Marathon Hamburg

Toen Gerard na Eindhoven aankondigde in het voorjaar een volgende marathon te willen lopen en ik bijna tegelijk een mail kreeg van TeamVroem over de marathon in Hamburg in april, was de optelsom snel gemaakt. Eén en één is twee en dus gingen wij naar Hamburg voor de marathon met een fijne groep mensen die allemaal voor hun eigen doel naar deze marathon toe trainden.

Lange tijd twijfelde ik of ik ook zou gaan lopen. Nee, een stadsmarthon is niks voor mij, maar als ik er toch was…. Het zou gewoon een mooie duurloop kunnen zijn. Maar omdat ik geen idee had hoe mijn herstel na Parijs zou zijn, durfde ik het toch niet aan om me in te schrijven. En achteraf maar goed ook, want mijn rechterachilles piept en kreunt nog altijd als ik mijn vffjes aantrek. Niet dat ik daar echt naar luister, maar om 42 km met mijn vingers in mijn oren te lopen, is misschien wat te lang.

IMG-20170421-WA0003Dus stappen we vrijdag 21 april in de auto, volgeladen met koffers en sporttassen, alsof we een hele week zouden blijven ipv een lang weekend. Natuurlijk heb ik ook mijn loopspullen bij me, want een weekend weg in onbekende stad en dan niet lopen, dat kan natuurlijk niet. Laat in de middag komen we aan in Hotel Gastwerk, een supermooi hotel, zeker een aanrader mocht je ooit naar Hamburg gaan. Goede keuze van de organisatoren! Een groot deel van TeamVroem zit al in de bar, aan de alcoholvrije Erdinger en daar sloten wij ons graag bij aan. Voor mij met uitzondering van dat alcoholvrije dan, er zitten voordelen aan niet-marathon-lopen  😉

IMG-20170422-WA0019Zaterdagmorgen begon met een rustig loopje naar de Beatles-platz. Ik had daarover gelezen en wilde het graag zien, dus dat was een mooi einddoel voor een kort rondje. Samen met Janine, Chiel, Gerard, Cor en Gerben liepen we mbv google maps richting Reeperbahn en hoewel we er bijna voorbij liepen, zo weinig viel het op, vonden we de Beatles-platz. Ik had me er een hele andere voorstelling van gemaakt, dus viel het me een beetje tegen eigenlijk.DSC_0127Maar toch leuk om gezien te hebben. En een lekker loopje die voor mij wel meteeen duidelijk maakte dat ik echt geen rare ideeen moest gaan hebben over een last minute marathon. Achilles zei echt luid en duidelijk nee, en hoewel luisteren een dingetje apart blijft, besloot ik me er toch maar bij neer te leggen. Stadsmarathons staan niet hoog op mijn wensenlijstje, dus zo moeilijk was het nou ook weer niet.

Zaterdagmiddag eerst naar de Messe om het startbewijs van Gerard op te halen (de rest had zijn/haar startbewijs al) en om daar even rond te kijken op de expo. Nou ja helaas … daar hadden we het snel bekeken. Daarna ging Gerard terug naar het hotel om rust te houden (jaja, een echte marathonner) en bleef ik met een aantal andere Vroemers in de stad. Al zagen we er weinig van, behalve een aantal koffietentjes. RUST stond met hoofdletters op het schema van de lopers (logisch) en dus dronken we koffie, aten taartjes, aten nog wat extra pasta, liepen 200 meter naar het volgende koffietentje en daar begon het riedeltje opnieuw. Supporteren is een vak apart, maar in koffie drinken en taartjes eten ben ik best goed, al zeg ik het zelf. Weinig gezien van Hamburg, maar wel heel gezellig!

IMG-20170422-WA0013’s Avonds aten we met een grote groep bij een italiaan. Logisch, pasta stapelen op deze laatste avond voor de marathon. Geen straf om ook te “moeten” stapelen 😉 Opnieuw alcoholvrij voor de lopers, maar mijn limoncello smaakte prima. En daarna op tijd terug naar het hotel…. je weet dat je met marathonners op stap bent als je op zaterdagavond om 21 uur op bed ligt…..

Zondagochtend, de wekker op 6 uur….. Niet echt mijn “ding”. Ik bedenk excuses om nog niet op te hoeven staan. Ik ga gewoon pas later ergens langs de kant staan ofzo. Maar nee, ik sta toch gewoon op en trek 20 laagjes kleding aan, want het is nauwelijks boven het vriespunt en er staat een nare wind. Lekker voor langs de kant, waarom loop ik ook alweer niet mee? #irritantepees

Met een grote groep nemen we de bus naar de Messe. De bus zit loei en loeivol, blijkbaar zijn er meer mensen die gaan lopen….. Bij de Messe wordt nog een foto gemaakt van de lopers en dan nemen de supporters afscheid. Samen met Atie loop ik om, richting de startvakken en daar worden we getrakteerd op de eerste regenbui van die dag. Koud, nat en geen koffie te krijgen. Brrr! Maar samen is het gezellig, dus de wachttijd komen we wel door.

Langzaam lopen de startvakken vol en gaan Atie en ik op zoek naar onze lopers. Atie zoekt Cor en ik ga kijken of ik Gerard en Janine ergens kan vinden. Gerard staat niet in zijn eigen startvak, maar ik vind hem terug in het startvak van en met Janine. Samen wachten is beter dan alleen zal hij gedacht hebben. Het is koud, het waait hard en het regent. Ik heb het koud in al mijn laagjes kleding en als ik dan alle lopers zie in korte broeken en singletjes…… ik krijg het er behoorlijk koud van en ben blij dat ik niet hoef te lopen……

Het regent als het startschot klinkt ergens in de verte en langzaam komt er beweging in de startvakken. Ik wens Gerard en Janine nog een keer succes en dan lopen ze van me weg, klaar om te beginnen aan hun marathon. Ik ga op zoek naar Atie, die ergens overdekt op me staat te wachten. Zonder te overleggen zijn we het met elkaar eens: eerst koffie ergens waar het droog en warm is. Gelukkig vinden we vlakbij een koffietentje waar we een droog half uurtje kunnen doorbrengen. Daarna gaan we uit elkaar. Atie wil op de tribune alle lopers binnen zien komen, ik ga ontdekken of ik met de metro het 21-km-punt kan bereiken.

DSC_0143En dat lukt me, zo moeilijk was het niet. Ik zoek een plaatsje langs de kant, rechts, ergens waar de lopers me kunnen zien als ze aan komen lopen. Ik reken en weet dat ik netjes op tijd ben. Voor de supersnelle TeamVroemers ben ik te laat, maar ik ga er dan ook vanuit dat die zo gefocust zullen zijn op zichzelf, dat ze mij niet gemist zullen hebben. Ik zie wel Henny en Gerben langslopen en daarna Cor. En daarachter komt eerst Gerard, die even zwaait en meteen weer weg is en daarna komt ook Janine langs. DSC_0140Ik wist dat Janine op 21 km een korte eet-stop zou maken, dus samen met haar wandel ik een 100m stevig door, zodat ze kan eten en drinken. Daarna nemen we afscheid met een “tot straks bij 35km”!

