Ecotrail de Paris 2017

EcoTraildeParis, Ultra

parcours

Donderdag 16 maart                                                                                                                

De Thalys brengt ons naar Parijs. Ons avontuur richting de finish op de Eiffeltoren, nadert langzaam maar zeker het einde. Alle trainingen zijn gelopen, alle voorbereidingen gedaan, er valt niks meer te veranderen, dit is het. Nu is het alleen nog maar lopen en finishen. Meer hoeven we niet meer te  doen.

DSC_0061Het is supermooi weer als we aankomen in Parijs en nadat we onze zooi in het appartement hebben gedumpt, gaan we meteen naar buiten. Genieten van de zon  en op een terras met uitzicht op de Eiffeltoren maken we onze plannen voor de komende dagen. Veel plannen zijn dat niet. Want behalve uitzoeken hoe we in Saint Quentin-en- Yvelines komen en wat boodschappen zullen we de komende dagen niet doen.

                                                                        Vrijdag 17 maart

Na een prima nacht slaap en een ontbijt met baquette, gaan we op stap voor een klein rondje Parijs. Beetje bewegen en sfeer snuiven in deze mooie stad. Bij het treinstation zoeken we op hoe laat, welk spoor, hoe laat aankomst, extra tijd, stel dat we de trein missen, stel dat we moeten lopen naar de start, stel dat, stel dat en stel dat. Uiteindelijk bepalen we welke trein we gaan nemen en dan kunnen we verder met ons rondje sightseeing. Al is onze sightseeing meestal beperkt tot de Adidas en Nike shop op de Champs d’Elysees. De rest van Parijs is bekend en we willen ons vandaag vooral niet moe maken.

IMG_20170317_184441_029’s Avonds komen Chiel en Janine aan in Parijs. Janine heft thuis al een heerlijke lasagna gemaakt en met z’n 4en hebben we een gezellige avond. Het wordt niet laat, we moeten tenslotten alle4 morgen lopen. Chiel en Janine de 30km, en over onze afstand wil ik niet eens meer nadenken! Ik vraag me op dit moment alleen nog maar af: waarom wilde ik dit ook alweer? En waarom doe ik dit ook alweer? De zenuwen zijn gearriveerd, de twijfel slaat hard toe! Kan ik nog een excuus bedenken om met goed fatsoen niet te starten? Maar nee, ik weet dat ik dit wil en dat ik ook echt wil starten, lopen en finishen.

Zaterdag 18 maart                                                                                                                  

2 stresskippen stappen op zaterdagmorgen 18 maart toch nog te vroeg in de trein naar Saint Quentin-en-Yvelines. Te vroeg opgestaan na een bijna slapeloze nacht en na 5x de rugzak checken dan toch maar vertrokken naar het station, uitstel had geen zin meer. Vol spanning, vol adrenaline en in mijn geval vol twijfel.

In de trein groeit de twijfel alleen maar. Hoe ver weg is die start nou eigenlijk? Vragen naar de bekende weg, want als je van A naar B 80 km gaat lopen, dan hoef je geen genie te zijn om te weten hoe ver het is naar de start. We zitten zo’n 45 minuten in de trein en lopen dan achter de meute andere lopers aan, naar het busstation. Nog eens 10 minuten later worden we door de buschauffeur afgezet bij de startplaats. Ik kan nog terug denk ik, gewoon in de pendelbus blijven zitten en terug naar het station. Maar ik weet ook dat ik dat niet doe. Want hoe beroerd de voorbereiding ook was, ik wil en ik zal morgen met finishershirt, medaille en pijnlijke poten op de bank zitten!

We kijken onze ogen uit op de startplaats. Zijn wij nou zo naief met onze gewone wegschoenen? Veel lopers hebben stevige trailschoenen aan, met gaiters! Wij kennen weliswaar niet de gehele route, maar die 50km van vorig jaar had toch weinig te maken met technisch trailen en zand hebben we totaal niet gezien. Sommigen lopen met dikke jassen aan en buffs op. Niet alleen hun hoofd, maar hun hele gezicht is bedekt, alleen een paar ogen zijn zichtbaar. Het is idd redelijk fris nu we staan te wachten in ons tshirt, maar het is vandaag 13 graden, dus absoluut geen winterweer. En zodra we gaan lopen, zal het snel genoeg warm zijn. Er loopt zelfs iemand rond met nu al zijn hoofdlamp op, terwijl het nog geen 12 uur ’s middags is. Is er soms een zandstorm voorspeld waar wij niks vanaf weten?

