Bello Gallico

In de zomer, als ik mijn plan maak richting Parijs, schrijf ik me in voor de Bello Gallico, een 45km trail in/om Oud-Heverlee. Een mooie afsluiter van het jaar en een mooi stapje verder richting de te lopen kilometers in het komende jaar.

Maar toen kwam opeens het gedonder met mijn ogen. Waar ik dacht even nieuwe lenzen aan te meten in het ziekenhuis, ging ik dus naar huis met de diagnose staar. En nou zullen die operaties straks best wel meevallen, maar ik moet nu dus eerst 4 weken zonder lenzen zien door te komen. En dat betekent dat ik dus weinig zie. Niks zie. Half blind door het leven ga. En ja, ik mag mijn brilletje op. Maar met -21 en staar, zie je dus ook niks door die bril. Dus in de auto stappen en naar Oud-Heverlee rijden, ging hem niet worden.

Maar dan heb je geluk met goede vrienden. Mirjam stelt voor om me op te halen en thuis te brengen. Even twijfel ik nog over lopen in het bos, in het donker, zonder goed zicht. Zou ik het aandurven? Maar met een limiet van 9 uur  en dus 5km gemiddeld, zou ik het ook wandelend moeten kunnen. Dus was de knoop snel doorgehakt: ik ging gewoon en zou wel zien hoe het zou gaan.

dsc_0002Op zaterdag rijden we naar de start van de trail om alvast onze startnummers op te halen, kennismaken met Tim en Stef, hier en daar een praatje met bekenden en dan eten en naar onze hotelkamer in Leuven. Het gebeurt me niet vaak op een zaterdagavond, maar om half 9 liggen we al op bed en een uur later gaat het licht uit. Totdat de wekker om 5 uur afgaat. Op zondagmorgen…..

img_20161218_190526Om 6 uur zitten we aan de koffie bij de startlocatie. Een beetje zenuwachtig was ik toch wel, zou ik wel genoeg zien? Lopen in het donker ben ik wel gewend, maar niet in een bos en niet met bril. De uitdaging trekt en schrikt af. Terug kan niet, alleen vooruit. Dus laatste keer naar de wc, hoofdlamp op en naar buiten, naar de start. Waar Stef 1 voor 1 al onze namen opnoemt en na de laatste naam 3,2,1 en go!

De hele groep zet zich in beweging. Ik neem even tijd om me te concentreren in het bos. Ik loop redelijk achteraan en dribbel rustig. Eerst maar eens kijken hoe dit gaat. Uitproberen wat ik wel/niet zie. Vooral ontdekken waar de pijlen hangen en hoe ver vooruit ik ze zie. Voorlopig lopen er nog genoeg anderen om me heen, dus ik hoef alleen maar te volgen. Dacht ik. Al na een 1,5-2 km gaat het verkeerd. Als kippen zonder kop, lopen we elkaar achterna. Verkeerd. Met z’n allen weer terug, op zoek naar het juiste pad.

Eenmaal daar laat ik opnieuw iedereen aan me voorbij trekken. Ik loop een eind achteraan, en houd mijn voorgangers in het oog door de rode lampjes achterop hun rugzakken. We lopen met een groepje van 6-7 lopers en het eerste uur gaat zo best prettig voorbij. Ik dribbel waar ik kan, wandel waar ik teveel boomwortels en stronken tegenkom.

We lopen het bos uit, een dorpje in. Ik volg, bochtje links, rechts, onder een tunneltje door en dan opeens ben ik de lampjes kwijt. Ik zie een pijl, rechtdoor volgens mij, dus ik loop rechtdoor. Over een stoep, langs een station. Het dorp ontwaakt langzaam, ik kijk rond, ik let niet goed op. En opeens besef ik dat ik al even geen pijltjes heb gezien. F*ck! Terug? Of nog iets door, want wie weet kom ik er nog wel 1 tegen. Aarzelend nog even doorlopen, maar niks geen pijl. Terug dus. Gofferdegoffer! Weer langs het station en naar de laatste pijl die ik zag net na het tunneltje. En ja hoor, niet goed gezien. Pijl staat half rechtdoor/half linksaf. Ik had dus niet scherp rechts moeten aanhouden 😦 Aan de overkant zie ik nu een volgende pijl en ik neem me voor om beter op te letten.

