HivernalTrail 2015

Hivernaltrail, Trailrunning

Afzien was het gisteren. AFZIEN met dikke vette hoofdletters. Na 2 trails in de afgelopen 3 weken, dacht ik het kunstje wel een beetje te kennen. Gooi wat hoogtemeters en wat modder door elkaar, voeg wat sneeuw toe en je hebt een mooi parcours. Uurtje of 4 lopen dacht ik van tevoren, maar jemig, wat heb ik me op deze trail verkeken!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Ik had het parcours-kaartje en het hoogteprofiel goed bekeken. De eerste paar km zouden pittig worden, met een trap van 508 treden, dan iets omlaag en opnieuw stevig omhoog. Maar daarna zou een afdaling van zo’n 5 km volgen. Eitje dacht ik nog. Flink afzien en verzuren, maar daarna lekker lang omlaag lopen en herstellen. Nou, een mens kan zich vergissen! Omlaag lopen was nergens een eitje! Door de regen en sneeuw van de afgelopen week lag er over het hele parcours een laag pratsj. Af en toe wist ik niet meer wat fijner was: omhoog afzien of omlaag afzien. Omlaag herstellen? Ammehoela!

Hivernal4

(foto van Pascal)

Onderaan die rottrap vonden Pascal en ik elkaar: 2 laaglanders die vol bewondering keken naar al die mensen die voor ons zo makkelijk omhoog liepen. Vol afschuw begonnen wij ook te klimmen. Ach wat is nou 508 treden? Ik durfde al snel niet meer omhoog te kijken hoe ver het nog was. Blik op de treden en trede voor trede omhoog. Niet nadenken, gewoon gaan. Daarna zou het beter worden. Eerlijk waar, dat dacht ik echt. En eindelijk boven gekomen mochten we dus een stuk omlaag. Om vrij snel een bochtje om te gaan en weer te mogen stijgen. Met de handen op de bovenbenen, niet omhoog kijken, maar gewoon stap voor stap omhoog. Dit was het, dacht ik nog een keer, als ik nu boven ben, is het ergste achter de rug. Vanaf nu wordt het makkelijker. My God, wat kan een mens zich vergissen!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Vanaf hier daalde het pad wel een stukje, maar nergens kon je in je ritme komen. Dalen in modder, scherp bochtje in de modder, klein heuveltje in de modder, van enige herstel was geen sprake. De löss die hier in Limburg ligt, laat zo goed als geen water door, dus alles blijft nat, modderig, glibberig, glad. En geen idee waarom, maar dit parcours was echt veel en veel erger dan de vorige 2 trails, ondanks dat die ook in Limburg waren.

Zonder woorden, onze aandacht vooral bij onze voeten en waar die neer te zetten, liepen Pascal en ik samen door. We hadden geen woorden nodig om een pact te sluiten dat samen lopen fijner was dan alleen. Zeker omdat niet alle pijlen altijd even goed geplaatst waren (weggehaald hier en daar??) en er af en toe toch wat gezocht moest worden naar de weg.

Hivernal7

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Niet lang na de 1e drankpost had de organisatie een grapje bedacht. Een pijl omhoog bij een flinke heuvel en een touw om je aan omhoog te werken. Het leek opeens wel de Trail des Fantomes. Oke, even flink werken en omhoog met het lijf. Blij met het touw om me min of meer rechtop te houden. Om dan bovenaan een pijl te vinden die omlaag wijst. Om beneden weer omhoog te moeten. Om vervolgens weer omlaag te gaan. Ik stond waarschijnlijk nogal bedenkelijk te kijken, want een vrijwilliger die ons bovenaan opving, zei meteen: “of je laat die ene daling en beklimming zitten en gaat verderop gewoon omlaag en vervolgt het pad”. Ik hoefde niet lang na te denken: ik sloeg een ronde klimmen over en ging direct door naar de laatste afdaling. Bikkel Pascal klauterde en klom wel zoals het stond aangegeven en niet lang nadat ik mijn weg had vervolgd, had hij me weer bijgehaald en konden we opnieuw samen verder.

(foto van Maurice)

(foto van Maurice)

Maar deze keer niet alleen. Met nog 3 achterblijvers en een fietser liepen we nu samen. Een stukje dorp verhard, daarna een knollenveld in. Heerlijke modder om tot aan je enkels in weg te zakken, modder die aan je schoenen vast blijft zitten, zodat je totaal geen grip meer had. En als je dan denkt het einde van het knollenveld bereikt te hebben, zijn er opeens geen pijlen meer. En onze fietsende begeleider had ook geen idee…. Zoeken, kijken, wandelaars vragen of ze pijlen hadden gezien en dan uiteindelijk toch de juiste weg vinden, richting watertoren, waar weer een drankpost zou zijn.

Al heel snel had ik genoeg van de fietser. Telkens bij iedere oversteek het “dit zijn de laatsten” aan de verkeersregelaars. En dan ook nog eens niet de weg weten…. Ik had het gehad. Hup een stukje banaan naar binnen werken, een handvol spekjes pakken en door. Niet takkebossen, maar gaan. Pascal kwam me al snel achterna en samen kregen we een kleine voorsprong. Niet dat het erg is om achteraan te lopen, maar ik heb een hekel aan een fietser achter me. Ik snap de organisatie, het is een stuk veiligheid voor ons en overzicht voor hun, maar ik vind het helemaal niks. Laat mij maar lekker zelf mijn weg zoeken.

We gingen door. Heuveltje op klauteren, heuveltje af glibberen. Op en neer. Eén keer zelfs zittend op mijn kont omlaag. Geen moeite was de organisatie teveel om ons aan ons trailplezier te laten komen. Alle gevoel van tijd raakte ik kwijt. Voor mij had dit niks meer met hardlopen te maken. Dit was een duurtraining, door blijven lopen, niet opgeven, niet zeuren, zeiken en zaniken, maar door. Starten en finishen en niet opgeven!

Op zo’n 28 km gingen we een kleine beekje over en opeens stonden we voor een muur. Ik keek nog om me heen. Moeten we hier echt omhoog?? Echt geen andere weg er omheen? Maar nee, we moesten hier omhoog. We keken elkaar even aan, haalden onze schouders op en gingen: 2 stappen omhoog, 1  glibberend omlaag. Niet omhoog kijken, maar naar onze voeten. Af en toe konden we een boomtak vastpakken voor wat extra steun en hulp. En langzaam maar zeker lukte het ons. Ook wij kwamen boven. Luctor et emergo!

Eenmaal boven was het even op adem komen en weer doorgaan. Even een stukje redelijk verhard omlaag en dan weer ergens een pad op, om het pinkpop-terrein en terug richting het startterrein. En ja hoor, na een laatste bochtje zag ik de finishboog. Jihaaaa, gered, nog even en dan zijn we er. Maar wat een domper, een gele pijl gaf aan dat we rechtsaf moesten. Weg van de finishboog. Ach, dacht ik nog, kan nooit ver meer zijn, dan zal het wel een volgende links zijn. Maar nee, opnieuw bogen we af naar rechts. Ik wil naar links, ik wil finishen! Ik wist wel dat het parcours verder zou zijn dan die 30 km, maar dat het zo gemeen zou worden, wist ik niet. De finish zien, maar er vandaan moeten lopen…… Nog maar een paar bultjes op een af en dan eindelijk, eindelijk toch het finish terrein op, eindelijk eindelijk toch richting de boog en na een laatste sprintje – heuvelop natuurlijk – onder de boog door. Hoppa, gedaan, volbracht en mezelf overwonnen! Bijna 5!!! uur gedaan over deze 32 km. Niet normaal meer. Nee, met hardlopen had het weinig te maken, maar een flinke duurtraining was het wel!

Ha, en achteraf he, achteraf durf ik zelfs glashard te beweren dat ik toch wel genoten heb. Alles wat ik onderweg tegen Pascal gezegd heb over *piep*modder en *piep*heuvels ben ik allang vergeten! Dit was afzien, maar toch echt wel met een grote grijns 🙂

hivernal2

Poort naar het Heuvelland

Poort naar het Heuvelland, Trailrunning

Poort4

In het kader van “trainen in het lang lopen met heuveltjes” schreef ik me in voor de 30 km trail van AV Caesar in Beek, de Poort naar het Heuvelland. Ik wist dat het pittig zou worden, want 2 jaar geleden liep ik hier de eerste editie en toen vond ik 15 km al meer dan genoeg! Dit jaar dus de dubbele afstand door de heuvels van Limburg, met als extraatje een flinke laag modder over het hele parcours.

Iedereen weet wat een ***weer het de afgelopen weken is geweest. Als het niet regende, dan hoosde het wel. En als het niet hoosde dan stortregende het. Al met al prima weer om een heleboel modder te verzamelen op zo’n beetje alle paden en paadjes in en rond Beek. Modder, drab, prut, pratsj, hoe je het ook wilt noemen, het lag er. Overal en altijd. Gelukkig was ik zo slim geweest om mijn trailste schoen aan te trekken, zodat ik de meeste tijd redelijk rechtop kon lopen. De keren dat ik bijna onderuit ging, kan ik niet tellen, want zoveel vingers heb ik niet. Soms was ik dolblij om weer een stukje verharde weg tegen te komen, zodat ik even de modder tussen de nopjes uit kon stampen om daarna de volgende prut in te lopen.

De lange trail startte 10 minuten voor de korte trail. Dat betekende in mijn geval dat ik na 3 kilometer werd ingehaald door de koplopers en daarna door zo’n beetje de rest van het deelnemersveld. Soms wat irritant op de smalle paden, als er weer een snelle jongen in mijn nek hijgde en ik niet rap genoeg aan de kant kon. Van mij mogen die starttijden worden omgedraaid volgende keer. De afslag 16km- 30km kwam pas na 14 km, daarna werd het heerlijk rustig en kon ik me alleen op de wereld wanen.

Bij alle kruisingen met een verharde weg stonden vrijwilligers, zelfs nog om mevrouw 1-na-laatste te helpen met veilig oversteken. En ook de drankpost op 22 km was nog aanwezig voor water, bananen en een vriendelijk praatje. Respect voor deze mensen die in de kou toch maar mooi al die uren zelfs voor de laatste lopers op hun post bleven. Super!

Poort3

Poort

Poort2

 

 

 

 

 

 

(foto’s van Yvonne Silverentand)

Het parcours was mooi en afwisselend. We liepen door bos, weilanden en knollenvelden. Af en toe moesten we over bomen heen klimmen, soms laag er onder door. Holle paden, af en toe een klein stukje verhard, trappetjes, zelfs abseilen was in de route opgenomen. Het was geen moment saai na iedere bocht weer een verrassing wat er komen ging.

DSC_0913

DSC_0914

DSC_0915

 

 

 

 

 

 

Na 27 km stuurde een vrijwilliger me de allerlaatste heuvel op. Even dacht ik nog: joepie de allerlaatste. Tot ik het bochtje om ging. Niks niet joepie, maar modder modder modder in een heuvelachtig weiland. Glibber de glibber, 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Het gras al vertrapt door alle voeten voor mij en ik letterlijk aanmodderen om vooruit te komen. Maar zoals aan alles, kwam ook daaraan een einde en mocht ik uiteindelijk een fietspad oplopen, richting Beek. Alleen helaas niet lang, want de route ging linksaf de landerijen in. Ondergrond was weliswaar goed te belopen, maar windkracht 80 tegen is in de laatste km niet echt dat je zegt: joepie lekker. Nondeju! Waar is die finish, waar is de sintelbaan van AV Ceasar??

Mijn horloge gaf ondertussen 3. 57 aan en eindelijk zie ik waar ik naartoe moet, dezelfde weg terug als waar we vertrokken waren. Het sportpark op via een achterdeurtje, langs de voetbalvelden en de nu lege tribune en dan draai ik de atletiekbaan op. Even nog aanzetten, want net onder die 4 uur is leuker dan net erboven. Tevreden voor nu, werk genoeg te doen voor 14 maart.

Opnieuw een vriendelijke vrijwilligers die me bij de finish opvangt en naar de tent brengt waar ik een stuk vlaai krijg en er warme thee voor me wordt ingeschonken. Of ik genoten heb en wat ik van het parcours vond, vraagt hij. Nou, egwel dat ik heb genoten! Ondanks de heuvels die ik te weinig train hier in het platte Brabant, heb ik zeker een fijne trail gelopen. De afstand 30 km is geen probleem, maar de heuvels wel, komende weken maar eens wat vaker naar Limburg afzakken op de zondagse lange training.

 

SallandTrail 2015

SallandTrail, Trailrunning

Nadat ik in maart gefinisht was na de 25 km van de Sallandtrail wilde ik al meer. Wat een leuke trail, mooie omgeving, vriendelijke vrijwilligers. Met als beloning een hand van gastheer Bertus. Toen al fluisterde een stemmetje in mijn hoofd: volgend jaar meer, volgend jaar de 50 km!!

Maar ik moest mijn 1e marathon nog gaan lopen. En die afstand zou al spannend genoeg zijn en meer dan genoeg moeite kosten. Dus schoof ik het plannetje al snel weg. Maar het idee bleef spoken in mijn hoofd. Zou ik het kunnen? Zou ik echt zo ver kunnen lopen?

En toen lukte het in Parijs, dus het idee bleef en werd niet uitgewist. De stemmetjes begonnen zelfs harder te roepen. Ik polste al eens bij de trainer: zou ik dat kunnen? Het antwoord was “ja, zonder twijfel, maar je zult flink moeten werken”.

De inschrijving zou een week na mijn 2e marathon starten. Dus werd Frankfurt het ijkpunt. Als die fatsoenlijk zou gaan, als ik die zonder problemen uit zou kunnen lopen, dan zou ik ervoor gaan. En laat Frankfurt nou gewoon lukken. Eigenlijk precies zoals ik van tevoren hoopte dat het zou gaan. Dus alle stemmetjes in mijn hoofd begonnen nog harder te roepen: Salland Salland Salland!!! Zeker toen ik tijdens de marathon meer dan genoeg kreeg van het asfalt en beton. Waar waren de heuvels, het zand, de bomen, kortom: ik miste de trails!

Na Frankfurt volgde een week van twijfel, van me afvragen of ik het zou kunnen. Van nog een keertje vragen aan de trainer: kan ik het wel? Nog wat weifelen. Nog wat dubben. En toen de knoop doorhakken: ik ga het doen! Dus zat ik zaterdagavond om 20 uur klaar met de laptop. Ik ging me inschrijven voor de 50 km!!!

inschrijvingSallandEn pas toen het erop leek dat het niet ging lukken, toen pas merkte ik hoe graag ik het wilde. Ik wil ik wil ik wil!!! En het lukte niet, telkens F5 F5 F5 F5 indrukken. Nieuwe pagina, opnieuw opstarten, grommen, grauwen, nog een keer nieuwe pagina, F5 F5 F5. Maar telkens werd ik eruit gegooid. Wel 5x heb ik al mijn gegevens ingevuld en dan net voor ik op “verzend” kun klikken werd ik er weer uit gegooid. Ik wil ik wil ik wil!! Ow help, stress, vloeken, grrrrrr!!! En dan opeens “bedankt voor uw inschrijving”. Wachten op de bevestigings email….. die nog altijd niet is aangekomen. Was ik nu wel of niet ingeschreven??

Sallandnaam

Uiteindelijk zie ik mijn naam op de deelnemerslijst staan. Pffff, zucht van verlichting. Ik ben erbij! En toen realiseerde ik het me pas: hoewel dit inschrijven niet makkelijk was, was dit pas de 1e horde, dit was het minst moeilijke deel. Nu gaat het pas beginnen. Nu zal ik echt moeten gaan trainen. Vanaf nu zal alles in het teken van Salland staan. Als je me zoekt: ik hang ergens rond op de trails. Vanaf nu geen beton en asfalt meer, vanaf nu lekker de onverharde paden op. Heerlijk!! 🙂

 

Koning van Spanje 2014

Koning van Spanje, Trailrunning, VFF

MST_KoningvanSpanje-2014_200w_0_3Sommige trails zijn de moeite waard om ze ieder jaar opnieuw te lopen. In 2011 was de Koning van Spanje de 1e trail die ik liep, en sindsdien kom ik er graag terug. Vandaar dat ik vandaag voor de 4e keer in Gulpen aan de start stond. Dit jaar totaal niet getraind op het heuvellopen, en maar net herstelt van de M wilde ik dit trailfeest toch echt niet missen!

Ik wil niet eens vermelden hoe vroeg die *piep*wekker vanmorgen afging. Niet normaal op een zondag! En toch was ik het zelf die die wekker zaterdagavond geheel vrijwillig zo vroeg zette. En dus stond ik ook, na me nog 3x te hebben omgedraaid, vrijwillig op. Redelijk wakker stapte ik een uurtje later naast Gerard in de auto, in de hoop dat ik alles in mijn tas had zitten. Nog een uur de tijd om wakkerderder te worden. Tegen 9 uur reden we het grasveld achter de start/finishlocatie op, netjes op tijd dus.

En meteen is het een weerzien van oude en nieuwe bekenden. Uit de auto die naast ons stopt, stapt een vrouw uit die zich meteen voorstelt: hallo Esther, ik ben Wendy en dat is Margriet. Ik wist dat ze zouden komen, ken ze al jaren via twitter en dan is het superleuk om ze eens irl te ontmoeten. We lopen naar het startterrein, halen ons startnummer op en bekijken onze nieuwe trailbeker om onderweg uit te drinken. Ondertussen komen er ook een aantal leden van de loopgroep aan en zie ik nog meer bekenden (JanWillem, Kitty, Jan, Jeroen, Tiny, Marco, Jolanda, Yvonne, Chris, hopelijk vergeet ik niemand te noemen.).

Tegen 10 uur is het tijd om het trainingspak uit te doen en me klaar te maken voor de start. Ik had al spijt van de 3/4 broek en korte mouw shirt, maar hoe later het werd, hoe meer de zon ging schijnen, hoe meer spijt ik kreeg. Korte broek en singlet had makkelijk gekunt! Maar ja…. verkeerde keus gemaakt vanmorgen vroeg toen het nog maar 4 graden was, en nu niks meer aan te doen.

Om 10 uur is de start, eerst over de matten, dan het weiland in en na zo’n 400m aanloop is daar de 1e heuvel. Ik neem me voor om NIET te gaan wandelen! Vorig jaar hoefde dat ook niet, dus nu ook niet. Ik ga hardlopende omhoog, korte pasjes, inademen, langer uitademen en doorgaan. Ik kom bovenaan en daar mogen we het volgende grasveld in. Omlaag om te beginnen, maar dat duurt niet lang, hoppa weer omhoog, omhoog naar de doedelzak-speler.

En dan zeggen mijn benen: bekijk het maar, geen zin! Wandelen dus even. Nu al 😦 Omdraaien en terug naar de start komt even in me op. Marathonlopen is toch wel wat anders dan traillopen, en heuveltraining heb ik echt te weinig gedaan het afgelopen half jaar, voor zover dat al mogelijk is hier in het platte Brabant. Maar opgeven is ook geen optie, dus ga ik verder. Ik weet ook dat als we eenmaal in het bos lopen, we weer een heel eind omlaag mogen, dus nog even doorzetten. En ja hoor, de kuiten krijgen hun beloning, we mogen omlaag, Dit loopt heerlijk!

De kilometers gaan snel voorbij, heuvelop wat wandelen, en zodra het mogelijk is, weer hardlopen. Wat is het hier mooi! Een echt schitterende omgeving. Het voordeel van regelmatig een stukje wandelen is dat je rustig rond kunt kijken, want dat kun je tijdens het hardlopen beter niet doen. De grond is niet echt vlak en losse stenen zorgen voor een valpartij hier en daar. Gelukkig kan ik het recht houden, maar af en toe scheelt het niet veel.

WaterpassageKvSDe route is dit jaar anders dan de voorgaande jaren. Hielden we vorige jaren op de korte afstand droge voeten, dit jaar moeten ook wij eraan geloven: een waterpassage. Dwars door een beekje lopen we, het is maar kort, maar toch nat 🙂 Ik probeer heel stoer door het water te lopen en soepeltjes op de kant te springen. Helaas mislukt dat laatste een beetje, want de modder aan de overkant is glad…. Ik houd het recht, maar echt charmant zal het niet zijn geweest. Leuk dat je ons daar stond aan te moedigen Jacqueline!

Na 12 km is daar de drinkpost. Met het warme weer van vandaag wel wat laat, maar ach, dat wisten we van tevoren. Ik was gewoon te lui om met een camelbag te lopen, dus niet zeuren. Hier haal ik het gekregen bekertje uit mijn spibelt, vouw het met enige moeite open en laat het tot 3x toe vullen met heerlijk, koud water. Ik was eraan toen. Een paar tucjes prop ik naar binnen en dan is het tijd voor de laatste paar kilometer.

KvS14-1Automatisch wil ik na het grasveldje rechtsaf slaan, zoals de jaren ervoor, maar gelukkig zie ik op het laatste nippertje een bordje dat naar links wijst. Eh… echt? Even overleg met Pascal, ik zag het toch goed he? Yep, we zagen het goed, links ipv rechts. Ik verheugde me juist op de lange afdaling rechts…. Maar gelukkig bleek er links ook een afdaling te liggen, nadat we eerst door een knollenveld gelopen waren. Een heerlijke singletrack door het bos, langzaam dalen, heerlijk! Dit mag van mij tot de finish blijven. Maar ik weet natuurlijk wel beter. We komen bij de volgende splitsing. Rechtsaf is naar de finish, wij moeten links….. Eerst nog een stukje verder omlaag en dan vertelt iemand die in de berm zit: nog 1 klimmetje en dan zijn jullie er. Mooi! 1 klimmetje klinkt niet zo ernstig. Mis! Het is nog een behoorlijke klim, omhoog naar de camping en dan rechtsaf de verharde weg op.

IMG-20140504-WA0004

Foto van Yvonne

En daar staat “onze” doedelzak speler weer, hij doedelt ons vaarwel bij de start en wacht ons ook op vlakbij de finish . Nog maar 1 afdaling dus. Wel een pittige, met veel losse stenen. Nog een paar honderd meter, dan rechtsaf het weiland weer in waar we begonnen zijn en over de finish! YES! Toch weer gehaald en eigenlijk toch ook wel weer jammer dat ik er al ben. Ondanks het afzien, was het zeker genieten onderweg. Ik word nog even geinterviewd door de speaker en mag dan doorlopen naar mijn beloning: bier en vlaai. Het bier smaakt heerlijk, de vlaai breng ik braaf naar mijn echtgenoot, aangezien ik geen vlaai-eter ben en hij er wel van geniet 🙂

Eindhovenloopt ook trails

Eindhovenloopt ook trails

De rest van de loopgroep is al gefinisht op hun 10 en 17 km. Het was een behoorlijke groep van Eindhovenloopt vandaag in Gulpen. Ook zij hebben genoten van hun rondje. De sfeer in het finishvak is gezellig. We blijven kijken bij de finish, waar nu ook Kitty en Jan (zijn 1e trail) binnen komen. Ik kom nog een aantal bekenden tegen (o.a. Andrina, helemaal uit Groningen!), praatje hier, praatje daar. Mooi weer, fijne mensen, biertje, tevreden met de prestatie, wat wil een mens nog meer?

Met Kitty, na de finish (foto van Jan)

Met Kitty, na de finish
(foto van Jan)

 

DSC_0645Nou, binnen een kop soep. Dat wil ik. Even zitten, wat eten en drinken, samen met Toine en Ellen en Kitty en Jan. Wat uitrusten, bijkomen en dan weer terug naar de finish. Kijken wie er allemaal binnen komen op de 34 km. Opnieuw praatje hier, praatje daar (hoi Carl). Tiny komt binnen, 2 weken geleden nog een marathon gelopen en nu vandaag de 34 km #respect En dan kan ik een foto maken van iets wat zelden voorkomt: Tiny met bier 🙂

Ondanks het feit dat de dag vroeg begon, vliegt deze voorbij. En tegen 3 uur is het tijd om via een kop koffie in Limbricht terug naar huis te rijden. Rond half 6 zijn we, na een stop bij de friettent om de jeugd thuis snel te kunnen voederen, weer thuis. Zei ik al dat het een mooie dag was? Reken maar dat ik volgend jaar weer terug kom naar Gulpen, reken maar dat ik die lustrum trail graag mee zal lopen! Mudsweattrails bedankt!

SallandTrail 2014

SallandTrail, Trailrunning, VFF, vibram five finger

Sallandtraillogo

Wow, wat was dat een ongelooflijk mooi dagje gisteren in en om Nijverdal en over de Sallandse heuveltjes! Genoten van begin tot eind. Alhoewel… vanaf het begin… om 6 uur opstaan zal nooit mijn favoriet worden, maar het lukte me wel. Gelukkig was mijn tas al ingepakt en lagen mijn loopkleren klaar, dus zonder echt nadenken kon ik het ontbijt naar binnen werken en uiteindelijk redelijk wakker in de auto stappen.

Eerste doel was om de MacD in Heteren te bereiken, waar @JeeWeetje me zou oppikken om het laatste deel van de reis samen af te leggen. Veel gezelliger dan alleen het hele eind te rijden! Maar daar aangekomen is het parkeerterrein afgesloten. Oeps… 1e opstakel. Wat nu? Gelukkig lees ik al snel een dm van JW: ik sta op de carpoolplaats, 100 meter rechts. Dus probleem opgelost. Auto parkeren, tas eruit, instappen bij JW en onderweg voor deel 2 van de reis.

Rond 9.15 zijn we in Nijverdal, bij zwembad het Ravijn. Zo’n beetje de 1e die ik tegenkom is racedirecteur Bertus. Even een snelle begroeting en dan tijd voor koffie. En daar kom ik de volgende bekenden tegen: Chiel en Janine. Even een praatje, dan omkleden en klaar maken voor de start. Gelukkig kom ik dan ook Tiny tegen en kan ik hem nog succes wensen, mijn trainer die gewoon 50 km gaat lopen! Ik ontmoet nog veel meer bekenden, zo ook Henk, die ik al jaaaaaaaaaren ken via CnR, maar nu eindelijk eens live de hand kan schudden.

Foto met dank aan Bart.

Foto met dank aan Bart.

Nadat de 50 km-lopers vertrokken zijn, staat er nog een hele groep te wachten op de start van onze 25 km, die 15 minuten later is. Het is echt een trail, iedereen is ontspannen, staat te praten, maakt zich niet echt druk, maakt een fotootje (dank voor de foto’s Bart!) en als dan het startschot valt, beginnen we allemaal rustig te lopen.

File meteen na de start

File meteen na de start

Om 200 meter verderop alweer stil te staan voor het 1e heuveltje 🙂 En nog steeds niemand die zich druk maakt, maar de grapjes vliegen over en weer. Dit mis ik bij de wegwedstrijden, na Parijs ga ik echt weer meer trails lopen! En trainen op heuvel op lopen, dat blijft mijn zwakke punt.

Salland2JW heeft besloten de 1e helft rustig te lopen en samen met mij de kilometers af te leggen. Hij kent het parcours en kan me vertellen over wat gaat komen. Fijn zo’n persoonlijke gids. En het helpt mij ook om net dat schepje extra te geven en niet zomaar te gaan wandelen. Ook heuveltje op gewoon doorgaan. En het gaat lekker. Af en toe flink aanzetten om bovenaan te komen, daarna weer heerlijk omlaag, hartslag wat laten dalen om vervolgens weer omhoog te gaan. Mooie route, mooie omgeving. Wel is het erg uitkijken waar je je voeten neerzet, want overal liggen boomwortels. En om niet onderuit te gaan is alert blijven noodzakelijk.

DSC_0042Na 13 km zijn we bij de drankpost. Hier worden we flink verwend met vlaai, chips, bananen, sinaasappels, water, sportdrank en bouillon. En wat is die bouillon heerlijk, warm en zoutig, dat gaat er goed in. Ook trek ik hier mijn shirtje uit en ga verder in singlet. Niet gedacht dat het zo warm zou worden in het bos, maar egwel! Gelukkig met voorbedachte rade een singletje aangedaan onder mijn shirtje, eigenlijk tegen de kou, maar nu komt het goed uit voor de warmte 🙂

Vanaf hier ga ik alleen verder, want JW wil het laatste deel tempo lopen. Het bos is nu voor mij alleen, en hoewel ik niet achteraan loop (een wonder), zie ik kilometers lang niemand voor of achter mij. Behalve af en toe een vrijwilliger en mtb’ers die alles in de gaten houdt. Ik loop stik-alleen in het bos te genieten, dit is zo geweldig. De pijlen staan overal prima, er hangen genoeg lintjes in de bomen, geen moment dat ik verkeerd loop of de weg kwijt raak. En dat gebeurd me niet vaak 🙂

Rond de 17 km moet ik weer een heuveltje op en mijn benen besluiten dat ze even willen wandelen. Achter me hoor ik opeens stemmen en als ik omkijk zie ik een paar lopers en fietsers aankomen. Even van het pad af dus om hun voor te laten. Ik word ingehaald door de koplopers van de 75 km. Hoppa, wat een tempo! Ze hebben hier al 25 km meer gelopen dan ik en moeten straks nog eens 25 km verder lopen, maar wat gaan ze hard voorbij!  Een van de fietsers vraagt hoe het mij gaat. Fijn even die aandacht, gewoon een vraag en niet simpel langs me fietsen. Dit geeft wel aan, hoe dit evenement georganiseerd is, iedereen is belangrijk, niet alleen de koplopers.

Bij zo’n 20 km zie ik opeens een loper voor me. En niet zomaar een loper, nee JW loopt daar. Da’s niet goed. Hij blijkt behoorlijke kramp te hebben gehad, maar begint nu toch ook weer wat te lopen nu ik hem inhaal. Samen dus weer verder, rustig aan en door de beweging lijkt de hamstring toch weer wat soepeler te worden.

Salland4Dan komen we bij de zandkuil. Ik had er al verschillende verhalen over gehoord, maar nu begrijp ik pas wat er bedoeld word. Met recht een grote zandkuil. Mul zand omlaag, waarbij je tot je enkels wegzakt. Omlaag niet zo’n probleem, maar natuurlijk moeten/mogen we meteen weer omhoog. En da’s wat minder makkelijk. Bovenaan blijf ik even op JW wachten, die hier geen risico’s neemt en rustig omhoog loopt. Een klein stukje wandelen we en dan gaan we voor de laatste kilometers. JW lijkt weer herstelt en loopt op me uit, maar dan zie ik hem plotseling weer stil staan. Baf, weer terug die verrekte kramp. Gelukkig kan hij wel blijven wandelen en nu ben ik degene die hem inhaalt.

De laatste paar kilometers loop ik weer alleen en langzaam begint het pad te lijken op het pad waarover we vertrokken, zo’n 3 uur geleden. Ik hoor een trein langs komen, hoor stemmen, applaus, het kan nu niet ver meer zijn. Een vrijwilliger vertelt me dat het nog maar 200 meter is. Dan de laatste afdaling, een bochtje naar rechts en ik loop weer het terrein op van het Ravijn, richting de finish. Altijd fijn om weer terug te zijn, waar je gestart bent. Een hand van Bertus is mijn beloning vandaag.

finishSalland

Bij de finish is van alles te eten en drinken, goed verzorgd weer. Hier spreek ik Claudette en George even en wacht op JW die toch nog hardlopende over de finish komt. Dan dwingen mijn kuiten mij om een beetje heen-en-weer lopen, het plotselinge stilstaan vinden ze niet prettig. Salland7Daarna ga ik lekker met Chiel, Janine, Anke en JW in het gras zitten, wachten op de andere finishers en de 75 km-lopers aanmoedigen als ze aan hun laatste 25 km gaan beginnen. Heerlijk zonnig is het, super weer vandaag!

En heel leuk om de lopers aan te zien komen, van boven op de heuvelrug, die parallel langs de finish loopt. We kijken allemaal uit naar een rood shirtje en daar komt Tiny aan. Binnen de 5 uur loopt hij gewoon “even” die 50 km uit. Het zal moeite genoeg gekost hebben, maar hij komt ogenschijnlijk nog fit over de finish. Ik ben trots op mijn trainer!

Dan douchen, warme kleding aan, want na een uurtje of wat in het gras koel je toch af en met broodje in de hand nog even terug naar de finish. Opnieuw een praatje hier en daar. Steeds meer lopers van de 50 km komen binnen. Ook de heren van Frunning, die mij op het barefootstyle-pad hebben gezet, lopen hier de 50 km. Uiteraard op minimalistisch schoeisel. Netjes gedaan heren! Sowieso zie ik hier veel lopers op inov8’s, merrells en vffjes. Hoezo hype, je ziet ze echt steeds meer.

Helaas is het rond 4 uur tijd voor de terugweg. Via Heteren waar mijn auto staat, terug naar Valkenswaard. Tsja, het blijft een roteind en de terugweg lijkt me langer te duren dan heen, maar het was de reis echt wel waard. Mooi dagje in Nijverdal en op de Sallandse heuveltjes. Bertus en alle vrijwilligers, hartelijk dank voor de organisatie, het was echt TOP!

Polar Bear Trail

Trailrunning, Uncategorized, VFF

De Polar Bear Trail-organisatie hoopte op een flink pak sneeuw op de trails. Zelf ben ik niet zo van de sneeuw, dus toen die sneeuw dan ook uitbleef, vond ik dat wel prima. Maar ja, kijk uit met wat je wenst, straks komt die wens nog uit. En verdomd…. er lag geen sneeuw. Maar wel modder, heel heel heel heel veel modder. Overal op elk pad, na iedere  bocht, op iedere helling, omhoog of omlaag, 22 kilometer lang! Enkeldiep, kniediep en als je uitglijdt zelfs tot aan je neus! Gelukkig gebeurde mij dat maar 1x…..

Eindhovenloopt op de Belgische Trails

Eindhovenloopt op de Belgische Trails

De dag begon vroeg, zeker voor zondagse begrippen. Al om 7 uur ging de wekker….. Wat je niet overhebt voor een modderbad. Om kwart voor 10 parkeerden man en ik de auto op een parkeerterrein in Teuven, België net over de grens bij Maastricht. Dan startnummer halen, bedenken wat ik aan wil doen (volle tas kleding mee), ouwehoeren met de Eindhovenloopt-loopmaatjes, koffie drinken en een half uur in de rij voor de wc (2 toiletten zijn een beetje weinig). En dan is het tijd voor de groepsfoto en sluiten we met z’n allen achteraan aan bij de start.

Start met sneeuw :)

Start met sneeuw 🙂

Het is koud-koud-koud tijdens het wachten, maar na een paar minuten mogen we gaan lopen. Onder de startboog door, met heuse sneeuwvlokken over ons heen dwarrelend, en heuvel af rennen. Dezelfde heuvel die we straks bij finishen weer op mogen…. Na 200 meter heb ik het al warm, heuveltje op betekent meteen zweten. En bovenaan dat 1e heuveltje begint de modder. Zonder aarzelen zetten we onze nog schone schoenen in de blubber. Het eerste deel is het nog druk op de paden, maar dat duurt niet lang, de groep dunt zich vanzelf uit tot een lang lint door de bossen en velden.

Samen met loopmaatje Wim glibber en glijd ik 22 kilometer door de blubber, de drek en de modder. De kilometers gaan niet echt snel, maar we willen beiden heel graag heel blijven voor onze marathonnetjes, dus geen risico’s nemen. Zeker na mijn valpartij loop ik nog voorzichtiger door de gladheid, ik zit niet echt te wachten op een verzwikte enkel o.i.d. Tijdens de 1e paar kilometers komen we een hardlopende fotograaf tegen, die foto’s loopt te maken van zijn vriendin. Hij rent vooruit, stopt, maakt wat foto’s, wij halen hem in, hij haalt ons en zijn vriendin weer in en even later staat hij weer foto’s te maken. En iedere keer lachen ook wij vriendelijk naar de fotograaf. En joepie, het werkt, want ook wij worden gekiekt. En wat is er nu leuker dan aktie-foto’s? En als er ’s avonds meteen een mailtje met foto’s in de mailbox ligt, is dat echt super! Dank Martin!!

Met dank aan onze hardlopende fotograaf Martin.

Met dank aan onze hardlopende fotograaf Martin.

De omgeving schijnt heel mooi te zijn, maar ik zie er helaas vrij weinig van. Het enige wat ik zie zijn mijn vieze, smerige, modderige vffjes en het vieze, smerige, modderige pad. Goed uitkijken waar je je voeten neerzet en vooral je aandacht erbij houden en in evenwicht blijven. Want dan liggen er weer losse stenen, dan weer boomwortels onder de modder. Of je glijdt weer eens lekker weg. Jemig, wat heb ik vandaag (een dag later dus) een spierpijn in mijn heupen! Ik lijk wel een 8 maanden zwangere, waggelende pinguin! Maar goed, zijn die spieren tenminste ook weer eens gebruikt 🙂

Support onderweg. Dank voor de foto Elle!

Support onderweg. Dank voor de foto Elle!

Op het 10 km punt staan onze supporters te wachten. Super dat ze zo’n eind gelopen hebben om ons allemaal aan te moedigen. Want reken maar dat het voor hun ook koud en blubberig was om daar te komen.

Bevoorrading

Bevoorrading

Na 13 kilometer komen we bij de bevoorrading en hoewel we zo’n beetje achteraan lopen, is er nog keuze genoeg. Chocolade, wafels, bananen, peperkoek, sportdrank en water, de keuze is reuze! Wat snoepen, wat drinken, een kort praatje en weer door. Als de dame die na ons binnenkomt vraagt hoe ze af kan snijden naar de finish, kijken Wim en ik elkaar even aan, maar ook meteen nemen we ons besluit: nee egnie, we gaan gewoon door. Starten en finishen is het motto, net als over een aantal weken bij de marathon. Opgeven is GEEN optie!! Door dus, klein stuk asfalt, heuvel op, en dan weer het bos in, verder heuvel op. Er komt geen einde aan, na iedere bocht gaat die heuvel verder omhoog. Pffff! Maar gelukkig, als je stijgt, moet je ook dalen en dat gaat een stuk makkelijker. Althans, tot je weer eens uitglijdt en je weer even voorzichtiger loopt.

Uiteindelijk lopen we het bosgebied uit en Teuven weer in. Nu is het niet ver meer. We komen de eerste lopers al tegen die naar huis gaan, wij moeten nog finishen…… Klein stukje omlaag en dan een grasgebied in. Omlaag duurde maar kort, we mogen weer omhoog. Ergens rechts weten we de finish, maar wij mogen nog een lusje. Omhoog, dan omlaag en daar is de finish schuin links voor ons….. heuvel op, zoals we wisten. Maar bij de start leek het omlaag minder omlaag, dan het omhoog nu lang en ver omhoog gaat. Oef…. Maar ook die hindernis wordt genomen en na ruim 3 uur komen Wim en ik uiteindelijk ook over de finish. Onze langzame lange duurloop is volbracht! Mooi in de juiste hartslagzones en ons niet over de kop gelopen. Tuuuuurlijk konden we wel harder, maar ja… marathon voorbereiding vergt vele, lange, langzame duurlopen en die hebben we op deze manier perfect volbracht. Precies zoals het de bedoeling was 😉

Finish!!! (foto van @JeeWeetje, dank je!)

Finish!!! (foto van @JeeWeetje, dank je!)

Na de finish mogen we heerlijk bunkeren. De chocolade roept me en dus luister ik, braaf als ik ben. Heerlijk een paar stukken weg werken, wat water te drinken en dan naar binnen. Warme kleding aan, want hoewel het tijdens het lopen warm genoeg was, koel je snel af als je stil staat. Even napraten met de loopmaatjes, er waren hele mooie resultaten in de groep! Knap gelopen allemaal!

En dan is het alweer tijd om naar huis te gaan. Na een korte stop bij MacD voor koffie en cola, rijden we terug naar Valkenswaard. Het was weer een mooi dagje op de trails! En volgende week gaat Eindhovenloopt op avontuur in Apeldoorn. Wordt vervolgd dus!

Total Trail Experience in Lommel

InkNburn, Trailrunning, VFF, vibram five finger
TTE13

Diverse foto’s van verschillende fotografen

Lommel, een dorp net over de grens met Belgie. Een dorp waar ik regelmatig doorheen rijd richting de schoonouders. Een dorp, met een mooie natuur eromheen, die ik altijd zie door de autoruiten. Een dorp waar je op zondag kunt shoppen, wat veel Nederlanders doen. Maar ook een dorp waar ik nog nooit een hardloopstap gezet heb. Daar kwam dit weekend verandering in.

Mildred en Chris waren de initiatiefnemers van een heus trailweekend in Lommel, waarbij gekozen kon worden uit 3 afstanden, 15, 35 en 55 km. Natuurlijk kan ik dan niet thuis blijven, maar moet er gelopen worden. Hoe mijn benen zouden voelen na de 30 km van een klein weekje ervoor wist ik niet. Maar ach, trailen gaat niet om zo hard mogelijk, maar om ze veel mogelijk genieten in de natuur. En 15 km moet toch kunnen, nietwaar?

TTE

Foto van Andre

Ruim op tijd was ik zaterdag al aanwezig, zodat ik rustig de tijd had om even rond te kijken op de expo. Maar eerlijk gezegd ben ik niet veel verder gekomen dan de stand van Inknburn. Het weerzien met Esther en Lia was gezellig. Enige minpuntje van Inknburn was dat het jasje waarop ik meteen verliefd werd, nog niet in productie is en ik dus nog moet wachten voordat het in mijn kast hangt. Gelukkig is het niet zo dat er niks in die kast hangt 🙂

Claudette en George zijn er ook netjes op tijd en samen lopen we naar de start. Claudette en ik hebben al eerder samen gelopen en aangezien we hetzelfde tempo hebben, zullen we ook vandaag samen lopen. Bovendien, met mijn reputatie van verkeerd lopen, is het fijn om iemand bij je te hebben die wel oplet en wel de pijltjes weet te volgen!

TTE2Om 12.30, na een korte uitleg van Chris, mogen we starten. De 1e aanloop kilometer wekt ten onrechte de indruk dat het niet zo zwaar zal worden. Maar verderop in de trail blijkt dat mijn benen het toch wel zwaarder krijgen. Er volgen heel wat single tracks, lekker smal en vol met modder, pittig omhoog, kort omlaag en weer omhoog. Heerlijke paadjes dus. Na 8 km is de verzorgingspost, even wat drinken, gelletje en weer verder. Het parcours blijft mooi. Na 11-12 kilometer lopen we de Lommelse Sahara op/in/over, mul zand, heuveltjes, lekker zo’n toetje tegen het einde. Alhoewel, einde…. niks niet 15 km, we mogen gewoon nog even verder en lopen 17,5 km. Geen idee of dat zo geplant was of dat wij verkeerd liepen. Bij de finish hoorde ik ook iets over verkeerd gehangen pijltjes door 1 of andere lolbroek. Maakt ook niet uit, het parcours was mooi, dus die bonuskilometers waren gewoon extra genieten!

Claudette en ik, foto van Ingrid

Claudette en ik, foto van Ingrid

Na afloop bubbelen Claudette en ik een half uurtje lekker in een warm bubbelbad in het subtropisch zwemparadijs. Verder ben ik totaal geen zwemmer, dus heb ik het er al snel gezien. Een douche en snel aankleden en terug naar de expo, waar langzaam maar zeker alle lopers binnendruppelen, nu ook de 55 kilometer lopers. Gezellig weerzien met vele trailers en kennismaking met anderen. En als dan het pastabuffet lekker op tijd open gaat, worden ook alle hongerige magen snel gevuld. Napraten met een bord eten, gezelligheid ten top!

PPOp de valreep nog even langs bij de stand van Laurens. Ik had de afgelopen weken al gelezen over een nieuw concept, Personal Power. En aangezien ik nogal wat moeite heb met de krachtoefeningen, voornamelijk omdat de discipline nogal ontbreekt, leek me dat een goeie stok achter de deur. Na nog wat extra uitleg, besluit ik om het te proberen. Dus de komende 8 weken (om mee te beginnen) ga ik op de Personal Power-tour. Beginnende maandagavond! Stay tuned, want over een paar weken zal hier een blogje over volgen.

Mildred en Chris, top georganiseerd! Dank voor een mooie dag en hopelijk volgend jaar weer!

Utrechtse Heuvelrug Trail

Hardlopen, Trailrunning, Uncategorized, VFF Spyridon

Al een paar jaar wordt er op een trailrunners website een klassement bijgehouden van het lopen van de UHT. Ooit was er iemand die de route (31 km) uitzette en daar werd een soort wedstrijd van gemaakt. Iedereen kan het lopen, wanneer hij/zij wil en de tijden geef je dan door. Door al die berichtjes werd ik wel nieuwsgierig naar de route en het gebied dat heel mooi moest zijn. En toen Claudette ook zei dat ze er wel eens wilde lopen, was een plan snel gemaakt. Yvonne wilde ook meelopen en dus werd afgesproken om op 5 oktober van Veenendaal naar Driebergen te lopen, een route van zo’n 25 kilometer. Niks niet voor het klassement, maar gewoon lekker op ons gemakje, gezellig samen en genieten van de omgeving.

Om 11 uur verzamelden we op station Driebergen en namen de trein naar Veenendaal. Onderweg vroegen ons al af waar we aan begonnen. 20 minuten met de trein gaat best snel, maar het was toch wel een aardig eindje teruglopen…. Op station Veenendaal werden de garmins aangezet. Alle3 hadden we de route erin staan, dus fout lopen zou niet moeten kunnen….. Het begon al met de garmin van Claudette,  ze had de verkeerde om haar pols, die van haar man en hierin stond dus geen route. Althans… niet de route die wij wilden lopen. Gelukkig hadden Yvonne en ik de route wel, dus dat zou goed moeten komen.

DSC_0340

eenzameeikKlein stukje door Veenendaal en al snel kwamen we in een bosgebied, het Amerongse bos met daarin de Amerongse berg. En daar bovenop de Eenzame Eik. Raar als je ergens nog nooit geweest bent, dat je sommige dingen onmiddellijk herkent.

Af en toe werd er even gestopt, plaspauze, rugzakje goed aansnoeren, garmin goed bekijken maar de eerste kilometers gingen vrij makkelijk. Tot zo’n 6 km, daar wist garmin niet meer waar we naartoe moesten. Dat wij verkeerd keken, dat kan natuurlijk niet! De ene garmin wees links aan, de ander rechts….. we kozen voor rechts en waren gelijk helemaal van het garmin-padje af. Toch maar doorgaan, ergens zouden we de route vast weer oppikken. En dat deden we ook. Na 2,5 km stonden we weer op de plek waar we verkeerd liepen. Nu kozen we dus voor links en joepie, vanaf hier zaten we weer op de goede weg, vanaf hier ging het weer goed.

Jammer alleen dat de garmin van Yvonne vanaf hier niet meer mee wilde werken. Vanaf nu waren we dus aangewezen op mijn garmin, die niet echt heel betrouwbaar is. Maar zo lang hij het deed, ging het goed en langzaam maar zeker gingen we vooruit, richting ons doel: station Driebergen. Ergens halverwege liet mijn garmin weten een “low battery” te hebben. O-o….. zouden we het redden of hopeloos verloren lopen in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug?? Gelukkig stopte garmin pas 1,5 km voor het station en wisten we toen al hoe we op het station moesten komen.

IMG-20131006-WA0001De UHT (of in ons geval een deel van de UHT) is een mooie route door het bos. De natuur is in deze tijd van het jaar ook erg mooi. Wat ik wel jammer vind is dat het voornamelijk over brede paden gaat. Regelmatig zag ik links en rechts mooie smalle paadjes, maar die konden we niet nemen, want dan waren we de route kwijt. Het was een prima training, nog niet eerder heb ik 28 kilometer gelopen, dus was het weer een stapje verder over mijn grens heen (dat Parijs nog 14 km verder is, daar wil ik nog he-le-maal niet aan denken!!) We hebben rustig gelopen, snelheid was het doel niet, de afstand overbruggen wel. Ik heb er zeer van genoten en ga dit zeker nog eens herhalen. Waarschijnlijk niet deze route, want er zijn nog vele mooie natuurgebieden in Nederland waar ik graag eens wil lopen. Het gezelschap van Claudette en Yvonne was me zeer aangenaam. We gaan het zeker nog eens herhalen!

Trail by the Sea (short distance)

Trail by the Sea, Trailrunning, twitter, VFF Spyridon

DSC_0312Lang nadenken deed ik een aantal maanden geleden niet toen ik de opening voor de inschrijving voor een trail langs het strand, door bos en duinen, langs zag komen. Die 20 km zou te doen moeten zijn, dus die inschrijving was erg snel gedaan. Heel snel, gezien mijn startnummer……. En gisteren was het zo ver, de Trail by the Sea, short distance (aangezien er ook een “gewone” TbtS is, van 37 km, is deze 20 km inderdaad short te noemen). En toen ook Yvonne zich (onder lichte druk) inschreef voor deze wedstrijd, was het feest compleet. Samen lekker trailen, ideaal! 🙂

Dat Zeeland best een aardig eindje rijden was, wist ik wel, maar dacht ik liever niet aan. Autorijden is niet echt mijn hobby, maar ja, wil je een leuk trailtje lopen, dan moet je er iets voor over hebben, dus ipv tot 11 uur in mijn nest te liggen, zat ik om kwart over 9 zondagmorgen in de auto en was ik tegen 11.30 op het parkeerterrein bij de rotonde in Westenschouwen. Ik twitterde dat ik eerst op zoek ging naar een toilet (ja, inderdaad, ik ben een zeikerT) en daarna naar Yvonne. En dus …… stond Yvonne voor mijn neus op het moment dat ik de wc-deur weer opende.

IMG-20130922-WA0001We waren ruim op tijd, dus eerst een mooi nieuw shirt ophalen, koffie drinken, rustig aan klaar maken voor de wedstrijd, wel arm-stukken aan of toch niet, nog een keer plassen. Dan verzamelen bij de rotonde, stonden we nu vooraan of toch achteraan? En toen ging toch nog snel opeens het startschot en de groep (zo’n 500 man/vrouw) zette zich in beweging. Eerst nog een stukje verhard, bochtje om, duin omhoog, en natuurlijk ook duin omlaag, om meteen het strand op te lopen en je schoenen vol te laten stromen met zand…. Na net 1,5 km stonden we stil in de rij om een duin weer op te gaan, tot onze enkels in het zand omhoog klauteren, het gaf meteen aan, wat we in deze trail konden verwachten. Zand, heel veel mul zand!

Nadat we het duin voorbij waren, hoorde ik vooral veel vloeken naast me. De enkels en kuiten van Yvonne protesteerden behoorlijk. Langs de kant van het pad staande, probeerde ze met wat rekken en strekken de kramp eruit te krijgen en ik probeerde haar kuiten wat te masseren en los te schudden. Weer een stukje verder, weer wat rekken en strekken en zo volbrachten we de eerste 3 km. En daarna ging het opeens als een speer met Yvonne. We waren net door de allerlaatste deelnemer ingehaald en we keken elkaar aan en zette er flink de sokken in. Woorden waren overbodig: zorgen dat we niet de laatste waren. Langzaam lopen is totaal geen schande en laatste worden in een wedstrijd al helemaal niet (hee, altijd nog sneller dan alle bankzitters!), maar toch liever een ander en niet wij!

(foto gemaakt door Ruth)

(foto gemaakt door Ruth)

De trail was overal goed aangegeven, duidelijke pijlen en linten en we konden in een aardig tempo doorlopen zonder te stoppen om te zoeken. En dat aardige tempo was vooral heuvel af, heuvel op was het nog wel eens wat rustiger, wandelend, hijgend, pfffff ons af en toe afvragend waar we aan begonnen waren. Maar genoten hebben we onderweg, (op dat ene stukje na, waar de snelle lopers over hetzelfde pad terugliepen en waar de langzame lopers nog heenliepen. En een aantal van die snelle vonden dat wij maar aan de kant moesten, sommige gebruikten letterlijk hun ellebogen als we niet snel genoeg reageerden!). Wat mij betreft is dit het enige puntje van verbetering.

Het was een super mooi parcours, geheel onverhard, hier en daar maakten we een kort praatje met een parcourswacht (wat waren er veel en allemaal vriendelijk!), een waterpost met voldoende vrijwilligers die vooral bij onze 2e passage ruim de tijd namen om ons van water, sportdrank, bananen en snoepjes te voorzien.

En toen die ene parcourswacht die ons zei: dit is de laatste echt steile heuvel, vanaf nu wordt het makkelijker. We keken elkaar aan, mooi, het zwaarste werk zit erop, nu gaan we voor de laatste loodjes richting finish. Maar ja…. die parcourswacht had duidelijk nog nooit deze trail gelopen. De laatste steile heuvel, ammehoela!! Het begon nu pas! Eerst nog een heerlijke zandduin over, zand tot halverwege mijn kuiten, daarna een 500 m over het strand terug naar die 1e strandopgang. Duin over en ipv de kortste weg naar de finish, mochten we nog een stuk het bos in. Waar we dus heuvel na heuvel nog over mochten, de 1 nog steiler dan de anders en als toetje zelfs 1 waar we een touw nodig hadden om boven te komen.

En toen was daar een pad, helemaal verhard, en Garmin die zei dat we die 20 km er bijna op hadden zitten. Dus met andere woorden, het kon niet echt ver meer zijn. Nog even een laatste sprintje trekken, rechtsaf het fietspad op om opeens te weten, hee, hier ken ik het, de rotonde is nu niet ver meer. Een laatste versnelling werd ingezet, de finishboog kwam in zicht. Samen uit, samen thuis en dus gingen we samen over de finish.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Heerlijk, als je toch wel redelijk moe bent, om dan te kunnen stoppen met hardlopen, flesje water aanpakken, en elkaar feliciteren met ons resultaat. Netjes uitgelopen in ruim minder dan 3 uur. Tsja, snel is anders, maar genoten hebben we wel volop en lekker lang! En weet je hoe blij een mens dan kan zijn met warme lasagna? Super geregeld!  Ondanks het verre rijden, heb ik een super gezellige dag gehad met Yvonne en haar echtgenoot Chris!

 

Kriebels!

Trail des Fantomes, Trailrunning, vibram five finger

fantomes2

Al maaaanden geleden heb ik me ingeschreven voor de Trail des Fantomes. De 1e wedstrijd waarbij ik een verzekering kon afsluiten voor die ene dag. Dat alleen al zou me hebben moeten waarschuwen dat het wel eens een flink pittige uitdaging kon worden. Maar ach, het was nog zo ver in de toekomst, dus eigenlijk stond ik er niet zo bij stil.

Maar hoe dichterbij het komt, hoe meer ik er toch bij stil sta. Want de laatste weken heb ik eigenlijk niet echt goed getraind. Het is al 4 weken geleden dat ik een fatsoenlijk duurloopje deed en daarna alleen maar kort werk. Dit ivm met vakantie, warmte en sinds kort een achillespees die niet helemaal happy is. Niks om me echt zorgen over te maken, maar wel iets om rekening mee te houden.

En toen kreeg ik zondag ook nog eens dit filmpje onder ogen http://www.youtube.com/watch?v=jioupQDp_7o&feature=youtu.be *slik* Ik had het al wel eerder gezien, en ook andere filmpjes natuurlijk, maar het begint nu toch wel te kriebelen. Ik ga de Fantomes lopen, ik die regelmatig last heeft van hoogtevrees, ik die helemaal niet zo goed kan klimmen, ik die dus een behoorlijke trainingsachterstand heeft, ik die een afkeer heeft van afgronden en dieptes, ik die nog nooit verder is geweest dan de hm-afstand.

Vele redenen om het dus niet te doen. Maar… naar redenen om iets niet te doen heb ik nog nooit geluisterd. Dus…. 🙂 Zaterdagochtend om 10.00 uur sta ik aan de start van de 4e editie van de Trail des Fantomes, afstand 25 kilometer. Enne ja, gewoon op de vff!

Ik heb zin in zaterdag, het gaat een mooie dag worden, maar ik verheug me ook heel erg op de zaterdagavond 🙂