DSC_0069Ruim op tijd lopen we het startvak in, met de bedoeling vooraan te starten. Niet omdat we denken daar thuis te horen, maar omdat we bang zijn dat iedere 5 minuten later starten het verschil kan maken op wel of niet de cut off tijden te halen. In theorie moeten de tijden makkelijk te halen zijn, in de praktijk hebben we nog nooit een 80km gelopen en weten dus totaal niet wat ons te wachten staat. En 80 km lopen en dan net een paar minuten te laat bij de Eiffeltoren aankomen en niet naar boven mogen, daar moeten we niet aan denken. We starten dus vooraan.

DSC_0066Om 12.15 mogen we dan eindelijk los. Eerst een paar kilometer over een knollenveld met molshopen en dan gelukkig de bospaden op. Het eerste uur is makkelijk en vliegt voorbij. Totdat we opeens in een file staan. Er moet een een treinstation overgestoken worden en bij de trappen over het spoor stropt het nogal. Niemand maakt zich druk, er wordt geroepen en gelachen en uiteindelijk lost de file op. Over het spoor, door een Centro Comercial en dan weer een park in en de bossen in.

Na goed 2,5 uur staan Kitty en ik bij de 1e verzorgingspost. Ruim binnen de tijd. Even drinken, eten, stukje rust en dan weer door, 23 km naar de volgende post. Wel geef ik steeds vaker bij Kitty aan dat ze door moet lopen. Ze loopt een stukje harder dan ik en samen lopen is dan moeilijk. Ik probeer sneller te lopen en zij wacht telkens en dit gaat op de lange duur voor ons beiden niet werken. Ik zeg haar door te lopen en hoewel het samen natuurlijk veel leuker lopen is, verschilt ons tempo teveel. Uiteindelijk geeft Kitty toe en maken we de afspraak om elkaar onder de Eiffeltoren terug te zien. Ze gaat vooruit en ik ga door op mijn eigen tempo.

Nog geen 2 km verder lig ik languit op mijn neus. Geen idee wat er gebeurde, maar ik bekijk het pad opeens van veel te dichtbij. Ik draai me om (te snel), om te gaan zitten en daarbij schiet de kramp in mijn kuit. Meteen staan er een stuk of 5 Fransen om me heen. Ça va? Non merde, het cavaat helemaal niet!! Eén van hen heeft in de gaten dat mijn kuit verkrampt is en duwt voorzichtig mijn tenen omhoog. Voor mijn gevoel duurt het eeuwen, maar uiteindelijk zakt de kramp. Merci beaucoup! De Fransen helpen me overeind en vervolgen hun weg. Ik probeer heel voorzichtig of ik op het been kan staan, strompel even door en als dat lukt zonder echte pijn, dan hobbel ik toch maar verder. Ik heb een afspraak onder de Eiffeltoren en die kuit zal me niet tegenhouden!

Na 45 km is de 2e verzorgingspost. Daar is een mooi kasteeltje voor uitgezocht, enige probleem is dat dit kasteel bovenop een heuvel staat en we eerst een behoorlijk aantal rot trappen op moeten. Pff, dacht dat we die pas bij de Eiffeltoren tegen zouden komen! Deze post heeft alleen water en dat is precies wat ik nu nodig heb, mijn waterzak is totaal leeg. Bijvullen dus en heel even 2 minuten zitten. De zon zakt nu langzaam en het wordt wat kouder. Tijd om mijn windjasje aan te doen, de hoofdlamp te pakken, wat voedselvoorraad van achter naar voren te verplaatsen en dan de rugzak weer om en doorrrrr!

Als ik in het volgende stukje bos gedachtenloos achter een loper aan ga, die van het pad loopt om achter een paar bomen wat privacy te zoeken, besef ik dat ik mijn hoofdlampje ook echt aan moet doen, zodat ik zie waar ik moet lopen ipv achter anderen aan te gaan. Terug het pad op en het bos in. En nu wordt het nog leuker. De linten die overal hangen, hebben een klein stukje reflecterend plastic aan het uiteinde. Overal waar je kijkt wapperen nu lichtjes aan de bomen. Het is net een sprookje in het bos. Het geeft ook weer moed en kracht om door te lopen. Van echt hardlopen is geen sprake meer, maar met doorwandelen bergop, gecombineerd met stukjes hobbelen als het vlak is of bergaf gaat, ga ik er ook wel komen. Ik zit ruim binnen de cut off tijden, dus het gaat goed komen. Ik ga het gewoon halen!