Opnieuw op zoek naar de metro, even uitvogelen waar ik naartoe moet om bij het volgende punt te komen. Ik stap uit bij het 33km punt, dichterbij kan ik niet komen met de metro. Hier is het druk langs de kant en ik loop tegen de richting in van de lopers. Ik ga ervan uit dat ik het 35km punt dan vanzelf wel tegen ga komen. Opnieuw kom ik Cor tegen, even een schreeuw (van mij) en een zwaai (van Cor) en weg is hij weer.

Ik loop nog wat verder door, geen idee waar ik precies ben, want km-bordjes zie ik niet staan. Tot ik een hele grote 35 tegenkom, ik neem aan dat ik het 35km punt dus gevonden heb. Ik loop iets terug, want om naast iemand te staan die onder een viaduct met een koeienbel zwaait, daar zie ik de lol niet van in.

Dan komt Gerard langs. Ziet er nog fit uit en vertoont geen tekenen van problemen. Hup, hup snel verder dus. Ik wacht op Janine, kijk uit naar die ene loper met grijze tight en roze schoenen en ja hoor, daar komt ze aan. Opnieuw wandelen we samen een 100 meter, zodat Janinie rustig kan eten en drinken en dan hobbelen we samen een eindje door. Het gaat goed met haar, geen problemen behalve wat moe en zin in het einde, maar dat mag op dit punt. Het is nog “maar” 7 km, het laatste stukje, dus dat gaat helemaal goed komen. Vlak voor het metrostation laat ik haar alleen verder gaan en ik zal haar pas terugzien met de medaille om haar nek.

IMG-20170423-WA0005Ik neem de metro richting Messe, zie bij de finish nog net Janine langskomen en dan ga ik naar het ontmoetingspunt. Atie en Cor zie ik al van verre door de pinquin die Atie de hele dag al meesleept om herkenbaar te zijn voor de lopers. En daar komen ook Chiel, Gerard en Janine naartoe. Alle lopers zijn tevreden. Cor liep zijn 20e marathon, Chiel liep onder de 3 uur (top!), Gerard liep 6 minuten van zijn pr af (als jij nou eens echt ging trainen…..!!!) en Janine liep haar eerste marathon (super!). Alle TeamVroemers liepen de marathon uit. Nes liep een werkelijk supertijd, met 2.54, Alex liep onder de 3 uur, Michiel liep een behoorlijk aantal minuten van zijn pr af, Henny liep een mooie tijd, Gerben volgde Henny ( 😉 ), Milan en Jurriaan liepen 2.50 op de estafette. Iedereen tevreden en tijd om terug te gaan naar het hotel, gelukkig, want ik heb het me toch KOUD! en heb zin in een warme douche en diep wegkruipen onder het dikke duitse dekbed. Mooie dag met mooie resultaten, maar de volgende keer dat ik supporter speel graag met minstens 20 graden!

IMG-20170428-WA0000’s Avonds nog even wat gegeten in het centrum. Toch nog een heel klein stukje Hamburg gezien. Blijft leuk om voor een marathon naar een onbekende stad te reizen, alleen altijd jammer dat je er dan zo weinig van ziet. Volgende keer misschien toch een extra dagje eraan plakken.

Maandagochtend na het ontbijt rijden we terug naar huis. Weer een weekend voorbij, op naar volgende gezellige TeamVroem-weekenden!

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zwart gat?

Het jaar is nog nauwelijks 3 maanden oud en mijn doel voor 2017 is al achter de rug. Wat rest zijn de geweldige herinneringen en foto’s aan een mooi weekend. Een doel waar ik een half jaar naartoe werkte met wat ups en downs, maar over het algemeen was het een mooie reis, waarvan ik gewoon alleen de goede dingen onthoud en de rest lekker vergeet.

blog-zwartgatWat daar naast overblijft is een zwart gat, een stukje doelloosheid. Want wat te doen na een 80 km? Nog verder lopen? Eigenlijk vond ik dit wel ver genoeg. De ruigere trails opzoeken? Mwah, wat mij betreft hoeft het niet veel ruiger en dat terwijl ik deze Ecotrail niet eens als een echte trail bestempel.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil. Alleen wat ik niet wil.

Wat ik moet doen is een nieuw doel uitzoeken. Een trapje om uit dat zwarte gat te klimmen. Een nieuw doel samen met Kitty. Natuurlijk, met wie anders?? Vage plannetjes zijn al gemaakt. Maar die zijn pas voor volgend jaar en er staat nog niks vast. Suggesties zijn dus welkom 😉

Voor nu ben ik ook wel blij met een stukje rust en niets hoeven. Want mijn been, die het tijdens de Ecotrail wel volhield, presenteert me nu de rekening. Ik kan lopen, korte stukjes, maar na z’n 5 km voel ik het toch wel. En dan niet de kuit/achilles alleen, nee, het trekt door tot mijn heup. Niets ernstigs, maar wel aanwezig en reden genoeg voor me om het te houden bij rondjes “rundum hause”. Een in het verleden regelmatig gewaarschuwd mens telt voor 2 ofzo.

Maar ik kan er niet mee zitten. De medaille hangt nog steeds op een prominente plek in de kamer en mijn finishershirt wordt veel gebruikt voor alle andere sporten. Het is goed zo. Herstellen, vage plannetjes maken, tijd voor andere sporten en even geen druk en niks moeten. Nu ik eraan begin te wennen voelt dat ook wel eens fijn 🙂

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Ecotrail de Paris 2017

parcours

Donderdag 16 maart                                                                                                                

De Thalys brengt ons naar Parijs. Ons avontuur richting de finish op de Eiffeltoren, nadert langzaam maar zeker het einde. Alle trainingen zijn gelopen, alle voorbereidingen gedaan, er valt niks meer te veranderen, dit is het. Nu is het alleen nog maar lopen en finishen. Meer hoeven we niet meer te  doen.

DSC_0061Het is supermooi weer als we aankomen in Parijs en nadat we onze zooi in het appartement hebben gedumpt, gaan we meteen naar buiten. Genieten van de zon  en op een terras met uitzicht op de Eiffeltoren maken we onze plannen voor de komende dagen. Veel plannen zijn dat niet. Want behalve uitzoeken hoe we in Saint Quentin-en- Yvelines komen en wat boodschappen zullen we de komende dagen niet doen.