Een paar kilometer verderop komt een auto langzaam aanrijden, met het raam open. Het is Tim, die een oog op zijn kudde schaapjes houdt. Hij vertelt me dat ik zo meteen de rode pijlen moet gaan volgen, die een splitsing aangeven. Eerst rood, daarna weer geel. Fijn dat ik het weet, heb het wel gehoord bij de briefing, maar nu vlak van tevoren nog eens extra erop attent gemaakt worden is prettig.

En ja, de rode pijl. Rechtsaf. Ik loop de weg in, kijk naar de schaapjes, de paarden in de wei, een boomgaard, moet weg springen omdat iemand zijn erfje aan het schrobben is en een emmer water over de weg gooit, kijk om me heen. Totdat opnieuw: K**! Wanneer was de laatste pijl? Aan het begin van de weg. De moed zakt me in de schoenen. Dat was minstens een kilometer terug. Omdraaien en terugsjokken dus. En ja hoor, de rode pijl gaf aan dat ik al eerder een pad in moest. Nondedju!! Let dan toch ook op trut!!

Verder op het goede pad, mijn horloge geeft nu al 15 km aan en de 1e drankpost zou op 12,5 zijn. Ben ik de post voorbij gelopen? Zit ik weer helemaal verkeerd? Opnieuw besef ik dat ik al even geen pijl zag, maar ik loop toch door. Pad gaat omhoog en ik zal vast na de volgende bocht wel een pijl zien. Kon volgens mij niet anders lopen hier. Nog geen pijl. Even aarzel ik. Toch terug? Nog 100 meter door? Gelukkig loop ik door, want opeens zie ik 2 mensen met een oranje hesje aan. Toch nog de drankpost gevonden! Ik heb genoeg eten en drinken mee voor onderweg, maar de bevestiging dat ik wel op het goede pad zit is een opluchting. Even een praatje, een aanmoediging. En ik ben nog niet de laatste, er komen er nog 9 achter me aan. Hier had ik op 12,3 km moeten zijn, ik zit op 16,5. Nu al 4 km te veel gelopen. Nou ja, je wilt ultralopert zijn, dan moet je niet piepen over 4 km extra. Vanaf nu let ik op, neem ik me voor.

Maar helaas, nauwelijk 500m verder gaat het alweer mis. De pijl wijst links, ik ga links, maar na 300m kom ik aan een drukke weg, zonder enige pijl te bekennen. Weer fout. Om moedeloos van te worden. Terug en ja hoor, de pijl stond naar links, maar ik moest tussen 2 hoge heggen door. En dan sta ik opnieuw aan diezelfde weg, maar nu met pijlen naar de overkant. Smal pad in langs het water. Mooi stukje om te lopen. Ik let op. Pijl, pijl, pijl. Vanaf nu gaat het goed!

En dan komt er opeens een groepje lopers me tegemoet. Even denk ik nog aan een hardloopgroepje uit de buurt, maar nee. Het zijn mede-lopers van de BG die verkeerd liepen en mij behoeden voor verder verkeerd lopen. “we moeten terug, we zijn een pijl voorbij gelopen”. Dikke dikke FOK!! Gelukkig is het voor mij maar een paar 100 meter en ja hoor, ik heb een rode pijl gemist. Rechtsaf het weiland in. Heuveltje op en daar staan vrijwilligers voor het oversteken. Ik had hier met goed 20 km moeten zijn, mijn klokje geeft bijna 25 aan. Schiet lekker op zo.

Doorlopen en niet miepen Es! Eigen schuld, opletten! Even een gelletje, een slok water en doorgaan. Er lopen nu wat mensen voor me, dus ik kan volgen. Maar wel op de pijltjes letten!! En dan zie ik opeens Pascal en Tjarda voor me. Althans, ik denk dat het ze zijn. Iemand met korte broek en kousen en iemand met stokken. Als ze zich omdraaien en naar me zwaaien weet ik het zeker. Heel fijn om iemand bekend te ontmoeten onderweg. Een praatje, een stukje samen en dan ga ik toch weer langzaam verder. Fijn dat er hier meer andere lopers bij me lopen. Ik heb totaal geen probleem met alleen lopen, maar weten dat je niet helemaal alleen bent is ook fijn.