FB_IMG_1489611170507Op 58 km is de volgende post. Even een slok cola en wat zouts naar binnen werken en verder. Vooral niet te lang stilstaan, want ik vertrouw mijn been helemaal niet. Zo lang ik loop heb ik weinig last, maar ik besef wel dat ik niet moet gaan stilstaan en zeker niet gaan zitten. Verder het bos in, dit stuk kan ik me nog goed herinneren van vorig jaar. Er komen nog een paar akelige klimmetjes en daarna wacht de Kilimanjaro de 1 na laatste beklimming naar het laatste rustpunt. Vanaf hier is de Eiffeltoren in al zijn glorie te zien. Ik wil heel even stoppen voor een foto en een appje, maar mijn mobiel is hartstikke dood. Geen foto, geen appje, dus dan maar gewoon doorlopen. Lekker omlaag richting het asfalt van Parijs!

IMG-20170319-WA0026Terwijl ik omlaag loop, denk ik terug aan vorig jaar. Hier stonden Chiel en Janine om ons wat moed in te spreken. Was zo fijn om ze toen hier te zien! Nu staan ze er niet, toch wel jammer. Ik loop door en als ik onderaan de heuvel ben, staan er wat mensen te roepen en aan te moedigen. En wie staan daartussen? Juist! Chiel en Janine! Heerlijk om even 2 bekende gezichten te zien en een aanmoediging te horen, speciaal voor mij. Heel kort stoppen en dan een stukje met z’n 3en verder. De mooie stad Parijs in, vanaf nu verhard verder, over een bruggetje en als ik dan de trap af omlaag naar de Seine loop nemen Chiel en Janine afscheid en ga ik verder voor mijn laatste 10 km. Ik weet nu heel zeker dat ik het ga halen, ruim binnen de limiet. Sjok, sjok, wandel, huppel, kreun, hobbel. Nee, ik was hier niet klaar voor, maar ik ga het wel halen!

Langs de Seine, een brug over, onderlangs, bovenlangs, af en toe ben ik het helemaal kwijt. De Eiffeltoren laat regelmatig zijn licht over mij heen schijnen, maar lijkt niet dichterbij te komen. Kom op kreng, waar ben je? Ik kom er aan!!! Nog een brug, en dan de fietsbrug. Eindelijk! Hier gingen we vorig jaar het parkje in naar de finish en ik verwacht nu ook dat parkje in te moeten. Maar wtf ? We moeten gewoon nog een trap af, langs de Seine, langs het parkje lopen en een gofferdegoffer rottrap op. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk, daar is hij dan in al zijn glorie: de Eiffeltoren. Het verkeer wordt stil gelegd voor mij, zodat ik kan oversteken. En daar staan Kitty, Chiel en Janine en ze wijzen mij de weg, om de toren heen, richting de poot waar ik nog “even” omhoog mag. Gelukkig staan zij daar, want de wel aanwezige, maar niet meer erg enthousiaste vrijwilliger hangt over het hek heen en denkt: ze zoekt het maar uit! Om de toren heen en daar is de ingang naar de toren, de ingang naar de finish. Ik word staande gehouden, want ik moet wel mijn startnummer laten zien voor ik verder mag en dan krijg ik het toegangskaartje tot de toren. Nog 1 bochtje, 10 treedjes omhoog en daar is de ingang. Mijn rugzak moet af, even door de scanner en dan mag ik beginnen aan het laatste stukje van deze tocht: 360 treden omhoog naar de 1e verdieping, naar de finish.

Ik begin enthousiast, nog even volhouden, door door door, maar na 5 trappen is het enthousiasme weg. Djeezus, hoeveel trappen is 360 treden? Nergens een bord te bekennen over hoe ver ik ben, hoe hoog ik ben, hoe ver ik nog moet. Freaking hell, mijn benen willen niet meer omhoog. Nog een trap, nog een bochtje. Hoe ver nog?? En dan, na weer een trap opeens een rode loper. Ik realiseer het me niet meteen, maar daar ligt dus die verrekte eindstreep, waar ik al 12 uur naar op weg was. OUI!!! Finish, stop en klaar!

