Berg en Dal marathon

Uncategorized
img-20161008-wa0001

Trio voor de start

Het is zaterdagochtend, koud, donker en nog gruwelijk vroeg, als ik bij Mirjam en Lisenka in de auto stap op de carpoolplaats. De auto is gelukkig warm en met wat ouwehoeren over loopjes schiet de reis snel op. Rond 8 uur zijn we bij de tennisclub waar we straks gaan starten. Lisenka voor de 60 km, Mirjam, Anita (die we daar ontmoeten) en ik voor de marathon-afstand.  LimburgsZwaarste dames zijn bijna compleet voor deze loop (jammer dat je niet fit genoeg was Karin!).

Tegen 9 uur worden we allemaal verzocht naar buiten te komen. Het is maar een klein groepje deelnemers en van enig dringen is dan ook totaal geen sprake. Willem houdt een kort praatje. Voor de marathon moeten we eerst een lusje van 2,2 km lopen, aangegeven met rood lint en daarna komen we op de wandelroute en gaan vanaf daar de blauwe linten en de bordjes volgen. Een kind kan de was doen, zou je zeggen. Lisenka start voor de 60 km en die zien we pas na afloop terug, Anita, Mirjam en ik slaan rechtsaf de bossen in, voor het eerste lusje.

dsc_0084-1Het loopt lekker. Ietsie harder dan ik zou doen als ik alleen liep, maar ach, het voelt goed, dus gewoon volgen. Straks zie ik wel verder, voor nu blijft het trio compleer. Na een geode 2 km staan we weer bij de tennisbaan en volgen nu de blauwe linten en bordjes. Het parcours is zeer afwisselend. Veel onverhard, wat heuvels, trappetjes, hier en daar stukken asfalt door een dorpje en dan weer bos en weidevelden. Ik vind dit super om te lopen. Na iedere 7-9 km is er een rustpost, met top vrijwilligers, die thee of bouillon schenken. Bananen, ontbijtkoek, en nog veel meer staat voor ons klaar. Ik heb zelf eten en drinken bij me, maar eigenlijk was dat niet nodig geweest.

dsc_0086We hobbelen door. Maar ik merk steeds vaker dat ik Anita en Mirjam niet goed kan bijhouden en zeg ze lekker door te lopen en niet op me te wachten. Voor hun fijner en zelf loop ik wel zo prettig op eigen tempo. Da’s het problem als je niet genoeg lange duurlopen doet voor de marathon: dan breekt de afstand je toch op. Maar geen punt, de benen voelen goed, de conditie zit er wel ergens verstopt, dus ik kom er wel. Het ging vandaag vooral om onderweg te zijn en kilometers maken, en dat gaat hier best lukken. Het is superweer om lang onderweg te zijn en ik geniet met volle teugen!

Ondanks dat er genoeg bordjes en linten hangen, raak ik toch 2x de weg kwijt. Eén keer word ik door wandelaars op het juiste spoor gezet, de 2e keer dwaal ik wat langer rond. Gelukkig heb ik de route in mijn horloge gezet en als ik een heuvel beklommen heb, zit ik toch weer op het juiste spoor. Nu maar hopen dat ik niet heb afgesneden. En ik hoop van harte dat ik de splitsing 40/60 km niet gemist heb en nu op het 60 km parcours zit…..  Gelukkig kom ik niet veel later bij een drankpost en daar is de splitsing. Poehee! Toch op het juiste spoor!

dsc_0045Na 42,2 km exact op mijn horloge ben ik weer terug bij de kantine. Ruim 6 uur onderweg geweest en met een paar benen die nu wel zin hebben om te stoppen. Ik loop de kantine in en meld me af bij Willem. Ik zoek een foto uit die op mijn oorkonde geprint zal worden en loop dan de kleedkamer in en ga zitten. Verdiende rust na een mooie loop. Mirjam en Anita zijn net voor mij binnen gekomen en al halverwege hun diverse stadia van omkleden en douchen. Ik wil eerst zitten, ff een eiwitshake naar binnen werken en dan ook onder de warme douche. Wat kan zo’n douche toch ongelooflijk fijn zijn!

img-20161008-wa0005

Moi, MIrjam, Anita en Lisenka.

Lisenka komt niet lang na mij binnen, zoef de haas is er niks bij! We drinken nog wat en dan is het alweer tijd om terug naar het zuiden te rijden. Het was een mooi dagje in Berg en Dal, één die ik graag nog eens overdoe, de route was top, de omgeving super om doorheen te lopen! Willem en Annemarie, en alle vrijwilligers, dank voor de geweldige organisatie!

Conclusie na deze marathon: ik mis duurloopvermogen, maar verder is de afstand geen probleem. De komende maanden weet ik waar ik aan moet werken. Kom maar op met de lange duurlopen, ik heb er zin in!

 

 

 

 

Sportfocus 040

Uncategorized

Bijna op de kop af 3 jaar geleden liet ik me al eens testen door Laurens Groenendijk. Cijfertjesfan als ik ben, is het altijd leuk om (een deel van) het functioneren van je lijf in cijfers uitgedrukt te zien. En die cijfertjes waren toen ook best leuk, zeker toen de computer tot de slotsom kwam dat mijn wellness leeftijd 37 was. En aangezien iedere vrouw natuurlijk graag jonger wil zijn dan haar leeftijd, vond ik dat best leuk 🙂 De bedoeling was om die test jaarlijks te herhalen, maar ja….. bedoeling en uitvoering ligt soms ver uit elkaar. Maar nu Laurens met zijn Sportfocus040 verhuist is naar Eindhoven, had ik natuurlijk helemaal geen excuus meer om het nog langer uit te stellen. Dus eindelijk, 3 jaar na de 1e test, was daar eindelijk de vervolgtest.