En dan komt de 2e drankpost. Met 26 km, ik zit op 31. Even lekker naar binnen, cola, chips en cake eten. Top geregeld. Na 5 minuten ga ik weer verder. Gewoon blijven bewegen en niet te lang pauze.  Fietspaden, bospaden, tunnel en dan weer een woonwijk in, over een spoorbrug, langs een weg en dan word ik aangesproken door een man. “Wel goed op de pijl letten, mevrouw, er zijn hier al meer verkeerd gelopen”. Ik ben echt blij dat deze man er staat. Want anders was ik de volgende geweest die verkeerd zou zijn gelopen. De pijl is duidelijk genoeg, oversteken naar links en een smal pad volgen. Maar opletten is niet mijn sterkste punt vandaag. Ik bedank en steek over. Laatste stukje dorp weer en dan terug het bos in.

Nu heb ik het gevoel dat ik alleen maar links en rechts door het bos heen loop. Wel let ik extra goed op de pijlen, maar het idee dat ik een aantal keer al op datzelfde bospad liep, laat me niet los. Het lijkt hier allemaal op elkaar. Links, rechts, links, rechts. Loop ik nog goed? Loop ik geen rondjes? En dan staat er opeens weer een vrijwilliger met een fluorjasje aan op een 100m afstand. Jippie, dat moet betekenen dat ik goed ben. En ja hoor, de 3e drankpost. Ik loop er niet naar toe, maar maak wel een praatje. Hoe ver nog? Een kilometer of 10? vraag ik. Hij aarzelt, maar zegt dan toch ja. Ik ben bang dat het dus meer dan 10 km is. “hoe ver ben ik hier?” Op een 36km. Mijn horloge geeft bijna 42 aan. Oke….. Nou ja, het zal niet veel meer dan 10 km zijn. Einde komt in zicht, alhans…. nog niet in mijn zicht, maar 10 km is te overzien. Aftellen.

Verder en verder en dan opeens zegt suunto: doe het maar verder zelf, ik doe niks meer. Na 6 uur, 16 minuten en 44 km sta ik er alleen voor. Nu wordt het mentaal ook zwaar, want ik heb dus geen idee meer van hoe ver ik ben, hoe hard (langzaam) ik ga en hoe ver ik nog ongeveer moet. Freaking hell!! En dus ook geen cijfetjes op strava en if it isn’t on strava, it didn’t happen. Niet dat het ook maar enigermate helpt, maar ik loop wat te vloeken en te mopperen in het bos. Waarom neem ik een powerbank mee, met kabeltje en laat ik het dan in mijn tas achter?? Lekker slim bezig Es!! Maar ja, vloeken helpt niet om Suunto weer te activeren, dus energie bewaren voor andere zaken: lopen!

Doorlopen, pijltjes volgen. Links, rechts. Dorpje in en uit, bos in en uit. En dan opeens weer 2 lopers voor me. Jippie, even doorlopen dus en dan kun je hun vragen hoe ver nog. Maar helaas, ook hun horloges hebben het begeven. Maar dat mag dan ook: het zijn lopers van de 160 km en dus al zo’n 27 uur langer onderweg dan ik. Jemig! Wat een bikkels. Even een kort praatje en met een “zet hem op, kan niet ver meer zijn” en ik ga door. Bospad af en dan draai ik een weg op. In de gauwigheid zie ik de straatnaam:: Maurits Noestraat. Het kwartje valt opeens. Verrek, dat is de straat waar we ook gestart zijn. Een juchgevoel komt in me op. Finish, finish, finish zingt er door me heen. Om om te slaan in NEE HE!!! op het moment dat we weer een bospad op moeten.

Even heb ik het idee om de weg gewoon te volgen. Heb toch meer dan genoeg gelopen, dus waarom zou ik niet de korste weg volgen nu? maar is het ook de korste weg? Misschien is door het bos wel korter? Nee Es, gewoon doen zoals het moet. Door het bos dus!

