich om: “Ik heb niks gezien”.  “Nou, kijk hier maar eens, gat in broek, wond aan been”. Hij ontkent dat zijn hond dat gedaan heeft. Ja doei, wat denkt hij nou? Dat ik met een gat in mijn broek rondloop, in de hoop dat er een hond tegen me opspringt die ik de schuld kan geven? “Je bent toch wel verzekert, dit is een dure broek!” Hij heeft geen boodschap aan mij en wandelt door. Ik roep hem nogmaals terug, dat hij dit niet kan maken: zijn hond, zijn verantwoording. Maar nee, het is mijn eigen schuld, ik had maar niet langs zijn hond moeten lopen, ik had maar uit moeten kijken. Tsja….  Ik ben wat overdondert, weet niet goed hoe te reageren en als hij doorloopt, loop ik ook maar door. Ik kan hem nog wel een keer terugroepen, maar ik heb zo’n idee dat het hem geen zak interesseert en aangezien ik totaal alleen loop op dit stuk, heb ik geen getuigen en geen back-up. Langer blijven staan en hem naroepen heeft geen zin. Door kwaadheid en adrenaline doet het ook geen pijn en ik denk dat het wel meevalt. Echt diep is het niet. Ik loop dus maar gewoon door, er zit niks anders op.

Ondertussen begin ik mijn been wel te voelen. Niet echt pijnlijk, maar toch, niet zoals het moet. Grrr! Ik haal een paar lopers in en zij hadden ook al een aanvaring met deze man over zijn hondjes. Bij de splitsing lopen zij verder op het 14 km parcours, ik twijfel nu niet meer en kies voor de 7, nog een 2,5 km en ik ben weer bij de finish. Ik probeer mijn dag niet te laten verpesten, maar mijn goede bui daalt toch wel een heel eind. Zeker als ik me opeens realiseer dat een hondenbeet niet zonder risico is. Iets met bacterien en infectie. Wanneer kreeg ik voor het laatst een tetanus-injectie? Ik kan het me niet meer herinneren. Lang geleden dus. Damn! Daar heb ik geen zin in, ook geen zin om tijd voor te maken.

IMG_20150830_230116 FB_IMG_1441021127138

 

 

 

 

 

 

 

Na 21 km ben ik weer bij de finish. Eerst maar even bij de ehbo langs. Daar wordt het wondje schoon gemaakt “kan even prikken” (en %$@AU dat doet het ook!) en daarna netjes afgedekt. Dan krijg ik van de mensen van de EHBO inderdaad het advies om een tetanus injectie te gaan halen. Ik weet dat het verstandig is, maar ik had vandaag al een strak schema en naar de huisartsenpost stond daar niet in.

Maar nu eerst dat biertje en even bedenken wat ik ga doen. Jan Willem staat al op me te wachten met mijn biertje. Ik had eigenlijk nog het plan om even in het gras te gaan zitten, genieten van de sfeer, genieten van de zon. Maar in plaats daarvan gaan we maar direct naar de auto.

dokterDie staat in de parkeergarage van de Sint Maartenskliniek en de receptioniste daar helpt me met het bellen van de huisartsenpost in Nijmegen voor advies. Nu meteen laten doen, of eerst naar huis rijden en daar naar het ziekenhuis. De assistente raadt me aan om het meteen te doen en maakt een afspraak voor me bij de huisartenpost, 20 minuten later. Dat is netjes, dus meteen de auto in en naar het Canisius. Helaas moet ik daar iets langer wachten dan ik hoopte, want het is druk. En er zijn natuurlijk ernstiger gevallen die voor gaan. Maar uiteindelijk ga ik niet alleen met een pijnlijk been, maar ook met een pijnlijke arm naar huis. De komende dagen zal ik nog vaak terugdenken aan de N70 trail 🙂

Maar toch, die N70Trail, is wel echt een aanrader! Mooie, uitdagende omgeving, prima aangegeven route, goede sfeer in start/finish gebied, vriendelijke en behulpzame vrijwilligers en een heerlijk biertje na de finish! Volgens mij moet ik volgend jaar gewoon in de herkansing. En dan iets beter heuveltjes trainen, rothonden uit de weg gaan en wel die 2 rondjes helemaal uitlopen! I’ll be back!