                                                                        Vrijdag 17 maart

Na een prima nacht slaap en een ontbijt met baquette, gaan we op stap voor een klein rondje Parijs. Beetje bewegen en sfeer snuiven in deze mooie stad. Bij het treinstation zoeken we op hoe laat, welk spoor, hoe laat aankomst, extra tijd, stel dat we de trein missen, stel dat we moeten lopen naar de start, stel dat, stel dat en stel dat. Uiteindelijk bepalen we welke trein we gaan nemen en dan kunnen we verder met ons rondje sightseeing. Al is onze sightseeing meestal beperkt tot de Adidas en Nike shop op de Champs d’Elysees. De rest van Parijs is bekend en we willen ons vandaag vooral niet moe maken.

IMG_20170317_184441_029’s Avonds komen Chiel en Janine aan in Parijs. Janine heft thuis al een heerlijke lasagna gemaakt en met z’n 4en hebben we een gezellige avond. Het wordt niet laat, we moeten tenslotten alle4 morgen lopen. Chiel en Janine de 30km, en over onze afstand wil ik niet eens meer nadenken! Ik vraag me op dit moment alleen nog maar af: waarom wilde ik dit ook alweer? En waarom doe ik dit ook alweer? De zenuwen zijn gearriveerd, de twijfel slaat hard toe! Kan ik nog een excuus bedenken om met goed fatsoen niet te starten? Maar nee, ik weet dat ik dit wil en dat ik ook echt wil starten, lopen en finishen.

Zaterdag 18 maart                                                                                                                  

2 stresskippen stappen op zaterdagmorgen 18 maart toch nog te vroeg in de trein naar Saint Quentin-en-Yvelines. Te vroeg opgestaan na een bijna slapeloze nacht en na 5x de rugzak checken dan toch maar vertrokken naar het station, uitstel had geen zin meer. Vol spanning, vol adrenaline en in mijn geval vol twijfel.

In de trein groeit de twijfel alleen maar. Hoe ver weg is die start nou eigenlijk? Vragen naar de bekende weg, want als je van A naar B 80 km gaat lopen, dan hoef je geen genie te zijn om te weten hoe ver het is naar de start. We zitten zo’n 45 minuten in de trein en lopen dan achter de meute andere lopers aan, naar het busstation. Nog eens 10 minuten later worden we door de buschauffeur afgezet bij de startplaats. Ik kan nog terug denk ik, gewoon in de pendelbus blijven zitten en terug naar het station. Maar ik weet ook dat ik dat niet doe. Want hoe beroerd de voorbereiding ook was, ik wil en ik zal morgen met finishershirt, medaille en pijnlijke poten op de bank zitten!

We kijken onze ogen uit op de startplaats. Zijn wij nou zo naief met onze gewone wegschoenen? Veel lopers hebben stevige trailschoenen aan, met gaiters! Wij kennen weliswaar niet de gehele route, maar die 50km van vorig jaar had toch weinig te maken met technisch trailen en zand hebben we totaal niet gezien. Sommigen lopen met dikke jassen aan en buffs op. Niet alleen hun hoofd, maar hun hele gezicht is bedekt, alleen een paar ogen zijn zichtbaar. Het is idd redelijk fris nu we staan te wachten in ons tshirt, maar het is vandaag 13 graden, dus absoluut geen winterweer. En zodra we gaan lopen, zal het snel genoeg warm zijn. Er loopt zelfs iemand rond met nu al zijn hoofdlamp op, terwijl het nog geen 12 uur ’s middags is. Is er soms een zandstorm voorspeld waar wij niks vanaf weten?

DSC_0069Ruim op tijd lopen we het startvak in, met de bedoeling vooraan te starten. Niet omdat we denken daar thuis te horen, maar omdat we bang zijn dat iedere 5 minuten later starten het verschil kan maken op wel of niet de cut off tijden te halen. In theorie moeten de tijden makkelijk te halen zijn, in de praktijk hebben we nog nooit een 80km gelopen en weten dus totaal niet wat ons te wachten staat. En 80 km lopen en dan net een paar minuten te laat bij de Eiffeltoren aankomen en niet naar boven mogen, daar moeten we niet aan denken. We starten dus vooraan.

DSC_0066Om 12.15 mogen we dan eindelijk los. Eerst een paar kilometer over een knollenveld met molshopen en dan gelukkig de bospaden op. Het eerste uur is makkelijk en vliegt voorbij. Totdat we opeens in een file staan. Er moet een een treinstation overgestoken worden en bij de trappen over het spoor stropt het nogal. Niemand maakt zich druk, er wordt geroepen en gelachen en uiteindelijk lost de file op. Over het spoor, door een Centro Comercial en dan weer een park in en de bossen in.

Na goed 2,5 uur staan Kitty en ik bij de 1e verzorgingspost. Ruim binnen de tijd. Even drinken, eten, stukje rust en dan weer door, 23 km naar de volgende post. Wel geef ik steeds vaker bij Kitty aan dat ze door moet lopen. Ze loopt een stukje harder dan ik en samen lopen is dan moeilijk. Ik probeer sneller te lopen en zij wacht telkens en dit gaat op de lange duur voor ons beiden niet werken. Ik zeg haar door te lopen en hoewel het samen natuurlijk veel leuker lopen is, verschilt ons tempo teveel. Uiteindelijk geeft Kitty toe en maken we de afspraak om elkaar onder de Eiffeltoren terug te zien. Ze gaat vooruit en ik ga door op mijn eigen tempo.

Nog geen 2 km verder lig ik languit op mijn neus. Geen idee wat er gebeurde, maar ik bekijk het pad opeens van veel te dichtbij. Ik draai me om (te snel), om te gaan zitten en daarbij schiet de kramp in mijn kuit. Meteen staan er een stuk of 5 Fransen om me heen. Ça va? Non merde, het cavaat helemaal niet!! Eén van hen heeft in de gaten dat mijn kuit verkrampt is en duwt voorzichtig mijn tenen omhoog. Voor mijn gevoel duurt het eeuwen, maar uiteindelijk zakt de kramp. Merci beaucoup! De Fransen helpen me overeind en vervolgen hun weg. Ik probeer heel voorzichtig of ik op het been kan staan, strompel even door en als dat lukt zonder echte pijn, dan hobbel ik toch maar verder. Ik heb een afspraak onder de Eiffeltoren en die kuit zal me niet tegenhouden!

Na 45 km is de 2e verzorgingspost. Daar is een mooi kasteeltje voor uitgezocht, enige probleem is dat dit kasteel bovenop een heuvel staat en we eerst een behoorlijk aantal rot trappen op moeten. Pff, dacht dat we die pas bij de Eiffeltoren tegen zouden komen! Deze post heeft alleen water en dat is precies wat ik nu nodig heb, mijn waterzak is totaal leeg. Bijvullen dus en heel even 2 minuten zitten. De zon zakt nu langzaam en het wordt wat kouder. Tijd om mijn windjasje aan te doen, de hoofdlamp te pakken, wat voedselvoorraad van achter naar voren te verplaatsen en dan de rugzak weer om en doorrrrr!