Ik krijg mijn medaille, haal mijn finisher-shirt op en plof neer op de eerste de beste stoel. Achteraf de domste zet die ik kon doen, maar het gaan zitten voelde geweldig. Ik zit en een knappe jongen die me daar weg krijgt! Ik krijg cola, maak een praatje in gebrekkig frans met een man naast me en bedenk dan dat ik naar beneden moet, naar Kitty, Chiel en Janine. Ik sta op en zak meteen weer terug. WTF? Mijn rechterbeen heeft nu besloten dat het echt genoeg was. Na de val nog 45 km doorlopen was geen problem, maar nu is het over en uit. Ik kan er niet meer op staan.

Ik strompel naar de dichtstbijzijnde lift en hangende aan een hekwerk daal ik omlaag naar de begane grond. Ik strompel achter de meute aan en beneden laat ik me zakken op een betonblok. Dan pas kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant van de toren zit, omlaag gegaan in een verkeerde poot. Geen vrienden hier, die staan aan de andere kant en ik heb geen mobiel om te bellen. Nou ja, ik zit en ik blijf zitten. Het kan me even niet schelen. Moe, pijn en geen puf om ook maar iets te doen.

IMG-20170319-WA0004En wat ben je dan blij als er bekende gezichten naar je toe komen! Janine gaat met mijn startnummer samen met Kitty onze tassen halen, terwijl Chiel mij afleid met verhalen over hardlopen en andere wedstrijden. Ik ben zo blij op dit moment dat er voor me gezorgd word! Als Kitty en Janine terugkomen, wordt er een fietstaxi geregeld. Want de 1,5 km terug naar het appartement is nu echt niet mogelijk. Als 2 prinsesjes worden Kitty en ik door Parijs gefietst en voor de deur afgezet. Dan nog 4 trappen op, en hoera, dan zit ik eindelijk op mijn eigen bank. Zitten, hangen, warm worden, medaille en shirt goed bekijken, en dan snel douchen en naar bed. Ik heb geslapen als een roosje!

Zondag 19 maart                                                                                                                       

DSC_0072Alles doet pijn. Zitten en liggen kan ik, overeind komen en lopen niet. Maar het kan me niet schelen! Bereikt wat ik wilde bereiken. Ik houd me voor dat de pijn verdwijnt, maar de prestatie blijft! Was het genieten onderweg? Absoluut! Nee, niet de hele 80 km, maar het grootste deel ervan toch echt wel. Ook toen het zwaar werd waren er nog genoeg momenten onderweg die het meer dan de moeite waard maakte. Al die gesprekjes onderweg, al die behulpzame mensen onderweg, het bij vlagen heel mooie gebied, de vloeken in de nacht als we weer een heuvel op moesten, de saamhorigheid en ook die trappen de Eiffeltoren op.

Ja, de spierpijn was het waard, de achillespees (die was uiteindelijk de boosdoener, niet de kuit) herstelt iedere dag een beetje meer en zal geen echte problemen geven. Een paar weken rust stond toch al op mijn agenda, dus ik kan er ook niet echt mee zitten. Van tevoren en ook vlak na die 80km zei ik keihard: nooit meer! Ik werd toen uitgelachen door een aantal mensen, en hoe harder ik ontkende ooit nog zo’n pokke afstand te gaan lopen, hoe harder die mensen lachten. Jullie zullen vast wel blij zijn te weten dat jullie gelijk gaan krijgen. Nee, niet in de komende maanden, maar voor volgend jaar worden alweer langzaam wat nieuwe plannen gesmeed 🙂

Eco

 

 

 

 

Advertenties

Limburgs Zwaarste 2016

Limburgs Zwaarste, Ultra, VFF Spyridon

FB_IMG_1460871507684

Zaterdagmorgen 6 uur. Ik zit aan mijn ontbijt en denk aan de groep lopers in Imstenrade die nu start voor hun 80 of 100 km. Beetje jaloers dat zij zo’n afstand aan kunnen en vol zenuwen voor mijn eigen 60 km iets later vandaag. De kwark smaakt me vandaag niet, maar ik duw nog een lepel naar binnen. Dooreten, want ik heb vandaag nog het één en ander te doen!

DSC_0019

In de aanloop naar LZ hebben Lisenka, Karin, Mirjam en ik een aantal keren samen getraind. En ook 2 weken geleden samen een deel van de route verkend. Lisenka loopt hier vandaag haar eerste 100 km en is dus al gestart als wij aankomen.

Samen met Mirjam en Karin luister ik naar het toespraakje van Willem en daarna is het startschot. We wensen elkaar succes en dan zijn we gestart. Karin een eindje voor ons uit en Mirjam en ik rustig aan in de achterhoede. Eerst een rondje parkeerplaats, daarna het bos in. Ik heb er zin in, de benen voelen goed en de eerste kilometers gaan erg lekker. De heuveltjes zijn nog best te doen en de afdalingen gaan helemaal prima. De paden zijn redelijk droog en goed begaanbaar. Bijna lopen op de automatische piloot en ontspannen wat rondkijken.