Stuwwal Trail 2015

Fab5, Trailrunning, Uncategorized, VFF, Xbionic

StuwwalJe zult maar “verplicht” door de sponsor trails “moeten” lopen…. Goh, wat een straf.
Nou, egnie! Gisteren liep ik de Stuwwal Trail in Oosterbeek en wat heb ik weer genoten! Samen met Paula, Camiel en Roald (4 van de Fab5 bij elkaar, Daniel we miss you!!) liepen we de 20 km trail. In onze supersonische xbionic-kleding en natuurlijk op de VFF!

FB_IMG_1433017469625

Camiel, Paula, Roald en ik nog fris en fruitig voor de start.

 

Ruim voor de start kwam ik Chiel en Janine tegen. Chiel zou ook lopen en Janine was er in haar rol van supersupporter. Het praatje van tevoren was zo gezellig, dat ik de tijd niet meer in het oog hield en ik me dus opeens moest gaan haasten voor de start. Snel trainingsjas en -broek uit, startnummer opspelden, tas inleveren en nog even naar de wc. Net op tijd nog om Paula, Camiel en Roald uit te zwaaien die in de 2e startgolf starten (er waren er 3) en daarna kon ik even tot rust komen (zennnn) voor ik mocht starten.

IMG_20150530_194828

Start van de Stuwwal Trail (foto van Janine)

Het begin is redelijk makkelijk, vlak, wat omlaag, fijn om de spieren warm te lopen. Maar ja, daarna begon het dus pas echt. Heuvel op, heuvel af, soms klimmen met handen en voeten omhoog, trapje op, trapje af. Vaak blij als ik boven was en dan heerlijk omlaag, maar ook afdalingen die zeer voorzichtig genomen werden, omdat het zo steil ging en ik graag rechtop wilde blijven staan. Maar man-o-man wat hadden we af en toe mooie uitzichten bovenop zo’n berg heuvel. Het was een goed aangegeven, hele mooie route met prima weer onderweg. Enige minpuntje was dat ik zo stom was geweest om geen water mee te nemen voor onderweg. Met een behoorlijk droge bek kwam ik aan bij de drankpost, waar ik heel dankbaar 3 bekertjes water naar binnen werkte. Tsja, ik wist dat er maar 1 drankpost zou zijn, maar door het slechte weer van die ochtend, dacht ik het wel te kunnen lopen zonder extra water, ik dacht dat het niet zo warm zou zijn. Domme beslissing achter af, maar ja… daar kun je onderweg dus niks meer aan veranderen, dus gewoon rustig doorgaan en me verheugen op de Erdinger na afloop 🙂

FB_IMG_1433017481576

Bijna bij de finish! (foto van Camiel)

En dan opeens loop je weer in het park, vlakbij het sportpark waar de start was. Ik herken de bloeiende rhododenderon, een meertje, een bruggetje. Ver kan het niet meer zijn. En als er dan opeens een man tussen de bomen vandaan stapt en me vertelt dat het nog maar een 500 m is, dan is het helemaal goed. Chiel begeleidt me op het laatste stukje terug naar de baan en dan geef ik op z’n slaks nog even gas, haal nog een paar dames in en finish na 19,5 km deze hele mooie, maar ook hele zware Stuwwal Trail. Een flesje water en een groot glas Erdinger is mijn beloning. Heerlijk!!

IMG_20150530_195051

Finish! (foto van Janine)

IMG_20150530_223919

Heerlijk tegen een droge strot! (foto van Janine)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pannenkoekNa afloop nog een kort praatje met Chiel en Janine en daarna is het tijd voor de Fab5-traditie: pannenkoeken eten! Helaas moet Roald verstek laten gaan, maar samen met Camiel en Paula zitten we (ik met een dekentje om me heen) heerlijk op een terras een zeer smakelijke (HONGER!) pannenkoek naar binnen te werken.
Ja, echt heel vervelend die “verplichte” loopjes! Wanneer is de volgende???

