Kamperen? Ikke?

Uncategorized

Toen we een aantal jaren geleden onze caravan verkochten sprong ik een gat in de lucht: nooit meer met dat rotding achter de auto op vakantie. Nooit meer kamperen! Om te kamperen moet je wel gek zijn, wie doet dat nou voor zijn/haar plezier?

Totdat ik dus ging wandelen om te trainen voor die 4daagse. Lekker lopen, gedachten laten gaan…. Rare ideëen krijgt een mens daarvan. Althans…. ik. Lange afstanden lopen, onderweg kamperen, het idee stond me wel aan. Blijkbaar is wandelen minder gezond voor je hersenen!

Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik een plannetje had opgevat voor het Hemelvaartsweekend. Gerard zou weinig thuis zijn ivm een voetbaljubileum en waarom zou ik dan thuis op de bank blijven zitten?

Het plannetje bleef broeden. Ik raakte het niet kwijt. Het werd zelfs zo erg dat ik opeens bij een kampeerwinkel naar binnen liep om te kijken (alleen te kijken!!!) naar 1-persoons tentjes. Een uur later liep ik met een 2-persoonstentje naar buiten. Dat was niet de bedoeling, maar nu was er dus ook geen weg meer terug. Ik moest wel gaan kamperen. In een tentje. Ik.

Vrijdagmorgen na Hemelvaart moet ik nog werken, maar daarna pak ik de auto in en ga op weg naar Afferden, logeren bij de boswachter, midden in het bos. “Mijn” veldje is snel gevonden (dichtbij toiletgebouw, want ik ken mezelf). Ik zet mijn tentje op zo dicht mogelijk tegen de bosrand aan. Binnen 10 minuten staat mijn luxe onderkomen, de “inrichting” is een fluitje van een cent (tsja, weinig meenemen heeft zijn voordelen).

Daarna kan het trainingsweekend beginnen. Met een rondje wandelen. Ik heb een route  in mijn horloge, maar natuurlijk kom ik onderweg veel leukere paadjes tegen en wijk ik al snel af van de route. Paadje links, rechts, heuveltje op, uitkijktoren op, rondkijken, doorlopen, schrikken van verstopte geiten (wie verwacht er nou geiten???), kwakende kikkers, hertjes die voor je op de vlucht slaan. Kortom een heerlijk rondje alleen door de wildernis van Afferden. En uiteindelijk toch via mijn horloge terug naar de camping. Thank God for gps!

Terug bij mijn tentje is het tijd voor het campingdiner: broodjes gekookt ei. Tsja, als je geen gelegenheid hebt tot koken (geen gas, geen vuur, geen elektriciteit), dan moet je iets. Wiebelend met een bord op schoot maak ik mijn broodjes klaar, slok thee uit de thermoskan erbij, bakje mango, bakje kwark. Een prima maaltje!

En dan wordt het donker. Om in mijn uppie buiten de tent te blijven zitten met een lampje en me op te laten eten door vliegend gespuis, trekt me niet. Dan maar op tijd naar bed. Tanden poetsen in de open lucht (wasbakken zijn alleen buiten) en de tent in, languit op het matje. Eigenlijk ligt dat best wel lekker. Geen last van kou of van een ongelijke ondergrond. Slaapzak dichtritsen, lampje uit en proberen te slapen.

Blijkbaar had ik het lampje in de tent niet aan moeten doen. In de tent heb ik geen last van muggen en andere rotbeesten, maar rondom de tent dus wel. Er waren wat rotzakken tussen de 2 tentdoeken gevlogen en boven mijn hoofd gingen ze nogal te keer. Ze blijven zoemen en fladderen en houden me uit mijn slaap. Irritant gespuis! En natuurlijk moet ik ook 2x naar de wc en dus over een donkere camping lopen. Vind ik het nog leuk? Ja, nog steeds! En eigenlijk slaap ik best goed, want ik word pas om 8.15 wakker. Veel te laat naar mijn zin, want ik had ivm de warmte al vroeg op pad willen zijn.

Douchen in 1 van de 2 douchecabines, op slippers en vooral de muren niet aanraken. Met een waterstraal die reageert op het gebruik van de andere kranen. Ik begin met een prima warme straal water. Maar dan draait iemand buiten een kraan open. Heet! Snel koude kraan open, buiten wordt de kraan dicht gedraaid, koud! Koude kraan weer dicht, lekker warm, buiten weer de warmwater kraan open, koud, enz enz enz. Ik wist dat het hier basic zou zijn en dat is het dus ook, iets van cold turkey kamperen of zo.

Daarna broodjes jam en koude thee als ontbijt en rugzakje inpakken met vooral veel water en op pad voor mijn 30km wandeling. Vooral het eerste deel van de wandeling is door erg mooi gebied. De Maasduinen heeft hele mooie delen, kleine  paadjes, kapelletjes, ruines, duinen en watervlaktes. Af en toe voelde ik me als Remi, helemaal alleen op de wereld. Werkelijk genieten van de omgeving, van de natuur, van de warmte.

Na 15 km kom ik bij een pontje over het water. Via de trekkabel kom ik aan de overkant en daar is mijn 1e stop van vandaag. Gelukkig, want mijn water is op en met dit weer is een nieuwe voorraad wel nodig. Bovendien is een terrasje altijd goed 🙂

Na een half uurtje loop ik verder. Helaas is dit deel van de route verhard en door dorpen. Minder mooi, maar wel makkelijk lopen, zonder struikgewas en wortels over het pad. De 2e pauze is na 10 km, een terras vlakbij de camping. Even zitten, drinken, opnieuw water bijvullen en dan op pad voor het laatste deel. Nog een rondje door het bos achter de camping. DSC_0060Helaas loop ik tegen een afgesloten hek aan. Ik twijfel even of ik er omheen wil lopen, maar eigenlijk heb ik er wel genoeg van voor vandaag. En heb ik zin om languit bij de tent in de zon te zitten. Het is genoeg geweest. Na 28,5 km sta ik voor mijn tent. De rest van de middag en avond doe ik niet veel. Ik lees wat, ik ga naar de friettent voor wat vulling en lees nog wat meer. Het kamperen bevalt prima, alleen is het wel wat allenig als je ’s avonds voor je tentje zit. Opnieuw op tijd naar bed en met mijn hoofdlampje op nog wat verder lezen. Ik begin te wennen aan vliegende beesten boven mijn hoofd en ik slaap die nacht goed. Af en toe half wakker van regen en onweer, maar eigenlijk hoor ik het nauwelijks.