Als ik in het volgende stukje bos gedachtenloos achter een loper aan ga, die van het pad loopt om achter een paar bomen wat privacy te zoeken, besef ik dat ik mijn hoofdlampje ook echt aan moet doen, zodat ik zie waar ik moet lopen ipv achter anderen aan te gaan. Terug het pad op en het bos in. En nu wordt het nog leuker. De linten die overal hangen, hebben een klein stukje reflecterend plastic aan het uiteinde. Overal waar je kijkt wapperen nu lichtjes aan de bomen. Het is net een sprookje in het bos. Het geeft ook weer moed en kracht om door te lopen. Van echt hardlopen is geen sprake meer, maar met doorwandelen bergop, gecombineerd met stukjes hobbelen als het vlak is of bergaf gaat, ga ik er ook wel komen. Ik zit ruim binnen de cut off tijden, dus het gaat goed komen. Ik ga het gewoon halen!

FB_IMG_1489611170507Op 58 km is de volgende post. Even een slok cola en wat zouts naar binnen werken en verder. Vooral niet te lang stilstaan, want ik vertrouw mijn been helemaal niet. Zo lang ik loop heb ik weinig last, maar ik besef wel dat ik niet moet gaan stilstaan en zeker niet gaan zitten. Verder het bos in, dit stuk kan ik me nog goed herinneren van vorig jaar. Er komen nog een paar akelige klimmetjes en daarna wacht de Kilimanjaro de 1 na laatste beklimming naar het laatste rustpunt. Vanaf hier is de Eiffeltoren in al zijn glorie te zien. Ik wil heel even stoppen voor een foto en een appje, maar mijn mobiel is hartstikke dood. Geen foto, geen appje, dus dan maar gewoon doorlopen. Lekker omlaag richting het asfalt van Parijs!

IMG-20170319-WA0026Terwijl ik omlaag loop, denk ik terug aan vorig jaar. Hier stonden Chiel en Janine om ons wat moed in te spreken. Was zo fijn om ze toen hier te zien! Nu staan ze er niet, toch wel jammer. Ik loop door en als ik onderaan de heuvel ben, staan er wat mensen te roepen en aan te moedigen. En wie staan daartussen? Juist! Chiel en Janine! Heerlijk om even 2 bekende gezichten te zien en een aanmoediging te horen, speciaal voor mij. Heel kort stoppen en dan een stukje met z’n 3en verder. De mooie stad Parijs in, vanaf nu verhard verder, over een bruggetje en als ik dan de trap af omlaag naar de Seine loop nemen Chiel en Janine afscheid en ga ik verder voor mijn laatste 10 km. Ik weet nu heel zeker dat ik het ga halen, ruim binnen de limiet. Sjok, sjok, wandel, huppel, kreun, hobbel. Nee, ik was hier niet klaar voor, maar ik ga het wel halen!

Langs de Seine, een brug over, onderlangs, bovenlangs, af en toe ben ik het helemaal kwijt. De Eiffeltoren laat regelmatig zijn licht over mij heen schijnen, maar lijkt niet dichterbij te komen. Kom op kreng, waar ben je? Ik kom er aan!!! Nog een brug, en dan de fietsbrug. Eindelijk! Hier gingen we vorig jaar het parkje in naar de finish en ik verwacht nu ook dat parkje in te moeten. Maar wtf ? We moeten gewoon nog een trap af, langs de Seine, langs het parkje lopen en een gofferdegoffer rottrap op. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk, daar is hij dan in al zijn glorie: de Eiffeltoren. Het verkeer wordt stil gelegd voor mij, zodat ik kan oversteken. En daar staan Kitty, Chiel en Janine en ze wijzen mij de weg, om de toren heen, richting de poot waar ik nog “even” omhoog mag. Gelukkig staan zij daar, want de wel aanwezige, maar niet meer erg enthousiaste vrijwilliger hangt over het hek heen en denkt: ze zoekt het maar uit! Om de toren heen en daar is de ingang naar de toren, de ingang naar de finish. Ik word staande gehouden, want ik moet wel mijn startnummer laten zien voor ik verder mag en dan krijg ik het toegangskaartje tot de toren. Nog 1 bochtje, 10 treedjes omhoog en daar is de ingang. Mijn rugzak moet af, even door de scanner en dan mag ik beginnen aan het laatste stukje van deze tocht: 360 treden omhoog naar de 1e verdieping, naar de finish.

Ik begin enthousiast, nog even volhouden, door door door, maar na 5 trappen is het enthousiasme weg. Djeezus, hoeveel trappen is 360 treden? Nergens een bord te bekennen over hoe ver ik ben, hoe hoog ik ben, hoe ver ik nog moet. Freaking hell, mijn benen willen niet meer omhoog. Nog een trap, nog een bochtje. Hoe ver nog?? En dan, na weer een trap opeens een rode loper. Ik realiseer het me niet meteen, maar daar ligt dus die verrekte eindstreep, waar ik al 12 uur naar op weg was. OUI!!! Finish, stop en klaar!

Ik krijg mijn medaille, haal mijn finisher-shirt op en plof neer op de eerste de beste stoel. Achteraf de domste zet die ik kon doen, maar het gaan zitten voelde geweldig. Ik zit en een knappe jongen die me daar weg krijgt! Ik krijg cola, maak een praatje in gebrekkig frans met een man naast me en bedenk dan dat ik naar beneden moet, naar Kitty, Chiel en Janine. Ik sta op en zak meteen weer terug. WTF? Mijn rechterbeen heeft nu besloten dat het echt genoeg was. Na de val nog 45 km doorlopen was geen problem, maar nu is het over en uit. Ik kan er niet meer op staan.

Ik strompel naar de dichtstbijzijnde lift en hangende aan een hekwerk daal ik omlaag naar de begane grond. Ik strompel achter de meute aan en beneden laat ik me zakken op een betonblok. Dan pas kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant van de toren zit, omlaag gegaan in een verkeerde poot. Geen vrienden hier, die staan aan de andere kant en ik heb geen mobiel om te bellen. Nou ja, ik zit en ik blijf zitten. Het kan me even niet schelen. Moe, pijn en geen puf om ook maar iets te doen.

IMG-20170319-WA0004En wat ben je dan blij als er bekende gezichten naar je toe komen! Janine gaat met mijn startnummer samen met Kitty onze tassen halen, terwijl Chiel mij afleid met verhalen over hardlopen en andere wedstrijden. Ik ben zo blij op dit moment dat er voor me gezorgd word! Als Kitty en Janine terugkomen, wordt er een fietstaxi geregeld. Want de 1,5 km terug naar het appartement is nu echt niet mogelijk. Als 2 prinsesjes worden Kitty en ik door Parijs gefietst en voor de deur afgezet. Dan nog 4 trappen op, en hoera, dan zit ik eindelijk op mijn eigen bank. Zitten, hangen, warm worden, medaille en shirt goed bekijken, en dan snel douchen en naar bed. Ik heb geslapen als een roosje!