Vff- en Xbionic ambassadeur

Trailrunning, Uncategorized, VFF, VFFambassadeur, Xbionic

VFF- en XBionic-ambassedeur                                                                                  

xbionicJajaja, het is officieel. Het contract is getekend en voor het 2e jaar mag ik vff-ambassadeur zijn. En dat niet alleen, ook het merk XBionic gaat door mij gepromoot worden. En ik kan wel zeggen: daar ben ik erg blij mee. Met beiden! Dat het lopen op vffjes al een paar jaar mijn voorkeur had, dan weten jullie zo langzamerhand wel. En nu mag ik ook lopen in de kleding van XBionic. En in dit geval mag ik een setje XBionic the Trick uitproberen. Top top top!

DSC_0041Als ik op donderdag te horen krijg dat mijn spullen geleverd zijn bij Anyonesrunshop maak ik meteen mijn plannetje. Die vrijdag bestaat mijn werk uit rondje Brabant en klanten bezoeken en deze dag prop ik daar nog een extra stop tussen op de Korvelseweg in Tilburg. Dan ’s avonds maar langer doorwerken, maar die doos met inhoud MOET ik hebben!!

DSC_0044Samen met mede-ambassadeur Camiel stappen we rond 1 uur vol verwachting Anyonesrunshop in. Paul heeft de dozen al klaar staan voor ons en we vallen erop aan. Onze nieuwe vffjes zitten er in en dus ook de XBionic kleding. Jippie de pippie!! Mooi spul! We hebben er al een informatie-middag over gehad. Iets met weeftechnieken die ervoor zorgt dat je lichaam altijd op 37 graden blijft. Op tijd koelen voordat je het warm krijgt, en na afloop warme lucht die in de stof blijft zitten, zodat je het niet koud krijgt. Het klinkt goed en ik heb er ook zin in om zo snel mogelijk uit te proberen. Ik moet me nog wat meer verdiepen in die weeftechniek, maar daar horen jullie vanzelf meer van 🙂

Caubergtrail                                                                                                                   

En hoe toevallig, de dag erna sta ik ingeschreven voor de Caubergtrail in Valkenburg. Geen twijfel over de kleding: in de Trick zal ik het gaan doen vandaag. En hoewel bij ons de zon scheen ’s morgens, wordt het op de snelweg donkerder, waait het behoorlijk hard en regent het ook nog eens. Ik vraag me af of ik niet toch beter een lange broek aan had kunnen doen…. Nou ja, meteen een goede test.

caubergOm 11.15 is het startschot en de meute begint te lopen. We starten heuvel op. Tsja… Zuid-Limburg he…… Heel erg heuvel op! Ik had me niet druk hoeven maken over koud hebben, want ik heb het meteen warm! We lopen door een mooie omgeving. Veel bochtjes, heuveltjes, losse stenen, bladeren, wat modder, omgevallen bomen, alles wat in een trail hoort te zitten, zit er in. Ik geniet. Heuvel op wandel ik af en toe, heuvel af kan ik lekker wat tempo maken. Mooie omgeving met mooie uitzichten. En met 3 drankposten op de 18 km is ook dat prima geregeld door de organisatie. Telkens een paar bekertjes water en weer verder.

CaubergtrapNa 17 km mogen we een trap op…. *slik* Het zijn maar 139 treden, maar toch valt het niet mee met die totale ongelijke treden. De bovenbenen hebben er weinig zin in. Toch kom ik boven en vanaf nu is het heuvel af naar de finish. Ik hoor de omroeper al en zodra ik het bos uit ben, op de verharde weg, maak ik nog meer tempo. Laatste bochtje om en dan over de finish! Mooie training gehad en genoten onderweg.

En hoe beviel de Xbionic kleding dan?                                                                         

Nou, ik kan wel zeggen dat het heel goed beviel. Ik moet wel wennen aan het strakke shirtje. Ik houd nogal van los vallende shirtjes, maar het zit echt prettig. En ik had het niet koud onderweg, ook niet met wind tegen. Af en toe had ik het wel warm, maar ja heuveltje op kost me genoeg moeite, daar krijg ik het al warm van bij het idee alleen al. De komende weken staan er nog heel wat trails op het programma. En natuurlijk allemaal in XBionic kleding, dus ik kan er binnenkort nog heel wat meer over vertellen. En ja, natuurlijk loop ik die ook op vffjes, maar dat hoef ik hier niet te vermelden, da’s logisch 🙂

 

