Limburgs Zwaarste 2016

Limburgs Zwaarste, Ultra, VFF Spyridon

FB_IMG_1460871507684

Zaterdagmorgen 6 uur. Ik zit aan mijn ontbijt en denk aan de groep lopers in Imstenrade die nu start voor hun 80 of 100 km. Beetje jaloers dat zij zo’n afstand aan kunnen en vol zenuwen voor mijn eigen 60 km iets later vandaag. De kwark smaakt me vandaag niet, maar ik duw nog een lepel naar binnen. Dooreten, want ik heb vandaag nog het één en ander te doen!

DSC_0019

In de aanloop naar LZ hebben Lisenka, Karin, Mirjam en ik een aantal keren samen getraind. En ook 2 weken geleden samen een deel van de route verkend. Lisenka loopt hier vandaag haar eerste 100 km en is dus al gestart als wij aankomen.

Samen met Mirjam en Karin luister ik naar het toespraakje van Willem en daarna is het startschot. We wensen elkaar succes en dan zijn we gestart. Karin een eindje voor ons uit en Mirjam en ik rustig aan in de achterhoede. Eerst een rondje parkeerplaats, daarna het bos in. Ik heb er zin in, de benen voelen goed en de eerste kilometers gaan erg lekker. De heuveltjes zijn nog best te doen en de afdalingen gaan helemaal prima. De paden zijn redelijk droog en goed begaanbaar. Bijna lopen op de automatische piloot en ontspannen wat rondkijken.

LZ1Na de eerste drankpost komen we op de route die we 2 weken geleden al gelopen hebben. De komende 30 km weten we ongeveer wat ons te wachten staat. Vanaf nu worden de beklimmingen pittiger. Maar geen nood, hiervoor heb ik mijn kekke 6 euro stokken van de Decathlon meegenomen. Nog nooit eerder liep ik hiermee, maar vandaag heb ik toch maar gekozen voor een beetjee hulp bij het klimmen. En ik was er best wel blij mee!

Tijdens het bijtanken bij de 2e drankpost begint het te miezeren. Jammer, want tot dan was het weer prima. Niet te warm, maar wel met een zonnetje. Heerlijk om in te lopen. Tijdens de beklimming van de Vaalserberg richting het 3landenpunt stopt het miezeren en begint het te plensen. We stoppen in de redelijke beschutting van wat bomen voor onze regenjasjes. En geen moment te vroeg, want behalve regen, krijgen we nu ook een partij hagelstenen over ons heen. Brrrr, het koelt flink af en ik krijg accuut koude handen. De ondergrond die tot nu toe redelijk droog was, verandert in een natte, gladde modderboel. Vanaf hier is het glibberen en glijden. Maar we bereiken het hoogste punt van Nederland. Vanaf nu kan het alleen maar omlaag toch? Eh niet dus…..

Het blijft regenen, maar eigenlijk maakt het niks uit. Zo lang we lekker door blijven lopen is het warm genoeg en het bos blijft mooi. Wel ben ik extra blij met mijn stokjes, want sommige afdalingen zijn erg glibberig en de stokken bieden wat extra steun. Mijn vibrammetjes geven totaal geen grip en ik schuif alle kanten op. Totaal niet bij stil gestaan dat het hier vandaag zo modderig zou kunnen zijn, want dan had ik echt andere schoenen aan gedaan. Maar daar is op dat moment niks meer aan te veranderen, dus gewoon doorlopen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Zelfs op sommige vlakke stukken gebruik ik de stokken om overeind te blijven.

IMG-20160416-WA0035We lopen door, kilometer na kilometer, drankpost na drankpost. Als we opnieuw onze regenjassen aantrekken, worden we aangesproken door Jan. Jan hebben we ontmoet tijdens een trainingsloopje in Horst. Eigenlijk zou hij de 100km lopen, maar door kramp heeft hij zijn ronde ingekort tot 80 en vandaar dat we hem nu tegenkomen. Met z’n 3en lopen we nu verder. Jan kent de route en vertelt ons wat ons nog te wachten staat.

Op een heel glibberig stuk zien we een vrouw voor ons vallen, languit in de modder. We lopen naar haar toe, vragen of alles in orde is. En ja, dat is het. Ze staat alweer overeind en lichamelijk is alles goed. Maar blijkbaar heeft ze er op dat moment niet meer zoveel zin in, want terwijl wij verder lopen, horen we haar roepen en mopperen op de modder. Ze heeft het niet naar haar zin. Ach, ik had ook liever iets drogere ondergrond gehad, maar ik kan mijn energie wel beter gebruiken dan kwaad worden op de modder. En bovendien, ik vind het nog steeds leuk! Het is hier veel te mooi om niet te genieten.

IMG_20160417_140903Na weer een lange, lange beklimming, richting de drankpost op 49 km, staan er opeens 2 mensen langs de kant foto’s te maken. Ik zie niet eens wie het zijn, totdat ik ze bijna passeer. Het zijn Chiel en Janine! Mijn trouwste supporters die er tot nog toe bij elke (ultra)marathon bij waren. Ik had ze hier totaal niet verwacht en wat is het super om ze te zien! Het geeft weer een extra dosis energie! IMG-20160416-WA0012Ze lopen de laatste 100 m mee naar de drankpost en daar geniet ik van een kopje soep en een praatje met Chiel en Janine. Top dat ze er hier bij zijn!

Nog maar 11 km. Nog geen moment is het in me op gekomen om te stoppen. Ja, het is zwaar, erg veel zwaarder dan Parijs was, vooral door de ondergrond, maar toch loop ik nog altijd te genieten. Gewoon om het feit dat ik dit kan. Dat ik in deze omgeving kan lopen. En nee, tempo zit er totaal niet meer in, maar ik ga wel vooruit en ik ben ervan overtuigd dat ik de finish ga halen. Opgeven is geen optie en ik wil gewoon die handdoek hebben!

Nog 1 laatste drankpost op 55,5 km. Een opnieuw goed voorziene drankpost (met jenever!) en met dezelfde super vrijwilligers, zoals bij alle drinkposten. Dank allemaal! Even weer een korte stop en dan verder voor de laatste kilometers. Ik heb ergens gelezen dat de laatste 6 km verhard zouden zijn, maar blijkbaar geldt dat alleen voor de 100 km. Wij mogen vlak voor het einde nog een keer een bos in. Het wordt opeens ook erg donker en we krijgen nog een flinke bui over ons heen, opnieuw met hagel. Even twijfelen we: regenjasjes weer aan ? Maar nee, we willen door, we willen gewoon naar binnen, dan maaar zeiknat aankomen, maar nu niet meer stoppen. Waar is die finish?

IMG_20160417_115522En dan staan daar opeens weer Chiel en Janine. Nog maar 200 meter roepen ze en ze rennen met ons mee naar de finish. Yes we zijn er, we hebben het gedaan!

IMG_20160417_115601Op de parkeerplaats maken we eerst een foto. We zijn er! Mirjam en ik hebben de 60 km uitgelopen! Yes, ik had vooraf nogal mijn twijfels, maar het is toch gelukt! Mede dankzij Mirjam, die gewoon doorging en me af en toe meetrok en liet doorlopen.

DSC_0020Willem staat ons op te wachten en houdt de deur voor ons open. Maar voor we naar binnen mogen, moeten eerst de smerige schoenen uit. Ik zet mijn horloge eerst stil, maar volgens Willem maakt dat niet uit. De klok stopt pas wanneer we ons hebben afgemeld. Dus doen we zo snel mogelijk de schoenen uit en op blote voeten melden we ons bij de administratie. Nummer 310 en 342 zijn gearriveerd, stop de klokken! We kiezen een foto uit voor op de oorkonde en krijgen te horen dat we maar eerst lekker moeten douchen. Straks zal onze oorkonde samen met de  handdoek klaarliggen.

Karin zit al in de kantine, zij is een klein uurtje voor ons gefinisht. Top!

Maar eerst natuurlijk nog even een praatje maken met Chiel en Janine. Echt geweldig dat ze er weer bij waren. Als Chiel en Janine de lange terugreis beginnen, ga ik douchen. De bewegingen zijn niet allemaal even soepel meer, maar op zich valt het redelijk mee. In de kleedkamer zit ik lekker op een bankje, drink wat, eet wat, geniet van het niets meer moeten.  We zijn nog maar nauwelijks in de kleedkamer als de deur opnieuw opengaat: Lisenka is er al. Zij heeft haar 100km in 13,5 uur volbracht. Hulde!

Na de douche nog wat eten en drinken in de kantine, wat napraten met de loopgroep van Karin die ook allemaal binnen komen lopen en rond half 9 stappen we in de auto naar huis. Het is super om ’s avonds op mijn eigen bank te ploffen. Wat geweldig dat het gelukt is! Helemaal tevreden ben ik niet, maar mijn 3e ultra is in the pocket!

En nu tijd om nieuwe plannen te maken. Of beter gezegd: plannen wat aan te passen. Er spookt van alles door mijn hoofd, en ik zal nu wat keuzes moeten maken. Maar eerst nog de Slachtemarathon in juni en daarna pas de plannen voor het 2e deel van dit jaar!

 

 

Advertenties

Verkenningsrondje LZ

Limburgs Zwaarste, Trailrunning, VFF Spyridon

Als je 4 weken na de 50 van Parijs weer een ultra wilt lopen, dan moet je even bedenken hoe je het herstel, de opbouw en de taper gaat doen. Althans, ik wel. Sommigen zullen weinig problemen hebben na een 50 en gewoon door kunnen, maar ik heb alijd het gevoel dat ik balanceer op een dunne lijn. Er zit altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “zou je het wel doen? weet je nog, al die blessures?” En ja, ik weet het nog, maar ik wil ook verder!

Na Parijs heb ik me dan ook lekker rustig gehouden, wat rustige duurloopjes, een enkele versnelling en vooral me niet moe maken en niet overdrijven! Tot gisteren dan toch. Op de planning stond een verkenningsrondje met 2 Limurgs Zwaarste dames: Mirjam en Karin. Afgesproken was ergens op een verlaten parkeerplaats in de buurt van Bocholtz, waar we de route konden oppikken en daarna zo’n 30 km van de onderste lus konden verkennen.

IMG_20160402_181245Ik reed er samen met Mirjam naartoe, Karin kwam met haar man Theo (gaat de 100 km doen) en loopmaatje Hay (gaat de 60 km wandelen en waarschijnlijk sneller dan ik het “hard”loop). Tegen kwart voor 10 waren we klaar voor vertrek. Suunto aan, de handhelds aan en het eerste pad op, een weiland in, en vrijwel meteen daarna de modder in op het eerste bospad. Het zou ook niet de laatste modder zijn 🙂

Karin, Mirjam en Theo liepen met stokken. En regelmatig kreeg ik een paar stokken in mijn handen om eens te proberen. Eerst lukte het me voor geen meter, maar na aanwijziingen van verschillende kanten en wat oefenen ging het steeds beter. En het liep ook nog eens een keer best wel prettig hier op deze regelmatig zeer pittig steile heuvels! Van de week toch eens op zoek naar een stel redelijk geprijste stokken, want ik denk dat die best wel eens van nut kunnen zijn op dit parcours.

IMG-20160402-WA0002De route was met behulp van suunto redelijk goed te lopen. Af en toe wat zoeken naar het juiste pad, maar over het algemeen weinig problemen. Het is een mooie, afwisselende route, bos, weide, wat dorpjes, hier en daar verhard, single tracks, wat bredere bospaden. Kortom prima te lopen. Soms heerlijk omlaag, veel vaker pittig omhoog met super uitzichten als beloning.

Na 12 km kwamen we aan op het hoogste punt in NL, het drielandenpunt. Bij een caféetje wilden we eigenlijk alleen water bijvullen en naar het toilet, maar toen iemand een opmerking maakte over koffie, zaten we niet veel later aan een tafeltje. Trailers moeten goed voor zichzelf zorgen, dus dat deden we met een heerlijk verse kop koffie. En daarna waren we klaar voor de rest van onze tocht.

Bij zo’n 28 km was het even opletten, want nu moesten we weer terug richting de auto’s, en dus van de route af. Volgens de handheld van Theo moesten we rechtsaf een weiland in, over een knollenveld. Om niet veel verder stil te staan voor een prikkeldraad hek. Met een opstapje lukte het ons om er overheen te komen, om 100 meter verder voor het volgende hek te staan. Het werd een hindernisrace, met onder en over prikkeldraad heen, maar het lukte ons om zonder kleurscheuren de grote weg te bereiken.

Vanaf hier was het nog maar 2 km naar de auto’s. Verhard. Maar iedereen die wel eens voor een trail naar Gulpen of Vaals is gereden, kent deze weg, waar wij nu tegenop moesten. *slik* Op de heenweg liepen we hier door het bos omlaag, dat was leuk. Maar nu moesten we omhoog. De eerste paar 100 m probeerden we nog met en sukkelgangetje te lopen, maar nee, het was genoeg geweesst. Snel wandelend omhoog was op dit punt voldoende.

Eerlijk gezegd was ik heel blij dat ik de auto’s weer zag staan. Een stukje vermoeidheid van Parijs zat nog echt wel in mijn benen. Maar aan de andere kant had ik er toch vrij weinig problemen mee gehad om deze afstand af te leggen. Geen moment gedacht dat ik het niet zou kunnen. Heel blij dat ik dit gedaan heb, want nu weet ik ongeveer wat me te wachten staat over 2 weken. Hoe de route ongeveer is, hoe de ondergrond is.

Nu hopen dat het de komende 2 weken lekker droog is, zodat er nog wat modder opdroogt en ik bestel maar meteen ditzelfde weer voor de 16e. Verder houd ik me de komende 2 weken lekker rustig, beetje lopen, beetje sportschool en vooral niks doen waar ik moe van word. Limburg Zwaarste kom maar op, ik ben klaar voor je!

Stilte doorbroken

Tisvoorniks, Uncategorized, VFF Spyridon

Heb ik na de BearTrail niks schrijvenswaardig gedaan om over te bloggen? Nou, egwel! Alleen al het feit dat ik 2 dagen na de Beartrail van 39 km gewoon de trainingen kon oppakken was eigenlijk al een blogje waard. Niks geen spierpijn, niks geen andere pijntjes en benen die gewoon weer verder wilden lopen. Dat is in het verleden wel eens anders geweest na langdurige inspanningen. Alleen dat al is pure winst!

———– Tisvoorniks Geldrop —————–

En dan was daar ook weer de Tisvoorniks in Geldrop. Mijn – met grote stip op nummer 1 – favoriete loopje. Volgend jaar 27 november staat al in mijn agenda! Voor mij ieder jaar een groot feest, een jaarlijks weerzien met vele, vele loopvriendjes, te veel om op te noemen, altijd gezellig. Tussen de gesprekken door even een stukje lopen door een mooi natuurgebied en daarna weer verder praten.

DSC_0579Zoals al een paar jaar achter elkaar, lopen Kitty en ik hier de 30 km. Liepen we in het eerste jaar nog verkeerd (schuld van een trol!), zo langzamerhand kennen we de route op ons duimpje en kunnen we kletsen zoveel we willen, de route is bekend. Dit jaar is het weer slecht, maar niet zo slecht als de voorspellingen. Het waait stevig, maar gelukkig het eerste deel heerlijk in de rug. Vooral op de heide loopt dit erg prettig, maar af en toe druk ik toch het tempo, met het oog op de terugweg. Want wind mee nu, betekent straks op de heide tegen!

2015-12-10_18.00.47

De eerste 10 km gaan soepel en na een bekertje lauwe thee met suiker (godendrank), beginnen we aan het volgende lusje van 10 km. Nog steeds lekker door bos, over een vlonder, klein stukje verhard, terug het bos in, single trails en dan zijn we weer bij de theetent voor een korte pauze. Nu alleen nog maar de laatste 10 km. Helaas begint het nu iets te druppelen, maar ach, dit is nog goed te hebben. We lopen ook nog altijd goed beschut in het bos, weinig wind hier en de regen stelt nog niet veel voor.

Totdat we dus de heide oplopen. Je kent het wel, zo’n heideveld. Groot, uitgestrekt, kaal, geen beschutting….. en dan windkracht 20 tegen en nu begint het echt te regenen. Keihard te regenen. Timing! De mouwen worden omlaag getrokken over onze handen, de buffs stevig over de oren getrokken, hoofd omlaag en doorstampen. Zo snel mogelijk deze 3 km zien te overbruggen, terug naar de beschutting van het bos. En ja hoor, we redden het en overleven de hel van Geldrop. In gedachten ben ik bij Margriet, 68 en dan je eerste marathon lopen, hier in Geldrop, in deze omstandigheden. Respect! Voor ons begint het einde in zicht te komen. Viaductje over, de Schietbergen over en dan horen we de speaker bij de finish al. Bos uit en laatste stukje verhard terug naar waar we zijn begonnen. Heerlijk gelopen en zo’n 7,5 minuut sneller dan vorig jaar. Ik ben tevreden, weer een stukje meetbare progressie.

Daarna een warme douche en op naar de erwtensoep, de AWC van Petra en de nazit. En verdomd, ik die nooit een podiumprijs zal winnen, heb hier weer prijs in de tombola. Ook dat is standaard ieder jaar. Een setje geweldig chique, goudomrande wissellijstjes zijn mijn deel, ik ben er blij mee! Zeker als ik ze weg kan geven aan iemand die er nog echt blij mee is ook en ik ze dus niet mee naar huis hoef te nemen 🙂

Na het napraten is het tijd om Margriet op te wachten bij de finish. We lopen haar een stukje tegemoet. Als er een man met een tekkel onze kant op komt lopen, weten we meteen wie het is, zonder dat we hem ooit ontmoet hebben: de zoon van Margriet met Seppo. Samen wachten we en dan komt Margriet het bos uit, onze richting op. Echt waar, Margriet, respect dat je het aandurfde om hier vandaag jouw eerste marathon te lopen. Op dit parcours, was niet de makkelijkste! Top gedaan!

———— Limburgs Zwaarste————–

FB_IMG_1446906557726En bij de Tisvoorniks kreeg een zaadje dat al flink in mijn hoofd aan het groeien was, een flinke scheut extra water. Ik broed er nog een paar dagen over en krijg bij navraag groen licht van de trainers. Toch nog maar 1 nachtje er over slapen en dan ik besluit er gewoon voor te gaan. Zoals iemand ooit zei: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. En ik schrijf me in voor de 60 km van Limburgs Zwaarste, een maand na de 50 in Parijs. Ach, als je dan toch doelen stelt, dan maar gewoon meteen nog een stapje verder. En het is de laatste keer dat LZ wordt georganiseerd, dus het is nu of nooit. En nooit kan niet, dus nu! Mirjam, we gaan ervoor!!

———- Rome ———–

Een dag na Geldrop, mag ik naar Rome. Van de ene wereldstad naar de andere. Als je oudste dochter 21 wordt en dat viert in Rome,  waar ze woont, dan moet je daar naartoe om dat heugelijk feit samen te vieren. En ach, zeg nou zelf: een paar dagen naar Rome is totaal geen straf 🙂

Rome is een superstad, we waren hier al vaker. En voor een student natuurlijk geweldig om er een half jaar te kunnen wonen en studeren aan de universiteit. En voor ons dus een goede reden om er ook weer eens naartoe te gaan. Het hotel is prima, met tijdens het ontbijt uitzicht op de Sint Pieter in de verte en het park bij Villa Borghese naast ons. En dat park is meteen een prima gelegenheid om lekker te gaan lopen.

DSC_0646

DSC_0642DSC_0603

 

 

 

 

 

 

Helaas zijn 4 dagen Rome te kort. Dus moeten we nog een keer terug. Erg vervelend!

——— Bedaf, Uden ————–

DSC_0689En dan liep ik vandaag ook nog een rondje door/over Bedaf, samen met Tiny. Even lekker bijpraten, onder het genot van een rondje. Althans… Tiny praat, ik loop hijgend achter hem aan. Als ik tenminste niet op de grond lig, want ook hier in het bos hebben de bomen wortels. Zwaar irritant! Gelukkig is mijn nieuwe tight uit Rome niet kapot en mijn knie doet ook nog wat ik wil. DSC_0687Ik vroeg om mul zand en heuveltjes en mul zand en heuveltjes was wat ik kreeg vandaag. Niet te veel, want zondag moet er ook nog een stukje gelopen worden, ergens bij Arnhem, de wintereditie van de StuwwalTrail. Of ja, in dit geval meer de herfst-editie, maar met mijn motto, hoe minder winter, hoe beter, zul je mij niet horen klagen!

 

 

BearTrail2015

Trailrunning, training lange duurloop, Uncategorized, VFF Spyridon, VFFambassadeur, Xbionic

BearNa alle lange duurlopen op asfalt, was ik wel toe aan een loopje door de natuur. Heerlijk overmoedig had ik me al ruim voordat ik in Berlijn liep ngeschreven voor de 37 km van de Beartrail (die later 39 km bleek te zijn!). Vibram en Xbionic waren dit jaar sponsor bij deze BearTrail, dus dan ‘moet” je aanwezig zijn als ambassadeur. Tsja, sommige verplichtingen zijn absoluut geen straf 🙂 Mede-ambassadeurs Pauls en Camiel zouden er ook zijn, dus gezelligheid gewaarborgd. Duurlopen had ik genoeg gedaan, alleen heuveltraining miste ik behoorlijk. Maar ach, wie zegt dat het allemaal even makkelijk moet zijn?

Beartrail

Fris en fruitig voor de start.

En dat Kitty op het laatste moment besloot met me mee te lopen, maakte het natuurlijk nog mooier. Gewoon 39 km om bij te praten, wat wil een mens nou nog meer? Dus even een korte stop in Leende bij de carpool om Kitty op te pikken en daarna door naar ’s Gravenvoeren.

En as Kitty meeloopt, ben ik meteen verzekerd van een eigen fotograaf 🙂

 

IMG-20151024-WA0008

 

IMG-20151024-WA0017

 

 

 

 

 

IMG-20151024-WA0010

IMG-20151024-WA0006

 

 

 

 

 

 

tong op mijn schoenen omhoog.....

tong op mijn schoenen omhoog…..

Nee, ik kan niet zeggen dat het 39 km allemaal fluitende ging. Helaas niet. Maar ik kan wel zeggen dat het 39 km genieten was. Afzien, maar zeker wel genieten, van het mooie parcours, het gezelschap en gewoon het feit dat ik daar liep. Zomaar omdat ik dat wilde en daar zin in had.

IMG_20151024_185844En dan is er zoals altijd die ffinish. Eigenlijk dan toch wel weer jammer om na 39 km te finishen. Net geen marathon. Volgend jaar een paar km erbij Raymond? Dan had ik kunnen zeggen dat ik gewoon 2 maanden achter elkaar een marrathon had gelopen. Paula en Camiel stonden bij de finish nog op me te wachten en natuurlijk stond hoffotograaf Kitty (die de laatste 3 km eigen tempo vooruit liep) daar ook. Tsja, ik weet wel wanneer ik haar vooruit kan sturen: hup hup, vooruit voor die finishfoto! 🙂

Yep, mooi dagje in Belgie!

 

N70 trail

N70Trail, Trailrunning, VFF Spyridon

Hoewel het niet echt past in de voorbereiding richting Berlijn, kruipt het bloed waar het (beter?) niet kan gaan en schreef ik me een paar maanden geleden in voor de N70Trail. De 28 km om toch voldoende kilometers te maken, maar wel lekker onverhard en in een mooie omgeving.

Een kleine 3 weken geleden had ik de omgeving al eens verkend en toen bekroop me toch wel een stevige twijfel of ik niet beter gewoon thuis een eind op de weg kon lopen. Al maanden train ik alleen op verharde wegen, bospaden en heuvels heb ik nauwelijks gezien. Was het wel slim om hieraan te beginnen?

Twijfel – twijfel……

Maar het was zondag mooi weer, loopmaatje Jan Willem zou met me mee lopen, zodat het onderweg ook nog gezellig zou zijn en de omgeving was schitterend. Redenen genoeg om dus toch naar Ubbergen af te reizen.

DSC_0368Al meteen bij aankomst weet ik weer waarom trailen zo leuk is. De ontspannen sfeer, praatje hier en daar, weerzien met bekenden. Kortom: trailen! Startnummer is snel gehaald, Jan Willem snel gevonden. Tegen 11 uur lopen we naar de start en al snel zijn we op pad. Stukje weiland, klein stukje verhard en dan heerlijk omlaag de bospaden op. Het is begonnen, omlaag loopt het geweldig, maar je weet dat daar vast snel een einde aan komt. En ja hoor, na de volgende bocht rijst er opeens een heuvel (berg!) voor ons op. Wandelen dus. Hijgend en puffend naar boven. Het is warm en de hartslag gaat meteen flink omhoog. De beloning is opnieuw een heerlijke afdaling. Sommige heuveltjes zijn “hard”lopend te bedwingen, maar de meesten wandel ik. Jan Willem past zijn tempo netjes aan, af en toe dendert hij een heuvel af en wacht dan beneden weer op mij. Tsja, je hebt dare devils en voorzichtige oude wijven….. 😉

DSC_0367Na zo’n 8 km heb ik het idee dat er vandaag niet echt veel in zit. Ik kom niet lekker op gang en de heuvels zijn killing! De omgeving is super, maar het niet trainen op heuveltjes-op lopen, breekt me redelijk op. Ik zeg Jan Willem wel 3x dat hij lekker door moet lopen, maar hij weigert. Maar als ik dan zeg dat ik nog niet zeker ben over het 2e rondje, gaat hij er toch vandoor. Go en ik zie je na afloop wel. En hij verdwijnt langzaam maar zeker uit het zicht.

IMG_20150830_230105Mijn tempo gaat nog iets omlaag, ik neem een gelletje en een handvol zoute pepsels bij de drankpost en ga verder. Hophophop, de heuvels op! Na 13 km kom ik boven bij de laatste heuvel waar een vrijwilliger ons staat aan te moedigen. “Bijna klaar of doe je nog een rondje?” “Ik ben klaar denk ik” zeg ik. “Dan nu nog 500m omlaag en geniet daarna van je biertje!” Ha, 500m omlaag, dat klinkt goed! Bier, dat klinkt ook goed! Nog een laatste bospad en dan het weiland op, waar de start ook was. Laatste rondje en dan loop ik recht naar de finish.

Opnieuw twijfel

Ik twijfel. Nu ik bij de finish ben, blijkt stoppen moeilijk, want natuurlijk ging die laatste kilometer top. Stoppen? Of toch door? De speaker vraagt me wat ik ga doen. Jan Willem staat bij de finish met een biertje, hij is toch gestopt. Te warm om echt lekker te lopen en te weinig lange afstanden getraind. Ik twijfel 2 minuten en ga dan toch verder. Als het niet lekker gaat, kan ik er ook een rondje van 7 km van maken. Ik ga door! Dus opnieuw langs de start, door het weiland, stukje verhard en dan omlaag het bospad op.

Eigenlijk loop ik best wel lekker, zou ik toch gewoon nog 14 gaan doen?? Het dieseltje komt eindelijk op gang, beter laat dan nooit. Ik weet dat ik nog even tijd heb om te beslissen, pas bij 19km is de splitsing.

Dan komt me een wandelaar met 2 hondjes tegemoet over het pad. De ene loopt los, een klein wit keffertje. Ik houd wat in, niet zeker wat het beestje gaat doen, maar hij rent me voorbij. Dan loop ik langs de man, die het 2e hondje aan de lijn heeft. Ik loop gewoon aan de rechter kant van het pad langs hem, in de veronderstelling dat hij het dier onder controle heeft en mij opgemerkt heeft (ik ben niet onzichtbaar toch?). Als ik langsloop springt het hondje happend en keffend tegen me op. Ik voel iets trekken aan mijn been. De baas rukt hard aan de riem en sleept het dier mee. Eerst denk ik nog: daar kom ik goed vanaf, totdat ik naar mijn broek kijk. Er zit een gat in. En dat niet alleen, maar ook in mijn been zit een gat. Ik roep de man achterna: “Hey, je hond heeft me gebeten, je kunt niet zomaar doorlopen!”

Hij draait zich om: “Ik heb niks gezien”.  “Nou, kijk hier maar eens, gat in broek, wond aan been”. Hij ontkent dat zijn hond dat gedaan heeft. Ja doei, wat denkt hij nou? Dat ik met een gat in mijn broek rondloop, in de hoop dat er een hond tegen me opspringt die ik de schuld kan geven? “Je bent toch wel verzekert, dit is een dure broek!” Hij heeft geen boodschap aan mij en wandelt door. Ik roep hem nogmaals terug, dat hij dit niet kan maken: zijn hond, zijn verantwoording. Maar nee, het is mijn eigen schuld, ik had maar niet langs zijn hond moeten lopen, ik had maar uit moeten kijken. Tsja….  Ik ben wat overdondert, weet niet goed hoe te reageren en als hij doorloopt, loop ik ook maar door. Ik kan hem nog wel een keer terugroepen, maar ik heb zo’n idee dat het hem geen zak interesseert en aangezien ik totaal alleen loop op dit stuk, heb ik geen getuigen en geen back-up. Langer blijven staan en hem naroepen heeft geen zin. Door kwaadheid en adrenaline doet het ook geen pijn en ik denk dat het wel meevalt. Echt diep is het niet. Ik loop dus maar gewoon door, er zit niks anders op.

Ondertussen begin ik mijn been wel te voelen. Niet echt pijnlijk, maar toch, niet zoals het moet. Grrr! Ik haal een paar lopers in en zij hadden ook al een aanvaring met deze man over zijn hondjes. Bij de splitsing lopen zij verder op het 14 km parcours, ik twijfel nu niet meer en kies voor de 7, nog een 2,5 km en ik ben weer bij de finish. Ik probeer mijn dag niet te laten verpesten, maar mijn goede bui daalt toch wel een heel eind. Zeker als ik me opeens realiseer dat een hondenbeet niet zonder risico is. Iets met bacterien en infectie. Wanneer kreeg ik voor het laatst een tetanus-injectie? Ik kan het me niet meer herinneren. Lang geleden dus. Damn! Daar heb ik geen zin in, ook geen zin om tijd voor te maken.

IMG_20150830_230116 FB_IMG_1441021127138

 

 

 

 

 

 

 

Na 21 km ben ik weer bij de finish. Eerst maar even bij de ehbo langs. Daar wordt het wondje schoon gemaakt “kan even prikken” (en %$@AU dat doet het ook!) en daarna netjes afgedekt. Dan krijg ik van de mensen van de EHBO inderdaad het advies om een tetanus injectie te gaan halen. Ik weet dat het verstandig is, maar ik had vandaag al een strak schema en naar de huisartsenpost stond daar niet in.

Maar nu eerst dat biertje en even bedenken wat ik ga doen. Jan Willem staat al op me te wachten met mijn biertje. Ik had eigenlijk nog het plan om even in het gras te gaan zitten, genieten van de sfeer, genieten van de zon. Maar in plaats daarvan gaan we maar direct naar de auto.

dokterDie staat in de parkeergarage van de Sint Maartenskliniek en de receptioniste daar helpt me met het bellen van de huisartsenpost in Nijmegen voor advies. Nu meteen laten doen, of eerst naar huis rijden en daar naar het ziekenhuis. De assistente raadt me aan om het meteen te doen en maakt een afspraak voor me bij de huisartenpost, 20 minuten later. Dat is netjes, dus meteen de auto in en naar het Canisius. Helaas moet ik daar iets langer wachten dan ik hoopte, want het is druk. En er zijn natuurlijk ernstiger gevallen die voor gaan. Maar uiteindelijk ga ik niet alleen met een pijnlijk been, maar ook met een pijnlijke arm naar huis. De komende dagen zal ik nog vaak terugdenken aan de N70 trail 🙂

Maar toch, die N70Trail, is wel echt een aanrader! Mooie, uitdagende omgeving, prima aangegeven route, goede sfeer in start/finish gebied, vriendelijke en behulpzame vrijwilligers en een heerlijk biertje na de finish! Volgens mij moet ik volgend jaar gewoon in de herkansing. En dan iets beter heuveltjes trainen, rothonden uit de weg gaan en wel die 2 rondjes helemaal uitlopen! I’ll be back!

Trail des Fantomes 2014

Trail des Fantomes, VFF Spyridon

TDFIn augustus 2013 hebben we (man en ik) samen met Vanessa, Yvonne, Nesrine en hun partners een heel fijn weekend in La-Roche-en-Ardenne doorgebracht. Toen dit jaar in januari de inschrijving van de Trail des Fantomes open ging, was een tweetje met “gaan we er weer voor?” voldoende om ons allemaal weer in te schrijven. Inschrijven, hotel boeken op de start/finishlijn en een poging doen om zoveel mogelijk hoogtemeters te maken, wat hier in het platte Brabant niet altijd even makkelijk is.

Afgelopen vrijdag reden we dus naar La-Roche-en-Ardennes. Netjes op tijd voor het eten komen we aan. Inchecken, tassen op de kamer zetten en de rest van de groep ontmoeten. En dan een tafeltje zoeken om met z’n allen te eten. Loopmaatje van man, Paul en zijn vrouw Resie sluiten zich bij ons aan en ook Leonie eet met ons mee. Met z’n allen genieten we van een prima warme hap, het gezelschap en wat belgische biertjes. Minder genieten we van de accordeonist en later van de zanger/keyboardspeler/gitarist. Laten we het erop houden dat de uitvoering van de liedjes die hij koos, heel speciaal was!

De hoteltuin voor de start (foto van Bart)

De hoteltuin voor de start (foto van Bart)

Zaterdagochtend ontbijten we flink, zwaaien de 50 km lopers uit (de 100 km lopers waren al om 4.00 uur gestart) en maken een wandeling naar het dorpje om daar een bord spaghetti op een terrasje te eten. De late start (pas om 15.00 uur) zorgt voor een dag vol wachten en rondhangen. Rond half 2 zijn we terug in het hotel, kleden ons om, nemen nog even wat rust met een boek op bed en dan is het tijd voor onze start.

Hoogte

Parcourskaartje, 1250 hoogtemeters op 26 km

Onze start wordt iets uitgesteld, zodat we de winnaar van de 100 km zien finishen en hem met z’n allen een applaus kunnen geven, 100 km in net iets meer dan 11 uur!! Geweldige prestatie, zeker met deze ondergrond van dras, modder, glibberen en glijden. Sowieso 100 km lopen in deze omgeving, in welke tijd dan ook, wat een prestatie!

De bedoeling is dat Yvonne en ik samen lopen. Een beetje keuvelen, plannen maken voor ons volgende loopje (Landgoed Twente Marathon), en zo nodig elkaar wat helpen op dit parcours. Samen staan we dan ook aan de start. Beetje in het midden van de meute en de 1e km gaat het goed. Maar dan staat Yvonne opeens stil. Het duurt even voor ik uit de massa kan komen en kan kijken wat er aan de hand is. Hoofdpijn, en niet zo’n beetje ook! Even stukje wandelen, toch nog even proberen hard te lopen, maar het gaat gewoon niet! Na 1,5 km kan Yvonne niet meer verder, zo ontzettend jammer. We staan stil, en Yvonne vindt dat ik maar door moest lopen, zij loopt wel terug naar het hotel. Maar egnie dat ik haar alleen terug kan laten lopen. Gelukkig krijgen we hulp van een paar dames. Zij staan iets lager op de berg en zien dat we problemen hebben. Ze stellen zich voor als ehbo’ers, voelen meteen de pols van Yvonne en zeggen mij door te lopen, zij zullen zorgen dat Yvonne terug gebracht wordt naar het hotel. Eerst wil ik dat niet, maar ook Yvonne houdt stug vol dat ik door moest gaan, dat ze vast weer snel opknapt.

Eén van de dames vraagt mijn telefoonnummer, zodat ze me kan laten weten hoe het gaat. “En hup, jij gaat door, wij zorgen voor je vriendin”. Na nog een laatste blik op Yvonne, zet ik me weer in beweging. Eigenlijk niet helemaal zeker of ik wel door wil, niet zeker van hoe het met Yvonne gaat, niet zeker of ik zelf nog wel verder wil…. Vlak voor de bocht draai ik me nog eens om en zie dat de dames zich heel lief over Yvonne ontfermen. Tsja, dan toch maar proberen de knop om te zetten en doorgaan, anders dan we van plan waren. Het voelt niet echt prettig om alleen door te gaan.

Ondertussen loop ik natuurlijk helemaal achteraan. Nu ben ik achteraan lopen wel gewend, maar in dit geval is er echt niemand meer in de buurt. Een gat van hier tot Tokyo tot de laatste loper. Ik had gehoopt in een groepje te kunnen lopen, elkaar helpen, praatje hier en daar, fotootje, nou ja, iig zou het met Yvonne een gezellige loop zijn geworden en niet stik alleen op dit parcours.

Gelukkig haal ik toch al redelijk snel 3 mensen in. Niet dat ik er een probleem mee heb om laatste te zijn, maar weten dat er iemand achter je loopt, mocht er iets gebeuren, is toch wel prettig (volgens de uitslagen zijn ze geen van 3 gefinist). Heuveltjes (bergen!) wandel ik vaak omhoog  en de kilometers omlaag kan ik toch wat tempo maken. Ondertussen krijg ik een sms’je van de ehbo’er dat alles goed is met Yvonne en dat ik nog lekker moest genieten. Fijn om te krijgen! Gaf wat rust in mijn kop. Normaal kijk ik niet eens op mijn foon tijdens loopjes, maar in dit geval toch maar wel 🙂

Klauteren naar de top (foto van Bart)

Klauteren naar de top (foto van Bart)

Na zo’n 9 km zie ik in de verte iemand lopen met een knal oranje shirt aan. Ik kom wel regelmatig wandelaars tegen, maar iemand die in zo’n shirt loopt, moet wel een hardloper zijn. Joepie, niet meer helemaal alleen. En als ik dan boven kom (bij het bankje voor de kenners) zie ik dat die loper voor me niet zomaar een loper is, nee, het is Pascal! De volgend 2 uur brengen we samen door. Al klauterend, klimmend, dalend, vloekend, glijdend en glibberend gaan de kilometers toch nog redelijk snel. Althans snel… mwah we zijn geen dare-devils, en die grote rotsblokken langs het water, boomwortels, modderpaden en losse stenen nodigen niet echt uit tot hardlopen.

Pascal na beklimming van de muur.

Pascal na beklimming van de muur.

Dan is daar de muur. Bijna recht omhoog gaat het hier, maar gelukkig kunnen we gebruik maken van een ketting, die in de muur verankerd is. Ik laat mijn benen het zware werk doen, maar houd wel stevig die ketting vast. Stel je voor dat je hier naar beneden dondert. Hoe krijg je hier snel hulp? Niet aan denken, uitkijken, voeten goed plaatsen en doorgaan! En wat een super uitzicht hebben we boven! Die rivier waar we net nog langs liepen is nu heel klein in de verte. Wat een magnifieke omgeving hier.

Boven op de muur krijg ik een sms’je van Yvonne, het gaat beter met haar. Gelukkig!

1e oversteek van de Ourthe (foto van Bart)

En dan is daar de 1e oversteek van de Ourthe. Ik hijs mijn spibelt met mobiel voor de zekerheid iets hoger en zet de eerste passen in het water. Brrrrr, koud! Maar gelukkig ondanks alle regen niet veel dieper dan vorig jaar. Wel iets meer stroming en met de gladde stenen in het water is het toch wel uitkijken waar je je voeten neerzet. Maar beiden komen we droog aan de overkant (op natte schoenen na natuurlijk).

Aan de overkant komen we op het parcours van de 50 en 100 km lopers, vanaf nu lopen we niet meer helemaal alleen. We gaan wel meteen weer bergop. Gelukkig is deze te hebben en langzaam maar zeker stiefel ik omhoog en daar is het weer even wat vlakker. Eindelijk weer een schuifelpas inzetten en proberen een paar km “hard” te lopen. Pascal raak ik hier kwijt en hoewel het fijn lopen is met hem, wil ik nu toch proberen om door te gaan. Er volgen wat paden die dalen, bredere paden, afgewisseld door single-tracks, maar hier loopt het even heerlijk. Ik weet ook dat we aan het einde van een dalend bospad de 2e drankpost vinden en dat er daarna nog maar 1 stevige, helse klim komt, om daarna af te dalen naar de finish. Genieten van dit stuk, genieten van het even kunnen hardlopen achter elkaar.

Bij de drankpost op 21 km neem ik de tijd om te drinken, gelletje te nemen, nog een flink stuk Innermee-reep eten, paar zoute sticks en dan haal ik diep adem en ga voor die laatste klim. Een 100 km-loper komt me hier achterop. “Deze is pittig he?” zegt hij. Ik zeg niet veel terug, knik en weet dat ik nog heel wat stapjes moet zetten voor ik boven ben. Maar het lukt, ook hier kom ik boven. Bovenaan weet ik dat er een kilometer of 3 doorgelopen kan worden en daarna nog 1 keer loodrecht dalen. Op sommige stukken in het bos begint het nu donker te worden, gelukkig weet ik dat het niet ver meer is en dat ik niet geheel alleen loop. Af en toe word ik ingehaald door een 50 of 100 km loper. Altijd even de vraag: ca va? Oui, ca va! Fijn volk, dat trailvolk!

Dan de laatste afdaling, die ik vorig jaar behoorlijk eng vond. Ik werp 1 blik door het bos omlaag, zie de Ourthe stromen, zie hoever ik moet dalen en besluit mijn ogen alleen nog maar op het pad te houden. Gewoon een meter of 2 voor me uitkijken, letten op mijn voeten, letten op het pad en vooral niet te gehaast zijn. Het pad op zich is breed genoeg en door het zigzaggen valt het dalen ook wel mee, maar ja….. je bent een schijterd of je bent het niet. Rustig aan, hup hup hup en dan opeens sta ik toch nog onverwacht snel beneden. Nog een keer de rivier in. Uitkijken dat ik weer rechtop blijf staan, aan de overkant omhoog klauteren en dan weet ik dat ik er bijna ben!

Finish!!! (foto van Vanessa)

Finish!!! (foto van Vanessa)

Heerlijk als je dan op een verharde ondergrond loopt. Klein stukje over de camping en dan het terrein van het hotel op, de tuin in waar de finish is. De hele groep staat me op te wachten, en juicht alsof ik een geweldige prestatie heb geleverd. Altijd leuk. Er worden foto’s gemaakt en ik kan gelukkig nog breeduit lachen. Dat Yvonne rechtop bij de finish staat is helemaal fijn om te zien! Wow, ik ben er. Ruim 5 uur over gedaan, maar toch zo’n 3 kwartier sneller dan vorig jaar. Doel min of meer bereikt.

Helaas is het na mijn finish al kwart over 8. Willen we nog kunnen bestellen in het restaurant, moeten we voor 9 uur aan tafel zitten. Dus zonder nog hier en daar een praatje te kunnen maken (wat vaak het leukste onderdeel is van een trail: napraten) ga ik naar onze kamer om snel te douchen. En daarna mag ik aanschuiven aan tafel. Wat heerlijk om te kunnen zitten na al die tijd op je benen te hebben gestaan. Lekker sporten, eten en drinken, goed gezelschap, slechte muziek. Wat wil een mens nog meer? Want hoewel ik het af en toe hier en daar best wel eng vind, is dat geen reden om dit niet te doen. De route is heel goed uitgepijld, de organisatie is prima, alles loopt op rolletjes. De omgeving is super mooi als je de tijd neemt om even stil te staan en om je heen te kijken (tijdens het lopen kan en durf ik dit vaak niet). Ik heb echt weer genoten, van het lopen, van het gezelschap, van het weekend weg. Volgend jaar weer? Wie weet! 🙂

Utrechtse Heuvelrug Trail

Hardlopen, Trailrunning, Uncategorized, VFF Spyridon

Al een paar jaar wordt er op een trailrunners website een klassement bijgehouden van het lopen van de UHT. Ooit was er iemand die de route (31 km) uitzette en daar werd een soort wedstrijd van gemaakt. Iedereen kan het lopen, wanneer hij/zij wil en de tijden geef je dan door. Door al die berichtjes werd ik wel nieuwsgierig naar de route en het gebied dat heel mooi moest zijn. En toen Claudette ook zei dat ze er wel eens wilde lopen, was een plan snel gemaakt. Yvonne wilde ook meelopen en dus werd afgesproken om op 5 oktober van Veenendaal naar Driebergen te lopen, een route van zo’n 25 kilometer. Niks niet voor het klassement, maar gewoon lekker op ons gemakje, gezellig samen en genieten van de omgeving.

Om 11 uur verzamelden we op station Driebergen en namen de trein naar Veenendaal. Onderweg vroegen ons al af waar we aan begonnen. 20 minuten met de trein gaat best snel, maar het was toch wel een aardig eindje teruglopen…. Op station Veenendaal werden de garmins aangezet. Alle3 hadden we de route erin staan, dus fout lopen zou niet moeten kunnen….. Het begon al met de garmin van Claudette,  ze had de verkeerde om haar pols, die van haar man en hierin stond dus geen route. Althans… niet de route die wij wilden lopen. Gelukkig hadden Yvonne en ik de route wel, dus dat zou goed moeten komen.

DSC_0340

eenzameeikKlein stukje door Veenendaal en al snel kwamen we in een bosgebied, het Amerongse bos met daarin de Amerongse berg. En daar bovenop de Eenzame Eik. Raar als je ergens nog nooit geweest bent, dat je sommige dingen onmiddellijk herkent.

Af en toe werd er even gestopt, plaspauze, rugzakje goed aansnoeren, garmin goed bekijken maar de eerste kilometers gingen vrij makkelijk. Tot zo’n 6 km, daar wist garmin niet meer waar we naartoe moesten. Dat wij verkeerd keken, dat kan natuurlijk niet! De ene garmin wees links aan, de ander rechts….. we kozen voor rechts en waren gelijk helemaal van het garmin-padje af. Toch maar doorgaan, ergens zouden we de route vast weer oppikken. En dat deden we ook. Na 2,5 km stonden we weer op de plek waar we verkeerd liepen. Nu kozen we dus voor links en joepie, vanaf hier zaten we weer op de goede weg, vanaf hier ging het weer goed.

Jammer alleen dat de garmin van Yvonne vanaf hier niet meer mee wilde werken. Vanaf nu waren we dus aangewezen op mijn garmin, die niet echt heel betrouwbaar is. Maar zo lang hij het deed, ging het goed en langzaam maar zeker gingen we vooruit, richting ons doel: station Driebergen. Ergens halverwege liet mijn garmin weten een “low battery” te hebben. O-o….. zouden we het redden of hopeloos verloren lopen in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug?? Gelukkig stopte garmin pas 1,5 km voor het station en wisten we toen al hoe we op het station moesten komen.

IMG-20131006-WA0001De UHT (of in ons geval een deel van de UHT) is een mooie route door het bos. De natuur is in deze tijd van het jaar ook erg mooi. Wat ik wel jammer vind is dat het voornamelijk over brede paden gaat. Regelmatig zag ik links en rechts mooie smalle paadjes, maar die konden we niet nemen, want dan waren we de route kwijt. Het was een prima training, nog niet eerder heb ik 28 kilometer gelopen, dus was het weer een stapje verder over mijn grens heen (dat Parijs nog 14 km verder is, daar wil ik nog he-le-maal niet aan denken!!) We hebben rustig gelopen, snelheid was het doel niet, de afstand overbruggen wel. Ik heb er zeer van genoten en ga dit zeker nog eens herhalen. Waarschijnlijk niet deze route, want er zijn nog vele mooie natuurgebieden in Nederland waar ik graag eens wil lopen. Het gezelschap van Claudette en Yvonne was me zeer aangenaam. We gaan het zeker nog eens herhalen!

Trail by the Sea (short distance)

Trail by the Sea, Trailrunning, twitter, VFF Spyridon

DSC_0312Lang nadenken deed ik een aantal maanden geleden niet toen ik de opening voor de inschrijving voor een trail langs het strand, door bos en duinen, langs zag komen. Die 20 km zou te doen moeten zijn, dus die inschrijving was erg snel gedaan. Heel snel, gezien mijn startnummer……. En gisteren was het zo ver, de Trail by the Sea, short distance (aangezien er ook een “gewone” TbtS is, van 37 km, is deze 20 km inderdaad short te noemen). En toen ook Yvonne zich (onder lichte druk) inschreef voor deze wedstrijd, was het feest compleet. Samen lekker trailen, ideaal! 🙂

Dat Zeeland best een aardig eindje rijden was, wist ik wel, maar dacht ik liever niet aan. Autorijden is niet echt mijn hobby, maar ja, wil je een leuk trailtje lopen, dan moet je er iets voor over hebben, dus ipv tot 11 uur in mijn nest te liggen, zat ik om kwart over 9 zondagmorgen in de auto en was ik tegen 11.30 op het parkeerterrein bij de rotonde in Westenschouwen. Ik twitterde dat ik eerst op zoek ging naar een toilet (ja, inderdaad, ik ben een zeikerT) en daarna naar Yvonne. En dus …… stond Yvonne voor mijn neus op het moment dat ik de wc-deur weer opende.

IMG-20130922-WA0001We waren ruim op tijd, dus eerst een mooi nieuw shirt ophalen, koffie drinken, rustig aan klaar maken voor de wedstrijd, wel arm-stukken aan of toch niet, nog een keer plassen. Dan verzamelen bij de rotonde, stonden we nu vooraan of toch achteraan? En toen ging toch nog snel opeens het startschot en de groep (zo’n 500 man/vrouw) zette zich in beweging. Eerst nog een stukje verhard, bochtje om, duin omhoog, en natuurlijk ook duin omlaag, om meteen het strand op te lopen en je schoenen vol te laten stromen met zand…. Na net 1,5 km stonden we stil in de rij om een duin weer op te gaan, tot onze enkels in het zand omhoog klauteren, het gaf meteen aan, wat we in deze trail konden verwachten. Zand, heel veel mul zand!

Nadat we het duin voorbij waren, hoorde ik vooral veel vloeken naast me. De enkels en kuiten van Yvonne protesteerden behoorlijk. Langs de kant van het pad staande, probeerde ze met wat rekken en strekken de kramp eruit te krijgen en ik probeerde haar kuiten wat te masseren en los te schudden. Weer een stukje verder, weer wat rekken en strekken en zo volbrachten we de eerste 3 km. En daarna ging het opeens als een speer met Yvonne. We waren net door de allerlaatste deelnemer ingehaald en we keken elkaar aan en zette er flink de sokken in. Woorden waren overbodig: zorgen dat we niet de laatste waren. Langzaam lopen is totaal geen schande en laatste worden in een wedstrijd al helemaal niet (hee, altijd nog sneller dan alle bankzitters!), maar toch liever een ander en niet wij!

(foto gemaakt door Ruth)

(foto gemaakt door Ruth)

De trail was overal goed aangegeven, duidelijke pijlen en linten en we konden in een aardig tempo doorlopen zonder te stoppen om te zoeken. En dat aardige tempo was vooral heuvel af, heuvel op was het nog wel eens wat rustiger, wandelend, hijgend, pfffff ons af en toe afvragend waar we aan begonnen waren. Maar genoten hebben we onderweg, (op dat ene stukje na, waar de snelle lopers over hetzelfde pad terugliepen en waar de langzame lopers nog heenliepen. En een aantal van die snelle vonden dat wij maar aan de kant moesten, sommige gebruikten letterlijk hun ellebogen als we niet snel genoeg reageerden!). Wat mij betreft is dit het enige puntje van verbetering.

Het was een super mooi parcours, geheel onverhard, hier en daar maakten we een kort praatje met een parcourswacht (wat waren er veel en allemaal vriendelijk!), een waterpost met voldoende vrijwilligers die vooral bij onze 2e passage ruim de tijd namen om ons van water, sportdrank, bananen en snoepjes te voorzien.

En toen die ene parcourswacht die ons zei: dit is de laatste echt steile heuvel, vanaf nu wordt het makkelijker. We keken elkaar aan, mooi, het zwaarste werk zit erop, nu gaan we voor de laatste loodjes richting finish. Maar ja…. die parcourswacht had duidelijk nog nooit deze trail gelopen. De laatste steile heuvel, ammehoela!! Het begon nu pas! Eerst nog een heerlijke zandduin over, zand tot halverwege mijn kuiten, daarna een 500 m over het strand terug naar die 1e strandopgang. Duin over en ipv de kortste weg naar de finish, mochten we nog een stuk het bos in. Waar we dus heuvel na heuvel nog over mochten, de 1 nog steiler dan de anders en als toetje zelfs 1 waar we een touw nodig hadden om boven te komen.

En toen was daar een pad, helemaal verhard, en Garmin die zei dat we die 20 km er bijna op hadden zitten. Dus met andere woorden, het kon niet echt ver meer zijn. Nog even een laatste sprintje trekken, rechtsaf het fietspad op om opeens te weten, hee, hier ken ik het, de rotonde is nu niet ver meer. Een laatste versnelling werd ingezet, de finishboog kwam in zicht. Samen uit, samen thuis en dus gingen we samen over de finish.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Heerlijk, als je toch wel redelijk moe bent, om dan te kunnen stoppen met hardlopen, flesje water aanpakken, en elkaar feliciteren met ons resultaat. Netjes uitgelopen in ruim minder dan 3 uur. Tsja, snel is anders, maar genoten hebben we wel volop en lekker lang! En weet je hoe blij een mens dan kan zijn met warme lasagna? Super geregeld!  Ondanks het verre rijden, heb ik een super gezellige dag gehad met Yvonne en haar echtgenoot Chris!

 

Bemels Beste Boeren Bergloop 2013

BemelsBesteBoerenBergloop, VFF, VFF Spyridon, wedstrijd

BBBB3

Tsja, als de loopmaatjes van Eindhovenloopt het in hun hoofd halen om naar Bemelen te rijden voor een loopje in de natuur, kan ik natuurlijk niet achter blijven. Zeker niet als het een loopje is, dat ik vorig jaar en het jaar daarvoor eigenlijk al had willen lopen, maar waar het toen niet van kwam. Maar gelukkig lukte het dit jaar wel qua datum, dus schreef ik me in. Dat ik 3 trails in 2 weken tijd ging lopen, mocht de pret niet drukken. Ik zou wel zien hoe de kuiten zich zouden gedragen en of de bovenbenen nog bergje op zouden willen lopen.

Opnieuw dus een zondagochtend redelijk op tijd mijn bed uit. Na de 1e 5 minuten doet dat geen pijn meer, dus ik begin er al aan te wennen. Om half 9 zitten we in de auto en een uurtje later rijden we een grasveld op om te parkeren. Blijkbaar is het wel heel goed afgesproken, want binnen 2 minuten tijd staan alle auto’s met Eindhovenloopt-lopers op datzelfde weiland. Tijd genoeg voor het ophalen van de startnummers, een kop koffie, een wc-bezoekje, tas naar de auto brengen en nog maar een wc-bezoekje.

Om 11 uur gaat het startschot. Ik schrik er nog van, sta ergens op een oprit met een aantal maatjes te praten. We mengen ons in de groep lopers die wel netjes klaar staan op de weg voor de start en beginnen aan ons BoerenBerg avontuur.

Nauwelijks zijn we de 1e hoek om, of de hele groep staat stil. Er ligt modder op de weg en onze voorgangers zijn niet van plan daar dwars doorheen te lopen. Via de kanten proberen een aantal mensen schone en droge voeten te houden #grrr Als we net weer allemaal in beweging zijn gekomen, ligt daar de volgende modderplas en opnieuw is er een opstopping. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Degene voorop die geen vieze voeten wilden halen, zullen het toch niet schoon hebben gehouden. Er lag nog meer dan genoeg drek verderop op het parcours. Heerlijk! 🙂

Na zo’n 2 km is er geen sprake meer van opstoppingen, ik loop heerlijk op mijn eigen tempo op mijn eigen plekkie. Achteraan dus. Een aantal loopmaatjes zie ik nog in de verte, maar ik besluit lekker rustig door te kachelen. Vooraf heb ik op het kaartje gezien dat het tot 5-6 km vooral omhoog lopen is, dus daar moet ik niet nog niet te diep gaan. Ik merk aan mijn kuiten dat die het niet altijd even leuk vinden om continu te stijgen, maar ik trek me er weinig van aan. Een enkele korte pauze om ze iets rust te gunnen en dan ga ik weer verder. Na zo’n 5,5 km komen we boven op ’t Plateu en worden we van de weg af geleid om dwars door een koeienstal te lopen. Geweldig! De koeien kauwen wat op hooi/stro (?) en kijken naar die idiote hardlopers die door hun stal heen komen #genietmomentje

Vanaf nu krijgen we een aantal kilometers bergaf. Heerlijk is dat, ik kan een klein beetje tempo maken. Dalen is toch meer mijn ding dan stijgen. Het mooie van hier lopen, is dat veel wegen redelijk breed en zonder wortels en laaghangende takken zijn. Ik kan wat om me heen kijken en man-0-man wat een schitterende omgeving. De glooiingen overal om je heen, de weilanden met koeien, Maastricht in de verte, de klaprozen overal langs de kant van de weg, het is hier echt heel mooi lopen.

Onderaan die heuvel komen de 7,5 kilometer-lopers op het parcours. Net op een deel waar veel modder ligt. Een parcours-wacht waarschuwt ons voor een modderig pad. Vele wandelen hier, maar er is goed door te lopen. En aangezien het nog steeds daalt, blijft mijn tempo goed, zelfs dwars door de drek. Daarna de afslag, links voor 7,5 km en rechts voor 15 km en bam, daar sta ik na een paar meter stil, hier begint De Muur. Het lijkt alsof ik een alp op moet, helemaal naar boven kijken is niet mogelijk. Even slikken en weer doorgaan en ik begin te klimmen. Een dalende wandelaar vertelt nog even dat dit pas het begin is, het wordt nog veel erger. Ja dank je, daar zat ik op te wachten… Een bankje halverwege is zeer uitnodigend, maar ik weersta de verleiding. Doorgaan, voetje voor voetje omhoog en uiteindelijk sta ik buiten adem boven. Een parcourswacht vertelt me dat het vanaf nu alleen nog maar dalen is naar de finish en dat hoor ik wel graag. Kom maar op met die laatste paar kilometers!

Foto met dank aan Anja

Foto met dank aan Anja

En inderdaad, na nog een kleine kilometer met wat stijgen en dalen over een smal pad, draai ik linksaf een verharde weg op, die heerlijk langzaam daalt. Helaas niet helemaal tot aan de finish, maar dit stukje is prettig. Daarna nog even een kilometertje onverhard, om rechtsaf te slaan richting het dorp. En daar in de bocht staan man, trainer en een paar loopmaatjes en ik weet dat de finish niet ver meer kan zijn. Nog even aanzetten, een paar man inhalen om te laten zien dat die rare schoenen echt wel kunnen in dit gebied (tsja, op vff’jes krijg je veel opmerkingen onderweg) en hoppa, finish! Ik ben tevreden met mijn tijd en met de manier waarop ik gelopen heb.

Finish!!

Finish!!

De chip wordt van mijn schoen geknipt, gelukkig is de man zo vriendelijk om voor mij te knielen en niet te vragen of ik mijn voet op wil tillen en op een bankje te zetten. Weet niet of ik dat op dat moment had gekunt 🙂 Daarna is er water en vlaai, maar ik moet wel even een opritje op. Omhoog!! Toen we vanmorgen daarboven koffie dronken, ging het heel wat makkelijker omhoog, maar het water lonkt, dus ook deze horde wordt genomen. En daarna weer omlaag, naar de loopmaatjes, om de rest ook binnen te halen. Om vervolgens als iedereen binnen is, opnieuw omhoog te lopen, deze keer naar een stoel om voorlopig niet meer op te staan.

Bemels Beste Boeren Bergloop is een mooie loop door de natuur. Het stuk door de koeienstal was uniek. De natuur, de uitzichten, de vriendelijke parcours-wachten, de onmogelijkheid om te verdwalen zijn allemaal top. De ontspannen sfeer in het hele dorp en de gezelligheid achteraf in het café zijn allemaal redenen om hier volgend jaar weer terug te komen. Kortom een aanrader van de bovenste plank!

VeluweZoomTrail en Inknburn fotoshoot

InkNburn, Trailrunning, Uncategorized, VFF Spyridon

wekkerHalf 7 op zondagochtend blijft vroeg!! Maar toen ik eenmaal naast mijn bed stond, viel het eigenlijk toch wel weer mee. En nadat ik nog 83x mijn tas had in- en uitgepakt, wat moest er nou wel en niet mee met dit weer, stapte ik in de auto om naar de VeluweZoomTrail te rijden in Rheden. Zo vroeg is er weinig verkeer op de weg en tegen 9 uur sta ik op het parkeerterrein, vanwaar een bus mij verder brengt naar de startlocatie. Netjes geregeld!

Op het veld bij de start is het een weerzien met vele toppers die gaan vertrekken voor de 52 km, altijd een prima ontspannen sfeertje. Beetje handjes schudden, opmerkingen maken, nieuwe mensen ontmoeten. Maar om half 10 zijn zij vertrokken en is het veld leeg. Ik ga op zoek naar mijn startnummer en een kop koffie. Alle tijd van de wereld nog om me voor te bereiden.

Tegen 11 uur terug naar het startveld, beetje te laat aangezien ik het te druk had met koffie drinken, nieuwe bekenden ontmoeten, praten en in de rij staan bij het toilet, maar toch nog op tijd om mijn tas ergens neer te kwakken, te beslissen dat ik toch maar niet mijn regenjas en rugzak mee ga nemen en op zoek te gaan naar mijn loopmaatje van die dag: Claudette.

Foto van de VZT-fotograaaf.

Foto van de VZT-fotograaaf.

De bedoeling is samen te genieten van deze trail en dat doen we dan ook volop. Na 2 km lopen we al voor de 1e keer verkeerd, maar gelukkig worden we terug geroepen. Na zo’n 8 km lopen we voor de 2e keer verkeerd en die kost ons tijd, geen idee waar we naartoe moeten….. Uiteindelijk toch maar voor de meest logische richting gekozen en pffff, gelukkig na zo’n 500m eindelijk weer een lintje, we lopen dus toch de goede kant op. Later blijkt dat ook hier lintjes waren weggehaald door een “lollige” voorbijganger die het blijkbaar niet leuk vond dat er een stel hardlopers door “zijn/haar” bos gingen.

DSC_0151

Mijn klokje geeft 13km aan als we over de finish gaan. Heerlijk gelopen en genoten van de schitterende uitzichten onderweg. En bovendien gaat zo’n stukje lopen in de natuur snel voorbij met prettig gezelschap.

Na afloop laten we ons nog masseren, heerlijk kneden in die kuiten die het af en toe zwaar hadden onderweg en drinken we nog een kop koffie. Maar daarna moet ik snel verder, naar Rhenen, voor een fotoshoot van Inknburn kleding.

We verzamelen op de parkeerplaats van recreatiepark Kwintelooijen in Rhenen. De groep is al compleet als ik aan kom rijden en ik mag dan ook meteen omkleden in Inknburn sportkleding. Als we allemaal klaar staan, kan de shoot beginnen. Eerst is het nog wat onwennig, mijn 1e optreden als fotomodel, maar algauw is het alsof we het allemaal al jaaaaaaren doen. De fotograaf geeft aanwijzingen, we luisteren braaf en ondertussen wordt er veel gepraat en gelachen.

Vooral als we een nogal steile heuvel op moeten voor een aantal leuke plaatjes. Stoer loop ik omhoog, ha deze trailert draait daar niet haar hand voor om, maar algauw is er totaal geen grip meer en weet ik niet meer hoe ik verder moet. Slik… krampachtig probeer ik met handen en voeten mezelf vast te pinnen op die berg, maar echt lukken doet het niet. Ik glijd langzaam maar zeker omlaag, zelfs mijn tenen in de vff’jes kan ik niet in deze berg begraven voor grip. Er staan een aantal mensen achter me met hetzelfde probleem en ik ben als de dood dat ik wegglijd en hun allemaal omver kegel…. Waarom moest ik ook weer zo nodig voorop omhoog??

Op 1 of andere manier lukt het ons om toch om min of meer rechtop zittende op die berg terecht te komen. Maar echt ontspannen zitten en de aanwijzingen van de fotograaf (beetje naar links, beetje naar rechts) lukt niet. Als ik naar beneden kijk, kan ik alleen maar denken: hoe kom ik hier weer omlaag?? En het liefst rechtop! De fotograaf besluit dat we omlaag mogen komen, want behalve een paar waarschijnlijk geweldige foto’s van een aantal mensen die krampachtig op die berg zitten, zal dit niet opleveren. Op onze kont schuiven we omlaag. Blij dat ik weer met beide benen op de grond sta 🙂 En dat terwijl de aanwezige kinderen rondhuppelen en omhoog klauteren en omlaag dartelen…..Het moet er van onderaf geweldig hebben uitgezien 🙂 Ik ben heel benieuwd naar de foto’s van deze bavianenberg!

Alles bij elkaar was het superleuk om te doen. Poseren, praten, lachen en natuurlijk de Inknburn kleding van dichtbij bekijken en dragen. De kleuren zijn in het echt nog mooier nog dan op de site. En mijn verlanglijstje is dus ook weer wat langer geworden na gistermiddag, gewoon moeilijk om te kiezen wat ik komende week wil bestellen.

Inknburn

Foto gemaakt door Freek

Deze foto is de 1e die we te zien krijgen. Het zal niemand verbazen dat we vooral rokjes, korte broeken en singletjes hebben gefotografeerd. Het heeft dan ook alles te maken met de Inknburn aanbieding van komende maand. Wil je nog leuke sportkleding bestellen, houd dan de site van Inknburn_NL op facebook of twitter in de gaten!