Zondag 19 maart                                                                                                                       

DSC_0072Alles doet pijn. Zitten en liggen kan ik, overeind komen en lopen niet. Maar het kan me niet schelen! Bereikt wat ik wilde bereiken. Ik houd me voor dat de pijn verdwijnt, maar de prestatie blijft! Was het genieten onderweg? Absoluut! Nee, niet de hele 80 km, maar het grootste deel ervan toch echt wel. Ook toen het zwaar werd waren er nog genoeg momenten onderweg die het meer dan de moeite waard maakte. Al die gesprekjes onderweg, al die behulpzame mensen onderweg, het bij vlagen heel mooie gebied, de vloeken in de nacht als we weer een heuvel op moesten, de saamhorigheid en ook die trappen de Eiffeltoren op.

Ja, de spierpijn was het waard, de achillespees (die was uiteindelijk de boosdoener, niet de kuit) herstelt iedere dag een beetje meer en zal geen echte problemen geven. Een paar weken rust stond toch al op mijn agenda, dus ik kan er ook niet echt mee zitten. Van tevoren en ook vlak na die 80km zei ik keihard: nooit meer! Ik werd toen uitgelachen door een aantal mensen, en hoe harder ik ontkende ooit nog zo’n pokke afstand te gaan lopen, hoe harder die mensen lachten. Jullie zullen vast wel blij zijn te weten dat jullie gelijk gaan krijgen. Nee, niet in de komende maanden, maar voor volgend jaar worden alweer langzaam wat nieuwe plannen gesmeed 🙂

Eco

 

 

 

 

Geplaatst in EcoTraildeParis, Ultra | 10 reacties

Ecotrail de Paris 2017

 

eco-trail-parisBijna een jaar geleden stonden Kitty en ik onderaan de Eiffeltoren. Tevreden over onze 50km, die eindigde naast die toren. En vol verlangen kijkende naar die bikkels die mochten finishen op de 1e etage. We zeiden niet veel tegen elkaar, veel te moe, maar we wisten beiden wat we wilden. Ook daarboven finishen!

Toen leek 18 maart 2017 nog zover weg. Tijd zat om te trainen, tijd zat om mezelf klaar te stomen voor een 80km loop. Tijd zat om mijn lijf en vooral mijn kop voor te bereiden op 80 km lopen. Maar tijd vliegt. Heel snel. Te snel. En dan is dat jaar aftellen nog maar een paar dagen aftellen. Nog maar 2 weken voor we vertrekken, nog maar 16 dagen voor we starten. Nog maar 17 dagen en we weten hoe dit avontuur is geeindigd.

parcoursIk maakte een mooi plan. Een schema, hoe ik naar deze 80 km toe wilde trainen. Op papier zag het er top uit. Maar zoals wel vaker, bleek dat theorie en praktijk niet geheel op elkaar aansloten. Het werd een voorbereiding met hindernissen. Mijn mooie schema werd wel 10x omgegooid, niet uit eigen keuze, maar door de omstandigheden. Het werd een voorbereiding die ik graag anders had gezien, maar het loopt zoals het loopt en het gaat zoals het gaat.

De kilometers zijn gemaakt  en de taperperiode is aangebroken. Ik zal het moeten doen met deze voorbereiding. Het enige waar ik nu nog iets invloed op heb is uitgerust, fit en gezond aan de start staan. En dan de knop omzetten, de gedachten op finishen bovenop die Eiffeltoren en GAAN!!

hqdefault

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Openbaring

Na de operatie word ik door de broeder terug gebracht naar de wachtkamer. Alles is wazig, ik ben wat wiebelig, mijn hoofd heeft moeite met aanpassen. Ik krijg koffie en kijk wat rond, zie vlekken, vormen, mist. Ik zie niet veel, want rechts heb ik geen contactlens in en die bril past niet meer door het charmante kapje voor mijn linkeroog.

Maar als ik mijn rechteroog dicht doe, nieuwsgierig over wat links nu doet, krijg ik de schrik van mijn leven. IK KAN ZIEN! Wazig, een grote mist, maar ik kan onderdelen zien door die mist heen. Ik kijk uit het raam en zie de lucht. Die is blauw. Felblauw. Doet zelfs pijn aan dat oog. Ik kijk wat lager. Een muur. Ik zie de afzonderlijke bakstenen door de mist heen. Er staan letters op de muur. ELKERLIEK. Ik kan de letters lezen. Ik kan scherpstellen, letter voor letter, door de waas heen. De operatie is nog geen 10 minuten geleden afgerond, en het oog is troebel en mistig door alle medicatie erin en door het plastic kapje ervoor. Maar ik kan zien!

De rest van de dag zit ik op de bank en doe ik weinig. Beetje netflixen, beetje tijdschriften doorbladeren. Beetje boel niks. Rust. Rust. En nog meer rust. Saai, maar nodig. Telkens test ik weer dat linkeroog. Wat zie ik, wordt het al beter, zie ik al meer?

’s Avonds kijk ik tv. En ik kan gewoon de ondertiteling lezen met links. Iets wat ik al heel lang niet meer kon met contactlens in. Het is werkelijk ongelooflijk.

Ik ga op tijd naar bed. Want hoe eerder ik ga slapen, hoe eerder het morgen is. En ik ben zo ongelooflijk benieuwd wat ik morgenochtend kan zien!

De wekker om 7 uur, want ik moet op die tijd druppelen. Ogen open. En ik zie. Ik zie onze slaapkamer. De kasten, de afzonderlijke boeken in de kast. De bladeren van de plant op het dressoir. Ik zie dat de deur een deurklink heeft. Ik kijk rond. Ik zie. Het lijkt wel een wonder! Niet de wazige mist waarin ik normaal wakker word, maar duidelijk zicht bij het ogen open doen.

En als ik uit het raam kijk, zie ik de schoorsteen van Dommelsch, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht. Ik zie voor het eerst dat er 2 antennes bovenop de schoorsteen staan. En dat terwijl die schoorsteen al jaren een baken is om naartoe te lopen na mijn trainingen. Nooit gezien dat er nog iets bovenop zat.

Dan controle bij de oogarts. Ik ben gewaarschuwd dat ik 3 dagen niet mag autorijden. Verzekeringstechnisch. Maar ik had makkelijk kunnen rijden. Ik zie nu meer, veel meer, dan ik de afgelopen maanden zag. Het voordeel van me laten rijden is dat ik nu rustig om me heen kan kijken. Dingen ontdekken. Ik zie blauwe lucht tussen de afzonderlijke takken aan de bomen doorschijnen. Ik kan kentekens lezen. Ik kan de borden langs de snelweg lezen. Telkens valt me weer wat nieuws op, dat ik nu opeens kan zien.