HivernalTrail 2015

Hivernaltrail, Trailrunning

Afzien was het gisteren. AFZIEN met dikke vette hoofdletters. Na 2 trails in de afgelopen 3 weken, dacht ik het kunstje wel een beetje te kennen. Gooi wat hoogtemeters en wat modder door elkaar, voeg wat sneeuw toe en je hebt een mooi parcours. Uurtje of 4 lopen dacht ik van tevoren, maar jemig, wat heb ik me op deze trail verkeken!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Ik had het parcours-kaartje en het hoogteprofiel goed bekeken. De eerste paar km zouden pittig worden, met een trap van 508 treden, dan iets omlaag en opnieuw stevig omhoog. Maar daarna zou een afdaling van zo’n 5 km volgen. Eitje dacht ik nog. Flink afzien en verzuren, maar daarna lekker lang omlaag lopen en herstellen. Nou, een mens kan zich vergissen! Omlaag lopen was nergens een eitje! Door de regen en sneeuw van de afgelopen week lag er over het hele parcours een laag pratsj. Af en toe wist ik niet meer wat fijner was: omhoog afzien of omlaag afzien. Omlaag herstellen? Ammehoela!

Hivernal4

(foto van Pascal)

Onderaan die rottrap vonden Pascal en ik elkaar: 2 laaglanders die vol bewondering keken naar al die mensen die voor ons zo makkelijk omhoog liepen. Vol afschuw begonnen wij ook te klimmen. Ach wat is nou 508 treden? Ik durfde al snel niet meer omhoog te kijken hoe ver het nog was. Blik op de treden en trede voor trede omhoog. Niet nadenken, gewoon gaan. Daarna zou het beter worden. Eerlijk waar, dat dacht ik echt. En eindelijk boven gekomen mochten we dus een stuk omlaag. Om vrij snel een bochtje om te gaan en weer te mogen stijgen. Met de handen op de bovenbenen, niet omhoog kijken, maar gewoon stap voor stap omhoog. Dit was het, dacht ik nog een keer, als ik nu boven ben, is het ergste achter de rug. Vanaf nu wordt het makkelijker. My God, wat kan een mens zich vergissen!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Vanaf hier daalde het pad wel een stukje, maar nergens kon je in je ritme komen. Dalen in modder, scherp bochtje in de modder, klein heuveltje in de modder, van enige herstel was geen sprake. De löss die hier in Limburg ligt, laat zo goed als geen water door, dus alles blijft nat, modderig, glibberig, glad. En geen idee waarom, maar dit parcours was echt veel en veel erger dan de vorige 2 trails, ondanks dat die ook in Limburg waren.

Zonder woorden, onze aandacht vooral bij onze voeten en waar die neer te zetten, liepen Pascal en ik samen door. We hadden geen woorden nodig om een pact te sluiten dat samen lopen fijner was dan alleen. Zeker omdat niet alle pijlen altijd even goed geplaatst waren (weggehaald hier en daar??) en er af en toe toch wat gezocht moest worden naar de weg.

Hivernal7

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Niet lang na de 1e drankpost had de organisatie een grapje bedacht. Een pijl omhoog bij een flinke heuvel en een touw om je aan omhoog te werken. Het leek opeens wel de Trail des Fantomes. Oke, even flink werken en omhoog met het lijf. Blij met het touw om me min of meer rechtop te houden. Om dan bovenaan een pijl te vinden die omlaag wijst. Om beneden weer omhoog te moeten. Om vervolgens weer omlaag te gaan. Ik stond waarschijnlijk nogal bedenkelijk te kijken, want een vrijwilliger die ons bovenaan opving, zei meteen: “of je laat die ene daling en beklimming zitten en gaat verderop gewoon omlaag en vervolgt het pad”. Ik hoefde niet lang na te denken: ik sloeg een ronde klimmen over en ging direct door naar de laatste afdaling. Bikkel Pascal klauterde en klom wel zoals het stond aangegeven en niet lang nadat ik mijn weg had vervolgd, had hij me weer bijgehaald en konden we opnieuw samen verder.

