VitaminStore Halve van Haarlem

Halve van Haarlem, VFF, VitaminStore

vitaminstore

Voor iemand die zelden tot nooit een halve marathon op de weg loopt, hoefde ik niet lang na te denken toen me gevraagd werd of ik mee wilde doen aan de halve van Haarlem, op uitnodiging van de VitaminStore. Ja natuurlijk wilde ik dat! De kans om eens als ViP behandeld te worden laat ik me niet ontnemen, ook al moet ik daar dan 21,1 km door een stad voor lopen.

Samen met Eindhovenloopt-loopmaatjes Adrie en Marianne besloten we er een weekendje Haarlem van te maken en dus gingen Gerard en ik al op zaterdag naar het hoge noorden. En wat een superleuke stad is dat Haarlem! Ik was er eigenlijk nog nooit geweest, maar vooral de binnenstad zag er erg gezellig uit. Ik denk dat al het winkelend publiek ons maar irritant vond, sorry, Tom stuurde ons dus echt via de kleinste winkelstraatjes naar het centrum. Wij wilden alleen maar parkeren in de buurt van het hotel, niet wetende dat we daar dus helemaal niet met de auto konden komen. Maar uiteindelijk lukte het de auto te parkeren en het hotel te vinden!

img-20160924-wa0006De rest van de middag brachten we door met een rondje stad en nadat Adrie en Marianne ook gearriveerd waren, met een terrasje en aansluitend een etentje bij de Mexicaan. Heerlijk gegeten en gelukkig dacht ik pas achteraf aan het effect van de bonen en uien op mijn darmen, anders had ik er vast niet zo van genoten.

Na een goede nachtrust, (leuk bedacht, die kerkklokken die ieder half uur van zich laten horen, zo weet je precies hoe laat het is als je wakker schikt…..), zaten we om 9 uur aan het ontbijt. Goed verzorgd, maar helaas moest ik het alleen bij wit brood en jam laten. Al het andere durf ik niet te nemen bij een stadsloopje, want ik was bang dat er geen bomen en struiken langs de kant zouden staan. Tsja, ik heb een dringende reden waarom ik  een boslopert ben! Maar de maag was goed gevuld en met een krentenbol stiekem in mijn zak zochten we onze hotelkamer op, koffer weer inpakken en daarna bepakt en bezakt naar de Philharmony, waar de VitaminStore haar tenten had opgeslagen voor die dag.

dsc_0006We werden begroet als vips en begeleid naar de blauwe zaal. Daar lagen onze startnummers klaar, konden we koffie en thee krijgen en op tafel stond verder alles wat je als loper maar zou kunnen en willen eten of drinken. Geweldig! De zaal druppelde vol met lopers die via andere vestigingen van de VitaminStore meeliepen en ook Paul, Resie, Bas en Toine kwamen ruim op tijd binnen na hun reis uit Eindhoven.

dsc_0007Om 11.45 liep de ruimte leeg, want de 10 km zou om 12.15 starten en een aantal lopers moest nog op de foto van tevoren. De rest ging aanmoedigen en even rondkijken waar we moesten zijn voor de start van de HM. Ik bleef nog even rustig zitten, want dat gedrang in de mensenmassa kan me gestolen worden! En omdat ik bleef zitten had ik meteen 1 gelukje: de eerste bitterbal van die dag werd net rondgedeeld 🙂

img-20160925-wa0005Daarna hoorde ik iets over massage….. Boven stonden een aantal masseurs klaar om de lopers na afloop te masseren, maar dat kon natuurlijk ook van tevoren. Samen met Gerard, Bas en Marianne vlogen we naar boven om daar de nummers 1 t/m 4 te trekken en zodoende als eerste aan de beurt te zijn. Ik had me nog nooit zo kort voor een loopje laten masseren, dus het was even een gok. Hoe zou dat uitpakken? Maar de masseur had hele vaardige handen (wat mij betreft was ik niet gestart en was hij nog een uurtje door gegaan met masseren!) en mijn kuiten en achillissen waren heerlijk los en klaar voor het rondje stad.

dsc_0008Na nog een keer of 10 naar de wc te zijn geweest, moesten we toch echt naar het startvak. Jammer, want het beviel me best wel in de vip-ruimte! Het plein was druk, tsja… dat was natuurlijk logisch. Eigenlijk mochten we ergens vooraan starten bij de bedrijvenloop, maar het was zo druk, dat we dat vak niet eens vonden. Bovendien vond ik het wel prima om achteraan te starten. Met mijn tempo hoor ik niet vooraan en om door zo’n beetje het hele veld ingehaald te worden, daar is toch niks aan. Dus sloten we met z’n 3en achteraan aan, Marianne waren we al ergens kwijt geraakt….

En dan is daar de start. De menigte zet zich in beweging en na zo’n 3 minuten ga ik ook de startlijn over. Suunto aan en gaan! Mijn voornemen was om 21 km NIET te stoppen. Meestal gebruik ik de drankposten als rustpuntje, maar juist omdat het vandaag zo warm was, besloot ik met rugzak en eigen water te lopen, zodat ik kon drinken wanneer ik het wilde en niet hoefde te wachten op een drankpost. Het zou me niet uitmaken op welk tempo ik zou lopen, afhankelijk van het soort parcours en de temperatuur, maar niet stoppen, niet wandelen, was het grote doel.

En ja hoor, daar waren weer die eerste 4 km die nooit lekker lopen. Ik ergerde me aan de drukte en het publiek. En waar boomwortels, takken, dennenappels me nooit een moer kunnen schelen, erger ik me hier aan stoepjes, klinkertjes, putdeksels en mensen die voor mijn voeten lopen. Grom en grauw, ik weet meteen weer waarom ik geen stadsloopjes wil doen. Mopper mopper, pruttel pruttel. Ik kom niet in mijn ritme, zigzag, haal in, word ingehaald, hoor alle gesprekken door elkaar heen, heb overal een mening over en irriteer me mateloos. Vooral aan mezelf!

img_20160925_182321En dan opeens na 3,5 km stem naast me: ES! en opeens loopt Kitty naast me. Woppa! Op de fiest van Heemskerk gekomen, samen met Jan, om me aan te moedigen. Super! Ze loopt een 100 meter met me mee, wenst me succes en is weer weg. Maar dat was net genoeg om bij mij de knop om te zetten. Want of ik stop en loop terug naar het centrum, of ik zet de niet-zeuren-modus aan en ga ervoor. Ik beslis dat het dat laatste moet worden. Niet zeiken en zaniken, maar genieten van het rondje. En zeker omdat we juist op dat moment uit het centrum en de bebouwde kom wegdraaien, lukt het me om die negativiteit van me af te schudden en te genieten van het feit dat ik daar loop, dat het eigenlijk best wel lekker gaat en kan ik rondkijken en de omgeving in me opnemen.