De oogarts ziet al aan mij dat ik blij ben, tevreden ben. Hij is degene die mij 2 weken geleden vertrouwen gaf in de operatie, die ervoor zorgde dat ik zo snel geholpen werd. Ik ben deze man zo dankbaar dat hij ervoor zorgde dat ik met alle vertouwen de operatie in ging. Hij controleert mijn oog, kijkt nog eens goed naar mijn netvlies. Want door mijn hoge minsterkte, heb ik wel iets meer risico op netvliesloslating. En dat moet ik zien te voorkomen. Maar 24 uur na de operatie ziet het er goed uit. Ik ben nog niet uit die gevarenzone, maar so far so good!

De arts benadrukt dat ik echt rust moet nemen. Werken mag volgende week weer, geen probleem. Niet bukken, door je knieen zakken, niet tillen, geen stoffige ruimtes. En 3 weken niet hardlopen. Hij ziet dat ik schrik van dat 3 weken. Nou, als alles goed blijft gaan, dan mag je over 2 weken op bospaden lopen, met goed dempende schoenen. Ik slik een opmerking in over vffjes. Als het moet doe ik zelfs Hoka’s aan met 10 cm demping, als ik maar mag lopen. Mag het echt? Over 2 weken, in het bos? Ja, dat mag. Ik kijk mijn man aan: jij hoort het ook he? Ja, hij heeft het ook gehoord. Twee weken dus! Oke, dat is nog maar 13 dagen. Dat kan ik.

En ach, weet je. Die 2 weken, en zonodig 3 weken, kom ik echt wel door. Ik weet waarvoor het is. Het worden weken vol ontdekkingen van wat ik allemaal kan zien. Ik wist dat ik slecht zag, maar ik dacht altijd dat het wel meeviel. Kon me goed redden. Maar wat is dit nu al een verschil! Pas over 5 weken is de laatste controle, dan pas kan de sterkte van het oog bepaald worden. Tot die tijd kan het zelfs nog beter worden.

Ik ben nu al nieuwsgierig hoe het straks zal zijn als ook mijn rechteroog gedaan is. Eind maart/begin april is de planning. Wat zal ik een stralende zomer tegemoet gaan!

Geplaatst in Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie | 5 reacties

Couch potato

couch-potato-5839113Nadat vorig jaar mijn verstandskiezen al waren getrokken, was het het vandaag tijd om opnieuw een stukje Esther achter te laten in een ziekenhuis. Mijn linkeroog. Althans, een deel van het oog, de lens. Ouderdom komt met gebreken en blijkbaar begint die ouderdom bij mij met 50, langzaam maar zeker verlies ik dus stukjes van mezelf. Die verstandskiezen zal ik nooit missen, maar zonder linkerlens zou toch erg vervelend zijn. Gelukkig hoeft dat ook niet. Er zit nu een kunstlens in. Met grote kans op alles en iedereen weer helemaal helder en duidelijk te kunnen zien!

De enige reden waarom ik er tegenop zag, is dus dat ik niet mag lopen. Ik mag wandelen, maar da’s bij lange na niet hetzelfde, behalve dat je dan ook buiten bent. En ik mag fietsen, maar met deze gladheid durf ik nu even niet naar buiten. Stel dat ik wegglijd en dan net op dat oog terecht kom. Dus de fiets staat nog op de tacx. Geen zak aan, maar wel beweging.

Krachttraining mag niet.

Zwemmen mag niet, net nu ik dat aan het leren was.

Huishoudelijk werk mag wel

Vanmorgen liep ik in het donker mijn laatste rondje. Slapen kon ik niet meer, zo opgewonden als een kind op 1e kerstdag. Dus waarom dan niet opstaan voor dat allerlaatste rondje? Deze training in ieder geval nog even meepikken. De komende 2 (3?? ow hell!) weken geen lange duurloop, geen kilometers maken in de aanloop naar Parijs. Deze weken rust en herstel. Ik maak mezelf maar wijs dat rust ook trainen is. Dat na weken van 70km lopen, 2-3x sportschool, zwemmen, tacxen en oefeningen thuis, mijn lijf ook baat heeft bij rust. Ik probeer het mezelf tenminste wijs te maken. Tot op heden lukt het me nog niet zo goed.

Maar voor weer kunnen zien moet ik wat over hebben. Heb ik wat over! Heb ik heel veel over. Zelfs niet lopen.

zichtNu alleen hopen dat de arts me snel toestemming geeft om weer te lopen. Al is het maar kort, al is het maar verhard. Maar zien waar ik loop, echt om me heen kunnen kijken en zien …. het lijkt me geweldig. Ik kijk er zo naar uit! Ik houd me rustig, ik luister. Een wonder bijna. Maar nu is dat oog even belangrijker.

 

 

Geplaatst in Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie | 6 reacties

Bello Gallico

In de zomer, als ik mijn plan maak richting Parijs, schrijf ik me in voor de Bello Gallico, een 45km trail in/om Oud-Heverlee. Een mooie afsluiter van het jaar en een mooi stapje verder richting de te lopen kilometers in het komende jaar.

Maar toen kwam opeens het gedonder met mijn ogen. Waar ik dacht even nieuwe lenzen aan te meten in het ziekenhuis, ging ik dus naar huis met de diagnose staar. En nou zullen die operaties straks best wel meevallen, maar ik moet nu dus eerst 4 weken zonder lenzen zien door te komen. En dat betekent dat ik dus weinig zie. Niks zie. Half blind door het leven ga. En ja, ik mag mijn brilletje op. Maar met -21 en staar, zie je dus ook niks door die bril. Dus in de auto stappen en naar Oud-Heverlee rijden, ging hem niet worden.

Maar dan heb je geluk met goede vrienden. Mirjam stelt voor om me op te halen en thuis te brengen. Even twijfel ik nog over lopen in het bos, in het donker, zonder goed zicht. Zou ik het aandurven? Maar met een limiet van 9 uur  en dus 5km gemiddeld, zou ik het ook wandelend moeten kunnen. Dus was de knoop snel doorgehakt: ik ging gewoon en zou wel zien hoe het zou gaan.

dsc_0002Op zaterdag rijden we naar de start van de trail om alvast onze startnummers op te halen, kennismaken met Tim en Stef, hier en daar een praatje met bekenden en dan eten en naar onze hotelkamer in Leuven. Het gebeurt me niet vaak op een zaterdagavond, maar om half 9 liggen we al op bed en een uur later gaat het licht uit. Totdat de wekker om 5 uur afgaat. Op zondagmorgen…..

img_20161218_190526Om 6 uur zitten we aan de koffie bij de startlocatie. Een beetje zenuwachtig was ik toch wel, zou ik wel genoeg zien? Lopen in het donker ben ik wel gewend, maar niet in een bos en niet met bril. De uitdaging trekt en schrikt af. Terug kan niet, alleen vooruit. Dus laatste keer naar de wc, hoofdlamp op en naar buiten, naar de start. Waar Stef 1 voor 1 al onze namen opnoemt en na de laatste naam 3,2,1 en go!