(foto van Maurice)

(foto van Maurice)

Maar deze keer niet alleen. Met nog 3 achterblijvers en een fietser liepen we nu samen. Een stukje dorp verhard, daarna een knollenveld in. Heerlijke modder om tot aan je enkels in weg te zakken, modder die aan je schoenen vast blijft zitten, zodat je totaal geen grip meer had. En als je dan denkt het einde van het knollenveld bereikt te hebben, zijn er opeens geen pijlen meer. En onze fietsende begeleider had ook geen idee…. Zoeken, kijken, wandelaars vragen of ze pijlen hadden gezien en dan uiteindelijk toch de juiste weg vinden, richting watertoren, waar weer een drankpost zou zijn.

Al heel snel had ik genoeg van de fietser. Telkens bij iedere oversteek het “dit zijn de laatsten” aan de verkeersregelaars. En dan ook nog eens niet de weg weten…. Ik had het gehad. Hup een stukje banaan naar binnen werken, een handvol spekjes pakken en door. Niet takkebossen, maar gaan. Pascal kwam me al snel achterna en samen kregen we een kleine voorsprong. Niet dat het erg is om achteraan te lopen, maar ik heb een hekel aan een fietser achter me. Ik snap de organisatie, het is een stuk veiligheid voor ons en overzicht voor hun, maar ik vind het helemaal niks. Laat mij maar lekker zelf mijn weg zoeken.

We gingen door. Heuveltje op klauteren, heuveltje af glibberen. Op en neer. Eén keer zelfs zittend op mijn kont omlaag. Geen moeite was de organisatie teveel om ons aan ons trailplezier te laten komen. Alle gevoel van tijd raakte ik kwijt. Voor mij had dit niks meer met hardlopen te maken. Dit was een duurtraining, door blijven lopen, niet opgeven, niet zeuren, zeiken en zaniken, maar door. Starten en finishen en niet opgeven!

Op zo’n 28 km gingen we een kleine beekje over en opeens stonden we voor een muur. Ik keek nog om me heen. Moeten we hier echt omhoog?? Echt geen andere weg er omheen? Maar nee, we moesten hier omhoog. We keken elkaar even aan, haalden onze schouders op en gingen: 2 stappen omhoog, 1  glibberend omlaag. Niet omhoog kijken, maar naar onze voeten. Af en toe konden we een boomtak vastpakken voor wat extra steun en hulp. En langzaam maar zeker lukte het ons. Ook wij kwamen boven. Luctor et emergo!

Eenmaal boven was het even op adem komen en weer doorgaan. Even een stukje redelijk verhard omlaag en dan weer ergens een pad op, om het pinkpop-terrein en terug richting het startterrein. En ja hoor, na een laatste bochtje zag ik de finishboog. Jihaaaa, gered, nog even en dan zijn we er. Maar wat een domper, een gele pijl gaf aan dat we rechtsaf moesten. Weg van de finishboog. Ach, dacht ik nog, kan nooit ver meer zijn, dan zal het wel een volgende links zijn. Maar nee, opnieuw bogen we af naar rechts. Ik wil naar links, ik wil finishen! Ik wist wel dat het parcours verder zou zijn dan die 30 km, maar dat het zo gemeen zou worden, wist ik niet. De finish zien, maar er vandaan moeten lopen…… Nog maar een paar bultjes op een af en dan eindelijk, eindelijk toch het finish terrein op, eindelijk eindelijk toch richting de boog en na een laatste sprintje – heuvelop natuurlijk – onder de boog door. Hoppa, gedaan, volbracht en mezelf overwonnen! Bijna 5!!! uur gedaan over deze 32 km. Niet normaal meer. Nee, met hardlopen had het weinig te maken, maar een flinke duurtraining was het wel!

Ha, en achteraf he, achteraf durf ik zelfs glashard te beweren dat ik toch wel genoten heb. Alles wat ik onderweg tegen Pascal gezegd heb over *piep*modder en *piep*heuvels ben ik allang vergeten! Dit was afzien, maar toch echt wel met een grote grijns 🙂

hivernal2

Poort naar het Heuvelland

Poort naar het Heuvelland, Trailrunning

Poort4

In het kader van “trainen in het lang lopen met heuveltjes” schreef ik me in voor de 30 km trail van AV Caesar in Beek, de Poort naar het Heuvelland. Ik wist dat het pittig zou worden, want 2 jaar geleden liep ik hier de eerste editie en toen vond ik 15 km al meer dan genoeg! Dit jaar dus de dubbele afstand door de heuvels van Limburg, met als extraatje een flinke laag modder over het hele parcours.

