Eindelijk blessurevrij

Hielspoor en andere ellende

Mijn zoektocht naar een manier van hardlopen zonder pijn, zonder te wachten op weer een volgende blessure, begint na de zoveelste blessure in 2 jaar tijd, deze keer hielspoor. Na een jaar van ellende is het over, maar de angst voor pijn in die hiel zit er diep in.

Ik besluit op zoek te gaan of er een manier is om die hiel te ontzien als dat uberhaupt mogelijk is. Googlen op internet levert vele hits op, op het gebied van minimalistisch lopen, voorvoetlanding en barefootstyle. Ik kom terecht op de website van frunning, trek de stoute schoenen aan en neem contact met ze op. Een paar weken later sta ik in Tilburg in een café met andere geïnteresseerden. Zij allemaal op mooie minimalistische schoenen, ik op een paar oude tennisschoenen die ik achter in de kast vond, omdat ik op platte zolen moest komen.

Barefootstyle clinic

Esther_op_witte_tennisschoenen

We gaan het bos in, stukje inlopen en daarna krijgen we uitleg en demonstraties van de beide heren. We springen als kikkers in het rond, lopen aan een elastieke band, lopen een stukje blootsvoets en lopen zelfs over een touw tussen 2 bomen. Allemaal om te laten zien dat het eigen lijf genoeg demping in huis heeft en je dat niet uit een schoen hoeft te halen. Na afloop ben ik overtuigd dat deze hardloop techniek wel eens de juiste techniek voor mij kan zijn om in de toekomst minder (liefst geen!) blessures te krijgen. Het klinkt allemaal zo logisch. Dat ik daarna een week met spierpijn in mijn kuiten rondloop, brengt die overtuiging niet aan het wankelen. Maar het had al wel een waarschuwing kunnen zijn!

Vibram FiveFingers

Als ik 2 weken later dan ook nog via twitter een paar Vibram Five Finger schoenen win, kan voor mij de overstap beginnen. Via een mooi schema kan ik opbouwen van 0 naar 15 minuten hardlopen op VFF’s in – ja, je leest het goed – 12 weken!! Het zal allemaal wel, maar dat kan ik natuurlijk veel sneller, vind ik. Ik besluit week 1 over te slaan, en week 2 en 3 te doen. Dat gaat goed, ja spierpijn in mijn kuiten, maar ach, niet zeuren, gewoon doorgaan. Week 5 bezorgt me een serieuze overbelasting en ik stop 1 week. Maar om niet achter te raken op het schema, ga ik gewoon door in week 6. En dat had ik dus niet moeten doen. Tijdens een training voel ik iets knappen in mijn linker kuit en ik sta stil, geparkeerd, geen meter kom ik nog vooruit. Een zweepslag en 6 weken rust. Tot zover het mooie schema dat ik dus niet goed volgde.

Te veel, te snel

Ik wil te veel te snel. Verder zoeken op internet levert me een trainer op die voorstander is van het landen op de voorvoet. Ik neem contact op en hij wil me helpen om over te stappen van hiel naar voorvoet lander. Mijn schoenen met dikke zool komen weer tevoorschijn. Eerst maar weer herstellen en dan verder. Na een aantal trainingen krijg ik het advies om mijn Kinvara’s aan te doen. Deze hebben minder heel-to-toe drop en kunnen helpen bij de overstap. Mijn VFF-jes liggen ondertussen onder mijn bed stof te verzamelen. Ik heb er even genoeg van en train lekker door op de Saucony Kinvara’s. In december 2011 loop ik de halve marathon op Ameland en het gaat weer lekker. De overstap  naar voorvoetlander is gelukt! Ik ben blij, maar wil toch nog steeds de verdere overstap maken naar de vff. En terwijl ik doortrain op de kinvara’s, train ik ook op de vff. Opnieuw denk ik het wel sneller te kunnen dan het schema, want ik loop toch immers al op de voorvoet?? Niet dus, na 6 weken kan ik weer stoppen met lopen. Mijn rechterheup is het er dit keer niet mee eens. Wat de pijn precies is, daarover zijn de fysio, masseur en sportarts het nooit eens geworden, maar ik zit bijna 3 maanden stil. Als ik dan eindelijk op mag bouwen, besluit ik het schema van 12 weken nu eens echt te gebruiken zoals het bedoeld is. Niet langer lopen en zeker geen trainingsweken overslaan. Om toch aan mijn uurtjes hardlopen te komen, begin ik de trainingen op vff (soort warming-up) en wissel na 15 minuten mijn schoenen om en ga verder op de Kinvara’s. Dit blijkt voor mij de juiste manier en ik kan na 12 weken 15 minuten achter elkaar lopen op de VFF’s, zonder centje pijn.

Om het te vieren ga ik naar Anyonesrunshop in Tilburg en trakteer ik mezelf op een paar Merrells. Ik vertel Paul wat mijn bedoeling is en hij schudt zijn hoofd, hij is het er niet mee eens. Volgens hem is die combinatie niet de juiste, als je op vff wilt lopen, dan moet je er helemaal voor gaan en goed opbouwen op minimalistische schoenen. Ik wil per se dat jaar in december opnieuw de halve marathon op Ameland lopen en denk zelf dat dit de enige manier is om dat voor elkaar te krijgen, want dat ik die halve marathon al dat jaar op VFF’s zou kunnen lopen, dat geloof ik niet.

Wijze raad

Paul begint te rekenen op een blaadje papier. 10 weken opbouwschema om tot 60 minuten hardlopen op vff te komen, daarna uitbouwen, zoveel weken, zoveel minuten erbij. Volgens hem moet het net kunnen. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat ik het niet kan, niet na mijn voorgeschiedenis met blessures. Maar, ergens diep van binnen, zit er ook een stemmetje dat zegt: als je advies krijgt van een ervarings-deskundige, waarom neem je dat dan niet aan? Waarom ga je naar deze winkel en vraag je advies, als je denkt dat je het zelf beter weet? Ik stap na 2 uurtjes passen en praten de winkel weer uit, met het idee, ik wil het graag, maar kan ik het ook……???

Ik overleg met de trainer van mijn loopgroep en ik overleg met de trainer die mijn schema’s maakt. Beide geven ze hetzelfde antwoord: als dit is wat jij wilt, moet je er nu voor gaan en er dan ook helemaal ervoor gaan en niet half-half. Tsja, als 3 mannen je dat advies geven, ben je gek om het in de wind te slaan. Dus, mijn schoenen met dikke zolen, podo-zooltjes, steun, anti-pronatie, demping en weet ik wat er allemaal in zit, gaan op een grote hoop achter in een kast. En de VFF’s en Merrells komen vooraan te staan. Vanaf nu zullen mijn trainingen daarop gelopen gaan worden.

Braaf volgens schema

Ik volg heel braaf het 10-weken schema. Wijs geworden loop ik geen minuut meer dan het schema zegt. De 1e zes weken heb ik enorm veel spierpijn in mijn kuiten. En net als ik denk, zie je wel, ik had gelijk, dit kan ik niet, verdwijnt de spierpijn. Als sneeuw voor de zon. Weg, foetsie, verdwenen. Vanaf week 7 loop ik zonder spierpijn. Loop ik helemaal zonder pijn. Geen hielspoor, geen kniepijn, geen heuppijn, niks niemandal. Geen pijn, het is gewoon een openbaring. Zo kun je dus ook lopen.

En in december 2012 loop ik die halve marathon op Ameland. Het gaat niet snel, het gaat zelfs heel langzaam, maar ik loop wel 21,1km op de vffs. Toen ik aan het avontuur begon had ik er weinig vertrouwen in dat me dit zou lukken, maar daar op dat eiland, lukte het. Mijn doel werd gehaald!

Blessurevrij

Ondertussen heb ik nog een halve marathon gelopen, dit keer in Parijs. En ik loop steeds meer trails, ook op de VFF’s. Niks niet stevige schoenen aan, gewoon een heerlijk soepel schoentje aan de voeten. Weliswaar aangepast aan de ondergrond en omgeving, maar altijd zonder steun/demping/correctie. Want een mensenlijf heeft voldoende steun/demping/correctie in zich, zolang je maar de juiste techniek gebruikt en er tijd en moeite in wilt steken om het langzaam op te bouwen!

Het heeft me heel wat moeite gekost en ook een paar blessures, maar zoals ik nu loop, is het dat alles waard geweest! Ik had gewoon eerder moeten luisteren en fatsoenlijk op moeten bouwen. Maar ja, verstand komt met de jaren zeggen ze. In mijn geval, klopt dat.

(Dit verslag is ook te lezen op de website van Frunning via de volgende link  http://www.frunning.eu/algemeen/eindelijk-blessurevrij/ )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s