De hele groep zet zich in beweging. Ik neem even tijd om me te concentreren in het bos. Ik loop redelijk achteraan en dribbel rustig. Eerst maar eens kijken hoe dit gaat. Uitproberen wat ik wel/niet zie. Vooral ontdekken waar de pijlen hangen en hoe ver vooruit ik ze zie. Voorlopig lopen er nog genoeg anderen om me heen, dus ik hoef alleen maar te volgen. Dacht ik. Al na een 1,5-2 km gaat het verkeerd. Als kippen zonder kop, lopen we elkaar achterna. Verkeerd. Met z’n allen weer terug, op zoek naar het juiste pad.

Eenmaal daar laat ik opnieuw iedereen aan me voorbij trekken. Ik loop een eind achteraan, en houd mijn voorgangers in het oog door de rode lampjes achterop hun rugzakken. We lopen met een groepje van 6-7 lopers en het eerste uur gaat zo best prettig voorbij. Ik dribbel waar ik kan, wandel waar ik teveel boomwortels en stronken tegenkom.

We lopen het bos uit, een dorpje in. Ik volg, bochtje links, rechts, onder een tunneltje door en dan opeens ben ik de lampjes kwijt. Ik zie een pijl, rechtdoor volgens mij, dus ik loop rechtdoor. Over een stoep, langs een station. Het dorp ontwaakt langzaam, ik kijk rond, ik let niet goed op. En opeens besef ik dat ik al even geen pijltjes heb gezien. F*ck! Terug? Of nog iets door, want wie weet kom ik er nog wel 1 tegen. Aarzelend nog even doorlopen, maar niks geen pijl. Terug dus. Gofferdegoffer! Weer langs het station en naar de laatste pijl die ik zag net na het tunneltje. En ja hoor, niet goed gezien. Pijl staat half rechtdoor/half linksaf. Ik had dus niet scherp rechts moeten aanhouden 😦 Aan de overkant zie ik nu een volgende pijl en ik neem me voor om beter op te letten.

Een paar kilometer verderop komt een auto langzaam aanrijden, met het raam open. Het is Tim, die een oog op zijn kudde schaapjes houdt. Hij vertelt me dat ik zo meteen de rode pijlen moet gaan volgen, die een splitsing aangeven. Eerst rood, daarna weer geel. Fijn dat ik het weet, heb het wel gehoord bij de briefing, maar nu vlak van tevoren nog eens extra erop attent gemaakt worden is prettig.

En ja, de rode pijl. Rechtsaf. Ik loop de weg in, kijk naar de schaapjes, de paarden in de wei, een boomgaard, moet weg springen omdat iemand zijn erfje aan het schrobben is en een emmer water over de weg gooit, kijk om me heen. Totdat opnieuw: K**! Wanneer was de laatste pijl? Aan het begin van de weg. De moed zakt me in de schoenen. Dat was minstens een kilometer terug. Omdraaien en terugsjokken dus. En ja hoor, de rode pijl gaf aan dat ik al eerder een pad in moest. Nondedju!! Let dan toch ook op trut!!

Verder op het goede pad, mijn horloge geeft nu al 15 km aan en de 1e drankpost zou op 12,5 zijn. Ben ik de post voorbij gelopen? Zit ik weer helemaal verkeerd? Opnieuw besef ik dat ik al even geen pijl zag, maar ik loop toch door. Pad gaat omhoog en ik zal vast na de volgende bocht wel een pijl zien. Kon volgens mij niet anders lopen hier. Nog geen pijl. Even aarzel ik. Toch terug? Nog 100 meter door? Gelukkig loop ik door, want opeens zie ik 2 mensen met een oranje hesje aan. Toch nog de drankpost gevonden! Ik heb genoeg eten en drinken mee voor onderweg, maar de bevestiging dat ik wel op het goede pad zit is een opluchting. Even een praatje, een aanmoediging. En ik ben nog niet de laatste, er komen er nog 9 achter me aan. Hier had ik op 12,3 km moeten zijn, ik zit op 16,5. Nu al 4 km te veel gelopen. Nou ja, je wilt ultralopert zijn, dan moet je niet piepen over 4 km extra. Vanaf nu let ik op, neem ik me voor.

Maar helaas, nauwelijk 500m verder gaat het alweer mis. De pijl wijst links, ik ga links, maar na 300m kom ik aan een drukke weg, zonder enige pijl te bekennen. Weer fout. Om moedeloos van te worden. Terug en ja hoor, de pijl stond naar links, maar ik moest tussen 2 hoge heggen door. En dan sta ik opnieuw aan diezelfde weg, maar nu met pijlen naar de overkant. Smal pad in langs het water. Mooi stukje om te lopen. Ik let op. Pijl, pijl, pijl. Vanaf nu gaat het goed!

En dan komt er opeens een groepje lopers me tegemoet. Even denk ik nog aan een hardloopgroepje uit de buurt, maar nee. Het zijn mede-lopers van de BG die verkeerd liepen en mij behoeden voor verder verkeerd lopen. “we moeten terug, we zijn een pijl voorbij gelopen”. Dikke dikke FOK!! Gelukkig is het voor mij maar een paar 100 meter en ja hoor, ik heb een rode pijl gemist. Rechtsaf het weiland in. Heuveltje op en daar staan vrijwilligers voor het oversteken. Ik had hier met goed 20 km moeten zijn, mijn klokje geeft bijna 25 aan. Schiet lekker op zo.

Doorlopen en niet miepen Es! Eigen schuld, opletten! Even een gelletje, een slok water en doorgaan. Er lopen nu wat mensen voor me, dus ik kan volgen. Maar wel op de pijltjes letten!! En dan zie ik opeens Pascal en Tjarda voor me. Althans, ik denk dat het ze zijn. Iemand met korte broek en kousen en iemand met stokken. Als ze zich omdraaien en naar me zwaaien weet ik het zeker. Heel fijn om iemand bekend te ontmoeten onderweg. Een praatje, een stukje samen en dan ga ik toch weer langzaam verder. Fijn dat er hier meer andere lopers bij me lopen. Ik heb totaal geen probleem met alleen lopen, maar weten dat je niet helemaal alleen bent is ook fijn.