DSC_0065Zondag wel wat eerder wakker. Om 7 uur lig ik vanaf mijn matje naar buiten te kijken en zie de eekhoorntjes en konijnen rondspringen en huppelen achter mijn tentje. Om half 8 besluit ik op te staan en te beginnen met een rondje hardlopen. Eens voelen wat het lijf wil na 30 km wandelen de dag ervoor. Achilles is (nog altijd) wat stijf, maar na zo’n 2-3 km is dat pijntje weg en kan ik lekker lopen. Geen idee waarheen eigenlijk. Eerste deel langs de grote weg is verhard en dan toch maar een zandpad in en wat rondzwerven. Uiteindelijk herken ik de weg van de dag ervoor en vind ik tegengesteld de weg terug. Het is warm en benauwd en na 7 km begint het te regenen, dike druppels, de afkoeling is me welkom. Maar dan begint het te donderen in de verte. Da’s minder, maar gelukkig nog ver weg. Beetje doorlopen dus naar de camping, om daar compleet doornat aan te komen. Oke… kamperen in de regen was nooit de bedoeling…..

Ik sta wat besluiteloos bij mijn tent. Wat doe ik nu? Eerst douchen en daarna ontbijten? In de regen buiten ontbijten gaat-um niet worden. Languit in de tent op mijn matje eten lijkt me ook niks. De overdekte pick-nickplek trekt me ook niet. En het ziet er naar uit dat het voorlopig wel blijft regenen. Opeens is het besluit genomen. Ik haal de auto, smijt alles uit de tent op de achterbank. Dan trek ik de haringen uit de grond en de stokken uit de tent en flikker de natte tentdoeken achterin de kofferbak. Binnen 15 minuten is mijn kampeerplekje weer leeg en kan ik naar huis. Onderweg krijg ik nog een flikse onweersbui over me heen. En dan ben ik helemaal blij dat ik ervoor gekozen heb om te vertrekken. Bezweet en hongerig kom ik thuis. En wat is het dan heerlijk om onder mijn eigen douche te stappen en daarna de koelkast open te trekken voor de lunch.

Het kampeer-avontuur was leuk, viel absoluut niet tegen en ga ik zeker nog eens herhalen!

Advertenties

Marathon Hamburg

Uncategorized

Toen Gerard na Eindhoven aankondigde in het voorjaar een volgende marathon te willen lopen en ik bijna tegelijk een mail kreeg van TeamVroem over de marathon in Hamburg in april, was de optelsom snel gemaakt. Eén en één is twee en dus gingen wij naar Hamburg voor de marathon met een fijne groep mensen die allemaal voor hun eigen doel naar deze marathon toe trainden.

Lange tijd twijfelde ik of ik ook zou gaan lopen. Nee, een stadsmarthon is niks voor mij, maar als ik er toch was…. Het zou gewoon een mooie duurloop kunnen zijn. Maar omdat ik geen idee had hoe mijn herstel na Parijs zou zijn, durfde ik het toch niet aan om me in te schrijven. En achteraf maar goed ook, want mijn rechterachilles piept en kreunt nog altijd als ik mijn vffjes aantrek. Niet dat ik daar echt naar luister, maar om 42 km met mijn vingers in mijn oren te lopen, is misschien wat te lang.

IMG-20170421-WA0003Dus stappen we vrijdag 21 april in de auto, volgeladen met koffers en sporttassen, alsof we een hele week zouden blijven ipv een lang weekend. Natuurlijk heb ik ook mijn loopspullen bij me, want een weekend weg in onbekende stad en dan niet lopen, dat kan natuurlijk niet. Laat in de middag komen we aan in Hotel Gastwerk, een supermooi hotel, zeker een aanrader mocht je ooit naar Hamburg gaan. Goede keuze van de organisatoren! Een groot deel van TeamVroem zit al in de bar, aan de alcoholvrije Erdinger en daar sloten wij ons graag bij aan. Voor mij met uitzondering van dat alcoholvrije dan, er zitten voordelen aan niet-marathon-lopen  😉

IMG-20170422-WA0019Zaterdagmorgen begon met een rustig loopje naar de Beatles-platz. Ik had daarover gelezen en wilde het graag zien, dus dat was een mooi einddoel voor een kort rondje. Samen met Janine, Chiel, Gerard, Cor en Gerben liepen we mbv google maps richting Reeperbahn en hoewel we er bijna voorbij liepen, zo weinig viel het op, vonden we de Beatles-platz. Ik had me er een hele andere voorstelling van gemaakt, dus viel het me een beetje tegen eigenlijk.DSC_0127Maar toch leuk om gezien te hebben. En een lekker loopje die voor mij wel meteeen duidelijk maakte dat ik echt geen rare ideeen moest gaan hebben over een last minute marathon. Achilles zei echt luid en duidelijk nee, en hoewel luisteren een dingetje apart blijft, besloot ik me er toch maar bij neer te leggen. Stadsmarathons staan niet hoog op mijn wensenlijstje, dus zo moeilijk was het nou ook weer niet.

Zaterdagmiddag eerst naar de Messe om het startbewijs van Gerard op te halen (de rest had zijn/haar startbewijs al) en om daar even rond te kijken op de expo. Nou ja helaas … daar hadden we het snel bekeken. Daarna ging Gerard terug naar het hotel om rust te houden (jaja, een echte marathonner) en bleef ik met een aantal andere Vroemers in de stad. Al zagen we er weinig van, behalve een aantal koffietentjes. RUST stond met hoofdletters op het schema van de lopers (logisch) en dus dronken we koffie, aten taartjes, aten nog wat extra pasta, liepen 200 meter naar het volgende koffietentje en daar begon het riedeltje opnieuw. Supporteren is een vak apart, maar in koffie drinken en taartjes eten ben ik best goed, al zeg ik het zelf. Weinig gezien van Hamburg, maar wel heel gezellig!

IMG-20170422-WA0013’s Avonds aten we met een grote groep bij een italiaan. Logisch, pasta stapelen op deze laatste avond voor de marathon. Geen straf om ook te “moeten” stapelen 😉 Opnieuw alcoholvrij voor de lopers, maar mijn limoncello smaakte prima. En daarna op tijd terug naar het hotel…. je weet dat je met marathonners op stap bent als je op zaterdagavond om 21 uur op bed ligt…..

Zondagochtend, de wekker op 6 uur….. Niet echt mijn “ding”. Ik bedenk excuses om nog niet op te hoeven staan. Ik ga gewoon pas later ergens langs de kant staan ofzo. Maar nee, ik sta toch gewoon op en trek 20 laagjes kleding aan, want het is nauwelijks boven het vriespunt en er staat een nare wind. Lekker voor langs de kant, waarom loop ik ook alweer niet mee? #irritantepees

Met een grote groep nemen we de bus naar de Messe. De bus zit loei en loeivol, blijkbaar zijn er meer mensen die gaan lopen….. Bij de Messe wordt nog een foto gemaakt van de lopers en dan nemen de supporters afscheid. Samen met Atie loop ik om, richting de startvakken en daar worden we getrakteerd op de eerste regenbui van die dag. Koud, nat en geen koffie te krijgen. Brrr! Maar samen is het gezellig, dus de wachttijd komen we wel door.