Iedereen weet wat een ***weer het de afgelopen weken is geweest. Als het niet regende, dan hoosde het wel. En als het niet hoosde dan stortregende het. Al met al prima weer om een heleboel modder te verzamelen op zo’n beetje alle paden en paadjes in en rond Beek. Modder, drab, prut, pratsj, hoe je het ook wilt noemen, het lag er. Overal en altijd. Gelukkig was ik zo slim geweest om mijn trailste schoen aan te trekken, zodat ik de meeste tijd redelijk rechtop kon lopen. De keren dat ik bijna onderuit ging, kan ik niet tellen, want zoveel vingers heb ik niet. Soms was ik dolblij om weer een stukje verharde weg tegen te komen, zodat ik even de modder tussen de nopjes uit kon stampen om daarna de volgende prut in te lopen.

De lange trail startte 10 minuten voor de korte trail. Dat betekende in mijn geval dat ik na 3 kilometer werd ingehaald door de koplopers en daarna door zo’n beetje de rest van het deelnemersveld. Soms wat irritant op de smalle paden, als er weer een snelle jongen in mijn nek hijgde en ik niet rap genoeg aan de kant kon. Van mij mogen die starttijden worden omgedraaid volgende keer. De afslag 16km- 30km kwam pas na 14 km, daarna werd het heerlijk rustig en kon ik me alleen op de wereld wanen.

Bij alle kruisingen met een verharde weg stonden vrijwilligers, zelfs nog om mevrouw 1-na-laatste te helpen met veilig oversteken. En ook de drankpost op 22 km was nog aanwezig voor water, bananen en een vriendelijk praatje. Respect voor deze mensen die in de kou toch maar mooi al die uren zelfs voor de laatste lopers op hun post bleven. Super!

Poort3

Poort

Poort2

 

 

 

 

 

 

(foto’s van Yvonne Silverentand)

Het parcours was mooi en afwisselend. We liepen door bos, weilanden en knollenvelden. Af en toe moesten we over bomen heen klimmen, soms laag er onder door. Holle paden, af en toe een klein stukje verhard, trappetjes, zelfs abseilen was in de route opgenomen. Het was geen moment saai na iedere bocht weer een verrassing wat er komen ging.

DSC_0913

DSC_0914

DSC_0915

 

 

 

 

 

 

Na 27 km stuurde een vrijwilliger me de allerlaatste heuvel op. Even dacht ik nog: joepie de allerlaatste. Tot ik het bochtje om ging. Niks niet joepie, maar modder modder modder in een heuvelachtig weiland. Glibber de glibber, 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Het gras al vertrapt door alle voeten voor mij en ik letterlijk aanmodderen om vooruit te komen. Maar zoals aan alles, kwam ook daaraan een einde en mocht ik uiteindelijk een fietspad oplopen, richting Beek. Alleen helaas niet lang, want de route ging linksaf de landerijen in. Ondergrond was weliswaar goed te belopen, maar windkracht 80 tegen is in de laatste km niet echt dat je zegt: joepie lekker. Nondeju! Waar is die finish, waar is de sintelbaan van AV Ceasar??

Mijn horloge gaf ondertussen 3. 57 aan en eindelijk zie ik waar ik naartoe moet, dezelfde weg terug als waar we vertrokken waren. Het sportpark op via een achterdeurtje, langs de voetbalvelden en de nu lege tribune en dan draai ik de atletiekbaan op. Even nog aanzetten, want net onder die 4 uur is leuker dan net erboven. Tevreden voor nu, werk genoeg te doen voor 14 maart.

Opnieuw een vriendelijke vrijwilligers die me bij de finish opvangt en naar de tent brengt waar ik een stuk vlaai krijg en er warme thee voor me wordt ingeschonken. Of ik genoten heb en wat ik van het parcours vond, vraagt hij. Nou, egwel dat ik heb genoten! Ondanks de heuvels die ik te weinig train hier in het platte Brabant, heb ik zeker een fijne trail gelopen. De afstand 30 km is geen probleem, maar de heuvels wel, komende weken maar eens wat vaker naar Limburg afzakken op de zondagse lange training.