LZ1Na de eerste drankpost komen we op de route die we 2 weken geleden al gelopen hebben. De komende 30 km weten we ongeveer wat ons te wachten staat. Vanaf nu worden de beklimmingen pittiger. Maar geen nood, hiervoor heb ik mijn kekke 6 euro stokken van de Decathlon meegenomen. Nog nooit eerder liep ik hiermee, maar vandaag heb ik toch maar gekozen voor een beetjee hulp bij het klimmen. En ik was er best wel blij mee!

Tijdens het bijtanken bij de 2e drankpost begint het te miezeren. Jammer, want tot dan was het weer prima. Niet te warm, maar wel met een zonnetje. Heerlijk om in te lopen. Tijdens de beklimming van de Vaalserberg richting het 3landenpunt stopt het miezeren en begint het te plensen. We stoppen in de redelijke beschutting van wat bomen voor onze regenjasjes. En geen moment te vroeg, want behalve regen, krijgen we nu ook een partij hagelstenen over ons heen. Brrrr, het koelt flink af en ik krijg accuut koude handen. De ondergrond die tot nu toe redelijk droog was, verandert in een natte, gladde modderboel. Vanaf hier is het glibberen en glijden. Maar we bereiken het hoogste punt van Nederland. Vanaf nu kan het alleen maar omlaag toch? Eh niet dus…..

Het blijft regenen, maar eigenlijk maakt het niks uit. Zo lang we lekker door blijven lopen is het warm genoeg en het bos blijft mooi. Wel ben ik extra blij met mijn stokjes, want sommige afdalingen zijn erg glibberig en de stokken bieden wat extra steun. Mijn vibrammetjes geven totaal geen grip en ik schuif alle kanten op. Totaal niet bij stil gestaan dat het hier vandaag zo modderig zou kunnen zijn, want dan had ik echt andere schoenen aan gedaan. Maar daar is op dat moment niks meer aan te veranderen, dus gewoon doorlopen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Zelfs op sommige vlakke stukken gebruik ik de stokken om overeind te blijven.

IMG-20160416-WA0035We lopen door, kilometer na kilometer, drankpost na drankpost. Als we opnieuw onze regenjassen aantrekken, worden we aangesproken door Jan. Jan hebben we ontmoet tijdens een trainingsloopje in Horst. Eigenlijk zou hij de 100km lopen, maar door kramp heeft hij zijn ronde ingekort tot 80 en vandaar dat we hem nu tegenkomen. Met z’n 3en lopen we nu verder. Jan kent de route en vertelt ons wat ons nog te wachten staat.

Op een heel glibberig stuk zien we een vrouw voor ons vallen, languit in de modder. We lopen naar haar toe, vragen of alles in orde is. En ja, dat is het. Ze staat alweer overeind en lichamelijk is alles goed. Maar blijkbaar heeft ze er op dat moment niet meer zoveel zin in, want terwijl wij verder lopen, horen we haar roepen en mopperen op de modder. Ze heeft het niet naar haar zin. Ach, ik had ook liever iets drogere ondergrond gehad, maar ik kan mijn energie wel beter gebruiken dan kwaad worden op de modder. En bovendien, ik vind het nog steeds leuk! Het is hier veel te mooi om niet te genieten.

IMG_20160417_140903Na weer een lange, lange beklimming, richting de drankpost op 49 km, staan er opeens 2 mensen langs de kant foto’s te maken. Ik zie niet eens wie het zijn, totdat ik ze bijna passeer. Het zijn Chiel en Janine! Mijn trouwste supporters die er tot nog toe bij elke (ultra)marathon bij waren. Ik had ze hier totaal niet verwacht en wat is het super om ze te zien! Het geeft weer een extra dosis energie! IMG-20160416-WA0012Ze lopen de laatste 100 m mee naar de drankpost en daar geniet ik van een kopje soep en een praatje met Chiel en Janine. Top dat ze er hier bij zijn!