Eerst bloeddruk (goed), gewicht (plus 8 ons, ai) en vetpercentage (ook plus, aiaiaiaiai) en daarna een eerste prik in mijn vinger voor de meting van lactaat. We kunnen starten. Eerst even rustig inlopen op de loopband en dan moet het kapje over mijn mond en neus. Beetje benauwd gevoel, maar wel goed mee te lopen. De eerste 5 min gaan op 7,5 km/u en is een makkie. Lactaat blijft laag. Dan door naar de 9 km/u en ook dit lukt prima. Lactaat iets omhoog, maar da’s normaal. Dan de volgende 5 minuten op 10,5 km/u. Bij de vorige test schoot hier mijn lactaat omhoog, dus is het spannend wat er nu, 3 jaar later gebeurt. Ga ik nog door voor de volgende loopronde, of is dit het einde….??

14572035_1234521269943733_586593741_oMijn lactaatgehalte schiet idd omhoog, maar niet zo extreem als 3 jaar geleden (3,1 bij 10,5 km/u tov 5,1 bij 10km/u). De hoogte van het lactaat betekent dat ik dus niet voor de volgende ronde op de loopband hoef, maar doorga voor de kracht-ronde. Armen (trekken en duwen), benen (duwen) en buikspieren (heb ik niet). Laurens jut me op, zodat ik het telkens voor elkaar krijg om net iets meer kracht te zetten dan 3 jaar geleden. Het valt niet mee, maar het lukt! Veel zal niet schelen, maar een beetje is net genoeg.

En dan zit mijn aandeel aan de test erop. Laurens neemt het vanaf hier over en gaat er een mooi verslagje van maken. Binnenkort zal ik alle cijfertjes op papier zien en de conclusies die erbij horen.

Nu afwachten of de computer mij nog steeds jonger inschat. Spannend!

Plannen plannen plannen

Uncategorized

En ja, als dan die zin weer terug is, het doel gezet is, dan wordt het tijd om te plannen. Want een 80 km lopen, dat doe ik niet zomaar, daar moet toch echt wel gericht over nagedacht worden. En na het denken volgt natuurlijk het lopen! Hoe wil ik het doel bereiken? Hoe ver wil ik lopen in de voorbereiding? Wil ik wedstrijden lopen en zo ja, welke? Wil ik weer iedere zondag urenlang lopen, of ga ik dat in 2 delen splitsen, op zaterdag een paar uur en op zondag een paar uur? Mijn brein maakt weer overuren. Inschrijven was makkelijk, nu de uitvoering nog!

bergVoor de komende 3 maanden heb ik paar tussendoelen uitgekozen. Iedere maand een marathon-afstand. Over 2,5 week al de eerste marathon (oeps, ben niet echt getraind voor die lange afstand….) Maar samen met Limburgs Zwaarste Dames gaat het me lukken. Voordeel van weinig trainen is uitgerust aan de start staan, zal ik maar denken 🙂 En ach, ik heb 9 uur de tijd voor deze marathon, dat zou in theorie toch wel heel ruim moeten lukken!

beartrail_2016_web_fotoDaarna het NK Barefoot bij de BearTrail, 39 km. De kans om eens mee te doen aan een NK greep ik natuurlijk aan. Oefenen op het volkslied is niet nodig, tegen de tijd dat ik over de finish kom is de prijsuitreiking al geweest, maar toch heeft het wel wat. Meedoen aan een NK….. ik…. wie had dat ooit gedacht?  😉

header.pngIn november een marathon met Kitty, eindelijk weer eens samen lopen en blijkbaar gaan we dan ook oefenen in samen te zingen. Dat schijnt te helpen om verder te kunnen lopen. Mocht je de TisvoorNiks lopen en rare geluiden horen in het bos: dat zijn wij!

slider-bello-gallicoDan in december de Bello Gallico, een 45 km trail. Een paar km meer, een klein stapje vooruit in de kilometer-opbouw zullen we maar zeggen. Een nieuwe trail, maar ik heb er hoge verwachtingen van.

h10ouyvl0txh-600x338

Nog een keer, nog een keer!

De komende maanden zal ik de agenda voor januari/februari gaan vullen. Dan moeten de kilometers nog verder omhoog. Tips voor leuke wedstrijden zijn welkom. Ergens in januari een 50km (DFW van RFR?), dan begin februari nog een keer en eind februari nog maar een keer (de 50 van Tiny?). Dat moet me toch naar die 80 brengen, niet dan?? Ik dacht het wel!

 

Nog een half jaar. Doel gezet, plannen in de maak. Rustig opbouwen, blessurevrij blijven en dan met vertrouwen starten in Parijs. Om uiteindelijk te finishen op die Eiffeltoren! Je moet er wat voor over hebben om na al die jaren onder het ding door lopen en omhoog kijken, nu eens naar beneden te kunnen kijken!

 

UHT

Uncategorized

De UHT. Wie kent hem niet? De trailroute van MudSweatTrails van Driebergen naar Rhenen (of andersom, maar net wat je wilt), een route van 30 km door de bossen, met in het begin en einde een stukje asfalt. Een paar jaar geleden liep ik al een deel van de route (start in Veenendaal, finish in Driebergen, 30 km was toen nog te ver). De hele route stond nog op mijn bucketlist. Voor ooit!

Vorige week stond er opeens een oproepje van Margriet op FB.

uht

Nou, die zin had ik wel. Sowieso moet ik vanaf nu flink aan de bak om afstanden te lopen. En samen met Margriet zou dat zeker gezellig zijn, we liepen al vaker samen en ons tempo is vergelijkbaar. Dus na kort overleg thuis, reageerde ik dat ik graag mee wilde lopen. Ook Mario wilde mee, dus zo kwam het dat we afgelopen zondag met z’n 3en begonnen aan de UHT.

received_1261754333848497De auto’s geparkeerd in Rhenen en met de trein naar Driebergen (volgende keer de kaartjes ook inchecken op het perron, sorry meneer de conducteur!!) Aangekomen op het station moest natuurlijk de foto gemaakt worden onder de stationsklok en we gingen op zoek naar het fietspad dat ons startpunt zou zijn. Gelukkig liep Mario de UHT al eerder en kon hij ons de juiste kant op gidsen.

De eerste paar km is verhard, maar daarna ga je de bospaden op, weinig singletracks, maar goed beloopbare paden. Vaak konden we met z’n 3en naast elkaar lopen ouwehoeren. Mario liep regelmatig een paar meter voor ons uit te dansen en wij hijgend achter hem aan. Af en toe wat zoeken naar de juiste afslag, maar alles vrij snel gevonden zonder problemen. Zowel Garmin als Suunto gaven de richting prima aan en waar we twijfelden herkende Mario vaak de weg.

received_1261753303848600Na 20 km kwamen we bij de eenzame eik. Hier namen we rustig de tijd om wat te eten en te drinken en na zo’n 10 minuten liepen we weer verder. Even moeite om de benen weer aan het werk te krijgen, zeker met de heuveltjes op hier, maar al met al viel het me niet echt tegen, zeker niet toen we ook omlaag gingen 🙂 . Wel kreeg ik het vanaf hier zwaarder, maar dat was helemaal niet gek. Sinds eind mei liep ik niet verder dan zo’n 15km max in een duurloopje, dus de dubbele afstand was aanpoten. Maar niet zeuren, gewoon doorgaan! Ik was blij dat ik samen met Margriet en Mario liep, opgeven en wandelen naar het station was dus geen optie, zij sleepten mij er wel doorheen met een praatje hier, een opmerking daar. En natuurlijk is de omgeving zeer de moeite waard om doorheen te lopen, ik wil hier zeker nog terug om nog een keer te lopen. Wellicht iets voor een nachtelijke trail om ook dat te trainen?

De laatste 2 km is weer verhard. Stukje door Rhenen, stukje langs het water, onder de brug over de Nederrijn door en dan linksaf naar het station. Poe, ik was wel blij dat ik na 31 km op de stopknop van mijn horloge drukte en kon gaan zitten in mijn auto. Even bijkomen. En  dan de trappen op naar het cafeetje boven het station. Vooral de laatste kilometers hadden we ons al verheugd op pannenkoeken en (alcoholvrij) bier en dat ging er dan ook prima in 🙂 Even bijkomen en napraten.

Margriet en Mario, dank voor jullie gezelschap, ik vond het fijn lopen met jullie!

 

 

 

Overpeinzingen

Uncategorized, VFF, vibram five finger

DSC_0012Vanmorgen, toen ik vond dat ik na de zoveelste beklimming van de Gulberg even lekker in het zonnetje mocht gaan zitten, viel het kwartje. Eindelijk. De afgelopn maanden sinds Limburg Zwaarste liep het letterlijk niet lekker. Benen waren moe en tussen de oren zat “het” niet goed. Resultaat was een behoorlijke loopdip, het niet lopen van de Slachtemarathon en een algeheel niet lekker in het vel zitten. Veroorzaakt door het wat-wil-ik-nou-eigenlijk?-syndroom, gecombineerd met het waarom-doe-ik-dit-eigenlijk?-virus.

De laatste weken begon de zin alweer aardig terug te komen en ik maakte meer plannen dan ik uit zou kunnen voeren in de rest van het jaar. Maar wat ik nou eigenlijk echt wilde……. Ik wist het niet. Sneller, verder, meer asfalt (loopt wel makkelijker), meer trail, geen idee. Iedere dag had ik weer andere plannen en ideeen. Om tureluurs van mezelf van te worden!

DSC_0005

Maar nu weet ik het wel! Bovenop het dak van Brabant kwamen opeens de antwoorden. Alle plannen voor een wegmarathon in het najaar gaan de prullenbak ik. Want van de 3 wegmarathons die ik gelopen heb, heb ik alleen in Parijs genoten. Frankfurt en Berlijn vond ik een drama. Topweekenden, maar geen zak aan onderweg! En genoten had ik van Salland, Parijs en Limburg. Zwaarder en verder, maar zoveel leuker om te lopen.

Dus!

DSC_0007Tot eind september wordt er nog aan tempo gewerkt, met de HM van Haarlem als afsluitinig. Daarna gaat er gewerkt worden op de trails. Eerst rustig aan de afstanden weer opvoeren en in maart 2017 afsluiten met een (hopelijk) grandioze kroon op het afstandswerk.

Ja, de motivatie is er weer. De zin om te lopen is er weer. De benen lijken weer vooruit te willen en in de hersenpan lijkt één en ander ook weer goed te klikken.

De plannen zijn nu definitief. Althans….. tot ik weer van mening verander natuurlijk 😉

VanGoghloop Nuenen 2016

Uncategorized, Van Goghloop, VFF

Twee weken geleden nam ik de beslissing om niet te starten bij de Slachtemarathon. Iets met teveel hooi op mijn vork door binnen 3 maanden 2 ultras en 1 marathon te willen lopen. De geplande rustmaand juni begon voor mij dus gewoon 2 weken eerder. Geen Slachte (al sta ik wel in de uitslagen, toch fijn om zo te kunnen delegeren  🙂 ), maar dus wel de VanGoghloop in Nuenen. Een 5 km zouden mijn weerbarstige benen vast wel aankunnen. Hoopte ik dan toch.

Logo GoghloopNuenen is een vast agendapunt in mijn agenda. Een simpele dorpsloop, goed georganiseerd, gezellig, veel bekenden en een rondje dat ik kan dromen. En aangezien ik een hekel heb aan rondjes lopen, loop ik hier dus altijd de 5 km, 1 rondje. Even diep ademhalen, half dood gaan en dan lang op het terras. Zoiets. Elk jaar hetzelfde, elk jaar een succes.

Om half 7 zaten we op het terras, we konden mooi aanschuiven bij trainer Toine en zijn vrouw Ellen. Langzaamaan kwamen er meer Eindhovenloopt-maatjes bijzitten en al voor de start was het prima vertoeven op het terras. Even had ik tijd voor wat rust, maar dat duurde niet lang. In mijn hoofd maalde van alles. Kon ik uberhaupt 5 km lopen zonder te wandelen? Hou zou die knoop in mijn kuit zich houden? Kon ik nog onder de 30 minuten lopen op die 5 km? Hoe was het ook weer om hard te lopen? Zou ik niet beter gewoon rustig kunnen lopen? Me niet inspannen? Het was ook wel behoorlijk warm en geen weer om hard te lopen. Toch? Kon ik nog een excuus verzinnen om op het terras te blijven zitten?

Maar nee, ik moest er gewoon aan geloven. Niet zeuren, zeiken en piepen. Zelf voor gekozen. En wat is nou 5 km? Jonguh, normaal kleed je je daar niet eens voor om! Dus rond 7 uur toch maar een beetje inlopen, proberen die kuit los te maken, wat sprintjes, wat hakken-bil en wat heen-en-weer. Jemig wat is het warm, zweet nu al als een otter! De omroeper meldt nog maar eens dat niemand moet overdrijven met dit weer, we zijn recreanten, dus gedraag je daar ook naar. Alle deelnemers willen ze graag weer heel over de finish. Ja, goed plan, misschien luisteren en rustig starten? Niet proberen om het onderste uit de kan te willen?

Om 19.30 start de HM en als zij voor de 2e keer langs de start komen om te beginnen aan hun 4 rondjes, mogen de 5-10-15 km lopers het startvak in. Op 1 of andere manier gaat bij mij de knop om. Wat loop je toch te zeiken over rustig aan mens? Je staat hier nu en hoe sneller je loopt, hoe sneller je op dat terras kunt gaan zitten. Dus gaan! Zo snel mogelijk! Uit je comfortzone en kijken wat je nog kunt na een jaar van langzame lange afstanden! Hop, gaaaaaaan!!

Het startschot gaat en langzaam zet de meute zich in beweging. Binnen een minuut ben ik over de startlijn en dan begint het zigzaggen, struikelen, slalommen. Grrr, al die mensen voor mijn voeten! Gelukkig vind ik na 500m wat ruimte en kan ik op zoek naar een ritme. En dat valt helemaal niet echt tegen. Ik ga lekker. Een snelle blik op mijn horloge laat zien dat het tempo acceptabel is, dus gewoon doorlopen. Nog wat inhalen, bochtje rechts, links, rechts, inhalen, ruimte zoeken. Veel wegen liggen redelijk in de schaduw en hoewel het warm blijft, vind ik het goed te hebben. Waarom maak ik me altijd zoveel zorgen van tevoren?

IMG_2949 (427x640)Bij 2 km even lachen naar Maurice, die foto’s staat te maken. Gelukkig wist ik dat hij daar zou staan, dus was ik voorbereid op lachen naar de fotograaf, wat niet altijd makkelijk is bij tempolopen. Daarna bij 2,5 km netjes in het midden lopen, want ik wil geen water, dus er tussendoor. Maar wel een spons aanpakken vlak daarna, heerlijk dat koude water in mijn nek! En dan rechtsaf het fietspad op en weten dat je alweer bijna klaar bent. Regelmatig haal ik lopers in, een prettig idee dat me dat nog lukt, want op de lange trails, lukt me dat niet. Dan vorm ik de achterhoede. Een leuk contrast. Nog een keer rechtsaf en dan draaien we het dorp weer in. Ik heb niet meer op mijn horloge gekeken, geen idee hoe hard/langzaam ik loop. De bedoeling van vanavond was om een ijkpunt te hebben. Wat kan ik nu en wat kan ik over een maand of 3. Da’s de vraag. Het antwoord laat nog een paar maanden op zich wachten.

IMG_2950 (427x640)Na een laatste sprintje ga ik onder de finish door. Horloge uit en op zoek naar water. Een paar stukjes banaan, nog een bekertje water en ik voel me weer top. Even snel kijken wat ik gelopen heb (27.44, valt niet tegen) en dan wil ik eigenlijk nog wel een rondje. De benen zijn nu lekker opgewarmt. Man krijgt mijn medaille en ik loop langs alle terrasjes om iets verderop illegaal het parcours weer op te gaan. Gewoon lekker rustig nog een 2e rondje lopen. Het is nu heerlijk rustig, volgens mij zijn er veel gestopt na de 5 km. Ik sukkel lekker door, het dorp uit, ergens even onder een sproeier staan (stond er de 1e ronde helaas niet), deze keer wel stoppen bij de drankpost voor een bekertje water. Toch ook wel heerlijk als je niks meer moet. Ik moedig nog een paar lopers aan die het zwaar hebben en wandelen. En dan loop ik alweer in de laatste kilometer en zit de 2e ronde er ook op. Ik ga de stoep op, loop rustig achterom naar het terras en dan gaat het horloge uit.

De VanGoghloop is voorbij, laat de nazit maar beginnen! Gelukkig had ik goede afspraken gemaakt vanavond, ik hoef niet terug naar huis te rijden en dus kan ik een Erdinger (of 2) bestellen. Het werd een latertje, een latertje die de wrange smaak van het niet kunnen starten in Slachte toch wel redelijk weggespoeld heeft. Nuenen blijft leuk, volgend jaar gewoon weer!

 

Licht aan het einde van de tunnel?

Uncategorized

DSC_0073Zelfhulpboeken over het overwinnen van je loopdipje bestaan niet. Gat in de markt of heeft er gewoon nooit iemand last van? Als ik kon schrijven en genoeg kon fantaseren, dan zou ik er zelf één in elkaar flansen, maar op dit moment moet ik dus mijn eigen heelmeester zijn en bedenken hoe ik die tunnel, die put, dat gat weer uit kan komen. Enige ding dat zeker is, is dat ik het er niet bij laat zitten, want het plezier dat ik ooit had, moet weer terug!

Dus wat doe je dan om je dipje te overwinnen? Je gaat lopen. Natuurlijk! Want met op de bank zitten zak je alleen maar dieper weg. En da’s dus al helemaal niet de bedoeling. Bovendien, dat wat ik nu kan, wil ik blijven kunnen. Trainen dus. En verder kan ik tijdens het lopen beslissingen nemen, die ik op de bank blijkbaar niet kan nemen. En verder is het op de bank zitten gewoon niet leuk. Ja, na een training onder het mom van herstel en rust, dan wel!

                                                                                                                  Wat wil ik?

Verder? Harder? Hoger? Meer trail? Meer verhard? Moeilijke vragen, want eigenlijk wil ik en verder en harder. Maar da’s een gevaarlijke combinatie voor een zwak poppetje als ik ben. Dus moet ik kiezen. Maar als ik verder wil, moet ik eigenlijk eerst harder kunnen lopen, want anders ga ik een probleem krijgen met de limieten. Lijkt een makkelijke keuze dus.

Meer trail?? Eh…. eigenlijk…. bevalt de combinatie trail en verhard me veel beter dan alleen maar trail. Zowel de ecotrail de Paris als Limburgs Zwaarste waren geen 100% trail en voor de echte diehards veel te veel verhard. Maar ik vond het wel prima Op het moment dat ik genoeg modder en zand en bos had gezien, liepen we een dorpje in. Asfalt en steen. En op het moment dat ik daar weer genoeg van had, mochten we de bospaden weer op. Afwisseling dus. Nu op zoek naar loopjes die die afwisseling hebben. En een loopkalender vinden die juist die wedstrijden vermeld, geen trailkalender en geen wegkalender. Iemand een idee waar die te vinden is? Tips voor dat soort wedstrijden?

                                                                                                     Even geen schema’s

Een andere beslissing die ik nam is: stoppen met het lopen op schema en doen waar ik op het moment van trainen zin in heb. En dat was een zware beslissing! Het koste me moeite om na al die jaren Tiny te vertellen dat ik (even) niet meer met zijn schema’s  wil lopen. Ik heb het altijd super gevonden dat hij mijn schema’s maakte en liep ze ook met veel plezier. Het heeft me in 4 jaar tijd van niks naar de 60 km gebracht. De support van Tiny en zijn feedback heb ik altijd gewaardeerd (en blijf ik waarderen!). Maar nadat het hoge woord eruit was, was ik ook wel opgelucht. Even niks “moeten’.

                                                                                                                       Boeken lezen

DSC_0076Zoals iedere hardloper, heb ik natuurlijk ook een boekenplank vol met boeken over hardlopen. En die ben ik weer eens aan het lezen. De Souplessemethode heb ik weer doorgenomen, veel intervallen om sneller te worden. Klinkt goed. Maar ook Krissy Moehl met trainingen voor ultras ligt nu naast me. Juist veel meer kilometers maken en verder en verder. Twee uitersten. En welke wil ik nou? Ik weet het niet! Eerst Klaas en daarna Krissy?

                                                                                                                   Schoenen? 

En dan schoenen? Blijf ik vff trouw? Het houdt me al 4 jaar blessurevrij. En het loopt lekker! Maar….. als ik verder wil lopen, zou het dan misschien toch niet beter zijn om….??? Bovendien heb ik altijd geloofd in afwisseling. Tot nu liep ik 98% van alle trainingen en wedstrijden op de vff. Schoeen waren uitzondering als de erg modderige ondergrond daarom vroeg. Wil ik dan toch weer wel op schoenen lopen? De laatste weken heb ik regelmatig een oud paar uit de kast getrokken. Hoe loopt dat en wil ik dat? Ik maakte ooit niet voor niks en weloverwogen die overstap. Vanmorgen vroeg iemand me toen ik op Nike’s aankwam: waren de vff dan toch niet goed? Nou egwel! Zonder die vff was ik niet geweest waar ik nu sta, had ik niet bereikt wat ik nu kan. Vff zijn topschoenen. Ze hebben me sterk gemaakt en me over de blessuregolf heen getilt.

                                                                                                                                Shoppen

En om een stukje extra motivatie terug te krijgen ga ik shoppen. Want ja, ik heb echt nieuwe hardloopkleding nodig er ligt nooit genoeg in die kast. Bovendien is over 3 weken de Slachtemarathon en dan moet ik een nieuw broekje hebben. En als je dan toch aan het kopen bent is een nieuw shirtje ook geen slecht idee. Toch? Onder het mom van koop-therapie struin ik het internet af. Het helpt. Voor even.

                                                                                                   Hopeloos geval?

Is het dan helemaal hopeloos met mij? Daarover zijn de meningen natuurlijk verdeeld. Maar nee, eigenlijk valt het best mee hoor. Denk ik. De zin om de Slachtemarathon te lopen is er echt wel. Maar ik verheug om ook op de lunch na de marathon. Klaar met lopen, tijd voor herstel (en even niet lopen!). En nieuwe plannen maak ik altijd wel. Voor volgend jaar mei staat er al een 80km gepland. Min of meer althans. Met potlood. Gummen kan nog, maar wil ik eigenlijk niet. Tegen die tijd zal de loopzin toch wel weer terug zijn? Ik reken erop dat ik dan weer back on track ben, met meer zin dan ever om te lopen!

 

 

 

Hardloopzin

Uncategorized

 

Searching for motivation

Motivatie? Weg!

Zin om te lopen? Weg!

Zwart gat? Gevonden!

Ik loop een 50 km en vlak daarna een 60 km. Met veel plezier! En daarna gebeurt het. Ik verlies mijn zin om te lopen. Geen idee waar. Wist ik het maar, want dan kon ik terug om die zin, die motivatie, die reden om te lopen, op te halen.

Het idee om van de bank af te komen en te gaan hardlopen is gewoon deprimerend. Het is opeens een moeten geworden. Ik zie op twitter/facebook/instagram allemaal foto’s langskomen van mensen die lopen. Ver lopen, hard lopen, met plezier lopen. Ik zie mooie foto’s van toplocaties om te lopen: strand, bossen, langs weilanden en door dorpen. En het enige wat ik denk is: pfffffffff!

Ik loop mijn trainingen op het schema als een verplichting. Op de bank blijven zitten kan ik ook niet. Het is ingeprogrammeerd om op dinsdag, donderdag, zaterdag en zondag te lopen. Dus dat moet. Dat moet van mijn systeem. En ik weet ook dat als ik eenmaal loop, ik het best wel fijn vind om te lopen. En na afloop ben ik blij dat ik gegaan ben. Maar het van de bank af komen? Een hele opgave. Een soort van: laat ik maar snel gaan, dan heb ik het maar gehad.

Zo lang ik op de bank zit, heb ik ook plannen genoeg. Voor het najaar heb ik mijn plannen klaar en ook voor het eerste deel 2017 staat al één en ander min of meer vast. Plannen maken is leuk. Maar het uitvoeren…….. Ik moet er natuurlijk wel wat voor doen om een leuke afstand te kunnen lopen. Het komt niet vanzelf, het komt niet met op de bank zitten.

Ik maak plannen, ik koop shirtjes, ik koop nog maar een pot eiwitpoeder en een potje pillen dat wonderen belooft. Maar plannen maken en dingen kopen is geen training. Het zal me geen stap dichterbij mijn doelen brengen. En doelen veranderen wil ik niet. Ik word niet gelukkig van kortere afstanden, sneller lopen, door de stad en over asfalt. Dus blijft het toch lang, bos, onverhard.

Mocht iemand mijn hardloopzin gevonden hebben, dan hoor ik het graag!

Slingeren

Uncategorized

d6b36f06d8d95f1cf5f342825c057919De afgelopen 2 weken slinger ik heen en weer. Niet letterlijk gelukkig, maar wel in mijn hoofd. Het ene moment vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, het volgende moment weet ik gewoon dat ik het kan. Dan is er weer het stemmetje dat fluistert: egnie dat jij dit kunt! Om daar vervolgens keihard tegenin te schreeuwen: WEL waar, dat kan ik WEL!!. En dat nu al een paar weken lang. Ik-kan-het-wel tegen ik-kan-het-niet. Ik-wil-het tegen ik-durf-niet. Ik word gewoon moe van mezelf!

kaartje

Thanks Kitty!

Ik heb er zin in en ik zie er tegenop. Ik wil starten en ik wil finishen. Ik wil lekker lopen, genieten en zo nodig af en toe afzien. Ik wil het gewoon kunnen! Ik wil, ik wil, ik wil!!!!! Ik heb genoeg getraind, ik ben fit, ik ben er klaar voor!

En ach, zoals trainer Tiny altijd zegt: je start, je loopt, je eet en drinkt wat en je komt vanzelf aan de finish. That’s it! Simpel toch? Ik ga het gewoon doen. Ik ga gewoon 60 km hardlopen.

Over 24 uur weet ik het. Dan weet ik dat ik het kan!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

En route vers Paris

Uncategorized

ob_9a2aef_ecotrail2016

ultra_50k_oval_decalDe laatste 2,5 maand richting Parijs gingen erg snel voorbij. Eerst lijkt het nog zo ver weg, het duurt nog maaaaanden! Nog tijd genoeg om te trainen. Maar nu is het al over 1 week…… 1 week, 7 dagen. Oeps! Paniek! Ben ik er klaar voor? Heb ik genoeg gedaan? Kan ik het wel? Waarom wil ik in vredesnaam 50!! kilometer hardlopen? Maar aan de andere kant weet ik ook dat ik niet veel meer had kunnen doen. Dat het goed is zo. Dat ik het kan!

5414a6d3f12166a8c9f7ca660028ea55De maanden vlogen voorbij met een heleboel mooie, leuke, gezellige, soms pittige maar meestal super-loopjes. Wat mij betreft gaat hardlopen, helemaal om plezier en lekker buiten bezig zijn. Niet alleen bezig zijn met die ene wedstrijd, maar genieten van je omgeving en je gezelschap. Het gaat niet alleen over het aankomen op je bestemming, maar ook over het genieten van de reis er naartoe.

bagageinpakken1En nu ik bijna de koffer kan gaan pakken met alles wat ik denk in Parijs nodig te hebben, gaan mijn gedachten steeds meer terug naar de afgelopen weken. Op 1 week na, heb ik alle trainingen gelopen. Er zat in deze weg maar 1 hobbel en zelfs die heb ik goed overleefd. Ja, ik ben tevreden over deze trainingsperiode! Ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken in Parijs.

En als ik al mijn lange duurloopjes van de afgelopen 2,5 maand op een rijtje zet, dan heb ik heel veel kilometers, met heel veel plezier, maar ook met heel veel verschillende mensen gelopen.

De Poort naar het Heuvelland                                                                                     

IMG-20151227-WA0017De eerste wedstrijd van dit jaar was op 10 januari, samen met Kitty bij de Poort naar het Heuvelland in Beek. Een loopje waar ik voor de 3e keer aan de start stond. Een loopje met veel modder, heuveltjes en fietsers die achter ons aan zaten. Echt lekker liep ik niet de eerste 15 kilometer (te druk en irrintante inhalers die hun ellenbogen veelvuldig gebruikten), maar daarna ging het beter en die bijna 32 kilometer zaten wel weer in de knip.

De Plateaux                                                                                                                          

PlateauxEen week later loop ik met Tjarda in de sneeuw over de Plateaux, een schitterend natuurgebied op de grens met Belgie. Het blijft een supermooie omgeving en heerlijk relaxt hebben we samen die 20 km gelopen. Lekker ouwehoeren over onze plannen de komende maanden. En in de laatste kilometers hebben we zeker 10x over het prikkeldraad geklommen, meteen alternatieve crosstraining erbij!

 

Polar Bear Trail                                                                                                                    

Screenshot_2016-01-25-07-00-5724 januari, mijn 3e deelname aan de Polar Bear Trail in Teuven. Als je het hebt over modderloopjes: dit was een hele echte! Modder van begin tot eind. En na eerst 10 km tegen mezelf lopen mopperen, dat ik er geen zin in had, vind ik opeens ergens op een bospad die zin toch nog. En de rest van de trail loop ik heerlijk. Misschien omdat er geen kip meer bij me in de buurt loopt? Ik kom er steeds meer achter dat ik geen grote-groeps loper ben. Wedstrijden en drukte interesseren me steeds minder en minder.

Loonse en Drunense duinen                                                                                                       

Loonse duinen

Karin, Mieke, ik en Mirjam

Op 31 januari organiseerde Mieke Broeders een mooi evenement door de Loonse en Drunense Duinen. Dit was echt 30 km genieten van een super omgeving.

Je spreekt met z’n 3en (Mieke, Margriet en ik) iets af, zet het in een evenement op facebook en hop, je loopt met een groep van zo’n 15 mensen. Superleuk, mooie route, prettig gezelschap en erwtensoep na afloop. Wat wil een mens nog meer?

 

Nee!!! mijn hamstring….                                                                                                           

Maar dan gaat het opeens mis. Tijdens een uurtje trainen, waarin ik 5x 5 minuten moet versnellen, schiet er tijdens de laatste 5 minuten “iets” in mijn rechter hamstring. Dit voelt niet goed. Pijn! Ik loop door, wil die 5 minuten volmaken (TRUT, stop toch op tijd!!!) en dat lukt letterlijk met pijn en moeite. Daarna is het gedaan met lopen. Hard of zacht maakt niet uit, ik hinkepink naar huis. Zou de weg naar Parijs hier eindigen???

Ik ga op internet op zoek naar iemand die me NU METEEN kan helpen met het herstel en kom bij een masseur in Waalre terecht. Zijn website ziet er goed uit en aan de telefoon lijkt hij te weten waar hij het over heeft. En het mooiste: hij heeft een dag later al tijd voor me. Ik kan je vertellen: triggerpoint-massage is NIET leuk! Maar het lijkt wel te helpen. Ik ga zondags weer op pad voor een testrondje. En verdomd, ik loop gewoon 10 km zonder pijn. Ik houd het even bij alleen rustige duurloopjes zonder versnellingen, maar ik hoef de weg naar Parijs niet te verlaten!

Training op de Grebbenberg                                                                                                     

GrebbenbergEen week later loop ik op de Grebbenberg. Ingrid Peperkamp geeft hier regelmatig heuveltraining en dat wil ik wel eens uitproberen. Nou, heuvels (bergen!!) en trappen hebben ze daar genoeg.Heuveltraining to the max. Het wordt een mooi rondje, waarin heel wat hoogtemeters gemaakt worden. Met een groepje van 8 lopers, jaagt Ingrid ons de heuvels en trappen op en af. Een pittig rondje voor mij, maar wel 1 om binnenkort nog eens te herhalen.

Daarna heb ik een gesprek met Ingrid over voeding. Het gevolg hiervan is dat ik nu de lange trainingen loop met de Prolong van Herbalife en dat dat me behoorlijk goed bevalt. De gelletjes kwamen me de strot uit, en dit spul is goed te drinken. En ik heb geen honger onderweg. Prolong mee naar Parijs dus!

(Testen voor en) Nachttrail op de Malpie                                                        

Een dag later loop ik met mijn nieuwe buuf Jizka een rondje over de Malpie. Een testrondje, zowel voor de route die ik een paar dagen later in het donker wil lopen, als een test voor de hamstring. Korte stukjes gaan goed, maar hoe voelt het na 20 km over onverharde paden? En opnieuw gaat het goed, nergens last van!

10pu6whEen paar dagen later is het tijd voor een rondje in het bos in het donker. Net als vorig jaar ga ik samen met Carlo ’s nachts het bos in. Iets van een combinatie van Carlo die nachtlopen wil trainen (voor een 300!!! km wedstrijd) en ik die wel eens in het donker op/over de Malpie wil lopen. Een aparte ervaring. In het donker lijkt zo’n bos toch weer heel anders. En dan kom je thuis, is het allang bedtijd geweest, maar ben je zo fit als een hoentje en klaarwakker.

Lopen in Horst                                                                                                                                 
IMG_20160221_20263721 februari ben ik uitgenodigd door Karin om samen met Mirjam (beide bondgenoten voor de 60 van Limburgs Zwaarste) een rondje te lopen in/om Horst, haar woonplaats. We starten met z’n 5en, Karin’s man Theo en Lisenka (die de 100 km van LZ gaat doen) gaan ook mee. Onderweg pikken we wat mede-lopers op. Op het hoogtepunt lopen we met zo’n 15 lopers samen. En na 20 km vallen er ook weer een aantal lopers af, zodat we met z’n 5en ook weer eindigen. Mooi loopje, maar ik had het zwaar. Na de 20 van vrijdagnacht en een dag staan op de beurs in Utrecht, wilden mijn benen eigenlijk niet lopen. Ik haak iets eerder af en loop de laatste kilometers verhard, terwijl de rest nog een lusje maakt door het bos. De 30km maak ik wel vol, maar vandaag ging het, ondanks het prima gezelschap, heel erg zwaar! Mentale training zullen we het maar noemen.

Tiny’s loopje                                                                                                                                  

20160229_071244Eind februari is de jaarlijkse loop bij Tiny. Altijd een supergezellige loop door Bedaf en omgeving. Tiny weet hier alle paadjes te vinden en wij lopen graag met hem mee. Een  gevarieerde groep, sommigen ken ik, anderen niet, maar altijd een topsfeer. En na afloop zelfgemaakte soep en broodjes bij Tiny thuis. Heerlijk! De datum voor volgend jaar staat al in mijn agenda!

 

Salland is altijd mooi                                                                                                                    

SallandtrailDit jaar geen SallandTrail voor mij, maar omdat manlief en ik samen een paar dagen vrij hebben (en dat komt niet vaak voor!) besluiten we (ik) die in Salland door te brengen. Ik boek een paar nachtjes in de B&B waar ik vorig jaar ook logeerde en vraag Bertus of we de trail zelf kunnen lopen, zonder over privé terrein te lopen. En ipv dat Bertus ons alleen laat lopen in zijn gebied, gaat hij met ons mee als gids. Het was ongelooflijk rotweer het eerste uur van ons loopje, regen, hagel en zelfs wat sneeuwvlokken, maar eigenlijk maakte dat helemaal geen zak uit. Het was er mooi, het was er genieten. En toen de zon doorbrak gaf dat alles nog een extra mooi randje.

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                               

DSC_0126IMG-20160306-WA0034Een week later is het alweer tijd voor de laatste lange duurloop. Samen met Kitty de UrbanTrail in Eindhoven. Modder en asfalt, een combinatie die ik wel prettig vind. Bospaden, stoepen, wat fietspaden, drukte in de stad en dan terug de natuur en de modder in. Ik houd wel van die afwisseling. De eerste duurloop van dit jaar was samen met Kitty en deze laatste voor Parijs ook weer samen. Symboliek genoeg, samen deze trainingsperiode starten, samen afsluiten. En straks die EcoTrail de Paris samen starten, lopen en finishen!!

EcoTrial de Paris 2016                                                                                                                

originalNog maar 7 dagen voor de start. Nog maar 7 dagen voordat de poort van het Chateau de Versailles voor ons open staat en we de eerste kilometers daar in de tuin  mogen lopen. Om daarna door allerlei parken en bossen richting parijs te lopen, waar de laatste 10 km door de stad zelf zullen zijn. En een heel eind langs de Seine, tot we finishen onder de EiffeltorenParijs-eiffeltoren.

Ik heb er zin in, onwijs veel zin in!! Het gaat een mooi weekend worden, samen met Kitty daar in die stad. En de komst van Janine en Chiel maakt het helemaal af. Ik liep nog nooit een (ultra)marathon zonder hun aanwezigheid, en gelukkig hoeft dat dit keer ook niet. Ik tel de dagen tot ik mijn koffer in kan gaan pakken, tel de uren tot ik donderdag de deur uit kan, eerst naar Rotterdam en dan met de trein naar Parijs. Nog heel even geduld en dan mogen we eindelijk op pad! Kom maar op met die 50 kilometer, ik lust ze rauw!!!

download