BearTrail2015

Trailrunning, training lange duurloop, Uncategorized, VFF Spyridon, VFFambassadeur, Xbionic

BearNa alle lange duurlopen op asfalt, was ik wel toe aan een loopje door de natuur.¬†Heerlijk overmoedig had ik me al ruim voordat ik in Berlijn liep ngeschreven voor de 37 km van de Beartrail (die later 39 km bleek te zijn!). Vibram en Xbionic waren dit jaar sponsor bij deze BearTrail, dus dan ‘moet” je aanwezig zijn als ambassadeur. Tsja, sommige verplichtingen zijn absoluut geen straf ūüôā Mede-ambassadeurs Pauls en Camiel zouden er ook zijn, dus gezelligheid gewaarborgd. Duurlopen had ik genoeg gedaan, alleen heuveltraining miste ik behoorlijk. Maar ach, wie zegt dat het allemaal even makkelijk moet zijn?

Beartrail

Fris en fruitig voor de start.

En dat Kitty op het laatste moment besloot met me mee te lopen, maakte het natuurlijk nog mooier. Gewoon 39 km om bij te praten, wat wil een mens nou nog meer? Dus even een korte stop in Leende bij de carpool om Kitty op te pikken en daarna door naar ’s Gravenvoeren.

En as Kitty meeloopt, ben ik meteen verzekerd van een eigen fotograaf ūüôā

 

IMG-20151024-WA0008

 

IMG-20151024-WA0017

 

 

 

 

 

IMG-20151024-WA0010

IMG-20151024-WA0006

 

 

 

 

 

 

tong op mijn schoenen omhoog.....

tong op mijn schoenen omhoog…..

Nee, ik kan niet zeggen dat het 39 km allemaal fluitende ging. Helaas niet. Maar ik kan wel zeggen dat het 39 km genieten was. Afzien, maar zeker wel genieten, van het mooie parcours, het gezelschap en gewoon het feit dat ik daar liep. Zomaar omdat ik dat wilde en daar zin in had.

IMG_20151024_185844En dan is er zoals altijd die ffinish. Eigenlijk dan toch wel weer jammer om na 39 km te finishen. Net geen marathon.¬†Volgend jaar een paar km erbij Raymond? Dan had ik kunnen zeggen dat ik gewoon 2 maanden achter elkaar een marrathon had gelopen. Paula en Camiel stonden bij de finish nog op me te wachten en natuurlijk stond hoffotograaf Kitty (die de laatste 3 km eigen tempo vooruit liep) daar ook. Tsja, ik weet wel wanneer ik haar vooruit kan sturen: hup hup, vooruit voor die finishfoto! ūüôā

Yep, mooi dagje in Belgie!

 

Koning van Spanje 2015

Koning van Spanje, Uncategorized, VFFambassadeur, vibram five finger, Xbionic

KvS3Lustrum editie Koning van Spanje                                      

De eerste Koning van Spanje in 2011 was voor mij de¬†allereerste kennismaking met het traillopen. En jemig wat vond ik het toen leuk en loeizwaar! En eigenlijk is daar weinig aan veranderd, ik vind het nog steeds leuk en loeizwaar ūüôā Gisteren was de 5e editie en mijn 5e deelname,¬†voor mij dus ook een lustrum op de limburgse paden.

Geheel vrijwillig zette ik zaterdagavond de wekker op 6.45. En om half 8 zat ik al in de auto naar Gulpen. Meer dan ruim op tijd, want¬†ik wilde vooral veel tijd hebben om de vele bekenden te zien/spreken/begroeten. Net als vorig jaar parkeerde ik mijn auto in het weiland en net als vorig jaar parkeerde Wendy haar auto naast me, alsof we het zo hadden afgesproken. Wat een toeval ūüôā De volgende die ik sprak waren Tiny en Margriet, ook al vroeg aanwezig op dit trailfeest.

Wat volgde waren vele begroetingen hier en daar, de weg naar een kop koffie werd erg lang hierdoor, maar wel een gruwelijk gezellige weg ūüôā Bijna alle mede-vff-ambassadeurs zijn er en ook een deel van loopgroep Eindhovenloopt is aanwezig. En uiteraard¬†trailmaatje¬†Jan-Willem, die was 0ok al ruim op tijd, hij zag mij al van verre in het¬†knalroze van X-bionic. Plan was om samen te starten en daarna maar zien hoe het zou gaan.

Om 10 uur is onze start, en na 2 weken wat kwakkelen met mijn gezondheid, stond ik daar toch wel een beetje huiverig te wachten op het startschot. Zou het wel lukken na 2 weken minder/slechter trainen? Twijfelde ik een paar weken geleden nog of ik toch voor de 37 km zou gaan, nu twijfelde ik eigenlijk of ik niet beter voor de 9 km kon starten. Maar onder het motto: als je twijfelt juist wel doen, ging ik dus gewoon van start.

Bij de eerste heuvels lieten mijn kuiten al meteen weten er geen zin in te hebben. Maar ik wel, dus dat was gewoon een kwestie van wie de sterkste wil had. Bij de 2e heuvel in het weiland heb ik toch maar even gewandeld. Om te voorkomen dat de kramp erin zou schieten. Gelukkig kon ik al vrij snel weer verder op een sukkeldrafje en eenmaal boven in het bos ging het heerlijk omlaag, en na een paar 100 meter voelde ik mijn kuiten steeds minder protesteren. Dat ze vandaag, een dag later, wraak nemen en me laten rond strompelen, neem ik op de koop toe. Spierpijn is sterker worden, dus kom maar op!

Schitterend parcours                                                                                                    

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Wat volgde was een mooi parcours met heel veel bekende plekjes. Heuveltje op en weer af. Tijd verliezen met omhoog wandelen en tijd inhalen bij het afdalen. Voordeel van wandelen is dat je om je heen kunt kijken en de omgeving goed zien, want wat waren er mooie vergezichten! Echt een schitterende omgeving hier.

(foto gemaakt door de man van Sheila)

(foto gemaakt door de man van Sheila)

En na zo’n 10 kilometer is daar de waterpassage. Altijd een mooi moment. Je weet dat er heel wat toeschouwers staan, en natuurlijk ook fotografen. Het is dus de bedoeling om er in volle vaart doorheen te denderen, maar wel op de been te blijven in de modderbrij. Want een valpartij wordt vastgelegd! En gelukkig lukte het me, rechtop door het water en door de modder.¬†Ik vind dit altijd het mooiste stukje ūüôā

 

 

Extraatje                                                                                                                            

(foto van Stanley)

Dwars tussen de schapen door (foto van Stanley)

En om deze editie wat extra mee te geven, hadden parcoursbouwer Patrick Franken en zijn team er een mooi nieuw lusje ingebouwd. Op het moment dat je de finish net om de hoek weet, buig je af. Jan-Willem en ik wezen een dame die met ons meeliep: kijk, daar moeten we zijn, daar achter die camping ligt de finish. Maar op dat punt gingen we dus de andere kant op. Niks niet laatste beklimming en dan afdalen naar de finish, nee, gewoon door. Even door een stukje dorp en dan de wei in, dwars tussen de schapen door. En nog verder omhoog, klimmen naar Maria. En dan denken dat je alleen nog hoeft af te dalen naar de finish en het totaal mis hebben. Die afdaling was er wel, maar die finish niet. Nog een keer omhoog en dan eindelijk het losse stenenpad bereiken en omlaag denderen naar het knollenveld en dan het laatste bochtje om naar de finish. Jippie jee, genieten en afgezien, het blijft een mooie combinatie!

FinishKvS

(foto uit de Best of Gallery van Sportograf)

 

Na ruim 2,5 uur kom ik over de finish, blij dat ik toch voor die 19 km had gekozen en niet de 9 km had gedaan. Dit parcours is te mooi om maar zo kort van te genieten.

(foto van Joost)

(foto van Joost)

(foto van Tjarda)

(foto van Tjarda)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meteen na de finish¬†krijg ik van JW (die sneller afdaalt dan ik en dus net eerder bij de finish was) die lang verwachte Erdinger in mijn handen gedrukt. Ik drink nooit bier, maar hier smaakt het altijd voortreffelijk! Daarna de limburgse vlaai en alle verbruikte koolhydraten waren weer aangevuld ūüôā

Nog een praatje hier, een praatje daar. Echt, ik loop veel trails, maar de saamhorigheid, de gezelligheid is hier toch veruit het mooiste. En wat mij betreft, volgend jaar ben ik er graag weer bij!

 

 

Vff- en Xbionic ambassadeur

Trailrunning, Uncategorized, VFF, VFFambassadeur, Xbionic

VFF- en XBionic-ambassedeur                                                                                  

xbionicJajaja, het is officieel. Het contract is getekend en voor het 2e jaar mag ik vff-ambassadeur zijn. En dat niet alleen, ook het merk XBionic gaat door mij gepromoot worden. En ik kan wel zeggen: daar ben ik erg blij mee. Met beiden! Dat het lopen op vffjes al een paar jaar mijn voorkeur had, dan weten jullie zo langzamerhand wel. En nu mag ik ook lopen in de kleding van XBionic. En in dit geval mag ik een setje XBionic the Trick uitproberen. Top top top!

DSC_0041Als ik op donderdag te horen krijg dat mijn spullen geleverd zijn bij Anyonesrunshop¬†maak ik meteen mijn plannetje. Die vrijdag bestaat mijn werk uit rondje Brabant¬†en klanten bezoeken¬†en deze dag prop ik daar nog een extra stop tussen op de Korvelseweg in Tilburg. Dan ’s avonds maar langer doorwerken, maar die doos met inhoud MOET ik hebben!!

DSC_0044Samen met mede-ambassadeur Camiel stappen we rond 1 uur vol verwachting Anyonesrunshop in. Paul heeft de dozen al klaar staan voor ons en we vallen erop aan. Onze nieuwe vffjes zitten er in en dus ook de XBionic kleding. Jippie de pippie!! Mooi spul! We hebben er al een informatie-middag over gehad. Iets met weeftechnieken die ervoor zorgt dat je lichaam altijd op 37 graden blijft. Op tijd koelen voordat je het warm krijgt, en na afloop warme lucht die in de stof blijft zitten, zodat je het niet koud krijgt. Het klinkt goed en ik heb er ook zin in om zo snel mogelijk uit te proberen. Ik moet me nog wat meer verdiepen in die weeftechniek, maar daar horen jullie vanzelf meer van ūüôā

Caubergtrail                                                                                                                   

En hoe toevallig, de dag erna sta ik ingeschreven voor de Caubergtrail in Valkenburg. Geen twijfel over de kleding: in de Trick zal ik het¬†gaan doen vandaag. En hoewel bij ons de zon scheen ’s morgens, wordt het op de snelweg donkerder, waait het behoorlijk hard en regent het ook nog eens. Ik vraag me af of ik niet toch beter een lange broek aan had kunnen doen…. Nou ja, meteen een goede test.

caubergOm 11.15 is het startschot en de meute begint te lopen. We starten heuvel op. Tsja… Zuid-Limburg he…… Heel erg heuvel op! Ik had me niet druk hoeven maken over koud hebben, want ik heb het meteen warm! We lopen door een mooie omgeving. Veel bochtjes, heuveltjes, losse stenen, bladeren, wat modder, omgevallen bomen, alles wat in een trail hoort te zitten, zit er in. Ik geniet. Heuvel op wandel ik af en toe, heuvel af kan ik lekker wat tempo maken. Mooie omgeving met mooie uitzichten. En met 3 drankposten op de 18 km is ook dat prima geregeld door de organisatie. Telkens een paar bekertjes water en weer verder.

CaubergtrapNa 17 km mogen we een trap op…. *slik* Het zijn maar 139 treden, maar toch valt het niet mee met die totale ongelijke treden. De bovenbenen hebben er weinig zin in. Toch kom ik boven en vanaf nu is het heuvel af naar de finish. Ik hoor de omroeper al en zodra ik het bos uit ben, op de verharde weg, maak ik nog meer tempo. Laatste bochtje om en dan over de finish! Mooie training gehad en genoten onderweg.

En hoe beviel de Xbionic kleding dan?                                                                         

Nou, ik kan wel zeggen dat het heel goed beviel. Ik moet wel wennen aan het strakke shirtje. Ik houd nogal van los vallende shirtjes, maar het zit echt prettig. En ik had het niet koud onderweg, ook niet met wind tegen. Af en toe had ik het wel warm, maar ja heuveltje op kost me genoeg moeite, daar krijg ik het al warm van bij het idee alleen al. De komende weken staan er nog heel wat trails op het programma. En natuurlijk allemaal in XBionic kleding, dus ik kan er binnenkort nog heel wat meer over vertellen. En ja, natuurlijk loop ik die ook op vffjes, maar dat hoef ik hier niet te vermelden, da’s logisch ūüôā

 

VFF clinic in het Amsterdamse Bos

clinic, VFF, VFFambassadeur, vibram five finger

Een dorps meisje naar Amsterdam sturen….. Zo lang ik op de snelweg zit, is dat geen probleem, maar als dan Tomtom begint te piepen, de weg niet meer kent, dan is dat dus wel een probleem. Een groot probleem zelfs! De geplande aankomst tijd van 9.30 werd later en later, mede doordat ik dus in Amsterdam zat ipv in Amstelveen. Wat was ik blij dat ik opeens een bord langs de weg zag met Amsterdams Bos erop. Pfff, gewoon op de borden, old fashioned style dus naar de juiste plek gereden. En doordat ik zo gestresst was toen ik aankwam, zag ik helemaal de groep niet staan. Wel een Vibram Five Finger vlag, maar niemand erom heen. En het was nog ruim voor 10 uur. Waar waren ze?? Gelukkig werd mijn hulpeloze, hopeloze rondkijken en zoeken opgemerkt en werd ik door een deelnemer (AzonderFB) opgehaald en naar de auto van Paula gebracht, waar de groep al bijeen was en zelfs al vff’s aan had. Pfff, blij dat ik in Amsterdam was en de auto geparkeerd en voorlopig niet weg hoefde! Klaar voor de clinic, let’s go!

Voorstelrondje

Voorstelrondje

Zoals altijd begint de clinic met het voorstel rondje. Wie loopt hoe lang, waarop en vooral ook wie heeft er al ervaring op de vff. Een mooie gevarieerde groep, met deelnemers die al langer¬†op vff lopen en anderen die ze voor de 1e keer aan hebben. En tijdens het voorstel rondje sluit ook Camiel zich bij ons aan. Hij is met het OV naar Amsterdam gekomen, een wijs besluit, volgende keer wellicht ook iets voor mij……

DSC_0680

Het aanspannen en ontspannen van de kuiten

We wandelen een eindje en dan beginnen we met een eerste oefening: het ontspannen van de kuiten. Span ze eerst bewust aan, door tegen een boom/muur/hekje/houten beest te leunen en ontspan ze dan. Want juist die kuiten krijgen het zwaar te verduren! Paula doet het voor en de groep doet het na.

Hierna gaan we een stukje hardlopen. Opnieuw doet Paula voor hoe je loopt op de vff: let op je houding, mooi rechtop, span je kern aan, leun voorover vanuit je enkels en laat je gecontroleerd “vallen”. Alleen verzet je je voet, zodat je dus niet valt en daardoor beweeg je vooruit. Snap je? Klinkt makkelijk en logisch. Vooral niet afzetten, alleen je voeten achter je genoeg optillen, lekker lui lopen dus. De groep doet Paula na en het verbaast me iedere keer weer, hoe makkelijk de hele groep de techniek meteen kan uitvoeren. Ok√©, hier en daar moet een beetje bijgestuurd worden, krijgt iemand een extra tip of aanwijzing, maar in principe kun je niet fout lopen. Werken aan techniek kun je wel, maar zolang je netjes landt, niet op je hiel, je lijf recht houd, kleine pasjes maakt, liefst met een frequentie van 180 per minuut, komt alles goed. En alles tegelijk leren en toepassen kun je niet, dit heeft tijd nodig en die moet je er dus zeker voor nemen.

We wandelen een stukje met 1 vff aan, 1 vff uit. Door het gras is dit geen probleem, een zandpad met wat steentjes voelt al wat anders en dan komen we op een pad met veel losse steentjes. Dit voelt duidelijk minder prettig aan de blote voet. De 2e vff mag weer aan, maar het verschil is nu wel gevoelt. Met vff kun je overal op/overheen lopen, je voelt de ondergrond wel, maar het doet geen pijn. Veel mensen denken dat je alles voelt en alles je pijn doet, omdat je geen demping hebt, maar dat is echt niet zo.

DSC_0682DSC_0683We gaan nu verder in een stukje bos met omgevallen boomstammen. Op de vff merk je dat je meer evenwicht hebt en balans kunt houden. Je kunt je voeten makkelijker neerzetten. Dit soort oefeningen doen we niet alleen voor balans, maar ook om te voelen welke spieren je gebruikt bij het evenwicht houden. Voornamelijk je core, als die voldoende getraind is, dan kun je heel veel.

Daarna gaan we nog een stukje hardlopen. Rustig aan, denk opnieuw aan je houding. Hard hardlopen hoeft niet, mag niet, maar loop bewust. Wat ervaar je, wat voel je?

Na een uurtje zijn we terug bij de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum. We nemen afscheid van een aantal lopers en degene die nog mee gaan voor de funrun, doen hun eigen schoenen aan. Paula leidt ons via haar telefoon door het Amsterdams bos. Mooi om daar te lopen, we houden vooral de brede paden aan, maar hier en daar zie ik mooie trailpaadjes. Jammer dat het zo ver weg is, anders wilde ik hier nog wel eens lopen. Na 5 km zijn we weer bij het bezoekerscentrum, degene die nog een rondje willen lopen gaan verder, de anderen stoppen. Ik besluit dat die 5 km voor vandaag genoeg is en ga samen met een deelneemster aan de koffie en water.

Na een goed half uur is de rest van de groep ook weer terug. De meesten nemen nu afscheid, maar met een klein groepje besluiten we dat er nog iets gegeten en gedronken moet worden. Het terras aan het water is een prima plek daarvoor. Maar ja, uiteindelijk kan ik het niet langer uitstellen en moet deze dorpse trien toch weer terug met de auto. Gelukkig blijkt dat Tomtom ondertussen de weg weer terug gevonden heeft en kan ik zonder omweg rechtstreeks door naar de snelweg. Na anderhalf uur rijden ben ik thuis en kan ik terug kijken op wederom een geslaagde vff-dag!

Paula & Camiel en alle deelnemers, bedankt voor jullie plezierige aanwezigheid! Ik vond het weer leuk om erbij te zijn. Mochten jullie nog vragen hebben, dan zijn we altijd via blog, twitter of facebook bereikbaar.

Volgende clinic: 12 juli op de Utrechtse Heuvelrug.

Vff-clinic en Funrun

clinic, VFF, VFFambassadeur

Afgelopen zaterdag was onze 1e vff-clinic en funrun in Best. Eigenlijk vond ik het best wel spannend. Leuk, heel leuk, maar zeker ook spannend. En achteraf bleek dat dat spannende helemaal niet nodig was. het was gewoon alleen maar leuk en gezellig.

clinicToen ik aankwam stonden Marjolein van TCK-sports (de importeur van de Vibram Five Fingers), en Jeroen al te wachten. En vlak na mij reden ook de andere ambassadeurs, Paula, Paul en Camiel het parkeerterrein op. Leuk om iedereen weer te zien! Ook de deelnemers kwamen mooi op tijd voor de clinic, met zo’n 20 man/vrouw hadden we een prima opkomst. Een mooi groepje bij elkaar.

De 1e stap is het uitdelen van de testparen vff en het aantrekken. Zo leuk om te zien hoe sommigen zitten te worstelen om alle 5 de tenen op de juiste manier in de schoen te krijgen. Hihi, bracht weer herinneringen terug aan de 1e keer dat ik een vff aan wilde doen ūüôā Gelukkig gaat het na die 1e keer elke volgende keer makkelijker, totdat je er gewoon niet meer bij nadenkt.

clinic2

Toen iedereen klaar stond op zijn vffjes konden we beginnen. Marjolein hield het 1e praatje en stelde de ambassadeurs voor en daarna nam Paula het over, zij zou de clinic geven, zodat wij (de andere ambassadeurs) “de kunst” konden afkijken voor een volgende keer. We begonnen met een rondje voorstellen. Sommigen hadden al wel eens minimalistisch gelopen, anderen nog nooit, maar liepen wel al jaren en behoorlijke afstanden op “gewone” schoenen. En weer een ander kwam net terug van een blessure en wilde wel eens weten of minimalistisch kon helpen om blessurevrij te blijven. Een diverse groep dus, maar allemaal prettig nieuwsgierig om het lopen op vff eens uit te proberen.

clinic4Na wat oefeningen in kuiten ontspannen en een stukje lopen met 1 voet bloot over een grindpad, steken we de weg over naar het bos. Hier beginnen we met een stukje hardlopen op de vff. Paula legt eerst uit hoe dat moet. Rustig je voeten optillen, landen op de voorvoet, NIET op je hiel, land onder je lichaam, NIET voor je lichaam, maak kleine, snelle pasjes, leun vanuit de enkels naar voren, NIET vanuit de heup en laat je vooral niet opjagen, maar probeer het rustig uit. We lopen een klein stukje, wandelen daarna even en lopen daarna nog een eindje. Ook een aantal heuveltjes worden meegenomen in de oefeningen. Hoe loop je omhoog, hoe loop je omlaag. Na een uurtje uitproberen zijn we weer terug op de parkeerplaats.

De deelnemers zijn enthousiast. Niet dat iedereen meteen gaat overstappen, en dat was ook niet de bedoeling, maar het uitproberen en nu  weten wat het is, is goed bevallen. En nogmaals, Paula heeft het ook een paar keer gezegd: als je verder gaat met minimalistisch lopen, bouw het heel rustig op! Ook als je conditie goed is, dan nog moeten al je spieren, pezen en botten wennen aan het lopen op vff. Overstappen doe je niet in een paar weken. Te snel overstappen levert blessures op, dus alsjeblieft doe het rustig. Maar als het je dan lukt, eerlijk waar, in mijn ervaring loopt er niks fijner dan op de vff. Bos of weg maakt niet uit. Het is echt de moeite waard geweest voor mij! Ik ben zo blij met mijn overstap, mede door het feit dat ik al 2 jaar zonder blessures loop.

Met een groepje gaan we nu verder voor de 5 km funrun. Degenen die niet gewend zijn om op vff te lopen, doen hun eigen schoenen aan voor dit rondje. Deze keer mag ik voorop, want hier ken ik (een beetje) de weg. Klein stukje langs de grote weg, dan oversteken, wildrooster over, en via het strandje langs een aantal vennen. Dit is mijn favoriete deel van het Joe Mann gebied. Hier loop ik het liefst en daarom zit dit stukje natuurlijk in het rondje. Daarna weer het bos in en na wat slingeren zijn we na 5 km weer terug op de parkeerplaats. Een klein groepje die-hards gaat nog verder voor de volgende 5 km, de rest vind het goed zo en gaat lekker aan de koffie.

Wat mij betreft een zeer geslaagde 1e clinic en funrun. Voor herhaling vatbaar! De ambassadeurs willen de clinics graag wat verspreid door het lang gaan geven. Laat maar horen waar jullie de volgende clinic zouden willen hebben.  De ambassadeurs komen naar jullie toe de komende maanden, dus roept u maar en wie weet wat we kunnen organiseren!

 

ambassadeur

(X)bionic-woman

VFF, VFFambassadeur, Xbionic

Een mooi extraatje als ambassadeur voor VFF, is dat je eens wat mag uit proberen. Zo kreeg ik de kans in om een tight en een shirt van Xbionic te lopen. Een merk waar ik wel eens van gehoord had, maar wat ik nooit gedragen had. Een kijkje op de website, leert me het volgende:

—— Wat houdt een vogel in de lucht? Een sportwagen op de grond? Een topsporter op het optimale prestatieniveau? Dat zijn de wetten van de natuur, gecombineerd met de bevindingen van inspirerende wetenschappers. ‘Bionic’ betekent ‘leren van de natuur’, ‘X-Bionic’ betekent ‘de natuur overtreffen’. Dit door middel van baanbrekende idee√ęn en compromisloze perfectie. Door de aderen van de X-Bionic ingenieurs stroomt pure passie voor topprestaties, technologisch leiderschap is hun tweede natuur. Hoger, sneller, verder, beter, maar hoe? Het antwoord op deze vraag is in de natuur zelf te vinden. Immers, het beste is alleen maar het begin. Van daaruit denken we verder. Veel verder——–

Het klinkt heel hoogdravend en ik vraag me dan altijd af, wat het ene stukje stof van merk X dan zoveel beter maakt dan het andere stukje stof van merk Y. Een tight die voor betere prestaties zorgt? Neuh, dat kan niet. Maar aangezien ik nooit “nee, dank je” zeg als ik iets mag uitproberen en ik gek ben op expirimenteren, was ik dus heel benieuwd naar mijn Xbionic setje.

DSC_0517Het pakket wordt bezorgd in een immense doos. Het uitpakken lijkt op een verrassing met Sinterklaas, al weet ik al wat erin zit. Een mooi paartje vff (daarover een ander blogje) en het Xbionic pakket, een lange tight en een shirtje met korte mouwen. Als ik de broek uit de doos haal, denk ik even dat ik een verkeerde maat heb gekregen, het lijkt wel eenDSC_0525 kindermaatje, maar na controle blijkt het toch echt een damesmaat M te zijn. Natuurlijk moet ik meteen passen en verrek, het past echt. Het zit strak, maar niet vervelend strak en ik kan er gewoon in bewegen. Ook het shirtje lijkt klein, maar past zoals het moet. DSC_0523

De stof is totaal anders dan ik gewend ben van mijn andere tights en shirtjes. Het lijkt gebreid, dikker en met ribbels hier en dunner en met gaatjes daar, tussendoor een ander soort stofje, iets met compressie of zo…. Ik heb er geen verstand van en tot nog toe was in mijn ogen een tight = een tight = een tight. En ze kunnen hier dan wel andere stofjes gebruiken, maar zou dat nou echt zo’n verschil maken tijdens het lopen?

Tijdens mijn eerst volgende training probeer ik het uit. Xbionic tight aan en het Xbionic shirtje onder mijn lange mouw shirt. Het is een rustige training voor de Polar Bear Trail, maar ik loop wel erg lekker. Dat kan natuurlijk een momentopname zijn of zou het echt die broek zijn? Zowel de tight als het shirt dragen totaal anders dan mijn andere sportkleding. Ik ben me ervan bewust dat ik kleding aan heb, dat er “iets” om mijn benen heen zit, dat ik een shirt aan heb, terwijl ik dat normaal niet ben. Maar het voelt erg prettig, het is niet hinderlijk, het lijkt steun/ondersteuning te geven. Het is warm, maar niet zwetend warm. En tijdens het stilstaan, krijg ik het niet koud. Na die 1e training weet ik zeker dat ik deze tight en het shirtje veel zal dragen!

Vervolgens loop ik er de Asselronde mee. En eerlijk is eerlijk, ik loop opnieuw heel erg lekker. Is het “gewoon” de vorm die begint te komen voor de Marathon? Of is het die broek? Mijn benen worden niet extreem moe, terwijl die 27,5 km voor mij toch wel een behoorlijke afstand is, waar ik nog niet aan gewend ben. De benen herstellen ook snel en de volgende training gaat gewoon weer volle bak, zonder enig centje pijn, zonder moeie benen. Kan dat alleen door een broek komen? Geen idee, maar het loopt echt lekker.

Gisteren liep ik een training van 22 km, rustig ldl-tempo en voor mij dus 145 minuten hardlopen. Het was stormachtig weer, af en toe de wind vol tegen, daarna weer de wind in de rug, bij zijwind uitkijken dat ik niet van het paadjes afwaaide en in de sloot zou belanden. En weet je, ik liep zelden zo lekker als gisteren. Totaal niet moe, totaal geen last van de benen, heerlijk gevoel 2,5 uur lang!

bionicIs het de broek? Is het de vorm? Is het beide? Geen idee, maar ik geef “de schuld” aan de broek. Echt een fijn broekje! Reken maar dat ik in Parijs straks aan de start sta in een Xbionic broek. Ik weet nu dat er wel degelijk verschil zit tussen de ene tight en de andere tight. Vanaf nu ben ik een Xbionic-woman, het verschil is voor mij duidelijk!

Mevrouw de ambassadeur

VFF, VFFambassadeur, vibram five finger

ambassadeur

Vandaag werd het officieel aangekondigd: ik ben 1 van de 5 ambassadeurs van Vibram Five Fingers. Nadat ik vorige week een mail kreeg van Marjolein (van TCK Sports Group, importeur van 0.a. vff,¬†Injinji en¬†X-Bionic¬†in Nederland) met de vraag of ik interesse had, was ik direct heel enthousiast. Samen met Paula, Paul, Camiel en Jeroen ben ik ambassadeur van een mooi sportmerk. Het komende jaar zullen we laten zien, merken en voelen hoe prettig het is om op vff’s te lopen.

Samen met Paula, Paul, Camiel en Jeroen gaan we het komende jaar het 1 en ander organiseren op het gebied van hardlopen op vff’s. Een voorbeeld hiervan is de funrun. De bedoeling is om niet-vff-lopers de schoenen te laten ervaren dmv een clinic. Aansluitend kan er daarna op eigen schoeisel een stuk gezamelijk gelopen worden. De funrun zal steeds op een andere locatie gehouden worden, zodat iedereen de mogelijkheid heeft om de vff’s uit te proberen, zonder hiervoor een takke-eind te hoeven rijden. Na afloop kunnen we dan (op eigen kosten) samen nog iets drinken.

Paula en Marjolein hebben in het verleden al diverse funrun’s georganiseerd en dat zullen we in de toekomst vaker gaan doen. Zeker weten dat er heel wat verstokte dikke-zolen-lopers na het ervaren van lopen op vff’s zullen begrijpen hoe fijn het is om op vff’s te lopen. Zodat opmerkingen als: zooohooo, knap hoor dat je daarop loopt, snel tot het verleden zullen behoren. Er is niks knaps aan, het loopt gewoon echt het prettigste! En het komende jaar, zullen we jullie daarvan overtuigen ūüôā