En dan komt de 2e drankpost. Met 26 km, ik zit op 31. Even lekker naar binnen, cola, chips en cake eten. Top geregeld. Na 5 minuten ga ik weer verder. Gewoon blijven bewegen en niet te lang pauze.  Fietspaden, bospaden, tunnel en dan weer een woonwijk in, over een spoorbrug, langs een weg en dan word ik aangesproken door een man. “Wel goed op de pijl letten, mevrouw, er zijn hier al meer verkeerd gelopen”. Ik ben echt blij dat deze man er staat. Want anders was ik de volgende geweest die verkeerd zou zijn gelopen. De pijl is duidelijk genoeg, oversteken naar links en een smal pad volgen. Maar opletten is niet mijn sterkste punt vandaag. Ik bedank en steek over. Laatste stukje dorp weer en dan terug het bos in.

Nu heb ik het gevoel dat ik alleen maar links en rechts door het bos heen loop. Wel let ik extra goed op de pijlen, maar het idee dat ik een aantal keer al op datzelfde bospad liep, laat me niet los. Het lijkt hier allemaal op elkaar. Links, rechts, links, rechts. Loop ik nog goed? Loop ik geen rondjes? En dan staat er opeens weer een vrijwilliger met een fluorjasje aan op een 100m afstand. Jippie, dat moet betekenen dat ik goed ben. En ja hoor, de 3e drankpost. Ik loop er niet naar toe, maar maak wel een praatje. Hoe ver nog? Een kilometer of 10? vraag ik. Hij aarzelt, maar zegt dan toch ja. Ik ben bang dat het dus meer dan 10 km is. “hoe ver ben ik hier?” Op een 36km. Mijn horloge geeft bijna 42 aan. Oke….. Nou ja, het zal niet veel meer dan 10 km zijn. Einde komt in zicht, alhans…. nog niet in mijn zicht, maar 10 km is te overzien. Aftellen.

Verder en verder en dan opeens zegt suunto: doe het maar verder zelf, ik doe niks meer. Na 6 uur, 16 minuten en 44 km sta ik er alleen voor. Nu wordt het mentaal ook zwaar, want ik heb dus geen idee meer van hoe ver ik ben, hoe hard (langzaam) ik ga en hoe ver ik nog ongeveer moet. Freaking hell!! En dus ook geen cijfetjes op strava en if it isn’t on strava, it didn’t happen. Niet dat het ook maar enigermate helpt, maar ik loop wat te vloeken en te mopperen in het bos. Waarom neem ik een powerbank mee, met kabeltje en laat ik het dan in mijn tas achter?? Lekker slim bezig Es!! Maar ja, vloeken helpt niet om Suunto weer te activeren, dus energie bewaren voor andere zaken: lopen!

Doorlopen, pijltjes volgen. Links, rechts. Dorpje in en uit, bos in en uit. En dan opeens weer 2 lopers voor me. Jippie, even doorlopen dus en dan kun je hun vragen hoe ver nog. Maar helaas, ook hun horloges hebben het begeven. Maar dat mag dan ook: het zijn lopers van de 160 km en dus al zo’n 27 uur langer onderweg dan ik. Jemig! Wat een bikkels. Even een kort praatje en met een “zet hem op, kan niet ver meer zijn” en ik ga door. Bospad af en dan draai ik een weg op. In de gauwigheid zie ik de straatnaam:: Maurits Noestraat. Het kwartje valt opeens. Verrek, dat is de straat waar we ook gestart zijn. Een juchgevoel komt in me op. Finish, finish, finish zingt er door me heen. Om om te slaan in NEE HE!!! op het moment dat we weer een bospad op moeten.

Even heb ik het idee om de weg gewoon te volgen. Heb toch meer dan genoeg gelopen, dus waarom zou ik niet de korste weg volgen nu? maar is het ook de korste weg? Misschien is door het bos wel korter? Nee Es, gewoon doen zoals het moet. Door het bos dus!

Hoe ver zou het nog zijn? Ben ik er nou nog niet? Lekkere ultralopert ben ik. Echt, het was goed dat er geen bankjes stonden, want ik was gaan zitten om niet meer op te staan. Niet zeiken, doorlopen! Die extra km’s zijn je eigen schuld. Door door door!! En dan een voetbalveld of zoiets. Een heuveltje af, en opeens zie ik het. Dit was het eerste heuveltje waar we gestart zijn. YIIEEEHAAA, ik ben er. Een aantal al gefinishte lopers moedigen me aan, nog heel even doorgaan, binnen op het podium is de finish. Ik ruk de deur open. Althans, dat was mijn plan. De deur blijkt op slot te zijn. Nondedju, 3 deuren, 2 staan er open en wat doe ik?? Ik kies de gesloten deur.

img-20161218-wa0003Dus door de andere deur, hal in, nog een deur door en dan sta ik in de ruimte waar we vanmorgen ook waren. Bril beslaat, ik zie nu helemaal geen fuk meer. Bijna op de tast naar het podium waar Stef me opwacht met medaille en flesje bier. Bril schoonmaken en weer wat zien. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat ik zo kan gaan zitten! Praatje met Stef, complimenten voor de route en dan strompel ik het podium af, naar mijn tas en dan naar een stoel. Zitten en NIKS! Wat een heerlijkheid. Knappe jongen die me nu nog van deze stoel af krijgt!

Mirjam was al voor mij gefinisht en is zelfs al gedoucht. Als ik weer enigzins in staat ben om te strompelen gaan we het kerstdiner halen. Kalkoen aan het spit gebraden en groentes ten overvloede. Hulde voor de kookploeg, wat hebben jullie er ook een werk van gemaakt! Top!

Even 5nog zitten, wat napraten hier en daar. Beetje bijkomen en verrek het valt allemaal best wel mee. Klein pijntje onder mijn voet, maar da’s niks nieuws. Als dit alles is. Ik kan zelfs nog min of meer gewoon lopen en de praatjes komen weer terug. Ik probeer uit te rekenen hoeveel ik gelopen heb. Geen idee. De 45 km, zou sowieso 48-49 zijn. Plus zo’n 5-6 km te veel dus. Ergens tussen de 53-55 km dus. Echt tijd voor een nieuw horloge of toch die powerbank meeslepen in het vervolg!

Mirjam brengt me weer thuis. Zo fijn dat ze dit voor me wilde doen. Gezellig weekend gehad en dan ook nog voor de deur opgehaald en thuis gebracht. Wat wil een mens nog meer?

Verder was de BG een mooi evenement. Geen toeters en bellen, maar wel zeer goed georganiseerd. Genoeg pijlen, dat ik ze niet allemaal goed zag en verkeerd interpreteerde was mijn eigen schuld. Hulde aan de organisatoren en een dik applaus voor alle vrijwilligers. Jammer dat er volgend jaar geen 45 km ronde zal zijn. Of ik er terugkom voor de 80 weet ik nog niet. Eerst maar eens Parijs. Daarna pas nieuwe loopplannen.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties