BearTrail2015

Trailrunning, training lange duurloop, Uncategorized, VFF Spyridon, VFFambassadeur, Xbionic

BearNa alle lange duurlopen op asfalt, was ik wel toe aan een loopje door de natuur.¬†Heerlijk overmoedig had ik me al ruim voordat ik in Berlijn liep ngeschreven voor de 37 km van de Beartrail (die later 39 km bleek te zijn!). Vibram en Xbionic waren dit jaar sponsor bij deze BearTrail, dus dan ‘moet” je aanwezig zijn als ambassadeur. Tsja, sommige verplichtingen zijn absoluut geen straf ūüôā Mede-ambassadeurs Pauls en Camiel zouden er ook zijn, dus gezelligheid gewaarborgd. Duurlopen had ik genoeg gedaan, alleen heuveltraining miste ik behoorlijk. Maar ach, wie zegt dat het allemaal even makkelijk moet zijn?

Beartrail

Fris en fruitig voor de start.

En dat Kitty op het laatste moment besloot met me mee te lopen, maakte het natuurlijk nog mooier. Gewoon 39 km om bij te praten, wat wil een mens nou nog meer? Dus even een korte stop in Leende bij de carpool om Kitty op te pikken en daarna door naar ’s Gravenvoeren.

En as Kitty meeloopt, ben ik meteen verzekerd van een eigen fotograaf ūüôā

 

IMG-20151024-WA0008

 

IMG-20151024-WA0017

 

 

 

 

 

IMG-20151024-WA0010

IMG-20151024-WA0006

 

 

 

 

 

 

tong op mijn schoenen omhoog.....

tong op mijn schoenen omhoog…..

Nee, ik kan niet zeggen dat het 39 km allemaal fluitende ging. Helaas niet. Maar ik kan wel zeggen dat het 39 km genieten was. Afzien, maar zeker wel genieten, van het mooie parcours, het gezelschap en gewoon het feit dat ik daar liep. Zomaar omdat ik dat wilde en daar zin in had.

IMG_20151024_185844En dan is er zoals altijd die ffinish. Eigenlijk dan toch wel weer jammer om na 39 km te finishen. Net geen marathon.¬†Volgend jaar een paar km erbij Raymond? Dan had ik kunnen zeggen dat ik gewoon 2 maanden achter elkaar een marrathon had gelopen. Paula en Camiel stonden bij de finish nog op me te wachten en natuurlijk stond hoffotograaf Kitty (die de laatste 3 km eigen tempo vooruit liep) daar ook. Tsja, ik weet wel wanneer ik haar vooruit kan sturen: hup hup, vooruit voor die finishfoto! ūüôā

Yep, mooi dagje in Belgie!

 

sponsorsDe opgedroogde modder van de N70Trail zat nog aan mijn schoenen, toen ik afgelopen zondag in de auto stapte naar Maastricht. Dat geeft wel aan hoe weinig ik off road heb gelopen de laatste weken en dat betekent dus ook totaal geen heuveltraining. Alles in het teken van Berlijn! Hoe het me zou vergaan vandag, geen idee! Maar eigenlijk maakte dat ook niet uit, want dat het een mooie dag zou worden, dat stond al vast.

De complete Fab5 was vandaag aanwezig bij de Sint Pieters BearTrail. Om te lopen, maar ook om de merken Xbionic en Vibram Five Fingers te promoten, de grote sponsoren van dit machtig mooie evenement van Raymond Beeren en zijn crew.

Gestoken in mijn kekke roze Xbionic outfit en mijn spyridonnetjes aan de voeten, stapte ik na een uurtje rijden uit bij de ENCI-groeve. 

IMG-20150920-WA0018

De Fab5 met Jan Smeets van LopersCompany Maastricht

Om 2 uur gingen de 19 en 32 km van start en aangezien ik vandaag watje speelde, startte ik een kwartier¬†later op de 10 km. Tsja… Berlijn he….. De eerste 3 km dacht ik nog dat het een makkie zou worden. Lekker lopen, brede paden, beetje omhoog, beetje omlaag. Hoe moeilijk kon zo’n 10 km nou helemaal zijn? Totdat we dus opeens in een soort van file stonden. Blijkbaar moesten we een heuveltje af en die was nogal steil. Opschieten deed het niet, but who cares! Heelhuids beneden aangekomen kon ik weer heel even doorlopen, totdat er dus een helling kwam, waar we alleen stap voor stap omhoog konden. Achter elkaar, hijgend als trekpaarden in een tempo van nulkommaniks. En als je denkt dat dat steil was? Na een volgende bocht stond het weer stil. Een paar dames keken wel, maar hadden geen idee hoe omhoog. Ik wel. Op handen en voeten dus, hophophop, niet omlaag kijken en vooral niet stilstaan ivm uitglijdgevaar. En er volgenden nog meer¬†van die tijgerbeklimmingen. Heerlijk! De lange afdaling daarna was ook genieten. Zo’n 1,5 km omlaag lopen, tempo maken en dan opeens weer terug zijn bij de start. Ow ja, we gingen die groeve nog in.

Ik had me niet echt een voorstelling gemaakt van die steengroeve. Hoe mooi zou dat nou kunnen zijn? Machines die mergelstenen uithakken, opgraven. Gewoon een extra rondje om die 10 km vol te maken. Dacht ik. Nou, mis! Verkeerd gedacht! Wat was die groeve mooi! Aan de ene kant die machines die nog aan het werk waren ook. Aan de andere kant de afgraving. Ik moest echt even stil staan. Dit moest op de foto!

DSC_0405

En dan draai je je om en zie je een fotograaf zitten. Even shirtje rechttrekken, glimlachen en duimen omhoog. Top trail!

SintPieter2

SintPieter

 

 

 

 

Nog even een heerlijke kuitenbijter van mul zand op de route en daarna echt het laatste stukje. Een laatste klimmetje omhoog, bochtje om en dan de finish. Na 10,7 km lekker lopen was ik weer bij de terug bij af. Achteraf blijk ik nummertje 99 te zijn geworden van de 198 dames. Middenmoot. Niet slecht, ik ben meestal 1 van de hekkensluiter op de trails. Zouden alle lange duurlopen en de fitness training van de laatste weken hier iets mee te maken hebben? Ik hoop het! Of kwam het gewoon omdat dit maar een 10 km was en ik wat meer durfde te geven?

De rest van de middag bracht ik door met wachten op de rest van de ambassadeurs die wel voor die 32km gingen! Het werd een top¬†dag in Maastricht, mooie trail, vele bekenden, vele nieuwe ontmoetingen (hoi Alex, eindelijk live handje geschud ūüôā ). En hoewel ik begrepen heb dat de langere afstanden behoorlijk pittig waren, wil ik volgend jaar toch echt wel terugkomen. Maar dan niet een week voor een marathon, maar wel om langer te genieten van deze omgeving!

Maar nu eerst Berlijn!

keep-calm-and-go-to-run-the-berlin-marathon

Fab5, VFF, Xbionic

Stuwwal Trail 2015

Fab5, Trailrunning, Uncategorized, VFF, Xbionic

StuwwalJe zult maar “verplicht” door de sponsor trails “moeten” lopen…. Goh, wat een straf.
Nou, egnie! Gisteren liep ik de Stuwwal Trail in Oosterbeek en wat heb ik weer genoten! Samen met Paula, Camiel en Roald (4 van de Fab5 bij elkaar, Daniel we miss you!!) liepen we de 20 km trail. In onze supersonische xbionic-kleding en natuurlijk op de VFF!

FB_IMG_1433017469625

Camiel, Paula, Roald en ik nog fris en fruitig voor de start.

 

Ruim voor de start kwam ik Chiel en Janine tegen. Chiel zou ook lopen en Janine was er in haar rol van supersupporter. Het praatje van tevoren was zo gezellig, dat ik de tijd niet meer in het oog hield en ik me dus opeens moest gaan haasten voor de start. Snel trainingsjas en -broek uit, startnummer opspelden, tas inleveren en nog even naar de wc. Net op tijd nog om Paula, Camiel en Roald uit te zwaaien die in de 2e startgolf starten (er waren er 3) en daarna kon ik even tot rust komen (zennnn) voor ik mocht starten.

IMG_20150530_194828

Start van de Stuwwal Trail (foto van Janine)

Het begin is redelijk makkelijk, vlak, wat omlaag, fijn om de spieren warm te lopen. Maar ja, daarna begon het dus pas¬†echt. Heuvel op, heuvel af, soms klimmen met handen en voeten omhoog, trapje op, trapje af. Vaak blij als ik boven was en dan heerlijk omlaag, maar ook afdalingen die zeer voorzichtig genomen werden, omdat het zo steil ging en ik graag rechtop wilde blijven staan. Maar man-o-man wat hadden we af en toe mooie uitzichten bovenop zo’n¬†berg¬†heuvel. Het was een goed aangegeven, hele mooie route met prima weer onderweg. Enige minpuntje was dat ik zo stom was geweest om geen water mee te nemen voor onderweg. Met een behoorlijk droge bek kwam ik aan bij de drankpost, waar ik heel dankbaar 3 bekertjes water naar binnen werkte. Tsja, ik wist dat er maar 1 drankpost zou zijn, maar door het slechte weer van die ochtend, dacht ik het wel te kunnen lopen zonder extra water, ik dacht dat het niet zo warm zou zijn. Domme beslissing achter af, maar ja… daar kun je onderweg dus niks meer aan veranderen, dus gewoon rustig doorgaan en me verheugen op de Erdinger na afloop ūüôā

FB_IMG_1433017481576

Bijna bij de finish! (foto van Camiel)

En dan opeens loop je weer in het park, vlakbij het sportpark waar de start was. Ik herken de bloeiende rhododenderon, een meertje, een bruggetje. Ver kan het niet meer zijn. En als er dan opeens een man tussen de bomen vandaan stapt en me vertelt dat het nog maar een 500 m is, dan is het helemaal goed. Chiel begeleidt me op het laatste stukje terug naar de baan en dan geef ik op z’n slaks nog even gas, haal nog een paar dames in en finish na 19,5 km deze hele mooie, maar ook hele zware Stuwwal Trail. Een flesje water en een groot glas Erdinger is mijn beloning. Heerlijk!!

IMG_20150530_195051

Finish! (foto van Janine)

IMG_20150530_223919

Heerlijk tegen een droge strot! (foto van Janine)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pannenkoekNa afloop nog een kort praatje met Chiel en Janine en daarna is het tijd voor de Fab5-traditie: pannenkoeken eten! Helaas moet Roald verstek laten gaan, maar samen met Camiel en Paula zitten we (ik met een dekentje om me heen) heerlijk op een terras een zeer smakelijke (HONGER!) pannenkoek naar binnen te werken.
Ja, echt heel vervelend die “verplichte” loopjes! Wanneer is de volgende???

Koning van Spanje 2015

Koning van Spanje, Uncategorized, VFFambassadeur, vibram five finger, Xbionic

KvS3Lustrum editie Koning van Spanje                                      

De eerste Koning van Spanje in 2011 was voor mij de¬†allereerste kennismaking met het traillopen. En jemig wat vond ik het toen leuk en loeizwaar! En eigenlijk is daar weinig aan veranderd, ik vind het nog steeds leuk en loeizwaar ūüôā Gisteren was de 5e editie en mijn 5e deelname,¬†voor mij dus ook een lustrum op de limburgse paden.

Geheel vrijwillig zette ik zaterdagavond de wekker op 6.45. En om half 8 zat ik al in de auto naar Gulpen. Meer dan ruim op tijd, want¬†ik wilde vooral veel tijd hebben om de vele bekenden te zien/spreken/begroeten. Net als vorig jaar parkeerde ik mijn auto in het weiland en net als vorig jaar parkeerde Wendy haar auto naast me, alsof we het zo hadden afgesproken. Wat een toeval ūüôā De volgende die ik sprak waren Tiny en Margriet, ook al vroeg aanwezig op dit trailfeest.

Wat volgde waren vele begroetingen hier en daar, de weg naar een kop koffie werd erg lang hierdoor, maar wel een gruwelijk gezellige weg ūüôā Bijna alle mede-vff-ambassadeurs zijn er en ook een deel van loopgroep Eindhovenloopt is aanwezig. En uiteraard¬†trailmaatje¬†Jan-Willem, die was 0ok al ruim op tijd, hij zag mij al van verre in het¬†knalroze van X-bionic. Plan was om samen te starten en daarna maar zien hoe het zou gaan.

Om 10 uur is onze start, en na 2 weken wat kwakkelen met mijn gezondheid, stond ik daar toch wel een beetje huiverig te wachten op het startschot. Zou het wel lukken na 2 weken minder/slechter trainen? Twijfelde ik een paar weken geleden nog of ik toch voor de 37 km zou gaan, nu twijfelde ik eigenlijk of ik niet beter voor de 9 km kon starten. Maar onder het motto: als je twijfelt juist wel doen, ging ik dus gewoon van start.

Bij de eerste heuvels lieten mijn kuiten al meteen weten er geen zin in te hebben. Maar ik wel, dus dat was gewoon een kwestie van wie de sterkste wil had. Bij de 2e heuvel in het weiland heb ik toch maar even gewandeld. Om te voorkomen dat de kramp erin zou schieten. Gelukkig kon ik al vrij snel weer verder op een sukkeldrafje en eenmaal boven in het bos ging het heerlijk omlaag, en na een paar 100 meter voelde ik mijn kuiten steeds minder protesteren. Dat ze vandaag, een dag later, wraak nemen en me laten rond strompelen, neem ik op de koop toe. Spierpijn is sterker worden, dus kom maar op!

Schitterend parcours                                                                                                    

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Wat volgde was een mooi parcours met heel veel bekende plekjes. Heuveltje op en weer af. Tijd verliezen met omhoog wandelen en tijd inhalen bij het afdalen. Voordeel van wandelen is dat je om je heen kunt kijken en de omgeving goed zien, want wat waren er mooie vergezichten! Echt een schitterende omgeving hier.

(foto gemaakt door de man van Sheila)

(foto gemaakt door de man van Sheila)

En na zo’n 10 kilometer is daar de waterpassage. Altijd een mooi moment. Je weet dat er heel wat toeschouwers staan, en natuurlijk ook fotografen. Het is dus de bedoeling om er in volle vaart doorheen te denderen, maar wel op de been te blijven in de modderbrij. Want een valpartij wordt vastgelegd! En gelukkig lukte het me, rechtop door het water en door de modder.¬†Ik vind dit altijd het mooiste stukje ūüôā

 

 

Extraatje                                                                                                                            

(foto van Stanley)

Dwars tussen de schapen door (foto van Stanley)

En om deze editie wat extra mee te geven, hadden parcoursbouwer Patrick Franken en zijn team er een mooi nieuw lusje ingebouwd. Op het moment dat je de finish net om de hoek weet, buig je af. Jan-Willem en ik wezen een dame die met ons meeliep: kijk, daar moeten we zijn, daar achter die camping ligt de finish. Maar op dat punt gingen we dus de andere kant op. Niks niet laatste beklimming en dan afdalen naar de finish, nee, gewoon door. Even door een stukje dorp en dan de wei in, dwars tussen de schapen door. En nog verder omhoog, klimmen naar Maria. En dan denken dat je alleen nog hoeft af te dalen naar de finish en het totaal mis hebben. Die afdaling was er wel, maar die finish niet. Nog een keer omhoog en dan eindelijk het losse stenenpad bereiken en omlaag denderen naar het knollenveld en dan het laatste bochtje om naar de finish. Jippie jee, genieten en afgezien, het blijft een mooie combinatie!

FinishKvS

(foto uit de Best of Gallery van Sportograf)

 

Na ruim 2,5 uur kom ik over de finish, blij dat ik toch voor die 19 km had gekozen en niet de 9 km had gedaan. Dit parcours is te mooi om maar zo kort van te genieten.

(foto van Joost)

(foto van Joost)

(foto van Tjarda)

(foto van Tjarda)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meteen na de finish¬†krijg ik van JW (die sneller afdaalt dan ik en dus net eerder bij de finish was) die lang verwachte Erdinger in mijn handen gedrukt. Ik drink nooit bier, maar hier smaakt het altijd voortreffelijk! Daarna de limburgse vlaai en alle verbruikte koolhydraten waren weer aangevuld ūüôā

Nog een praatje hier, een praatje daar. Echt, ik loop veel trails, maar de saamhorigheid, de gezelligheid is hier toch veruit het mooiste. En wat mij betreft, volgend jaar ben ik er graag weer bij!

 

 

Vff- en Xbionic ambassadeur

Trailrunning, Uncategorized, VFF, VFFambassadeur, Xbionic

VFF- en XBionic-ambassedeur                                                                                  

xbionicJajaja, het is officieel. Het contract is getekend en voor het 2e jaar mag ik vff-ambassadeur zijn. En dat niet alleen, ook het merk XBionic gaat door mij gepromoot worden. En ik kan wel zeggen: daar ben ik erg blij mee. Met beiden! Dat het lopen op vffjes al een paar jaar mijn voorkeur had, dan weten jullie zo langzamerhand wel. En nu mag ik ook lopen in de kleding van XBionic. En in dit geval mag ik een setje XBionic the Trick uitproberen. Top top top!

DSC_0041Als ik op donderdag te horen krijg dat mijn spullen geleverd zijn bij Anyonesrunshop¬†maak ik meteen mijn plannetje. Die vrijdag bestaat mijn werk uit rondje Brabant¬†en klanten bezoeken¬†en deze dag prop ik daar nog een extra stop tussen op de Korvelseweg in Tilburg. Dan ’s avonds maar langer doorwerken, maar die doos met inhoud MOET ik hebben!!

DSC_0044Samen met mede-ambassadeur Camiel stappen we rond 1 uur vol verwachting Anyonesrunshop in. Paul heeft de dozen al klaar staan voor ons en we vallen erop aan. Onze nieuwe vffjes zitten er in en dus ook de XBionic kleding. Jippie de pippie!! Mooi spul! We hebben er al een informatie-middag over gehad. Iets met weeftechnieken die ervoor zorgt dat je lichaam altijd op 37 graden blijft. Op tijd koelen voordat je het warm krijgt, en na afloop warme lucht die in de stof blijft zitten, zodat je het niet koud krijgt. Het klinkt goed en ik heb er ook zin in om zo snel mogelijk uit te proberen. Ik moet me nog wat meer verdiepen in die weeftechniek, maar daar horen jullie vanzelf meer van ūüôā

Caubergtrail                                                                                                                   

En hoe toevallig, de dag erna sta ik ingeschreven voor de Caubergtrail in Valkenburg. Geen twijfel over de kleding: in de Trick zal ik het¬†gaan doen vandaag. En hoewel bij ons de zon scheen ’s morgens, wordt het op de snelweg donkerder, waait het behoorlijk hard en regent het ook nog eens. Ik vraag me af of ik niet toch beter een lange broek aan had kunnen doen…. Nou ja, meteen een goede test.

caubergOm 11.15 is het startschot en de meute begint te lopen. We starten heuvel op. Tsja… Zuid-Limburg he…… Heel erg heuvel op! Ik had me niet druk hoeven maken over koud hebben, want ik heb het meteen warm! We lopen door een mooie omgeving. Veel bochtjes, heuveltjes, losse stenen, bladeren, wat modder, omgevallen bomen, alles wat in een trail hoort te zitten, zit er in. Ik geniet. Heuvel op wandel ik af en toe, heuvel af kan ik lekker wat tempo maken. Mooie omgeving met mooie uitzichten. En met 3 drankposten op de 18 km is ook dat prima geregeld door de organisatie. Telkens een paar bekertjes water en weer verder.

CaubergtrapNa 17 km mogen we een trap op…. *slik* Het zijn maar 139 treden, maar toch valt het niet mee met die totale ongelijke treden. De bovenbenen hebben er weinig zin in. Toch kom ik boven en vanaf nu is het heuvel af naar de finish. Ik hoor de omroeper al en zodra ik het bos uit ben, op de verharde weg, maak ik nog meer tempo. Laatste bochtje om en dan over de finish! Mooie training gehad en genoten onderweg.

En hoe beviel de Xbionic kleding dan?                                                                         

Nou, ik kan wel zeggen dat het heel goed beviel. Ik moet wel wennen aan het strakke shirtje. Ik houd nogal van los vallende shirtjes, maar het zit echt prettig. En ik had het niet koud onderweg, ook niet met wind tegen. Af en toe had ik het wel warm, maar ja heuveltje op kost me genoeg moeite, daar krijg ik het al warm van bij het idee alleen al. De komende weken staan er nog heel wat trails op het programma. En natuurlijk allemaal in XBionic kleding, dus ik kan er binnenkort nog heel wat meer over vertellen. En ja, natuurlijk loop ik die ook op vffjes, maar dat hoef ik hier niet te vermelden, da’s logisch ūüôā

 

(X)bionic-woman

VFF, VFFambassadeur, Xbionic

Een mooi extraatje als ambassadeur voor VFF, is dat je eens wat mag uit proberen. Zo kreeg ik de kans in om een tight en een shirt van Xbionic te lopen. Een merk waar ik wel eens van gehoord had, maar wat ik nooit gedragen had. Een kijkje op de website, leert me het volgende:

—— Wat houdt een vogel in de lucht? Een sportwagen op de grond? Een topsporter op het optimale prestatieniveau? Dat zijn de wetten van de natuur, gecombineerd met de bevindingen van inspirerende wetenschappers. ‘Bionic’ betekent ‘leren van de natuur’, ‘X-Bionic’ betekent ‘de natuur overtreffen’. Dit door middel van baanbrekende idee√ęn en compromisloze perfectie. Door de aderen van de X-Bionic ingenieurs stroomt pure passie voor topprestaties, technologisch leiderschap is hun tweede natuur. Hoger, sneller, verder, beter, maar hoe? Het antwoord op deze vraag is in de natuur zelf te vinden. Immers, het beste is alleen maar het begin. Van daaruit denken we verder. Veel verder——–

Het klinkt heel hoogdravend en ik vraag me dan altijd af, wat het ene stukje stof van merk X dan zoveel beter maakt dan het andere stukje stof van merk Y. Een tight die voor betere prestaties zorgt? Neuh, dat kan niet. Maar aangezien ik nooit “nee, dank je” zeg als ik iets mag uitproberen en ik gek ben op expirimenteren, was ik dus heel benieuwd naar mijn Xbionic setje.

DSC_0517Het pakket wordt bezorgd in een immense doos. Het uitpakken lijkt op een verrassing met Sinterklaas, al weet ik al wat erin zit. Een mooi paartje vff (daarover een ander blogje) en het Xbionic pakket, een lange tight en een shirtje met korte mouwen. Als ik de broek uit de doos haal, denk ik even dat ik een verkeerde maat heb gekregen, het lijkt wel eenDSC_0525 kindermaatje, maar na controle blijkt het toch echt een damesmaat M te zijn. Natuurlijk moet ik meteen passen en verrek, het past echt. Het zit strak, maar niet vervelend strak en ik kan er gewoon in bewegen. Ook het shirtje lijkt klein, maar past zoals het moet. DSC_0523

De stof is totaal anders dan ik gewend ben van mijn andere tights en shirtjes. Het lijkt gebreid, dikker en met ribbels hier en dunner en met gaatjes daar, tussendoor een ander soort stofje, iets met compressie of zo…. Ik heb er geen verstand van en tot nog toe was in mijn ogen een tight = een tight = een tight. En ze kunnen hier dan wel andere stofjes gebruiken, maar zou dat nou echt zo’n verschil maken tijdens het lopen?

Tijdens mijn eerst volgende training probeer ik het uit. Xbionic tight aan en het Xbionic shirtje onder mijn lange mouw shirt. Het is een rustige training voor de Polar Bear Trail, maar ik loop wel erg lekker. Dat kan natuurlijk een momentopname zijn of zou het echt die broek zijn? Zowel de tight als het shirt dragen totaal anders dan mijn andere sportkleding. Ik ben me ervan bewust dat ik kleding aan heb, dat er “iets” om mijn benen heen zit, dat ik een shirt aan heb, terwijl ik dat normaal niet ben. Maar het voelt erg prettig, het is niet hinderlijk, het lijkt steun/ondersteuning te geven. Het is warm, maar niet zwetend warm. En tijdens het stilstaan, krijg ik het niet koud. Na die 1e training weet ik zeker dat ik deze tight en het shirtje veel zal dragen!

Vervolgens loop ik er de Asselronde mee. En eerlijk is eerlijk, ik loop opnieuw heel erg lekker. Is het “gewoon” de vorm die begint te komen voor de Marathon? Of is het die broek? Mijn benen worden niet extreem moe, terwijl die 27,5 km voor mij toch wel een behoorlijke afstand is, waar ik nog niet aan gewend ben. De benen herstellen ook snel en de volgende training gaat gewoon weer volle bak, zonder enig centje pijn, zonder moeie benen. Kan dat alleen door een broek komen? Geen idee, maar het loopt echt lekker.

Gisteren liep ik een training van 22 km, rustig ldl-tempo en voor mij dus 145 minuten hardlopen. Het was stormachtig weer, af en toe de wind vol tegen, daarna weer de wind in de rug, bij zijwind uitkijken dat ik niet van het paadjes afwaaide en in de sloot zou belanden. En weet je, ik liep zelden zo lekker als gisteren. Totaal niet moe, totaal geen last van de benen, heerlijk gevoel 2,5 uur lang!

bionicIs het de broek? Is het de vorm? Is het beide? Geen idee, maar ik geef “de schuld” aan de broek. Echt een fijn broekje! Reken maar dat ik in Parijs straks aan de start sta in een Xbionic broek. Ik weet nu dat er wel degelijk verschil zit tussen de ene tight en de andere tight. Vanaf nu ben ik een Xbionic-woman, het verschil is voor mij duidelijk!