Nog maar 11 km. Nog geen moment is het in me op gekomen om te stoppen. Ja, het is zwaar, erg veel zwaarder dan Parijs was, vooral door de ondergrond, maar toch loop ik nog altijd te genieten. Gewoon om het feit dat ik dit kan. Dat ik in deze omgeving kan lopen. En nee, tempo zit er totaal niet meer in, maar ik ga wel vooruit en ik ben ervan overtuigd dat ik de finish ga halen. Opgeven is geen optie en ik wil gewoon die handdoek hebben!

Nog 1 laatste drankpost op 55,5 km. Een opnieuw goed voorziene drankpost (met jenever!) en met dezelfde super vrijwilligers, zoals bij alle drinkposten. Dank allemaal! Even weer een korte stop en dan verder voor de laatste kilometers. Ik heb ergens gelezen dat de laatste 6 km verhard zouden zijn, maar blijkbaar geldt dat alleen voor de 100 km. Wij mogen vlak voor het einde nog een keer een bos in. Het wordt opeens ook erg donker en we krijgen nog een flinke bui over ons heen, opnieuw met hagel. Even twijfelen we: regenjasjes weer aan ? Maar nee, we willen door, we willen gewoon naar binnen, dan maaar zeiknat aankomen, maar nu niet meer stoppen. Waar is die finish?

IMG_20160417_115522En dan staan daar opeens weer Chiel en Janine. Nog maar 200 meter roepen ze en ze rennen met ons mee naar de finish. Yes we zijn er, we hebben het gedaan!

IMG_20160417_115601Op de parkeerplaats maken we eerst een foto. We zijn er! Mirjam en ik hebben de 60 km uitgelopen! Yes, ik had vooraf nogal mijn twijfels, maar het is toch gelukt! Mede dankzij Mirjam, die gewoon doorging en me af en toe meetrok en liet doorlopen.

DSC_0020Willem staat ons op te wachten en houdt de deur voor ons open. Maar voor we naar binnen mogen, moeten eerst de smerige schoenen uit. Ik zet mijn horloge eerst stil, maar volgens Willem maakt dat niet uit. De klok stopt pas wanneer we ons hebben afgemeld. Dus doen we zo snel mogelijk de schoenen uit en op blote voeten melden we ons bij de administratie. Nummer 310 en 342 zijn gearriveerd, stop de klokken! We kiezen een foto uit voor op de oorkonde en krijgen te horen dat we maar eerst lekker moeten douchen. Straks zal onze oorkonde samen met de  handdoek klaarliggen.

Karin zit al in de kantine, zij is een klein uurtje voor ons gefinisht. Top!

Maar eerst natuurlijk nog even een praatje maken met Chiel en Janine. Echt geweldig dat ze er weer bij waren. Als Chiel en Janine de lange terugreis beginnen, ga ik douchen. De bewegingen zijn niet allemaal even soepel meer, maar op zich valt het redelijk mee. In de kleedkamer zit ik lekker op een bankje, drink wat, eet wat, geniet van het niets meer moeten.  We zijn nog maar nauwelijks in de kleedkamer als de deur opnieuw opengaat: Lisenka is er al. Zij heeft haar 100km in 13,5 uur volbracht. Hulde!

Na de douche nog wat eten en drinken in de kantine, wat napraten met de loopgroep van Karin die ook allemaal binnen komen lopen en rond half 9 stappen we in de auto naar huis. Het is super om ’s avonds op mijn eigen bank te ploffen. Wat geweldig dat het gelukt is! Helemaal tevreden ben ik niet, maar mijn 3e ultra is in the pocket!

En nu tijd om nieuwe plannen te maken. Of beter gezegd: plannen wat aan te passen. Er spookt van alles door mijn hoofd, en ik zal nu wat keuzes moeten maken. Maar eerst nog de Slachtemarathon in juni en daarna pas de plannen voor het 2e deel van dit jaar!

 

 

Salland Trail 2015 – 50 kilometer

SallandTrail, Ultra, VFF

SallandTrailBanner2015-big

Vrijdagmiddag reed ik al richting Nijverdal, naar mijn b&b Vakantieboerderij Salland in Haarle. Een tip van Ingrid, die daar ook zou verblijven. Een mooie boerderij kamer, met alles erop en eraan, zou mijn onderkomen zijn voor de komende 2 nachten. ’s Middags maakten Ingrid en ik een korte wandeling, even de benen strekken en ’s avonds gingen we iets eten bij de pizzeria in Nijverdal. En daarna vroeg naar bed.

Niet dat het enige nut had om vroeg naar bed te gaan. Een tikkende klok, een krakende rieten stoel, een mobiel die bleef piepen, een vreemd bed, een kop vol vragen en onzekerheden….. Kortom ik lag nog te woelen en te draaien. Maar toch was ik zaterdagochtend op tijd wakker en was ik klaar voor actie. Zin om eindelijk aan die 50 km te beginnen, na alle maanden van training. Zin om te weten hoe het zou zijn, om te weten hoe het zou voelen en überhaupt zin om te weten of ik het zou kunnen!

Ingrid en ik wilden op tijd bij het Ravijn te zijn, zodat we de start van de 75 km-helden nog konden zien. Parkeren bij het zwembad was zo vroeg nog geen probleem en zo’n beetje de eerste die we tegen het lijf liepen was onze race-directeur van die dag: Bertus. We werden welkom geheten als echte vip’s en een dame wees ons de weg naar de kleedruimte. Daar zetten we onze tassen neer en gingen snel weer naar beneden, naar buiten, naar de start. Onderweg naar buiten kwam ik al vele bekenden tegen. Heerlijk dat sfeertje zo voor de start.

Buiten op het grasveld stond Tiny al. En Margriet, die speciaal vroeg gekomen was. Leuk dat je er was Margriet! Nadat de lopers van de  75 km gestart waren, zijn we nog even binnen koffie gaan drinken. En daarna werd het tijd om definitief te beslissen wat ik aan zou doen, de rugzak om te doen en me klaar te maken. Nu ik hier eenmaal was, vielen de zenuwen wel mee: geen terugweg mogelijk, alleen volle kracht vooruit!

salland2Samen met Rinus, Tiny, Anke, en Ingrid en vele anderen stonden we rustig te wachten op het startsein van Bertus. De hele meute zette zich in beweging, op weg naar het eerste heuveltje, meteen buiten de hekken van het zwembad. En daarna het eerste bospad met wortels, wortels en nog meer wortels. De eersten lagen daar al plat, maar gelukkig zonder problemen en iedereen kon doorlopen.

Het eerste deel liep ik vorig jaar al, dus kwam het hier en daar redelijk bekend voor. Nadat we een weg waren overgestoken kwamen de eerste pittige heuveltjes, omhoog en omlaag, nu begon het pas echt. Daarna hele stukken met omgeploegd bospad. Ook hier veel boomkap in het teken van bos omvorming. Het schijnt een rage te zijn op het ogenblik in Nederland.

Met 13 km de eerste drankpost, zeer goed verzorgd met water, sportdrank, vlaai, zoute stengels, en weet ik wat al niet meer. Ik heb alleen snel wat gedronken en ben daarna door gegaan. Nu het nog fris voelt, niet te lang stil staan, maar door. Ik wist ook dat er nog wat heuveltjes zouden komen waar ik zou gaan wandelen, dus wilde ik hier geen tijd verliezen.

Salland4Na 22 km was daar dan de zandkuil. Omlaag is niet zo’n probleem, maar je moet ook weer omhoog he…. Mul zand tot boven mijn enkels en maar blijven lachen, want er stond een fotograaf boven. En als je dan boven bent, weet je dat het zwembad niet ver meer is, dat het 1e rondje er bijna op zit. Eerste doel gehaald, onder de 3 uur terug zijn en klaar voor deel 2. Maar nu wel even rustig stoppen, drinken (warme bouillon heerlijk!!!) en wat zoute stengels naar binnen werken. Ingrid, die de hele tijd net iets voor mij heeft gelopen, staat hier ook bij te tanken en samen gaan we de 2e lus in.

Eerst weer omhoog. Door mul zand voor de verandering. Gelukkig staat hier geen fotograaf, dus even vloeken en grimmig kijken mag. En dan lopen we weer boven, waar we  3 uur geleden ook liepen. Maar nu de andere kant op, een klein stukje verhard, onder een tunneltje door en dan weer de bossen in, op weg naar de heide.

Het grote genieten en het frisse gevoel zijn er nu wel grotendeels vanaf. Het idee dat ik nog zo’n 23 km moet lopen, vind ik even niet leuk. Maar terug gaan is geen optie. Never nooit! Hoe dan ook, die 50 km zal ik volbrengen, al moet ik kruipen!! Ingrid en ik lopen samen, dan weer is zij me een stukje vooruit, dan loop ik weer een stukje voor. Maar telkens is daar toch weer dat moment dat we weer samen lopen. Omhoog regelmatig wandelen, dan omlaag weer lopen. Kilometer na kilometer gaan we zo door. Soms mopperend op de heuvels, dan weer rondkijkend over een supermooie heide. Wat is het hier mooi, zelfs vandaag, met kou, wind, regenbuitjes en moeheid is het hier mooi. Wat zal het in de zomer, met bloeiende heide helemaal geweldig zijn!

Bij 35 km is er weer een drinkpost. Opnieuw met bouillon. Opnieuw met vriendelijke vrijwilligers die ons een hart onder de riem steken en ons succes wensen. Nog 15 km, nog 3 x 5 km. En wat is 5 km nou helemaal? 7 x 5 km zitten er al op, tis aftellen. Niet zeuren, piepen en mauwen, doorlopen! Dan is er het 40 km punt, nog maar 10. We gaan het marathonpunt voorbij en vanaf nu loop ik dus verder dan ik ooit eerder gelopen heb. En het gaat nog best aardig. Niet meer geweldig, maar ik loop nog en geniet nog.

We gaan door. Jutten elkaar wat op. Praten steeds minder, maar het samen lopen motiveert wel. Bij de diverse kruispunten met wegen staan altijd vrijwilligers, super geregeld. En iedere keer krijgen we weer een vriendelijk woord van ze. Succes, ga zo door, komt goed, nog even volhouden.

Een laatste verzorgingspost staat op 45 km. Een bekertje thee, een praatje en dan de laatste 5 km. Kippe-eindje dus. Hop hop, doorlopen. De limiet van 6,5 uur komt steeds dichterbij. We gaan het niet halen, tenzij we nu dus echt gaan hardlopen. Maar die puf, die kracht zit er niet meer in. We joggen door, dribbelen door. Nog een keer een heuvel op. Struikelen nog maar een keer over boomwortels. En plotseling is daar die opmerking van Ingrid, die zich voorstelt hoe Bertus hier met emmertje en schepje al die boomwortels voor ons heeft uitgegraven. Speciaal voor de Salland Trail. Giebelend en gierend lopen we verder. Het is niet ver meer, we krijgen weer een beetje energie.

Nog eenmaal steken we de weg over. We gaan weer door het tunneltje en daarna het bos in. Weer boomwortels, maar we ruiken de stal. Nog 1,5 km en we zijn er. Nu wel oppassen en niet overmoedig worden, want we willen niet alsnog op onze snufferd nu we zo lang op de been konden blijven. En zeker niet in het zicht van de finish.

Salland12

 

Salland7

 

En dan eindelijk is daar het Ravijn, we zien het zwembad, we zien de tenten en we horen de aanmoedigingen. Yes, yes, yes we zijn er bijna. Nog even. Nog 1 afdalinkje, nog maar 200 m naar de finish en we zijn er. Samen over de finish, net niet binnen de limiet, da’s jammer, want dat was wel het doel, maar who cares?

Salland

En waar doe je het dan voor? Voor die medaille? Het t-shirt? De mok, het vaantje, de pen? Nee, bij de Salland Trail doe je het voor de hand van Bertus, die persoonlijk elke deelnemer binnen haalt. En dan staat daar ook Tiny, de trainer die heel wat downs met me heeft meegemaakt en nu een groot aandeel in deze UP heeft. Een hele stevige knuffel van hem, maakt deze finish extra bijzonder!

En dan staan er bij de finish ook nog mijn eigen groupies. Chiel en Janine staan er. Ze waren erbij in Parijs en in Frankfurt en vandaag staan ze hier ook om me binnen te halen. Geweldig! En dat Jan Willen is gebleven voor mijn finish was ook super. Jammer dat je zelf de 50 niet kom lopen JW, hopelijk gaat het volgend jaar wel lukken, want het is echt super om zo binnen gehaald te worden. En Anke, die zelf ook de 50 km liep, gewoon eventjes als training voor de 60 van Texel, staat er ook nog. Ik voelde me heel bijzonder gistermiddag!

Salland9

I did it!!! Ik heb gewoon 50 km gelopen in een alleszins redelijke tijd. Voor verbetering vatbaar, maar dit is het voor nu. Gistermiddag zei ik: dit doe ik nooit meer! Maar vandaag merk ik dat ik al plannen aan het maken ben. Wat zou anders moeten, wat moet ik verbeteren, wat moet ik meer trainen? Nee, een volgende ultra staat voorlopig niet op de agenda. Maar het keiharde “nee, nooit meer” van gisteren, is nu een misschien. Een “wie weet, ooit”. Voorlopig maar eerst de focus op een klein stukje tempo en dan richting Berlijn. En wat er daarna komt, dat zie ik daarna wel.