We draaien de duinen in en ik had al wel wat gehoord over hoogtemeters, maar zoals dit had ik niet verwacht. Er moest regelmatig stevig geklommen worden (volgens Suunto in totaal 340 hm, het lijkt me ietwat overdreven!), maar het lukte prima. De trainingen op de Gulberg zijn blijkbaar niet voor niks geweest. Ik loop niet snel, maar wel lekker door. Zigzag bij de drankposten om de lopers heen die stoppen, maar pak wel een heerlijk natte, koude spons aan om in mijn nek uit te knijpen. De warmte valt redelijk mee, maar toch hoor ik regelmatig de sirene van een ambulance en ook zitten er hier en daar lopers op de grond bij de ehbo met een folie-deken om zich heen. Een enkele stapt langs de kant met kramp. Ik ben blij met mijn eigen water (met wat zout) en ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om met rugzak te lopen.

We lopen langzaam weer terug de bewoonde wereld in. Via een weg waar we 11 km eerder ook al overheen kwamen. Het is nu aftellen. Ik loop nog steeds, nog altijd zonder wandelpauze en peins er ook niet over om die nu nog in te voeren. Doorgaan, gewoon doorgaan! Laatste stukje richting centrum, het wordt nu wel zwaarder en ik heb zin in een koud pilsje, maar de benen blijven doen wat ik van ze verwacht. De km-bordjes langs de kant tellen lekker af. Er volgt nog een half-verhard pad met een aantal bruggetjes, gemeen, maar hier houd ik dus weer wel van. Even uit het ritme in een paar stappen omhoog en daarna weer omlaag. Nog 2 km, nog 1 km. De grote kerk komt in zicht en ik wil nog wel wat aanzetten, want volgens Suunto kan ik ergens in de buurt van mijn pr finishen, dus dan zou het wel leuk zijn daar net onder te eindigen.

img_20160925_182436En dan loopt opeens Kitty weer naast me. Queen wordt gedraaid, dus ze wist dat ik eraan kwam. Queen geeft me vleugels, dus kom maar op met die laatste paar 100 meter. Nog even doorgaan en dan is daar de finish. Suunto stop, benen stop! Gedaan wat ik wilde doen: niet stoppen voor de finishlijn. Mooi. En dan ook in de buurt van pr, al heb ik op dat moment geen idee wat mijn pr precies is en of ik er net wel of net niet onder zit. Maar wat maakt het ook uit. Ik ben weer heel over de finish en ik mag terug naar de vip-room! Toine komt me tegemoet en ik krijg te horen dat ik nog steeds netjes liep, ook zo vlak tegen het einde. Altijd goed om te horen, want in die laatste kilometers dacht ik totaal niet meer aan tehniek, alleen aan waar is die verdomde F-I-N-I-S-H?? Samen lopen we terug naar de Philharmony, waar ik ga zitten en niet van plan ben om erg snel weer op te staan.

dsc_0012Kitty en Jan komen ook nog even naar de viproom. Samen drinken we een pilsje. Egwel verdient met z’n 3en, zij met een eind fietsen en aanmoedigen en ik door mijn stukkie lopen. Proost! Op onze volgende mooie doelen en uitdagingen.

Daarna even omkleden en wat warms aan doen en samen met de andere loopmaatjes nog wat drinken. Nog een rondje bitterballen (en nog 1), even napraten en dan is het helaas tijd om naar huis te gaan. Het weekend zit er weer op. Zonde dat leuke dingen altijd zo snel gaan!

Na thuiskomst ga ik toch eens op zoek naar de tijd van mijn pr. Ik weet dat ik het ooit op Ameland liep, maar welke tijd precies en wanneer is de vraag. Het kost even zoeken in uitslagenlijsten, maar ik vind het. Dat pr stamt dus uit 2011, alweer even geleden. En als ik de officiele uitslag van Haarlem ernaast leg, dan blijkt dat ik vandaag 5 hele seconden sneller was dan toen. Mijn pr op schoenen is nu dus verbroken door een pr op vffjes. Joepiejee, in 5 jaar tijd werd ik dus 5 seconden sneller! Misschien moet ik dan toch vaker een hm lopen, want die tijd moet echt nog veel scherper kunnen. Maar ja… de komende maanden staat opnieuw in het teken van langer en verder voor die 80km. Wellicht daarna …… of niet!

VitaminStore, van harte bedankt voor een mooie loop! Ik ben niet zo van de wegloopjes, maar mocht ik volgend jaar weer uigenodigd worden, dan ben ik er graag weer bij! Het was super geregeld en ik heb genoten van de sfeer, de gezelligheid en de top verzorging. Dank je wel!

 

 

VFF

krachtHet is 10.15 uur als ik naar buiten loop. Eigenlijk had ik om deze tijd al terug willen zijn, want het is warm. Maar als je vroeg wilt lopen, moet je vroeg op. En dat niet alleen, je moet dus ook niet met een boek op de bank blijven zitten. Eigen schul dus, dat ik nu in de warmte moet lopen. En ook nog eens met poten waar weinig energie in zit, waarschijnlijk het gevolg van de 40 uren sta-dienst van de afgelopen week.

Ik loop op dit moment zonder schema en dus zonder leidraad. Voordeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Nadeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Had ik al gezegd dat het warm is? Ik begin met inlopen, en ondertussen bedenk ik wat ik wil, waar ik zin in heb en wat eigenlijk nodig is. Hoe ver wil ik gaan? En wil ik een duurloopje of intervallen? Eerst maar bedenken welk rondje ik wil lopen, hoe staat de zon en waar vang ik de meeste schaduw? Na 2 km inlopen heb ik genoeg van het gesjok. Intervallen dus, 400tjes gaan het worden. Vooral omdat ik dan legaal regelmatig een stukje mag wandelen. Veel te warm voor duurlopen.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Nog 1 week werken. Op vakantie met z’n 5en. Straks verjaardag van man vieren. Hoe zou het met zoon zijn die vandaag terugrijdt naar huis. Vragen over het schema naar Parijs. Twijfels over de Trail des Fantomes. Vrijwilligen bij de 100 km Salland en ik moet nog een b&b regelen. Er spookt van alles door me heen en voor ik het weet zit de training er alweer op. Goed uur voorbij, 10km afgelegd.

energieHet is 11.25 als ik weer thuis ben. Inlopen, 10×400 en als toetje 5×100. En een beetje uitlopen. En eigenlijk viel het wel mee met die warmte. En hoezo had ik geen energie in de benen? De tempo’s gingen prima! Het uur vloog weer voorbij. Hardlopen saai? Egnie, soms kost het wat moeite om de drempel over te stappen, maar hardlopen is heerlijk! Morgen mag ik weer 🙂

De ecotrail in de herhaling

EcoTraildeParis, VFF

ParijsEcoHet is 19 maart 2016 en Kitty en ik staan moe en met zware benen, maar happy en tevreden onderaan de Eiffeltoren. We zijn een half uurtje daarvoor gefinisht op de 50 km van de Ecotrail de Paris, hebben onze jassen en tassen opgehaald en zijn onderweg naar ons appartement.

Maar onder die Eiffeltoren staan we stil en kijken. Kijken naar die stoere mannen en vrouwen die na de 80 km nog “eventjes” zo’n 350 traptreden beklimmen op weg naar hun finish op de 1e etage. Wij zijn moe, maar kijken toch verlangend naar boven. Daar finishen zou helemaal de kers zijn. We kijken elkaar aan en eigenlijk weten we dan al genoeg. Eén van ons zegt: “volgend jaar”. De ander zegt alleen maar “ja”.

Het is 5 juli 2016. Ik krijg een mailtje van de Ecotrail de Paris: Inscriptions ouvertes! Wie van ons 2 het eerste appje stuurt weet ik niet meer. “Doen we het?” En de ander reageert met: “ik zat net op de site te kijken”. Verder zijn er geen woorden nodig, we weten waar we het over hebben.

We appen wat heen-en-weer. Want zeggen dat we iets willen doen en dan ook echt inschrijven zijn 2 verschillende dingen. En dan hebben we nog niet eens gelopen, want dat is nog weer een heul ander ding! We besluiten er een nachtje over te slapen. Of 2. Of 3. Doen we het of doen we het niet?

En dan komt daar dat appje van Kitty. Zijn we klaar om op  “registration” te klikken? Ik weet meteen het antwoord:  “ja!” Even nog overleg of we een annuleringsverzekering erbij gaan afsluiten, maar als blijkt dat je je geld alleen terugkrijgt bij overlijden, lijkt het niet echt zinvol. Wel laten we le bib opsturen deze keer, nog een keer naar de bejaardenbeurs om het startnummer op te halen zien we niet zitten.

En dan staan we dus opeens geregistreerd voor de 80 km bij de 10e Ecotrail de Paris. Genoeg asfalt voor Kitty om het leuk te vinden, genoeg trail voor mij om het leuk te vinden. En hoe het ook gaat lopen, hoe wij ook gaan lopen, één ding weet ik nu al: het weekend van 18 maart gaat weer een topweekend worden in Parijs!

Maar nu eerst: trainen!!!

 

Overpeinzingen

Uncategorized, VFF, vibram five finger

DSC_0012Vanmorgen, toen ik vond dat ik na de zoveelste beklimming van de Gulberg even lekker in het zonnetje mocht gaan zitten, viel het kwartje. Eindelijk. De afgelopn maanden sinds Limburg Zwaarste liep het letterlijk niet lekker. Benen waren moe en tussen de oren zat “het” niet goed. Resultaat was een behoorlijke loopdip, het niet lopen van de Slachtemarathon en een algeheel niet lekker in het vel zitten. Veroorzaakt door het wat-wil-ik-nou-eigenlijk?-syndroom, gecombineerd met het waarom-doe-ik-dit-eigenlijk?-virus.

De laatste weken begon de zin alweer aardig terug te komen en ik maakte meer plannen dan ik uit zou kunnen voeren in de rest van het jaar. Maar wat ik nou eigenlijk echt wilde……. Ik wist het niet. Sneller, verder, meer asfalt (loopt wel makkelijker), meer trail, geen idee. Iedere dag had ik weer andere plannen en ideeen. Om tureluurs van mezelf van te worden!

DSC_0005

Maar nu weet ik het wel! Bovenop het dak van Brabant kwamen opeens de antwoorden. Alle plannen voor een wegmarathon in het najaar gaan de prullenbak ik. Want van de 3 wegmarathons die ik gelopen heb, heb ik alleen in Parijs genoten. Frankfurt en Berlijn vond ik een drama. Topweekenden, maar geen zak aan onderweg! En genoten had ik van Salland, Parijs en Limburg. Zwaarder en verder, maar zoveel leuker om te lopen.

Dus!

DSC_0007Tot eind september wordt er nog aan tempo gewerkt, met de HM van Haarlem als afsluitinig. Daarna gaat er gewerkt worden op de trails. Eerst rustig aan de afstanden weer opvoeren en in maart 2017 afsluiten met een (hopelijk) grandioze kroon op het afstandswerk.

Ja, de motivatie is er weer. De zin om te lopen is er weer. De benen lijken weer vooruit te willen en in de hersenpan lijkt één en ander ook weer goed te klikken.

De plannen zijn nu definitief. Althans….. tot ik weer van mening verander natuurlijk 😉

6 uursloop Haarlemmermeer

6uurHaarlemmermeer, VFF

Wie mij kent, weet dat ik een gruwelijke hekel heb aan rondjes lopen (nietwaar trainer Toine?). En verhard lopen….tsja, soms is het wel prettig, maar meestal niet. Dus die 2 samen en dan ook nog eens 6 uur achter elkaar is niet echt een combinatie waar ik blij van word. Dacht ik. Zaterdag 25 juni was de 6 uursloop in de Haarlemmermeer. En nee, het was niet mijn bedoeling om daaraan mee te doen. Totdat…….wijventeam

Eind mei kwam ik deze tweet tegen op twitter. Ik wist dat teamVroem met 2 teams mee zou doen aan een 6 uursloop, maar zoals al gezegd: dat was niks voor mij! Tot deze tweet dus. Een wijventeam? Waarom ook niet. Samen met Janine, Kitty en Yvonne werd een 3e teamVroem team opgericht: de VroemBitches. En toen 1 van de andere teams een mannetje te kort kwam, schoof ik mijn eigen kerel naar voren. Had ik meteen gezelschap onderweg, chauffeur en tassendrager. Goed geregeld van mezelf!

Gisterenmorgen al vroeg mijn warme bed uit, 6 uur opstaan op een zaterdag is egnie mijn dingetje, maar ach, er stond wat leuks tegenover, dus hop hop, niet zeuren, maar aktie.  Tegen half 8 in de auto en om 9.15 stonden we bij de Expo in de Haarlemmermeer. Voor de deur werd al op ons gewacht en toen iedereen aanwezig was, gingen we naar binnen, eens zien waar we terecht kwamen.

In de grote hal van het gebouw liepen al veel lopers rond. Allemaal hun plekje aan het inrichten voor de komende dag. Startnummers werden opgehaald en opgespeld, iedereen was zich aan het klaarmaken voor een dagje lopen. Behalve een aantal teams (met wisselende aantallen lopers), waren er ook een behoorlijk aantal solo-lopers aanwezig. Man, wat kreeg ik in de loop van deze dag een respect voor deze lopers! 6 uur lang hetzelfde (niet al te uitdagende) rondje lopen, da’s een mentale training om U tegen te zeggen!

We zochten een plekje in de grote open hal, tafel en stoelen werden meegesleept en we sloegen ons kamp op voor de komende 6 uur. Startnummers werden opgespeld de volgorde van deelnemen bepaald en de 3 teams Vroem waren er klaar voor. Kom maar op met die start!

6hm4Janine zou starten en daarna liepen Kitty, Yvonne en ik. Het eerste rondje was even spannend wat me te wachten stond. Starten in de hal, naar buiten, rechtsom, bultje af, vals plat omhoog richting de vijver, heuvel op, weten dat je boven halverwege bent, tempo weer oppakken en lekker vals plat omlaag richting finish, waar het bultje weer omhoog moest, de hal in, zwaaien naar de groep, over de mat, doorlopen naar de wissel, ff handjeklap en klaar! Bekertje water, stukje koek of handje chips en terug naar de rest voor zo’n 40 min rust. Zo draaiden we uur na uur na uur onze rondjes.

6HM7De sfeer tijdens het rondje was top! Iedereen praat met iedereen onderweg, even een handje of duim omhoog bij bekenden die de andere richting op lopen, een praatje als je toevallig naast iemand liep, een opmerking als je iemand inhaalt of ingehaald wordt, een aanmoediging als iemand een stukje wandelt, kortom, erg prettige, bijna trail-achtige sfeer op het parcours. Hoewel het voor mij een tempo-training was en ik zo snel mogelijk wilde lopen, heb ik er zeer van genoten. De enige aan wie ik me af en toe ergerde was aan mijzelf, omdat ik niet het tempo liep dat ik graag wilde lopen. Donders, zo’n trailtje 3 dagen ervoor hakt er dan toch wel in. Planning Es, planning!

Na 6 uur klonk de fluit dat er gestopt moest worden en de lopers in de laatste ronde moesten hun balletje met teamnummer neerleggen waar ze stonden. Hierna kon de organisatie de laatste meters gaan opmeten en daarna de einduitslag bepalen. Het was even wachten voordat alles opgemeten en opgeteld was. Dat was ook het enige moment dat onze 3 team gezamelijk bij elkaar zat. Nog wat napraten, biertje erbij, voorlopige uitslagen bekijken en lekker relaxen. Rust na gedane arbeid is altijd lekker!

DSC_0221En dan de uitslagen. Wat de man van de organisatie bij de prijsuitreiking allemaal vertelde, kregen we niet helemaal mee. Het was nogal warrig, iets met een puntensysteem waarop de uitslagen gebaseerd waren. Het zal wel….. Daarna werd eindelijk bekend gemaakt wie er 3-2-1 geworden waren in de diverse categorien. Bij de 6tallen won teamVroem6! Goed gedaan mannen! Echtgenoot won voor de eerste keer een waardebon met het hardlopen. We waren niet voor niks naar de Haarlemmermeer gekomen 🙂

IMG-20160626-WA0000Daarna de 4tallen. Kort werd gemeld dat de VroemBitches 2e waren geworden. Jihaaaa, mooie prestatie van die bitches! TeamVroem4 versloeg ons nipt 😉 en was eerste. Top gedaan heren!

En daarna de uitreiking van de prijzen voor de sololopers. Wat een knappe prestatie van deze ultrarondjeslopers. De winnaar bij de heren liep gewoon 6 uur lang 13 km/uur! Ongelooflijk. Maar iedereen die hier solo rondjes liep, is in mijn ogen een winnaar, jemig wat een prestatie.

IMG_20160625_184959

Het gouden Topteam: VroemBitches

Wat mij betreft: ik had een topdag, met een top wijventeam en top teamVroemteams! Een dag voor herhaling vatbaar, ondanks dat het verharde rondjes waren 🙂  Zo een enkele keer is het lopen van rondjes blijkbaar best leuk. Zeker als trainingsprikkel om mijn tempo wat op te krikken. Conclusie: rondjes lopen is niks voor mij, maar dat rondjes lopen met een team een enorm leuke dag oplevert, da’s wel zeker! Volgend jaar graag weer VroemBitches! Zeker ook omdat deze 6uurvanHaarlemmermeer gewoon goed was georganiseerd: geen toeters en bellen, gewoon simpel en netjes. Daar houd ik van!

(foto’s met dank aan Michiel en Jan)

VanGoghloop Nuenen 2016

Uncategorized, Van Goghloop, VFF

Twee weken geleden nam ik de beslissing om niet te starten bij de Slachtemarathon. Iets met teveel hooi op mijn vork door binnen 3 maanden 2 ultras en 1 marathon te willen lopen. De geplande rustmaand juni begon voor mij dus gewoon 2 weken eerder. Geen Slachte (al sta ik wel in de uitslagen, toch fijn om zo te kunnen delegeren  🙂 ), maar dus wel de VanGoghloop in Nuenen. Een 5 km zouden mijn weerbarstige benen vast wel aankunnen. Hoopte ik dan toch.

Logo GoghloopNuenen is een vast agendapunt in mijn agenda. Een simpele dorpsloop, goed georganiseerd, gezellig, veel bekenden en een rondje dat ik kan dromen. En aangezien ik een hekel heb aan rondjes lopen, loop ik hier dus altijd de 5 km, 1 rondje. Even diep ademhalen, half dood gaan en dan lang op het terras. Zoiets. Elk jaar hetzelfde, elk jaar een succes.

Om half 7 zaten we op het terras, we konden mooi aanschuiven bij trainer Toine en zijn vrouw Ellen. Langzaamaan kwamen er meer Eindhovenloopt-maatjes bijzitten en al voor de start was het prima vertoeven op het terras. Even had ik tijd voor wat rust, maar dat duurde niet lang. In mijn hoofd maalde van alles. Kon ik uberhaupt 5 km lopen zonder te wandelen? Hou zou die knoop in mijn kuit zich houden? Kon ik nog onder de 30 minuten lopen op die 5 km? Hoe was het ook weer om hard te lopen? Zou ik niet beter gewoon rustig kunnen lopen? Me niet inspannen? Het was ook wel behoorlijk warm en geen weer om hard te lopen. Toch? Kon ik nog een excuus verzinnen om op het terras te blijven zitten?

Maar nee, ik moest er gewoon aan geloven. Niet zeuren, zeiken en piepen. Zelf voor gekozen. En wat is nou 5 km? Jonguh, normaal kleed je je daar niet eens voor om! Dus rond 7 uur toch maar een beetje inlopen, proberen die kuit los te maken, wat sprintjes, wat hakken-bil en wat heen-en-weer. Jemig wat is het warm, zweet nu al als een otter! De omroeper meldt nog maar eens dat niemand moet overdrijven met dit weer, we zijn recreanten, dus gedraag je daar ook naar. Alle deelnemers willen ze graag weer heel over de finish. Ja, goed plan, misschien luisteren en rustig starten? Niet proberen om het onderste uit de kan te willen?

Om 19.30 start de HM en als zij voor de 2e keer langs de start komen om te beginnen aan hun 4 rondjes, mogen de 5-10-15 km lopers het startvak in. Op 1 of andere manier gaat bij mij de knop om. Wat loop je toch te zeiken over rustig aan mens? Je staat hier nu en hoe sneller je loopt, hoe sneller je op dat terras kunt gaan zitten. Dus gaan! Zo snel mogelijk! Uit je comfortzone en kijken wat je nog kunt na een jaar van langzame lange afstanden! Hop, gaaaaaaan!!

Het startschot gaat en langzaam zet de meute zich in beweging. Binnen een minuut ben ik over de startlijn en dan begint het zigzaggen, struikelen, slalommen. Grrr, al die mensen voor mijn voeten! Gelukkig vind ik na 500m wat ruimte en kan ik op zoek naar een ritme. En dat valt helemaal niet echt tegen. Ik ga lekker. Een snelle blik op mijn horloge laat zien dat het tempo acceptabel is, dus gewoon doorlopen. Nog wat inhalen, bochtje rechts, links, rechts, inhalen, ruimte zoeken. Veel wegen liggen redelijk in de schaduw en hoewel het warm blijft, vind ik het goed te hebben. Waarom maak ik me altijd zoveel zorgen van tevoren?

IMG_2949 (427x640)Bij 2 km even lachen naar Maurice, die foto’s staat te maken. Gelukkig wist ik dat hij daar zou staan, dus was ik voorbereid op lachen naar de fotograaf, wat niet altijd makkelijk is bij tempolopen. Daarna bij 2,5 km netjes in het midden lopen, want ik wil geen water, dus er tussendoor. Maar wel een spons aanpakken vlak daarna, heerlijk dat koude water in mijn nek! En dan rechtsaf het fietspad op en weten dat je alweer bijna klaar bent. Regelmatig haal ik lopers in, een prettig idee dat me dat nog lukt, want op de lange trails, lukt me dat niet. Dan vorm ik de achterhoede. Een leuk contrast. Nog een keer rechtsaf en dan draaien we het dorp weer in. Ik heb niet meer op mijn horloge gekeken, geen idee hoe hard/langzaam ik loop. De bedoeling van vanavond was om een ijkpunt te hebben. Wat kan ik nu en wat kan ik over een maand of 3. Da’s de vraag. Het antwoord laat nog een paar maanden op zich wachten.

IMG_2950 (427x640)Na een laatste sprintje ga ik onder de finish door. Horloge uit en op zoek naar water. Een paar stukjes banaan, nog een bekertje water en ik voel me weer top. Even snel kijken wat ik gelopen heb (27.44, valt niet tegen) en dan wil ik eigenlijk nog wel een rondje. De benen zijn nu lekker opgewarmt. Man krijgt mijn medaille en ik loop langs alle terrasjes om iets verderop illegaal het parcours weer op te gaan. Gewoon lekker rustig nog een 2e rondje lopen. Het is nu heerlijk rustig, volgens mij zijn er veel gestopt na de 5 km. Ik sukkel lekker door, het dorp uit, ergens even onder een sproeier staan (stond er de 1e ronde helaas niet), deze keer wel stoppen bij de drankpost voor een bekertje water. Toch ook wel heerlijk als je niks meer moet. Ik moedig nog een paar lopers aan die het zwaar hebben en wandelen. En dan loop ik alweer in de laatste kilometer en zit de 2e ronde er ook op. Ik ga de stoep op, loop rustig achterom naar het terras en dan gaat het horloge uit.

De VanGoghloop is voorbij, laat de nazit maar beginnen! Gelukkig had ik goede afspraken gemaakt vanavond, ik hoef niet terug naar huis te rijden en dus kan ik een Erdinger (of 2) bestellen. Het werd een latertje, een latertje die de wrange smaak van het niet kunnen starten in Slachte toch wel redelijk weggespoeld heeft. Nuenen blijft leuk, volgend jaar gewoon weer!

 

EcoTrail de Paris 2016

EcoTraildeParis, Parijs, VFF, vibram five finger

friendsJe hebt een plan en haalt iemand (lees: Kitty, niet zomaar iemand!) over om met je mee te gaan. Je schrijft je in, het lijkt dan nog zo ver weg, nog zo ver in de toekomst. Tijd genoeg om te trainen, tijd genoeg om fit aan de start te staan. Het lijkt nog niet helemaal echt, maar langzaam maar zeker komt 19 maart 2016 steeds dichterbij. En nu ik dit schrijf is 19 maart dus ook alweer voorbij. Wat ooit verre toekomst leek, is nu verleden tijd. Maar gelukkig hebben we de herinneringen, de foto’s en natuurlijk dit blog nog!

Donderdag 17 maart                                                                                                             

De wekker gaat om 5 uur (leren we het nou nooit?) en via Oosterhout om Kitty op te halen, rijd ik naar station Lage Zwaluwe. Daar kan de auto mooi blijven staan en stappen wij in de sprinter naar Rotterdam CS. En na de verplichte pitstop, het kopen van een broodje en een flesje water, stopt de Thalys netjes op tijd om ons in te laten stappen. Onderweg naar Parijs, onderweg naar de Ecotrail.

IMG_20160317_135745Om half 2 zitten we in de zon op “ons” balkon koffie te drinken. Het grote genieten kan beginnen. We lopen een kort rondje door Parijs, ik voor het eerst in korte broek. Even langs bij Napoleon, langs de Seine, door de Tuilerien, langs het reuzenrad en dan terug langs de Seine richting Eiffeltoren. Even kijken of we de finish al kunnen vinden, maar aangezien we op de verkeerde plek zoeken, vinden we die dus niet.

vertical’s Avonds gaan we uit eten en daarna even kijken bij de Vertical. Zo’n 100 deelnemers proberen de top van de Eiffeltoren zo snel mogelijk te bereiken. Wij zien de laatste 35 deelnemers omhoog sprinten. De elite-lopers starten als laatsten. En nummer 1, de winnaar van vorig jaar, wint dit jaar ook. In 7 minuten en 48 seconden (een nieuw pr) weet hij die 1665 treden te bedwingen. Wat een prestatie!

Vrijdag 18 maart                                                                                                                         

Uitslapen, ontbijten met een verse baquette en daarna op stap om onze startnummers op te halen. Ik verwacht eigenlijk net zo’n soort beurs als 2 jaar geleden met de marathon, maar kom bedrogen uit. Als we eindelijk het juiste gebouw hebben gevonden, blijkt het te gaan om een vakantiebeurs. Het gehalte grijze 50-plussers op stevige wandelschoenen is hoog. Heel hoog. En wij hebben nu geen interesse in reisjes waar dan ook naartoe, wij willen onze startnummers! Maar waar-o-waar kunnen wij de stand van de Ecotrail vinden? Een dame bij de info wijst ons de weg, links achterin. En ja hoor, eindelijk een paar standjes met trailkleding, zonnenbrillen en rugzakken. En nog verder achteraan, de startnummers.

Een vriendelijke dame controleert onze id-bewijzen en geeft ons de enveloppen. Ze merkt op dat Kitty wel een vervoersbewijs heeft besteld en ik niet. Ik weet het, goed lezen is een kunst en blijkbaar heb ik een vinkje vergeten aan te kruisen. Maar de dame weet raad. Ze neemt mijn envelop weer terug, loopt naar een andere tafel, legt uit dat die domme hollandse geen vervoersbewijs heeft en komt even later terug met alsnog een kaartje voor mij. Merci beaucoup!

Aangezien de beurs dus geen geld gekost heeft, besluiten we dat we nog even naar de Champs d’Elyssee moeten. Naar nummer 67 om precies te zijn. En een uurtje later komen we beide de deur uit met een Nike-tasje. In Parijs zijn en niets kopen, dat kan natuurlijk niet! En blijkbaar hebben wij dus altijd dringend hardloopkleding nodig als we in Parijs zijn.

De rest van de dag houden we ons rustig. Behalve wat boodschappen voor die avond en zaterdag doen we niks. ’s Avonds krijgen we eters, onze topsupporters Chiel en Janine komen speciaal voor ons naar Parijs . Zonder hun liep ik nog nooit een (ultra)marathon en ook deze keer zijn ze erbij. Het wordt een gezellige avond met pasta, wijn en goed gezelschap.

Zaterdag 19 maart                                                                                                                    

Onze kleding ligt klaar  en de rugzakken zijn gevuld. Tegen heug en meug eet ik mijn ontbijt. Totaal geen honger, maar ik weet dat ik de energie straks nodig zal hebben en kieskauw kwark en brood naar binnen. Om 8.15 gaan we de deur uit, op weg naar de trein naar Versailles.

DSC_0174

Eco dixi

De start is in de tuin van het Palais de Versailles. Een hele mooie tuin, maar nu op deze koude, gure dag, ziet het er nogal troosteloos uit. We volgen een aantal andere lopers naar de startlocatie. Ergens op een grasveld staan wat tenten, die ons beschutten tegen de wind en we zitten gewoon op het gras. We zijn blij met onze winterjassen. Het is koud en wachten duurt lang. Maar uiteindelijk word het tijd om nog eens in de rij voor de dixi te gaan staan en daarna onze jassen in een plastic tas te stoppen en in te leveren, zodat die in Parijs straks weer voor ons klaar liggen.

DSC_0177

KOUD!!

Om 10.35 sluten we aan bij de rij voor de start. Suunto aan en wachten. Een franse meneer staat van alles te vertellen, maar helaas verstaan wij dus echt niks. En dan wordt er afgeteld van dix naar une en GO! en we doen een paar passen vooruit. Om weer stil te staan. Huh? wat nou? Ik heb vaag iets over waves gelezen en navraag bij een fransman leert ons dat we inderdaad starten in waves. Geduld dus nog. Een volgende wave en nog een wave en dan mogen wij ook in het startgebeid. Waar we meteen een franse tirade over ons heen krijgen. Eh….???? Wablief? Kan het in het engels? We hebben onze startnummers achterop onze rugzakken gespeld. Leek ons wel zo handig als we onderweg jasje aan of uit zouden willen trekken. Maar nee, foei! Dat mag niet. Startnummer MOET voorop ons shirt. Dus snel spelden we het startnummer goed op en dan mogen wij ook op weg. Bijna kwart over 11.

IMG-20160323-WA0001Ik had me behoorlijk verheugd op de eerste 5 km door de tuinen van Versailles. Maar achteraf waren dit dus de meest saaie kilometers. In een lange file, rechttoe-rechtaan langs het Grand Canal. Lekker vlak, wel fijn om in het ritme te komen en de spieren op te warmen. Maar hierna begon het mooie deel pas, de tuinen uit, de bossen en parken in. En na 8 km de eerste heuvel. Steunend en kreunend omhoog, lekker afdalen daarna. Puinpaden, bospaden, zandpaden, af en toe klein stukje verhard door een dorpje, brede paden, smalle paden, single tracks, Alles zat erin en de afwisseling maakt het erg leuk.

ld_31060025Na 28 km de eerste drankpost, waar we niet lang blijven, maar wel even een korte stop inlassen. Ik natuurlijk naar de dixi en Kitty moet haar lekkende rugzak even ontluchten. Dan een stuk banaan en een stuk cake naar binnen werken en wandelend met een paar tucjes in de hand weer verder. We zijn over de helft en alles gaat en voelt goed. Op naar post 2 over 12 kilometer. Het aftellen kan al beginnen.

 

DSC_0181We moeten nog heel wat heuveltjes op en af voor we bij cp 2 zijn. En voor we daar van het uizicht over Parijs mogen genieten, moeten we eerst een behoorlijke berg heuvel op. Maar het uitzicht maakt veel goed. Parijs aan onze voeten, de Eiffeltoren in de verte. Daar moeten we naartoe, nog maar 10 km. Het einde komt in zicht.

IMG-20160319-WA0004Halverweg de afdaling vanaf de drankpost komen er ineens 2 bekenden de berg op: Chiel en Janine. Even een korte stop, een praatje en dan weer door. We hebben er nog steeds zin in, die laatste 10 gaan helemaal goed komen!

Nog een laatste onverharde afdaling en dan is het gedaan met bos, gras en zand. Vanaf nu is het verhard naar het centrum. Via fietspaden, stukjes langs de Seine, parkjes en bruggetjes komen we steeds dichterbij ons doel. Het wordt steeds kouder en het begint echt te waaien. Ik zeg Kitty dat ze nu echt vooruit moet gaan. Ze heeft 45 km haar tempo aangepast aan mij, maar krijgt het nu koud. Hup, gaan dus! Langzaam zie ik haar weglopen en ik ga er rustig achter aan. Verder langs de Seine. etp3Ik denk het hier te kennen, maar zit helemaal fout. Op het moment dat ik denk linksaf te moeten, wijzen de pijlen naar rechts, de brug over. Huh? En halverwege de brug wijzen die pijlen weer naar rechts. Een pad op, die over de Seine loopt. Aan beide kanten water en wij lopen midden over de Seine. Nooit geweten dat hier zo’n pad liep. Mijn horloge geeft nu 50 km aan, dus ik moet er bijna zijn. Raar, want die Eiffeltoren ligt echt nog wel een eindje weg. Een trappetje op, een volgende brug over en dan linksaf een parkje in. Jemig, moet ik hier nog door een park, zigzaggen om al die toeristen?

etp2Een krom oud mannetje steekt zijn 2 duimen naar me op, “deux cent metres” roept hij me toe. Het duurt even voor mijn vermoeide hersenen dat vertalen. Tweehonderd meter? Echt? Ik ben toch nog niet bij de Eiffeltoren? Maar als ik om het volgende toeristen-clupje heen gelopen ben, zie ik toch echt de groene Ecotrail vlaggen. En de rode loper. En de finish! Oui, oui, ik ga finishen! Kitty, Chiel en Janine staan me op te wachten en juichen me de finish over. Jihaaa, mijn 2e ultraatje, mijn 2e 50 km volbracht. Wie had dat ooit gedacht, toen ik nog niet eens tot de hoek van de straat kon hardlopen?

Ik krijg mijn finisher-shirt en met een grote grijns loop ik terug naar onze supporters. Met z’n 4en lopen we naar de tent, waar we onze jassen kunnen ophalen. Helaas lopen we verkeerd, ipv linksaf naar de ingang (op 10 meter), gaan we naar rechts. En moeten dus om het hele sportpark heen, om uiteindelijk bij de ingang te komen. Jemig! Mijn rug, mijn voeten, mijn bovenbenen! Zo goed als de trail was aangegeven, zo slecht staat dit aangegeven. Of lopen we gewoon te veel te ouwehoeren en letten niet op?? Maar we komen op het terrein. Onze tassen liggen niet in de tent, maar in de sporthal. En om die sporthal te bereiken moeten we…… juist, omhoog!! Via een zigzag helling. Echt, wie dat heeft bedacht na die 1.100 hoogtemeters…??? We nemen afscheid van Chiel en Janine en strompelen omhoog. Tas halen, jas aan, whatsappjes versturen naar het thuisfront en dan diep ademhalen, opstaan en naar ons appartement. Nog 2 kilometer lopen, het lijkt nu heel ver. Toch raar dat je 50 km met gemak loopt en dan na de finish blokkeren de spieren en lijkt die 2 km bijna eindeloos ver.

Zo’n 5 minuten later lopen we langs de Eiffeltoren, waar de eerste finishers van de 80 km net naar boven lopen. Zij mogen finishen op de 1e verdieping, na 80 km nog eens zo’n 300 treden omhoog. Even blijven we stilstaan om te kijken. En meteen hebben we beiden hetzelfde idee: volgend jaar? We kijken elkaar alleen maar aan, volgend jaar is nog ver weg, eerst ons appartement maar eens zien te bereiken, die lijkt op dit moment net zo ver weg.

Zondag 20 maart                                                                                                                     

We slapen uit en maken er een hele rustige ochtend van. We hebben wat app-contact met C+J en spreken af dat we naar hun toe komen in de Markthallen. Zo snel we kunnen. Al is dat niet echt snel op dit moment. De bovenbenen laten merken dat ze iets gedaan hebben en werken niet geheel mee. Traplopen kunnen we, maar we voelen het wel. En weet je hoeveel trappen we op- en af moeten in dat metro-gangenstelsel? Een alternatieve hersteltraining is het!

Die rest van de zondag brengen we zittend door. We lopen alleen naar een volgend café als de fles leeg is. Een hapje en een drankje en door naar de volgende wijnbar. We moeten vocht en voeding aanvullen. Toch? Het is gezellig, maar helaas komt er ook aan deze zondag een einde. Mooie dagen gaan altijd te snel voorbij.

Maandag 21 maart                                                                                                                    

Helaas. Een mooi weekend zit er weer op. Tijd om het appartement te poetsen en om half 11 de deur achter ons dicht te trekken. Met de metro (lijn 8 naar Denis, lijn 4 naar Gare du Nord) onderweg naar de Thalys. We zijn ruim op tijd en deze keer is dat maar goed ook. In Rotterdam was er geen controle voor het instappen van de trein, maar hier in Parijs dus wel. We sluiten aan in een lange rij. Hieraan kun je toch wel merken dat Parijs 13 november nog lang niet vergeten is. Er is veel beveiliging aanwezig en de rij reizigers wordt goed in de gaten gehouden. Langzaam schuiven we op in de richting van onze coupé en maar 5 minuten te laat vertrekken we uit Parijs. Au revoir!

 

 

UrbanTrail Eindhoven

Parijs, Trailrunning, training lange duurloop, VFF

De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht 🙂  Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                                  

FB_IMG_1457370870685Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

DSC_0127We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven                                                                                   

FB_IMG_145737098571215 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!IMG-20160306-WA0040

DSC_0126


 

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!

sponsorsDe opgedroogde modder van de N70Trail zat nog aan mijn schoenen, toen ik afgelopen zondag in de auto stapte naar Maastricht. Dat geeft wel aan hoe weinig ik off road heb gelopen de laatste weken en dat betekent dus ook totaal geen heuveltraining. Alles in het teken van Berlijn! Hoe het me zou vergaan vandag, geen idee! Maar eigenlijk maakte dat ook niet uit, want dat het een mooie dag zou worden, dat stond al vast.

De complete Fab5 was vandaag aanwezig bij de Sint Pieters BearTrail. Om te lopen, maar ook om de merken Xbionic en Vibram Five Fingers te promoten, de grote sponsoren van dit machtig mooie evenement van Raymond Beeren en zijn crew.

Gestoken in mijn kekke roze Xbionic outfit en mijn spyridonnetjes aan de voeten, stapte ik na een uurtje rijden uit bij de ENCI-groeve. 

IMG-20150920-WA0018

De Fab5 met Jan Smeets van LopersCompany Maastricht

Om 2 uur gingen de 19 en 32 km van start en aangezien ik vandaag watje speelde, startte ik een kwartier later op de 10 km. Tsja… Berlijn he….. De eerste 3 km dacht ik nog dat het een makkie zou worden. Lekker lopen, brede paden, beetje omhoog, beetje omlaag. Hoe moeilijk kon zo’n 10 km nou helemaal zijn? Totdat we dus opeens in een soort van file stonden. Blijkbaar moesten we een heuveltje af en die was nogal steil. Opschieten deed het niet, but who cares! Heelhuids beneden aangekomen kon ik weer heel even doorlopen, totdat er dus een helling kwam, waar we alleen stap voor stap omhoog konden. Achter elkaar, hijgend als trekpaarden in een tempo van nulkommaniks. En als je denkt dat dat steil was? Na een volgende bocht stond het weer stil. Een paar dames keken wel, maar hadden geen idee hoe omhoog. Ik wel. Op handen en voeten dus, hophophop, niet omlaag kijken en vooral niet stilstaan ivm uitglijdgevaar. En er volgenden nog meer van die tijgerbeklimmingen. Heerlijk! De lange afdaling daarna was ook genieten. Zo’n 1,5 km omlaag lopen, tempo maken en dan opeens weer terug zijn bij de start. Ow ja, we gingen die groeve nog in.

Ik had me niet echt een voorstelling gemaakt van die steengroeve. Hoe mooi zou dat nou kunnen zijn? Machines die mergelstenen uithakken, opgraven. Gewoon een extra rondje om die 10 km vol te maken. Dacht ik. Nou, mis! Verkeerd gedacht! Wat was die groeve mooi! Aan de ene kant die machines die nog aan het werk waren ook. Aan de andere kant de afgraving. Ik moest echt even stil staan. Dit moest op de foto!

DSC_0405

En dan draai je je om en zie je een fotograaf zitten. Even shirtje rechttrekken, glimlachen en duimen omhoog. Top trail!

SintPieter2

SintPieter

 

 

 

 

Nog even een heerlijke kuitenbijter van mul zand op de route en daarna echt het laatste stukje. Een laatste klimmetje omhoog, bochtje om en dan de finish. Na 10,7 km lekker lopen was ik weer bij de terug bij af. Achteraf blijk ik nummertje 99 te zijn geworden van de 198 dames. Middenmoot. Niet slecht, ik ben meestal 1 van de hekkensluiter op de trails. Zouden alle lange duurlopen en de fitness training van de laatste weken hier iets mee te maken hebben? Ik hoop het! Of kwam het gewoon omdat dit maar een 10 km was en ik wat meer durfde te geven?

De rest van de middag bracht ik door met wachten op de rest van de ambassadeurs die wel voor die 32km gingen! Het werd een top dag in Maastricht, mooie trail, vele bekenden, vele nieuwe ontmoetingen (hoi Alex, eindelijk live handje geschud 🙂 ). En hoewel ik begrepen heb dat de langere afstanden behoorlijk pittig waren, wil ik volgend jaar toch echt wel terugkomen. Maar dan niet een week voor een marathon, maar wel om langer te genieten van deze omgeving!

Maar nu eerst Berlijn!

keep-calm-and-go-to-run-the-berlin-marathon

Fab5, VFF, Xbionic

Ladiesrun Eindhoven 2015

VFF, wedstrijd

 

Ladies

 

 

VitamineAfgelopen zondag waren er zowel op de Veluwe als in Bemelen mooie wedstrijdjes door de natuur. Maar daar ging ik niet naartoe, ik liep ….. de Ladiesrun in Eindhoven. Een onverwachte keuze, die van meerdere kanten niet begrepen werd. En eerlijk gezegd: door mijzelf nog wel het minste 🙂 Maar 3 weken geleden leek het me een goede 2e mogelijkheid op een 5km pr, was er a la minute een startbewijs voor het grijpen (met grote dank aan de VitamineStore Eindhoven) en leek 1 + 1 me 2. Dus reed ik zondagmorgen niet naar de Veluwe en niet naar Bemelen, maar naar StrijpS, naar het Klokgebouw.

Zodra ik de auto uitstapte was het gehalte roze erg hoog, maar ipv het gespannen sfeertje dat rond veel wedstrijden hangt, hing hier een relaxte sfeer. De enige die niet relaxt was, was ikzelf. Ik mopperde op het weer (veels te warm en benauwd) en bedacht al ruim van tevoren redenen waarom ik niet snel zou hoeven lopen. Iets met indekken ofzo. Totaal zinloos natuurlijk, want mopperen op het weer heeft helemaal geen nut. Het is zoals het is en niet anders.

In het Klokgebouw haalde ik mijn startnummer op en daarna ging ik naar het startgebied. De gezamenlijke warming-up was bezig, maar ik koos voor mijn eigen voorbereiding. In een zijstraat vlakbij de start, kon ik mooi een aantal keren heen-en-weer lopen, paar versnellingen erin, rustig uitlopen en de spieren warm zien te krijgen. Ondertussen keek ik naar de start van de 10 km en die van de 7,5 km. Gelukkig werd ik gespot door loopmaatje Irma van Eindhovenloopt, want samen wachten op de start is veel leuker dan alleen.

Zodra de 7,5 km gestart was, zochten wij onze plek in het startvak. Ik wilde graag zo vooraan mogelijk starten, want ik hoopte op een wedstrijd met weinig lopers voor me, zodat ik mijn eigen race kon lopen. Ambitieus ben ik alleen op de weg en alleen als ik dat pr-gedoe in mijn hoofd heb, normaal sta ik graag relaxt achteraan. Gelukkig is dit weer mijn laatste wegwedstrijd, vanaf nu zal ik me weer gedragen in het startvak.

RunPrecies om 11.30 ging onze starttoeter en binnen 4 sec was ik over de startlijn. Even nog wat inhalen, bochtje naar rechts en dan de brede wegen op. Maar zo’n 15-20 dames voor me en dus ruimte genoeg om mijn tempo te zoeken. Het was warm, maar het was goed te hebben. De eerste km ging in 5.15, prima, houden zo.

Ik kende het parcours, wist hoe we gingen lopen en wist dat we het park in zouden gaan. Maar ik rekende op verharde paden en niet op de onverharde paden. En zodra we het park inliepen, de 5km-lopers rechtsaf, kwamen van de andere kant de 7,5 en de 10km loopsters erbij, die linksaf het park inliepen. Het was meteen drukker op de paden en het werd een slalom-race. Wat de route dus juist leuker maakte, het stukje park, was nu even niet aan mij besteed. Maar dit was maar kort en na 1 kilometer liepen we het park weer uit, linksaf onder het viaduct door en rechtsaf weer richting Klokgebouw.

Tot hier liep ik eigenlijk best lekker, maar het werd nu wel doorzetten en volhouden #pffff #warm Volgens mijn horloge gingen de km-tijden omhoog en ik had een pr allang uit mijn hoofd gezet. Gewoon zo hard mogelijk doorknallen en maar zien wat er uiteindelijk uit zou komen. Rechtsaf, nog een keer onder een viaductje, rechtdoor, nog een keertje links onder een viaductje en dan weten dat het einde in zicht is. Nog 1 linker bochtje en daar is de finish. Even nog iets extra geven en “pats” horloge uit op de finishlijn. Blij dat ik er was, want 5 km knallen is niet mijn idee van leuk en lekker lopen. En dan te bedenken dat ik dit vrijwillig doe…… Een mens zit soms raar in elkaar!

horlogeNa de medaille en als ik uit de drukte ben, bekijk ik mijn horloge en sla bijna achterover. Huh? Een pr van bijna 1 minuut? Dat ken nooit!! En dan zie ik dat de route niet 5 km was, maar 4,75. Tsja… dan ken ut dus wel. Beetje tegenstrijdig, heb ik nu wel een pr of niet een pr? Nee, in mijn ogen is het dus geen pr, 250 m is echt te veel om dit een pr te noemen. Maar wat maakt het ook uit. Ik liep zo hard ik op dit moment kon, en ondanks mijn eigen stresserige gedoe, heb ik lekker gelopen. Een ladiesrun is niet echt “mijn ding”, maar desondanks was dit toch een prima wedstrijd. Prettige sfeer, netjes geregeld en lekker in de buurt. Enige minpuntje: geen water bij de finish, alleen smerige AAdrink #bleegh

Ladiesrun