Langzaam lopen de startvakken vol en gaan Atie en ik op zoek naar onze lopers. Atie zoekt Cor en ik ga kijken of ik Gerard en Janine ergens kan vinden. Gerard staat niet in zijn eigen startvak, maar ik vind hem terug in het startvak van en met Janine. Samen wachten is beter dan alleen zal hij gedacht hebben. Het is koud, het waait hard en het regent. Ik heb het koud in al mijn laagjes kleding en als ik dan alle lopers zie in korte broeken en singletjes…… ik krijg het er behoorlijk koud van en ben blij dat ik niet hoef te lopen……

Het regent als het startschot klinkt ergens in de verte en langzaam komt er beweging in de startvakken. Ik wens Gerard en Janine nog een keer succes en dan lopen ze van me weg, klaar om te beginnen aan hun marathon. Ik ga op zoek naar Atie, die ergens overdekt op me staat te wachten. Zonder te overleggen zijn we het met elkaar eens: eerst koffie ergens waar het droog en warm is. Gelukkig vinden we vlakbij een koffietentje waar we een droog half uurtje kunnen doorbrengen. Daarna gaan we uit elkaar. Atie wil op de tribune alle lopers binnen zien komen, ik ga ontdekken of ik met de metro het 21-km-punt kan bereiken.

DSC_0143En dat lukt me, zo moeilijk was het niet. Ik zoek een plaatsje langs de kant, rechts, ergens waar de lopers me kunnen zien als ze aan komen lopen. Ik reken en weet dat ik netjes op tijd ben. Voor de supersnelle TeamVroemers ben ik te laat, maar ik ga er dan ook vanuit dat die zo gefocust zullen zijn op zichzelf, dat ze mij niet gemist zullen hebben. Ik zie wel Henny en Gerben langslopen en daarna Cor. En daarachter komt eerst Gerard, die even zwaait en meteen weer weg is en daarna komt ook Janine langs. DSC_0140Ik wist dat Janine op 21 km een korte eet-stop zou maken, dus samen met haar wandel ik een 100m stevig door, zodat ze kan eten en drinken. Daarna nemen we afscheid met een “tot straks bij 35km”!

Opnieuw op zoek naar de metro, even uitvogelen waar ik naartoe moet om bij het volgende punt te komen. Ik stap uit bij het 33km punt, dichterbij kan ik niet komen met de metro. Hier is het druk langs de kant en ik loop tegen de richting in van de lopers. Ik ga ervan uit dat ik het 35km punt dan vanzelf wel tegen ga komen. Opnieuw kom ik Cor tegen, even een schreeuw (van mij) en een zwaai (van Cor) en weg is hij weer.

Ik loop nog wat verder door, geen idee waar ik precies ben, want km-bordjes zie ik niet staan. Tot ik een hele grote 35 tegenkom, ik neem aan dat ik het 35km punt dus gevonden heb. Ik loop iets terug, want om naast iemand te staan die onder een viaduct met een koeienbel zwaait, daar zie ik de lol niet van in.

Dan komt Gerard langs. Ziet er nog fit uit en vertoont geen tekenen van problemen. Hup, hup snel verder dus. Ik wacht op Janine, kijk uit naar die ene loper met grijze tight en roze schoenen en ja hoor, daar komt ze aan. Opnieuw wandelen we samen een 100 meter, zodat Janinie rustig kan eten en drinken en dan hobbelen we samen een eindje door. Het gaat goed met haar, geen problemen behalve wat moe en zin in het einde, maar dat mag op dit punt. Het is nog “maar” 7 km, het laatste stukje, dus dat gaat helemaal goed komen. Vlak voor het metrostation laat ik haar alleen verder gaan en ik zal haar pas terugzien met de medaille om haar nek.

IMG-20170423-WA0005Ik neem de metro richting Messe, zie bij de finish nog net Janine langskomen en dan ga ik naar het ontmoetingspunt. Atie en Cor zie ik al van verre door de pinquin die Atie de hele dag al meesleept om herkenbaar te zijn voor de lopers. En daar komen ook Chiel, Gerard en Janine naartoe. Alle lopers zijn tevreden. Cor liep zijn 20e marathon, Chiel liep onder de 3 uur (top!), Gerard liep 6 minuten van zijn pr af (als jij nou eens echt ging trainen…..!!!) en Janine liep haar eerste marathon (super!). Alle TeamVroemers liepen de marathon uit. Nes liep een werkelijk supertijd, met 2.54, Alex liep onder de 3 uur, Michiel liep een behoorlijk aantal minuten van zijn pr af, Henny liep een mooie tijd, Gerben volgde Henny ( 😉 ), Milan en Jurriaan liepen 2.50 op de estafette. Iedereen tevreden en tijd om terug te gaan naar het hotel, gelukkig, want ik heb het me toch KOUD! en heb zin in een warme douche en diep wegkruipen onder het dikke duitse dekbed. Mooie dag met mooie resultaten, maar de volgende keer dat ik supporter speel graag met minstens 20 graden!

IMG-20170428-WA0000’s Avonds nog even wat gegeten in het centrum. Toch nog een heel klein stukje Hamburg gezien. Blijft leuk om voor een marathon naar een onbekende stad te reizen, alleen altijd jammer dat je er dan zo weinig van ziet. Volgende keer misschien toch een extra dagje eraan plakken.

Maandagochtend na het ontbijt rijden we terug naar huis. Weer een weekend voorbij, op naar volgende gezellige TeamVroem-weekenden!

 

 

 

Zwart gat?

Uncategorized

Het jaar is nog nauwelijks 3 maanden oud en mijn doel voor 2017 is al achter de rug. Wat rest zijn de geweldige herinneringen en foto’s aan een mooi weekend. Een doel waar ik een half jaar naartoe werkte met wat ups en downs, maar over het algemeen was het een mooie reis, waarvan ik gewoon alleen de goede dingen onthoud en de rest lekker vergeet.

blog-zwartgatWat daar naast overblijft is een zwart gat, een stukje doelloosheid. Want wat te doen na een 80 km? Nog verder lopen? Eigenlijk vond ik dit wel ver genoeg. De ruigere trails opzoeken? Mwah, wat mij betreft hoeft het niet veel ruiger en dat terwijl ik deze Ecotrail niet eens als een echte trail bestempel.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil. Alleen wat ik niet wil.

Wat ik moet doen is een nieuw doel uitzoeken. Een trapje om uit dat zwarte gat te klimmen. Een nieuw doel samen met Kitty. Natuurlijk, met wie anders?? Vage plannetjes zijn al gemaakt. Maar die zijn pas voor volgend jaar en er staat nog niks vast. Suggesties zijn dus welkom 😉

Voor nu ben ik ook wel blij met een stukje rust en niets hoeven. Want mijn been, die het tijdens de Ecotrail wel volhield, presenteert me nu de rekening. Ik kan lopen, korte stukjes, maar na z’n 5 km voel ik het toch wel. En dan niet de kuit/achilles alleen, nee, het trekt door tot mijn heup. Niets ernstigs, maar wel aanwezig en reden genoeg voor me om het te houden bij rondjes “rundum hause”. Een in het verleden regelmatig gewaarschuwd mens telt voor 2 ofzo.

Maar ik kan er niet mee zitten. De medaille hangt nog steeds op een prominente plek in de kamer en mijn finishershirt wordt veel gebruikt voor alle andere sporten. Het is goed zo. Herstellen, vage plannetjes maken, tijd voor andere sporten en even geen druk en niks moeten. Nu ik eraan begin te wennen voelt dat ook wel eens fijn 🙂

Ecotrail de Paris 2017

Uncategorized

 

eco-trail-parisBijna een jaar geleden stonden Kitty en ik onderaan de Eiffeltoren. Tevreden over onze 50km, die eindigde naast die toren. En vol verlangen kijkende naar die bikkels die mochten finishen op de 1e etage. We zeiden niet veel tegen elkaar, veel te moe, maar we wisten beiden wat we wilden. Ook daarboven finishen!

Toen leek 18 maart 2017 nog zover weg. Tijd zat om te trainen, tijd zat om mezelf klaar te stomen voor een 80km loop. Tijd zat om mijn lijf en vooral mijn kop voor te bereiden op 80 km lopen. Maar tijd vliegt. Heel snel. Te snel. En dan is dat jaar aftellen nog maar een paar dagen aftellen. Nog maar 2 weken voor we vertrekken, nog maar 16 dagen voor we starten. Nog maar 17 dagen en we weten hoe dit avontuur is geeindigd.

parcoursIk maakte een mooi plan. Een schema, hoe ik naar deze 80 km toe wilde trainen. Op papier zag het er top uit. Maar zoals wel vaker, bleek dat theorie en praktijk niet geheel op elkaar aansloten. Het werd een voorbereiding met hindernissen. Mijn mooie schema werd wel 10x omgegooid, niet uit eigen keuze, maar door de omstandigheden. Het werd een voorbereiding die ik graag anders had gezien, maar het loopt zoals het loopt en het gaat zoals het gaat.

De kilometers zijn gemaakt  en de taperperiode is aangebroken. Ik zal het moeten doen met deze voorbereiding. Het enige waar ik nu nog iets invloed op heb is uitgerust, fit en gezond aan de start staan. En dan de knop omzetten, de gedachten op finishen bovenop die Eiffeltoren en GAAN!!

hqdefault

 

 

 

 

 

 

 

 

Bello Gallico

Uncategorized

In de zomer, als ik mijn plan maak richting Parijs, schrijf ik me in voor de Bello Gallico, een 45km trail in/om Oud-Heverlee. Een mooie afsluiter van het jaar en een mooi stapje verder richting de te lopen kilometers in het komende jaar.

Maar toen kwam opeens het gedonder met mijn ogen. Waar ik dacht even nieuwe lenzen aan te meten in het ziekenhuis, ging ik dus naar huis met de diagnose staar. En nou zullen die operaties straks best wel meevallen, maar ik moet nu dus eerst 4 weken zonder lenzen zien door te komen. En dat betekent dat ik dus weinig zie. Niks zie. Half blind door het leven ga. En ja, ik mag mijn brilletje op. Maar met -21 en staar, zie je dus ook niks door die bril. Dus in de auto stappen en naar Oud-Heverlee rijden, ging hem niet worden.

Maar dan heb je geluk met goede vrienden. Mirjam stelt voor om me op te halen en thuis te brengen. Even twijfel ik nog over lopen in het bos, in het donker, zonder goed zicht. Zou ik het aandurven? Maar met een limiet van 9 uur  en dus 5km gemiddeld, zou ik het ook wandelend moeten kunnen. Dus was de knoop snel doorgehakt: ik ging gewoon en zou wel zien hoe het zou gaan.

dsc_0002Op zaterdag rijden we naar de start van de trail om alvast onze startnummers op te halen, kennismaken met Tim en Stef, hier en daar een praatje met bekenden en dan eten en naar onze hotelkamer in Leuven. Het gebeurt me niet vaak op een zaterdagavond, maar om half 9 liggen we al op bed en een uur later gaat het licht uit. Totdat de wekker om 5 uur afgaat. Op zondagmorgen…..

img_20161218_190526Om 6 uur zitten we aan de koffie bij de startlocatie. Een beetje zenuwachtig was ik toch wel, zou ik wel genoeg zien? Lopen in het donker ben ik wel gewend, maar niet in een bos en niet met bril. De uitdaging trekt en schrikt af. Terug kan niet, alleen vooruit. Dus laatste keer naar de wc, hoofdlamp op en naar buiten, naar de start. Waar Stef 1 voor 1 al onze namen opnoemt en na de laatste naam 3,2,1 en go!

De hele groep zet zich in beweging. Ik neem even tijd om me te concentreren in het bos. Ik loop redelijk achteraan en dribbel rustig. Eerst maar eens kijken hoe dit gaat. Uitproberen wat ik wel/niet zie. Vooral ontdekken waar de pijlen hangen en hoe ver vooruit ik ze zie. Voorlopig lopen er nog genoeg anderen om me heen, dus ik hoef alleen maar te volgen. Dacht ik. Al na een 1,5-2 km gaat het verkeerd. Als kippen zonder kop, lopen we elkaar achterna. Verkeerd. Met z’n allen weer terug, op zoek naar het juiste pad.

Eenmaal daar laat ik opnieuw iedereen aan me voorbij trekken. Ik loop een eind achteraan, en houd mijn voorgangers in het oog door de rode lampjes achterop hun rugzakken. We lopen met een groepje van 6-7 lopers en het eerste uur gaat zo best prettig voorbij. Ik dribbel waar ik kan, wandel waar ik teveel boomwortels en stronken tegenkom.

We lopen het bos uit, een dorpje in. Ik volg, bochtje links, rechts, onder een tunneltje door en dan opeens ben ik de lampjes kwijt. Ik zie een pijl, rechtdoor volgens mij, dus ik loop rechtdoor. Over een stoep, langs een station. Het dorp ontwaakt langzaam, ik kijk rond, ik let niet goed op. En opeens besef ik dat ik al even geen pijltjes heb gezien. F*ck! Terug? Of nog iets door, want wie weet kom ik er nog wel 1 tegen. Aarzelend nog even doorlopen, maar niks geen pijl. Terug dus. Gofferdegoffer! Weer langs het station en naar de laatste pijl die ik zag net na het tunneltje. En ja hoor, niet goed gezien. Pijl staat half rechtdoor/half linksaf. Ik had dus niet scherp rechts moeten aanhouden 😦 Aan de overkant zie ik nu een volgende pijl en ik neem me voor om beter op te letten.

Een paar kilometer verderop komt een auto langzaam aanrijden, met het raam open. Het is Tim, die een oog op zijn kudde schaapjes houdt. Hij vertelt me dat ik zo meteen de rode pijlen moet gaan volgen, die een splitsing aangeven. Eerst rood, daarna weer geel. Fijn dat ik het weet, heb het wel gehoord bij de briefing, maar nu vlak van tevoren nog eens extra erop attent gemaakt worden is prettig.

En ja, de rode pijl. Rechtsaf. Ik loop de weg in, kijk naar de schaapjes, de paarden in de wei, een boomgaard, moet weg springen omdat iemand zijn erfje aan het schrobben is en een emmer water over de weg gooit, kijk om me heen. Totdat opnieuw: K**! Wanneer was de laatste pijl? Aan het begin van de weg. De moed zakt me in de schoenen. Dat was minstens een kilometer terug. Omdraaien en terugsjokken dus. En ja hoor, de rode pijl gaf aan dat ik al eerder een pad in moest. Nondedju!! Let dan toch ook op trut!!

Verder op het goede pad, mijn horloge geeft nu al 15 km aan en de 1e drankpost zou op 12,5 zijn. Ben ik de post voorbij gelopen? Zit ik weer helemaal verkeerd? Opnieuw besef ik dat ik al even geen pijl zag, maar ik loop toch door. Pad gaat omhoog en ik zal vast na de volgende bocht wel een pijl zien. Kon volgens mij niet anders lopen hier. Nog geen pijl. Even aarzel ik. Toch terug? Nog 100 meter door? Gelukkig loop ik door, want opeens zie ik 2 mensen met een oranje hesje aan. Toch nog de drankpost gevonden! Ik heb genoeg eten en drinken mee voor onderweg, maar de bevestiging dat ik wel op het goede pad zit is een opluchting. Even een praatje, een aanmoediging. En ik ben nog niet de laatste, er komen er nog 9 achter me aan. Hier had ik op 12,3 km moeten zijn, ik zit op 16,5. Nu al 4 km te veel gelopen. Nou ja, je wilt ultralopert zijn, dan moet je niet piepen over 4 km extra. Vanaf nu let ik op, neem ik me voor.

Maar helaas, nauwelijk 500m verder gaat het alweer mis. De pijl wijst links, ik ga links, maar na 300m kom ik aan een drukke weg, zonder enige pijl te bekennen. Weer fout. Om moedeloos van te worden. Terug en ja hoor, de pijl stond naar links, maar ik moest tussen 2 hoge heggen door. En dan sta ik opnieuw aan diezelfde weg, maar nu met pijlen naar de overkant. Smal pad in langs het water. Mooi stukje om te lopen. Ik let op. Pijl, pijl, pijl. Vanaf nu gaat het goed!

En dan komt er opeens een groepje lopers me tegemoet. Even denk ik nog aan een hardloopgroepje uit de buurt, maar nee. Het zijn mede-lopers van de BG die verkeerd liepen en mij behoeden voor verder verkeerd lopen. “we moeten terug, we zijn een pijl voorbij gelopen”. Dikke dikke FOK!! Gelukkig is het voor mij maar een paar 100 meter en ja hoor, ik heb een rode pijl gemist. Rechtsaf het weiland in. Heuveltje op en daar staan vrijwilligers voor het oversteken. Ik had hier met goed 20 km moeten zijn, mijn klokje geeft bijna 25 aan. Schiet lekker op zo.

Doorlopen en niet miepen Es! Eigen schuld, opletten! Even een gelletje, een slok water en doorgaan. Er lopen nu wat mensen voor me, dus ik kan volgen. Maar wel op de pijltjes letten!! En dan zie ik opeens Pascal en Tjarda voor me. Althans, ik denk dat het ze zijn. Iemand met korte broek en kousen en iemand met stokken. Als ze zich omdraaien en naar me zwaaien weet ik het zeker. Heel fijn om iemand bekend te ontmoeten onderweg. Een praatje, een stukje samen en dan ga ik toch weer langzaam verder. Fijn dat er hier meer andere lopers bij me lopen. Ik heb totaal geen probleem met alleen lopen, maar weten dat je niet helemaal alleen bent is ook fijn.

En dan komt de 2e drankpost. Met 26 km, ik zit op 31. Even lekker naar binnen, cola, chips en cake eten. Top geregeld. Na 5 minuten ga ik weer verder. Gewoon blijven bewegen en niet te lang pauze.  Fietspaden, bospaden, tunnel en dan weer een woonwijk in, over een spoorbrug, langs een weg en dan word ik aangesproken door een man. “Wel goed op de pijl letten, mevrouw, er zijn hier al meer verkeerd gelopen”. Ik ben echt blij dat deze man er staat. Want anders was ik de volgende geweest die verkeerd zou zijn gelopen. De pijl is duidelijk genoeg, oversteken naar links en een smal pad volgen. Maar opletten is niet mijn sterkste punt vandaag. Ik bedank en steek over. Laatste stukje dorp weer en dan terug het bos in.

Nu heb ik het gevoel dat ik alleen maar links en rechts door het bos heen loop. Wel let ik extra goed op de pijlen, maar het idee dat ik een aantal keer al op datzelfde bospad liep, laat me niet los. Het lijkt hier allemaal op elkaar. Links, rechts, links, rechts. Loop ik nog goed? Loop ik geen rondjes? En dan staat er opeens weer een vrijwilliger met een fluorjasje aan op een 100m afstand. Jippie, dat moet betekenen dat ik goed ben. En ja hoor, de 3e drankpost. Ik loop er niet naar toe, maar maak wel een praatje. Hoe ver nog? Een kilometer of 10? vraag ik. Hij aarzelt, maar zegt dan toch ja. Ik ben bang dat het dus meer dan 10 km is. “hoe ver ben ik hier?” Op een 36km. Mijn horloge geeft bijna 42 aan. Oke….. Nou ja, het zal niet veel meer dan 10 km zijn. Einde komt in zicht, alhans…. nog niet in mijn zicht, maar 10 km is te overzien. Aftellen.

Verder en verder en dan opeens zegt suunto: doe het maar verder zelf, ik doe niks meer. Na 6 uur, 16 minuten en 44 km sta ik er alleen voor. Nu wordt het mentaal ook zwaar, want ik heb dus geen idee meer van hoe ver ik ben, hoe hard (langzaam) ik ga en hoe ver ik nog ongeveer moet. Freaking hell!! En dus ook geen cijfetjes op strava en if it isn’t on strava, it didn’t happen. Niet dat het ook maar enigermate helpt, maar ik loop wat te vloeken en te mopperen in het bos. Waarom neem ik een powerbank mee, met kabeltje en laat ik het dan in mijn tas achter?? Lekker slim bezig Es!! Maar ja, vloeken helpt niet om Suunto weer te activeren, dus energie bewaren voor andere zaken: lopen!

Doorlopen, pijltjes volgen. Links, rechts. Dorpje in en uit, bos in en uit. En dan opeens weer 2 lopers voor me. Jippie, even doorlopen dus en dan kun je hun vragen hoe ver nog. Maar helaas, ook hun horloges hebben het begeven. Maar dat mag dan ook: het zijn lopers van de 160 km en dus al zo’n 27 uur langer onderweg dan ik. Jemig! Wat een bikkels. Even een kort praatje en met een “zet hem op, kan niet ver meer zijn” en ik ga door. Bospad af en dan draai ik een weg op. In de gauwigheid zie ik de straatnaam:: Maurits Noestraat. Het kwartje valt opeens. Verrek, dat is de straat waar we ook gestart zijn. Een juchgevoel komt in me op. Finish, finish, finish zingt er door me heen. Om om te slaan in NEE HE!!! op het moment dat we weer een bospad op moeten.

Even heb ik het idee om de weg gewoon te volgen. Heb toch meer dan genoeg gelopen, dus waarom zou ik niet de korste weg volgen nu? maar is het ook de korste weg? Misschien is door het bos wel korter? Nee Es, gewoon doen zoals het moet. Door het bos dus!

Hoe ver zou het nog zijn? Ben ik er nou nog niet? Lekkere ultralopert ben ik. Echt, het was goed dat er geen bankjes stonden, want ik was gaan zitten om niet meer op te staan. Niet zeiken, doorlopen! Die extra km’s zijn je eigen schuld. Door door door!! En dan een voetbalveld of zoiets. Een heuveltje af, en opeens zie ik het. Dit was het eerste heuveltje waar we gestart zijn. YIIEEEHAAA, ik ben er. Een aantal al gefinishte lopers moedigen me aan, nog heel even doorgaan, binnen op het podium is de finish. Ik ruk de deur open. Althans, dat was mijn plan. De deur blijkt op slot te zijn. Nondedju, 3 deuren, 2 staan er open en wat doe ik?? Ik kies de gesloten deur.

img-20161218-wa0003Dus door de andere deur, hal in, nog een deur door en dan sta ik in de ruimte waar we vanmorgen ook waren. Bril beslaat, ik zie nu helemaal geen fuk meer. Bijna op de tast naar het podium waar Stef me opwacht met medaille en flesje bier. Bril schoonmaken en weer wat zien. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat ik zo kan gaan zitten! Praatje met Stef, complimenten voor de route en dan strompel ik het podium af, naar mijn tas en dan naar een stoel. Zitten en NIKS! Wat een heerlijkheid. Knappe jongen die me nu nog van deze stoel af krijgt!

Mirjam was al voor mij gefinisht en is zelfs al gedoucht. Als ik weer enigzins in staat ben om te strompelen gaan we het kerstdiner halen. Kalkoen aan het spit gebraden en groentes ten overvloede. Hulde voor de kookploeg, wat hebben jullie er ook een werk van gemaakt! Top!

Even 5nog zitten, wat napraten hier en daar. Beetje bijkomen en verrek het valt allemaal best wel mee. Klein pijntje onder mijn voet, maar da’s niks nieuws. Als dit alles is. Ik kan zelfs nog min of meer gewoon lopen en de praatjes komen weer terug. Ik probeer uit te rekenen hoeveel ik gelopen heb. Geen idee. De 45 km, zou sowieso 48-49 zijn. Plus zo’n 5-6 km te veel dus. Ergens tussen de 53-55 km dus. Echt tijd voor een nieuw horloge of toch die powerbank meeslepen in het vervolg!

Mirjam brengt me weer thuis. Zo fijn dat ze dit voor me wilde doen. Gezellig weekend gehad en dan ook nog voor de deur opgehaald en thuis gebracht. Wat wil een mens nog meer?

Verder was de BG een mooi evenement. Geen toeters en bellen, maar wel zeer goed georganiseerd. Genoeg pijlen, dat ik ze niet allemaal goed zag en verkeerd interpreteerde was mijn eigen schuld. Hulde aan de organisatoren en een dik applaus voor alle vrijwilligers. Jammer dat er volgend jaar geen 45 km ronde zal zijn. Of ik er terugkom voor de 80 weet ik nog niet. Eerst maar eens Parijs. Daarna pas nieuwe loopplannen.

 

 

Berg en Dal marathon

Uncategorized
img-20161008-wa0001

Trio voor de start

Het is zaterdagochtend, koud, donker en nog gruwelijk vroeg, als ik bij Mirjam en Lisenka in de auto stap op de carpoolplaats. De auto is gelukkig warm en met wat ouwehoeren over loopjes schiet de reis snel op. Rond 8 uur zijn we bij de tennisclub waar we straks gaan starten. Lisenka voor de 60 km, Mirjam, Anita (die we daar ontmoeten) en ik voor de marathon-afstand.  LimburgsZwaarste dames zijn bijna compleet voor deze loop (jammer dat je niet fit genoeg was Karin!).

Tegen 9 uur worden we allemaal verzocht naar buiten te komen. Het is maar een klein groepje deelnemers en van enig dringen is dan ook totaal geen sprake. Willem houdt een kort praatje. Voor de marathon moeten we eerst een lusje van 2,2 km lopen, aangegeven met rood lint en daarna komen we op de wandelroute en gaan vanaf daar de blauwe linten en de bordjes volgen. Een kind kan de was doen, zou je zeggen. Lisenka start voor de 60 km en die zien we pas na afloop terug, Anita, Mirjam en ik slaan rechtsaf de bossen in, voor het eerste lusje.

dsc_0084-1Het loopt lekker. Ietsie harder dan ik zou doen als ik alleen liep, maar ach, het voelt goed, dus gewoon volgen. Straks zie ik wel verder, voor nu blijft het trio compleer. Na een geode 2 km staan we weer bij de tennisbaan en volgen nu de blauwe linten en bordjes. Het parcours is zeer afwisselend. Veel onverhard, wat heuvels, trappetjes, hier en daar stukken asfalt door een dorpje en dan weer bos en weidevelden. Ik vind dit super om te lopen. Na iedere 7-9 km is er een rustpost, met top vrijwilligers, die thee of bouillon schenken. Bananen, ontbijtkoek, en nog veel meer staat voor ons klaar. Ik heb zelf eten en drinken bij me, maar eigenlijk was dat niet nodig geweest.

dsc_0086We hobbelen door. Maar ik merk steeds vaker dat ik Anita en Mirjam niet goed kan bijhouden en zeg ze lekker door te lopen en niet op me te wachten. Voor hun fijner en zelf loop ik wel zo prettig op eigen tempo. Da’s het problem als je niet genoeg lange duurlopen doet voor de marathon: dan breekt de afstand je toch op. Maar geen punt, de benen voelen goed, de conditie zit er wel ergens verstopt, dus ik kom er wel. Het ging vandaag vooral om onderweg te zijn en kilometers maken, en dat gaat hier best lukken. Het is superweer om lang onderweg te zijn en ik geniet met volle teugen!

Ondanks dat er genoeg bordjes en linten hangen, raak ik toch 2x de weg kwijt. Eén keer word ik door wandelaars op het juiste spoor gezet, de 2e keer dwaal ik wat langer rond. Gelukkig heb ik de route in mijn horloge gezet en als ik een heuvel beklommen heb, zit ik toch weer op het juiste spoor. Nu maar hopen dat ik niet heb afgesneden. En ik hoop van harte dat ik de splitsing 40/60 km niet gemist heb en nu op het 60 km parcours zit…..  Gelukkig kom ik niet veel later bij een drankpost en daar is de splitsing. Poehee! Toch op het juiste spoor!

dsc_0045Na 42,2 km exact op mijn horloge ben ik weer terug bij de kantine. Ruim 6 uur onderweg geweest en met een paar benen die nu wel zin hebben om te stoppen. Ik loop de kantine in en meld me af bij Willem. Ik zoek een foto uit die op mijn oorkonde geprint zal worden en loop dan de kleedkamer in en ga zitten. Verdiende rust na een mooie loop. Mirjam en Anita zijn net voor mij binnen gekomen en al halverwege hun diverse stadia van omkleden en douchen. Ik wil eerst zitten, ff een eiwitshake naar binnen werken en dan ook onder de warme douche. Wat kan zo’n douche toch ongelooflijk fijn zijn!

img-20161008-wa0005

Moi, MIrjam, Anita en Lisenka.

Lisenka komt niet lang na mij binnen, zoef de haas is er niks bij! We drinken nog wat en dan is het alweer tijd om terug naar het zuiden te rijden. Het was een mooi dagje in Berg en Dal, één die ik graag nog eens overdoe, de route was top, de omgeving super om doorheen te lopen! Willem en Annemarie, en alle vrijwilligers, dank voor de geweldige organisatie!

Conclusie na deze marathon: ik mis duurloopvermogen, maar verder is de afstand geen probleem. De komende maanden weet ik waar ik aan moet werken. Kom maar op met de lange duurlopen, ik heb er zin in!

 

 

 

 

Sportfocus 040

Uncategorized

Bijna op de kop af 3 jaar geleden liet ik me al eens testen door Laurens Groenendijk. Cijfertjesfan als ik ben, is het altijd leuk om (een deel van) het functioneren van je lijf in cijfers uitgedrukt te zien. En die cijfertjes waren toen ook best leuk, zeker toen de computer tot de slotsom kwam dat mijn wellness leeftijd 37 was. En aangezien iedere vrouw natuurlijk graag jonger wil zijn dan haar leeftijd, vond ik dat best leuk 🙂 De bedoeling was om die test jaarlijks te herhalen, maar ja….. bedoeling en uitvoering ligt soms ver uit elkaar. Maar nu Laurens met zijn Sportfocus040 verhuist is naar Eindhoven, had ik natuurlijk helemaal geen excuus meer om het nog langer uit te stellen. Dus eindelijk, 3 jaar na de 1e test, was daar eindelijk de vervolgtest.

Eerst bloeddruk (goed), gewicht (plus 8 ons, ai) en vetpercentage (ook plus, aiaiaiaiai) en daarna een eerste prik in mijn vinger voor de meting van lactaat. We kunnen starten. Eerst even rustig inlopen op de loopband en dan moet het kapje over mijn mond en neus. Beetje benauwd gevoel, maar wel goed mee te lopen. De eerste 5 min gaan op 7,5 km/u en is een makkie. Lactaat blijft laag. Dan door naar de 9 km/u en ook dit lukt prima. Lactaat iets omhoog, maar da’s normaal. Dan de volgende 5 minuten op 10,5 km/u. Bij de vorige test schoot hier mijn lactaat omhoog, dus is het spannend wat er nu, 3 jaar later gebeurt. Ga ik nog door voor de volgende loopronde, of is dit het einde….??

14572035_1234521269943733_586593741_oMijn lactaatgehalte schiet idd omhoog, maar niet zo extreem als 3 jaar geleden (3,1 bij 10,5 km/u tov 5,1 bij 10km/u). De hoogte van het lactaat betekent dat ik dus niet voor de volgende ronde op de loopband hoef, maar doorga voor de kracht-ronde. Armen (trekken en duwen), benen (duwen) en buikspieren (heb ik niet). Laurens jut me op, zodat ik het telkens voor elkaar krijg om net iets meer kracht te zetten dan 3 jaar geleden. Het valt niet mee, maar het lukt! Veel zal niet schelen, maar een beetje is net genoeg.

En dan zit mijn aandeel aan de test erop. Laurens neemt het vanaf hier over en gaat er een mooi verslagje van maken. Binnenkort zal ik alle cijfertjes op papier zien en de conclusies die erbij horen.

Nu afwachten of de computer mij nog steeds jonger inschat. Spannend!

Plannen plannen plannen

Uncategorized

En ja, als dan die zin weer terug is, het doel gezet is, dan wordt het tijd om te plannen. Want een 80 km lopen, dat doe ik niet zomaar, daar moet toch echt wel gericht over nagedacht worden. En na het denken volgt natuurlijk het lopen! Hoe wil ik het doel bereiken? Hoe ver wil ik lopen in de voorbereiding? Wil ik wedstrijden lopen en zo ja, welke? Wil ik weer iedere zondag urenlang lopen, of ga ik dat in 2 delen splitsen, op zaterdag een paar uur en op zondag een paar uur? Mijn brein maakt weer overuren. Inschrijven was makkelijk, nu de uitvoering nog!

bergVoor de komende 3 maanden heb ik paar tussendoelen uitgekozen. Iedere maand een marathon-afstand. Over 2,5 week al de eerste marathon (oeps, ben niet echt getraind voor die lange afstand….) Maar samen met Limburgs Zwaarste Dames gaat het me lukken. Voordeel van weinig trainen is uitgerust aan de start staan, zal ik maar denken 🙂 En ach, ik heb 9 uur de tijd voor deze marathon, dat zou in theorie toch wel heel ruim moeten lukken!

beartrail_2016_web_fotoDaarna het NK Barefoot bij de BearTrail, 39 km. De kans om eens mee te doen aan een NK greep ik natuurlijk aan. Oefenen op het volkslied is niet nodig, tegen de tijd dat ik over de finish kom is de prijsuitreiking al geweest, maar toch heeft het wel wat. Meedoen aan een NK….. ik…. wie had dat ooit gedacht?  😉

header.pngIn november een marathon met Kitty, eindelijk weer eens samen lopen en blijkbaar gaan we dan ook oefenen in samen te zingen. Dat schijnt te helpen om verder te kunnen lopen. Mocht je de TisvoorNiks lopen en rare geluiden horen in het bos: dat zijn wij!

slider-bello-gallicoDan in december de Bello Gallico, een 45 km trail. Een paar km meer, een klein stapje vooruit in de kilometer-opbouw zullen we maar zeggen. Een nieuwe trail, maar ik heb er hoge verwachtingen van.

h10ouyvl0txh-600x338

Nog een keer, nog een keer!

De komende maanden zal ik de agenda voor januari/februari gaan vullen. Dan moeten de kilometers nog verder omhoog. Tips voor leuke wedstrijden zijn welkom. Ergens in januari een 50km (DFW van RFR?), dan begin februari nog een keer en eind februari nog maar een keer (de 50 van Tiny?). Dat moet me toch naar die 80 brengen, niet dan?? Ik dacht het wel!

 

Nog een half jaar. Doel gezet, plannen in de maak. Rustig opbouwen, blessurevrij blijven en dan met vertrouwen starten in Parijs. Om uiteindelijk te finishen op die Eiffeltoren! Je moet er wat voor over hebben om na al die jaren onder het ding door lopen en omhoog kijken, nu eens naar beneden te kunnen kijken!

 

UHT

Uncategorized

De UHT. Wie kent hem niet? De trailroute van MudSweatTrails van Driebergen naar Rhenen (of andersom, maar net wat je wilt), een route van 30 km door de bossen, met in het begin en einde een stukje asfalt. Een paar jaar geleden liep ik al een deel van de route (start in Veenendaal, finish in Driebergen, 30 km was toen nog te ver). De hele route stond nog op mijn bucketlist. Voor ooit!

Vorige week stond er opeens een oproepje van Margriet op FB.

uht

Nou, die zin had ik wel. Sowieso moet ik vanaf nu flink aan de bak om afstanden te lopen. En samen met Margriet zou dat zeker gezellig zijn, we liepen al vaker samen en ons tempo is vergelijkbaar. Dus na kort overleg thuis, reageerde ik dat ik graag mee wilde lopen. Ook Mario wilde mee, dus zo kwam het dat we afgelopen zondag met z’n 3en begonnen aan de UHT.

received_1261754333848497De auto’s geparkeerd in Rhenen en met de trein naar Driebergen (volgende keer de kaartjes ook inchecken op het perron, sorry meneer de conducteur!!) Aangekomen op het station moest natuurlijk de foto gemaakt worden onder de stationsklok en we gingen op zoek naar het fietspad dat ons startpunt zou zijn. Gelukkig liep Mario de UHT al eerder en kon hij ons de juiste kant op gidsen.

De eerste paar km is verhard, maar daarna ga je de bospaden op, weinig singletracks, maar goed beloopbare paden. Vaak konden we met z’n 3en naast elkaar lopen ouwehoeren. Mario liep regelmatig een paar meter voor ons uit te dansen en wij hijgend achter hem aan. Af en toe wat zoeken naar de juiste afslag, maar alles vrij snel gevonden zonder problemen. Zowel Garmin als Suunto gaven de richting prima aan en waar we twijfelden herkende Mario vaak de weg.

received_1261753303848600Na 20 km kwamen we bij de eenzame eik. Hier namen we rustig de tijd om wat te eten en te drinken en na zo’n 10 minuten liepen we weer verder. Even moeite om de benen weer aan het werk te krijgen, zeker met de heuveltjes op hier, maar al met al viel het me niet echt tegen, zeker niet toen we ook omlaag gingen 🙂 . Wel kreeg ik het vanaf hier zwaarder, maar dat was helemaal niet gek. Sinds eind mei liep ik niet verder dan zo’n 15km max in een duurloopje, dus de dubbele afstand was aanpoten. Maar niet zeuren, gewoon doorgaan! Ik was blij dat ik samen met Margriet en Mario liep, opgeven en wandelen naar het station was dus geen optie, zij sleepten mij er wel doorheen met een praatje hier, een opmerking daar. En natuurlijk is de omgeving zeer de moeite waard om doorheen te lopen, ik wil hier zeker nog terug om nog een keer te lopen. Wellicht iets voor een nachtelijke trail om ook dat te trainen?

De laatste 2 km is weer verhard. Stukje door Rhenen, stukje langs het water, onder de brug over de Nederrijn door en dan linksaf naar het station. Poe, ik was wel blij dat ik na 31 km op de stopknop van mijn horloge drukte en kon gaan zitten in mijn auto. Even bijkomen. En  dan de trappen op naar het cafeetje boven het station. Vooral de laatste kilometers hadden we ons al verheugd op pannenkoeken en (alcoholvrij) bier en dat ging er dan ook prima in 🙂 Even bijkomen en napraten.

Margriet en Mario, dank voor jullie gezelschap, ik vond het fijn lopen met jullie!

 

 

 

Overpeinzingen

Uncategorized, VFF, vibram five finger

DSC_0012Vanmorgen, toen ik vond dat ik na de zoveelste beklimming van de Gulberg even lekker in het zonnetje mocht gaan zitten, viel het kwartje. Eindelijk. De afgelopn maanden sinds Limburg Zwaarste liep het letterlijk niet lekker. Benen waren moe en tussen de oren zat “het” niet goed. Resultaat was een behoorlijke loopdip, het niet lopen van de Slachtemarathon en een algeheel niet lekker in het vel zitten. Veroorzaakt door het wat-wil-ik-nou-eigenlijk?-syndroom, gecombineerd met het waarom-doe-ik-dit-eigenlijk?-virus.

De laatste weken begon de zin alweer aardig terug te komen en ik maakte meer plannen dan ik uit zou kunnen voeren in de rest van het jaar. Maar wat ik nou eigenlijk echt wilde……. Ik wist het niet. Sneller, verder, meer asfalt (loopt wel makkelijker), meer trail, geen idee. Iedere dag had ik weer andere plannen en ideeen. Om tureluurs van mezelf van te worden!

DSC_0005

Maar nu weet ik het wel! Bovenop het dak van Brabant kwamen opeens de antwoorden. Alle plannen voor een wegmarathon in het najaar gaan de prullenbak ik. Want van de 3 wegmarathons die ik gelopen heb, heb ik alleen in Parijs genoten. Frankfurt en Berlijn vond ik een drama. Topweekenden, maar geen zak aan onderweg! En genoten had ik van Salland, Parijs en Limburg. Zwaarder en verder, maar zoveel leuker om te lopen.

Dus!

DSC_0007Tot eind september wordt er nog aan tempo gewerkt, met de HM van Haarlem als afsluitinig. Daarna gaat er gewerkt worden op de trails. Eerst rustig aan de afstanden weer opvoeren en in maart 2017 afsluiten met een (hopelijk) grandioze kroon op het afstandswerk.

Ja, de motivatie is er weer. De zin om te lopen is er weer. De benen lijken weer vooruit te willen en in de hersenpan lijkt één en ander ook weer goed te klikken.

De plannen zijn nu definitief. Althans….. tot ik weer van mening verander natuurlijk 😉