UrbanTrail Eindhoven

Parijs, Trailrunning, training lange duurloop, VFF

De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht 🙂  Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                                  

FB_IMG_1457370870685Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

DSC_0127We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven                                                                                   

FB_IMG_145737098571215 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!IMG-20160306-WA0040

DSC_0126


 

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!

BearTrail2015

Trailrunning, training lange duurloop, Uncategorized, VFF Spyridon, VFFambassadeur, Xbionic

BearNa alle lange duurlopen op asfalt, was ik wel toe aan een loopje door de natuur. Heerlijk overmoedig had ik me al ruim voordat ik in Berlijn liep ngeschreven voor de 37 km van de Beartrail (die later 39 km bleek te zijn!). Vibram en Xbionic waren dit jaar sponsor bij deze BearTrail, dus dan ‘moet” je aanwezig zijn als ambassadeur. Tsja, sommige verplichtingen zijn absoluut geen straf 🙂 Mede-ambassadeurs Pauls en Camiel zouden er ook zijn, dus gezelligheid gewaarborgd. Duurlopen had ik genoeg gedaan, alleen heuveltraining miste ik behoorlijk. Maar ach, wie zegt dat het allemaal even makkelijk moet zijn?

Beartrail

Fris en fruitig voor de start.

En dat Kitty op het laatste moment besloot met me mee te lopen, maakte het natuurlijk nog mooier. Gewoon 39 km om bij te praten, wat wil een mens nou nog meer? Dus even een korte stop in Leende bij de carpool om Kitty op te pikken en daarna door naar ’s Gravenvoeren.

En as Kitty meeloopt, ben ik meteen verzekerd van een eigen fotograaf 🙂

 

IMG-20151024-WA0008

 

IMG-20151024-WA0017

 

 

 

 

 

IMG-20151024-WA0010

IMG-20151024-WA0006

 

 

 

 

 

 

tong op mijn schoenen omhoog.....

tong op mijn schoenen omhoog…..

Nee, ik kan niet zeggen dat het 39 km allemaal fluitende ging. Helaas niet. Maar ik kan wel zeggen dat het 39 km genieten was. Afzien, maar zeker wel genieten, van het mooie parcours, het gezelschap en gewoon het feit dat ik daar liep. Zomaar omdat ik dat wilde en daar zin in had.

IMG_20151024_185844En dan is er zoals altijd die ffinish. Eigenlijk dan toch wel weer jammer om na 39 km te finishen. Net geen marathon. Volgend jaar een paar km erbij Raymond? Dan had ik kunnen zeggen dat ik gewoon 2 maanden achter elkaar een marrathon had gelopen. Paula en Camiel stonden bij de finish nog op me te wachten en natuurlijk stond hoffotograaf Kitty (die de laatste 3 km eigen tempo vooruit liep) daar ook. Tsja, ik weet wel wanneer ik haar vooruit kan sturen: hup hup, vooruit voor die finishfoto! 🙂

Yep, mooi dagje in Belgie!

 

Leenderbos

training lange duurloop, VFF

DSC_0252Soms gaan trainingen vanzelf, soms kost het moeite. Vandaag was zo’n dag dat het moeite kostte. Gisteravond maakte ik een route door het Leenderbos voor in mijn Suunto. Omdat ik over 3 maanden de Berlijn Marathon ga lopen, wil ik de lange duurlopen meer over asfalt gaan lopen en minder over bospaden. Ik weet dat er in dit bos veel asfaltpaden lopen, fietspaden en dus leek het mij een goede keuze om met warm weer te gaan lopen. Bos = schaduw. Dacht ik….

Het was vandaag warm, benauwd, zweetweer. Heerlijk weer om languit in de tuin te gaan liggen, iets minder prettig voor een lange, langzame duurloop. Gelukkig had ik mijn rugzak met water meegenomen. Deze keer met een SIS-tabletje om eens uit te proberen of electrolyten en cafeine in water goed bevallen onderweg.

Net toen ik lekker liep, begonnen mijn darmen zich te roeren. Ja hoor, daar zat ik net op te wachten 😦 Maar goed, dat gebeurt me tijdens iedere duurloop wel, dus niks nieuws onder de warme zon. Ik kies een mooie boom uit, baken mijn territorium af en kan weer verder. Net op tijd mijn tight omhoog, als er 2 mtb’ers langs fietsen. Oeps… 🙂

DSC_0247 (1)Door over het fietspad. Ik kom op een stukje waar ik opeens even weet waar ik ben, maar moet dan linksaf de heide op ipv rechtdoor naar de Achelse Abdij, ik kan het bier al bijna ruiken, krijg visioenen over een terrasje, maar sla toch af naar de heide. Hier heb ik nog nooit gelopen, erg mooi, ook al bloeit de heide nog niet. Wel erg warm, zonder enige schaduw. Ik maak een mentale aantekening dat ik dit pad in augustus nog een keer in mijn rondje moet opnemen!

DSC_0249Pfff, het is echt warm hier! Geen schaduw te bekennen. Klein stukje wandelen moet kunnen. Vind ik. En dan weer door. Volgens Suunto linksaf en …. o_ o, dat was niet de bedoeling, een zandpad op. Een zandpad waarvan de toplaag vrij stevig lijkt door de regen, maar ik zak tot mijn enkels weg in het mulle zand. En daarna wordt het een graspad, met gras tot boven mijn knieen. Het pad wordt ook steeds smaller. Enige voordeel hier is dat de knopen spontaan uit mijn kuiten schieten, die zijn al dat asfalt niet gewend en geven direct aan dat dit prettiger lopen is. Ik heb ondertussen geen idee meer waar ik ben, maar volg braaf Suunto, hoewel er van enig pad nauwelijks nog sprake is.

Maar ook hieraan komt een einde en het asfalt lonkt weer. Ik kom uit ergens in Strijp, aan de oostkant van het Leenderbos. Oke, ik weet nu ongeveer waar ik ben, vanaf hier ga ik weer het bos in. Gelukkig maar, want een 2e pitstop is nodig. Als er iemand is die mij DE tip kan geven om van die darmproblemen af te komen: GRAAG!!! Al zoveel geprobeerd, maar hardlopen werkt bij mij als detoxen. Daar hoef ik geen kuur voor te volgen.

DSC_0254Weer verder, nog maar een paar km’s. Ze kosten moeite. Op dit moment kan ik me niet meer voorstellen dat ik 3 maanden geleden een 50 km liep. En het idee dat ik over 3 maanden een marathon ga lopen, kan ik me op dit moment even niet voorstellen. Blijkbaar moet er nog heel wat werk verzet worden om deze poldertrailer 42 km op de weg te laten lopen.

DSC_0250

WARM!!!!!!!

Met een goeie 15 km sta ik weer op de plek waar ik begon. Maar daarvoor was ik niet gekomen, ik wilde 17 km lopen. Dus ga ik nog even terug het bos in, dit stukje bos ken ik wel en ik weet ook dat er een wandelroute ligt van zo’n 2 km. Die ga ik dus nog even volgen. En zoals zo vaak, als ik er bijna ben, als ik bijna mag stoppen, dan loopt het opeens lekker. Maar nadat Suunto aangeeft dat die 17 km vol is gelopen, klok ik af op het parkeerterrein. Even uitzweten, half litertje water wegwerken en terug naar huis.

Het kostte wat moeite en doorzettingsvermogen, maar die 17 km, bijna 2 uur lopen, zijn weer gelukt! En die wandelpauzes…. ach, het waren gewoon fotomomentjes, even rustig aan genieten van de natuur 🙂 Ik moet de knop nog omzetten, van poldertrailer (met regelmatig stukjes wandelen) naar asfaltloper zonder wandelmomenten. Het gaat me vast wel lukken, ergens in de komende 3 maanden.

De 30 km van Tiny

training lange duurloop, VFF

Hoewel ik een heel mooi schema heb, heb ik toch het gevoel dat ik wat achter loop met de lange duurlopen. Geheel mijn eigen schuld, want tijdens de vakantie heb ik iet of wat te weinig gedaan. Plus het feit dat ik er telkens weer een wedstrijdje tussen prop, die eigenlijk net niet past, maar wel leuk is. Daarom komt het dat mijn langste lange duurloop maar 16 km was (de 10EM van vorige week), want de Trail des Fantomes tel ik niet mee als lange afstand hardlopen. En dat is eigenlijk veel te weinig in deze periode van de marathon training. Tijd om daar dus verandering in te brengen!

UdenTiny, die mijn schema’s maakt, heeft nog een aantal marathoners meer in zijn stal. En met alle najaar-marathons die eraan komen, moeten wij/zij natuurlijk allemaal hun kilometers maken. En wat is nou leuker om dat te doen onder begeleiding in een mooie omgeving en met een aantal gelijk gestemden. Daarom organiseerde Tiny gisteren een 30-km loopje in de natuur van Uden, helemaal over fietspaden.

Rond kwart over 12 belden man en ik aan bij Tiny en Sjan. Eerst een kop koffie, zelfgebakken kruidkoek (jammie!), Kitty begroeten en kennismaken met de andere lopers. Daarna rond 13 uur de deur uit. We begonnen lekker langzaam, Tiny bepaalde het tempo (mijn tempo) en de eerste 10 km waren voorbij voor ik er erg in had. De 5 km daarna werden al iets zwaarder, maar hee, met het idee dat op 15 km een drinkpost zou zijn en een paar minuten pauze, sleepte ik mezelf door die 5 km heen.

Soms is het zo lekker om even te kunnen stoppen. Stilstaan, drinken, wat eten. Even rust. Een drankpauze met dank aan Jeroen, de zoon van Tiny en Sjan, die dit midden in een stukje bos, voor ons klaar zette.

UdenmoeNa de pauze ging het nog een 3 km goed, daarna sprong de hf omhoog en begonnen mijn bovenbenen pijn te doen. Nog eens 11 km zo doorlopen zou hem niet worden. En eigenlijk had ik dat ook niet verwacht. Met een tempo dat net hoger lag dan mijn dl1 tempo, en een afstand dubbel van mijn langste duurloop, zou dit hem niet worden. Maar gelukkig had ik daar al rekening mee gehouden. De route stond in mijn Suunto en ik was van plan om gewoon lekker zelf verder te gaan. Ik loop meestal alleen, dus dat was voor mij geen probleem.

Kitty bood aan om bij me te blijven en hoewel ik haar zei dat ze met alle plezier gerust bij de groep mocht blijven, ze wilde niet naar me luisteren en bleef bij me. Samen liepen we de laatste 11 km. Ik was ervan overtuigd dat ik die 30 km zou kunnen uitlopen, alleen ja… wel op mijn tempo en met een korte wandeling af en toe. Met nog zo’n 6 km te gaan, kwam ons een fietser tegemoet. En dat bleek onze escort te zijn terug naar Uden: Jeroen begeleide ons de laatste kilometers.

finishUdenJemig, wat was ik blij toen we Uden weer inliepen, toen we onder het viaduct door gingen, linksaf een heuveltje op en de weg een beetje bekend werd. Nog even doorzetten, klein stukje nog maar en dan mocht ik echt stoppen. Met ruim 30 km op het klokje kon ik het ding stop zetten. De trap omhoog naar het appartement van Tiny en Sjan was nog even een kleine uitdaging, maar het daarna gaan zitten, kop koffie voor mijn neus, was heerlijk!!

Nadat iedereen gedoucht was, hetzij bij Sjan en Tiny thuis, hetzij bij de Keien, mochten we aanschuiven aan tafel voor een kop soep. Zo lekker!! Die 30 km was voor mij best even afzien, maar de verwennerij daarna was super. Dank Sjan en Tiny voor het organiseren en de gastvrijheid, ik heb genoten!

En the day after voelt alles eigenlijk best goed. Vanmorgen bij het opstaan wat stram en stijf, maar dat verdween snel. En met het rondje uitlopen ging het ook vrij aardig nadat ik de 1e 500m dacht dat het niks zou worden. Dat waren dan ook de enige moeilijke meters 🙂 Daarna werd het genieten in de zon van een lekker, ontspannen loopje. En het vertrouwen dat ik die verrekte marathon afstand straks weer aan zal kunnen, komt langzaam weer boven. Nog maar 7 weken……..

 

Over een AP die niet luisterde

training lange duurloop, twitter, vibram five finger

Als sinds de zomervakantie zeurt en piept mijn rechter achillespees. Niet echt echte pijn, maar toch wel aanwezig en gevoelig. Soms een tijdje weg, dan toch weer terug. Irritant en vervelend dus, maar geen reden om te stoppen met trainen. Een enkele keer sloeg ik een training over, maar dat hoefde gelukkig niet vaak. En eigenlijk werd het ook wel steeds minder en minder.

Tot het weekend in Parijs dus. Wandelen en slenteren vond AP niet echt leuk blijkbaar. Zondags na thuiskomst sloeg ik dan ook de training over. Een beetje geen zin en een beetje pijn bij elkaar opgeteld, zorgde voor een avondje op de bank. Onder het mom van rust is ook trainen is een excuus altijd wel te vinden. In de loop van de 2 weken na Parijs, stak het pijntje af en toe de kop op, was weer een paar dagen weg, kwam weer terug. Irritant en vervelend dus nog steeds.

En net toen ik zat denken of ik misschien toch maar eens een fysio moest bezoeken, kwam ik op twitter een berichtje tegen van Run2Day Eindhoven. Hun fysiotherapeut Paul had nog plaats op het inloopspreekuur. Daar heb ik al eens eerder gebruik van gemaakt en ik had weinig tijd nodig om te reageren. Mogelijkheden moet je benutten. En zo kwam het dat ik vrijdag de winkel van Kari en André binnenstapte voor een praatje, een kop koffie en het oordeel van de fysio. Ik moest iets langer wachten, doordat een consult voor mij iets uitliep, maar ik vond het niet erg. Ik zat warm en droog, de koffie smaakte goed en bovendien vond ik het niet erg om het oordeel wat uit te stellen……

Maar goed, ik was aan de beurt, ik vertelde het verhaal en mocht mijn schoenen en sokken uittrekken voor een 1e professionele blik op mijn voeten en enkels. Gelukkig geen echt rare dingen te zien. Daarna zitten op de behandeltafel met mijn voeten letterlijk in handen van de fysio. Hij had het pijnlijke plekje al snel gevonden en voelde er een paar keer flink aan #auw Maar volgens Paul is het maar een klein plekje, niet verdikt, niet ontstoken en ook niet iets waar ik me echt druk om hoef te maken. Gewoon lekker lopen en niet teveel nadenken, was zijn advies. Oef, pak van mijn hart, last van mijn schouders, enz enz. Gewoon doorgaan dus, zoals ik had gehoopt dat het oordeel zou zijn.

En of het nou komt doordat ik nu weet dat het niet zo gek veel voorstelt, of gewoon omdat het pijntje weer verder is weggetrokken, ik weet het niet. Maar mijn trainingen van afgelopen weekend gingen weer heerlijk. Zaterdag met de loopgroep de heuvels van Meerhoven verkend. Eindelijk echte “heuvels” vlakbij huis ontdekt!! En zondag liep ik het parcours van de halve marathon van de Tisvoorniks in Geldrop. Mooie route en ga ik zeker nog een keer doen. Bovendien een mooie verkenning voor over 3 weken, als ik voor het eerst een 30 km ga lopen. Waar begin ik toch aan….???

 

Zomaar een training

training lange duurloop, Uncategorized, VFF, vibram five finger

Gisteren stond er weer 1 op het schema: 60min in dl1. Het hoe langzaam dl1 is, dat zeg ik lekker niet. Maar ga er maar vanuit dat het langzaam, heel heel heel langzaam is! Maar het loopt wel lekker, zo’n rondje zonder moe te worden. En eindelijk begin ik ook die kleine pasjes met een frequentie van 180 letterlijk onder de knie te krijgen. Maakte ik eerder de fout langzamer te lopen door minder pasjes te maken, de laatste tijd lukt het beter door kortere pasjes te maken, maar wel die 180. Dankzij mijn metronoom, dat dan weer wel.

Fietsers die me inhalen, maken regelmatig een opmerking. “wat heb jij nou voor rare muziek?” Ik zwaai dan maar en knik een keer. Uitleggen dat de tikken van een metronoom zijn, dat ik het doe voor een hoog pas frequentie, voor de kleine pasjes, landen onder het lichaamsgewicht, enz enz vertel ik ze niet. Snappen de meesten toch niet. Interesseert de meesten ook niet. Maar mij wel en dat het mij steeds beter af gaat, hoewel ik af en toe ook simpel word van die tikken neem ik dan maar voor lief.

Gistermiddag ging ik gehaast, snel-snel de deur. Na een halve dag werken, paar uur in de auto, snel met oudste naar de markt, had ik nog net genoeg tijd om voor het eten een rondje te lopen. In wachten tot na het eten had ik geen zin, want dan zou het donker zijn en kan ik dus het bos niet in. Metronoom weer aan, vff aan en de deur uit. Dorp uit, zandpad op, waar zo maar opeens een Imagehek dwars over het pad stond, bord erbij: doorgaand verkeer gestremd. Nou voel ik mezelf geen doorgaand verkeer, dus liep ik om het hek heen en dacht gewoon verder te kunnen. Bijna een km lang kon dat ook. Toen niet meer. Een gat van zo’n 10m lengte over het hele pad versperde me de weg….. Maar gelukkig ligt er aan 1 kant van dat pad een maisveld en dus gebeurde het dat ik voor het eerst van mijn leven een stuk dwars door een maisveld liep. Extra trainingsvorm zullen we het maar noemen 🙂

Daarna door het bos, stukje over de Malpie en weer weer terug op het rechte pad. Langs een troep zwanenImage bij de watermolen. Ik vind het maar niks al die loslopende dieren overal. Snateren dat die beesten kunnen en zelfs blazen als een kat. Ik kies voor de berm, zo ver mogelijk bij die snertbeesten vandaan (ik ben egwel een dierenvriend hoor, maar niet van dit gespuis). Zo snel mijn vff’s mij kunnen dragen erlangs.

Stukje over de weg. Ik kijk op mijn horloge, wijk wat af van het rechte pad en blijk opeens midden op de weg te lopen. Waar een (oudere) fietser, die me in wil halen, mij opeens te verstaan geeft dat ik uit moet kijken. Op mijn opmerking dat hij ook even had kunnen bellen, zodat ik hem aan had horen komen, krijg ik als commentaar dat ik op mijn woorden moet letten. Jongedame, zegt hij er nog achteraan. Volgens mij had die man goede zin, een nieuwe bel en een nieuwe bril nodig. Mij jonge dame noemen betekent dat zijn zicht niet best is 🙂

Verder verloopt mijn rondje gewoon rustig, tot op het einde. Vlakbij huis wordt een weilanden gebied omgebouwd tot woongebied. Jammer genoeg, weer een stuk natuur weg. De smalle weg die daar liep is sinds kort weg en het is 1 grote zandvlakte. Maw weer een stuk extra trainingsgebied zo lang het duurt. Normaal zou ik over die weg hebben gelopen, nu dus dwars door mul zand. Maar daar waar ik weer de gewone weg op wil, gaat dat niet lukken. Er is een diepe geul gegraven voor de riolering. Dus…. een extra stukje mul zand om langs de geul te lopen. Mooie training zal ik het maar noemen.

Na 61 minuten sta ik thuis voor de deur. Mooi uitgekiend qua tijd en het eten wordt net op tafel gezet. Lekker trainen en goed eten. Prima combinatie 🙂

Toestemming

Hardlopen, relatie, training lange duurloop

“Mag jij dat van je man?” Ik weet al van tevoren dat die vraag gaat komen als ik bevestigend antwoord op de vraag: “loop jij alleen in het bos?”. Is het heel raar dat ik er zelfs nooit aan gedacht heb om toestemming te vragen aan mijn man? Of ik alleen het bos in mag? Ik loop gewoon waar en wanneer ik wil lopen en of het bos, heide of weg is, ik ga gewoon. Nooit in me opgekomen dat ik toestemming zou moeten vragen. Is dat heel raar? Mijn man vraagt mij toch ook geen toestemming of hij in het bos mag gaan lopen? Waarom zou ik dat dan wel moeten? En toch heb ik die vraag al meerdere keren gehad.

Als ik dan zeg: waarom zou ik dat dan niet mogen? word ik altijd een beetje meewarrig aangekeken. En de opmerking: “mijn vrouw zou dat niet mogen” komt er vaak achteraan. En als ik dan vraag “waarom niet?”krijg ik als opmerking “nou ja, je weet wel, er kan van alles gebeuren in het bos”.

Klopt, er kan van alles gebeuren in het bos. Ik kan struikelen over een boomwortel, maar ja, ik kan ook vallen over een stoeprand in het dorp. En ja ik kan loslopende honden tegenkomen, maar lopen die dan niet over straat? En enge mannetjes die achter bomen staan te wachten met snode plannetjes, net op het moment dat ik langs kom rennen, die ben ik tot op heden niet tegen gekomen. Als ik om die reden nooit lekker het bos in was gegaan, had ik toch veel mooie loopjes gemist. En bovendien, zou je die niet tegen kunnen komen in de bebouwde kom?

Nee, een goede reden waarom ik niet alleen het bos in zou gaan, heb ik nog niet gehoord. En toestemming vragen? Dat is werkelijk nooit in me opgekomen!

Tisvoorniks Geldrop

Hardlopen, training lange duurloop, wedstrijd

Zondag 27 november werd opnieuw de TisvoorNiks loop georganiseerd. Ter nagedachtenis van Lucas Klamer, een veel te jong overleden brandweerman. Ieder jaar krijgt de organisatie het weer voor elkaar om een super evenement op te zetten, waar geen inschrijfkosten voor gevraagd worden. Maar ook als het niet gratis zou zijn, zou ik hier lopen. Dichtbij huis, simpel van opzet, geen poeha, mooie natuur, veel bekende meelopers en gezelligheid achteraf. Wat wil een mens nog meer?

Voor de start was het al een weerzien met vele bekenden, kop koffie, even omkleden in de sporthal en dan naar de start. Samen met Ans (de niet twitterende en bloggende wederhelft van John) begon ik aan de 15 km. Maar na 2 km moest ik het tempo toch iets laten zakken, het was tenslotte bedoelt als een lange, langzame duurloop.

Sommige stukken gingen heerlijk met de wind in de rug, bijna vliegen over de heide, maar andere stukken waren minder makkelijk. Met de wind pal tegen een stuk weer terug over de onbeschutte heide, over een zandpad, loopt toch behoorlijk zwaar. De dreigende regen blijft gelukkig weg, meer dan een paar spetjes voel ik niet. Dan, na 13 km een viaduct over en ik weet: nu begint het eigenlijk pas. Hier begint het zwaarste stuk, echt mul zand, heuveltjes en als je denkt dat je het ergste gehad hebt, ga je een wildrooster over en begint er opnieuw een lang stuk door mul zand. Ik heb het zwaar, maar zet door. De tijd die ik hier 3 jaar geleden liep, kan ik verbeteren, maar dan moet wel doorzetten. De rustige duurloop is allang niet meer echt rustig 🙂

Het laatste stukje is door het dorp zelf, nog een paar bochten, nog maar een klein stukje en dan ga ik over de finish. In 1.26 en nog wat, ik ben tevreden. Dat is toch 3 minuten sneller dan 3 jaar geleden en hoewel het nog niks zegt, geeft het me vertrouwen. Want na de Tisvoorniksloop van 3 jaar geleden, liep ik mijn pr’s op de halve marathon, de 10km en de 5km. Zou dit een teken zijn? Nu sneller dan toen, met als toetje straks in het voorjaar een aantal nieuwe pr’s? Ik ga er in ieder geval voor!

Na afloop even lekker douchen en in de kleedkamer kom ik Ans weer tegen. Zij was zo’n 2 minuten voor mij over de streep. Na de douche is het tijd voor een kom soep en napraten met de bekende lopers die nu binnendruppelen na afloop van de verschillende afstanden. Het was weer heel gezellig, volgend jaar ben ik er weer, maar dan, als alles loopt zoals ik hoop, voor de halve marathon.

Te lange, langzame duurloop

Hardlopen, training lange duurloop

Het zal niemand ontgaan zijn dat het dit weekend supergeweldig loopweer was. Een fijne temperatuur met een lekker zonnetje erbij. Van mij mag het zo blijven tot eind december. En dan mag de lente weer beginnen!

Mooie loopomgeving

Via afstandmeten had ik een route uitgezet, door onbekend gebied. Af en toe zou ik door een stukje lopen dat ik wel kende en op die manier kon ik mooi controleren of ik nog goed liep. De afstand zou ongeveer 15km zijn. Dus zaterdagmiddag, toen man en kinderen hun bezigheden buitenshuis hadden, vertrok ik met mijn bidonnetje, met een gelletje voor “de zekerheid” en met een dosis superzin om te lopen. Doel was langzaam lopen, hs laag proberen te houden.

Genieten met de hoofdletter G

Na 5km was het nodig om een 1e pauze in te lassen, en wel een pitstop. Achteraf had ik beter iets door kunnen lopen, want waar ik het bos inging, groeiden wel heel veel bramenstruiken. En met je blote billekes tussen die prikstruiken was niet echt aangenaam, maar het lopen erna ging wel ontspannender 🙂

Na 12km maakte ik een 2e korte pauze. Deze keer om het gelletje in te nemen en een flinke slok water te drinken. Niet dat ik die gel echt nodig had, maar ik wilde gewoon eens weten welk effect het ding zou hebben. Bovendien zou ik met 3km thuis zijn, dus als het niet beviel hoefde ik niet ver door te lopen. Maar het liep lekker daarna….. en na 2km twijfelde ik. Rechtstreeks naar huis, of toch nog een klein lusje maken? Ik besloot voor het lusje te gaan en liep door. Uiteindelijk werden het 18km in iets meer dan 2 uur tijd. Lekker op mijn gemakje, lekker in de zon. Eigenlijk net wat te ver, maar ja… soms kun je gewoon niet stoppen!

Slakkenloopje

gel, Hardlopen, training lange duurloop

Omdat over 3 weken de 10EM van de Tilburg Ten Miles op het schema staan en ik nog geen duurloop langer dan 12km had gemaakt, vond ik het vanmorgen tijd voor een testje. Lukte het me om 15km te gaan lopen? En om mijn voet iets te ontzien, plande ik een rustige duurloop: 4,5km hardsjokken en dan 5min wandelen voor herstel. En dat dus 3x. Het favoriete 15km-rondje uitgekozen en na het ontbijt vertrokken.

Het 1e stukje ging moeizaam: A omdat ik sneller dan normaal wilde lopen (want ja, ik had toch een rustpauze tussendoor) B ik had behoorlijke wind tegen en C het was al ruim 3 weken geleden dat ik verder dan 10km had gelopen. Het ging zwaar, maar ik haalde het….nipt! Daarna 5 minuten wandelen, beetje rekken en weer gaan voor het 2e deel.

Doordat ik een afslag had genomen, kwam de wind nu van de zijkant en dat was ook niet makkelijk, maar door de lagere snelheid (zo ongeveer snelheid slak met een gebroken pootje) ging het wel goed. Maar ik begon nu wel te merken dat ik al lange tijd geen duurloop gewend was. Bovenbenen protesteerde nogal, waren zwaar en wilden niet echt vooruit. Volgens mij was het tijd voor het uitproberen van het 1e gelletje van mijn leven.

Gatver, wat was die gel zoet, mierzoet, brrr. Gelukkig moest ik er veel bij drinken, dus dat deed ik graag. De bidon die al 3 kwartier irritant klotste, kwam nu heel goed van pas! Snel die zoete smaak uit mijn mond spoelen. En weer verder.

Of het echt hielp, of dat ik gewoon wilde dat het hielp, maakt niet uit, maar mijn bovenbenen werkten opeens weer mee. Het liep makkelijker en wat soepeler. Het vechten was voorbij en ik kon zelfs weer genieten van mijn omgeving. Beetje om me heen kijken en mijn gedachten weer lekker laten afdwalen.

Bij de rotonde de piepjes van het einde van deel 2, even lekker wandelen en toen weer aanzetten voor deel 3. Deze keer was het echt aftellen: nog maar 3,5km, kom op je zit op 1/3 deel, nog maar 20 minuten, hup hup niet opgeven, je bent er bijna, nog maar 1 km, nog maar 500m en eindelijk, eindelijk mocht ik stoppen van Garmin. En hoewel het me moeite genoeg kosten, was ik toch zeer tevreden dat het me gelukt was. Mijn langste afstand sinds de 7heuvelenloop 2010…..

Nu even afwachten hoe mijn voet morgenochtend voelt, want die is nu wel iets gevoelig, maar als het morgen is weggetrokken, dan is deze test prima geslaagd en ga ik volgend week een volgende langere afstand lopen.

Nu even rust en voorbereiden voor zondag, want dan staat er een uurtje lopen in het Wheel of Energy op de planning!