Hoe ver zou het nog zijn? Ben ik er nou nog niet? Lekkere ultralopert ben ik. Echt, het was goed dat er geen bankjes stonden, want ik was gaan zitten om niet meer op te staan. Niet zeiken, doorlopen! Die extra km’s zijn je eigen schuld. Door door door!! En dan een voetbalveld of zoiets. Een heuveltje af, en opeens zie ik het. Dit was het eerste heuveltje waar we gestart zijn. YIIEEEHAAA, ik ben er. Een aantal al gefinishte lopers moedigen me aan, nog heel even doorgaan, binnen op het podium is de finish. Ik ruk de deur open. Althans, dat was mijn plan. De deur blijkt op slot te zijn. Nondedju, 3 deuren, 2 staan er open en wat doe ik?? Ik kies de gesloten deur.

img-20161218-wa0003Dus door de andere deur, hal in, nog een deur door en dan sta ik in de ruimte waar we vanmorgen ook waren. Bril beslaat, ik zie nu helemaal geen fuk meer. Bijna op de tast naar het podium waar Stef me opwacht met medaille en flesje bier. Bril schoonmaken en weer wat zien. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat ik zo kan gaan zitten! Praatje met Stef, complimenten voor de route en dan strompel ik het podium af, naar mijn tas en dan naar een stoel. Zitten en NIKS! Wat een heerlijkheid. Knappe jongen die me nu nog van deze stoel af krijgt!

Mirjam was al voor mij gefinisht en is zelfs al gedoucht. Als ik weer enigzins in staat ben om te strompelen gaan we het kerstdiner halen. Kalkoen aan het spit gebraden en groentes ten overvloede. Hulde voor de kookploeg, wat hebben jullie er ook een werk van gemaakt! Top!

Even 5nog zitten, wat napraten hier en daar. Beetje bijkomen en verrek het valt allemaal best wel mee. Klein pijntje onder mijn voet, maar da’s niks nieuws. Als dit alles is. Ik kan zelfs nog min of meer gewoon lopen en de praatjes komen weer terug. Ik probeer uit te rekenen hoeveel ik gelopen heb. Geen idee. De 45 km, zou sowieso 48-49 zijn. Plus zo’n 5-6 km te veel dus. Ergens tussen de 53-55 km dus. Echt tijd voor een nieuw horloge of toch die powerbank meeslepen in het vervolg!

Mirjam brengt me weer thuis. Zo fijn dat ze dit voor me wilde doen. Gezellig weekend gehad en dan ook nog voor de deur opgehaald en thuis gebracht. Wat wil een mens nog meer?

Verder was de BG een mooi evenement. Geen toeters en bellen, maar wel zeer goed georganiseerd. Genoeg pijlen, dat ik ze niet allemaal goed zag en verkeerd interpreteerde was mijn eigen schuld. Hulde aan de organisatoren en een dik applaus voor alle vrijwilligers. Jammer dat er volgend jaar geen 45 km ronde zal zijn. Of ik er terugkom voor de 80 weet ik nog niet. Eerst maar eens Parijs. Daarna pas nieuwe loopplannen.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Berg en Dal marathon

img-20161008-wa0001

Trio voor de start

Het is zaterdagochtend, koud, donker en nog gruwelijk vroeg, als ik bij Mirjam en Lisenka in de auto stap op de carpoolplaats. De auto is gelukkig warm en met wat ouwehoeren over loopjes schiet de reis snel op. Rond 8 uur zijn we bij de tennisclub waar we straks gaan starten. Lisenka voor de 60 km, Mirjam, Anita (die we daar ontmoeten) en ik voor de marathon-afstand.  LimburgsZwaarste dames zijn bijna compleet voor deze loop (jammer dat je niet fit genoeg was Karin!).

Tegen 9 uur worden we allemaal verzocht naar buiten te komen. Het is maar een klein groepje deelnemers en van enig dringen is dan ook totaal geen sprake. Willem houdt een kort praatje. Voor de marathon moeten we eerst een lusje van 2,2 km lopen, aangegeven met rood lint en daarna komen we op de wandelroute en gaan vanaf daar de blauwe linten en de bordjes volgen. Een kind kan de was doen, zou je zeggen. Lisenka start voor de 60 km en die zien we pas na afloop terug, Anita, Mirjam en ik slaan rechtsaf de bossen in, voor het eerste lusje.

dsc_0084-1Het loopt lekker. Ietsie harder dan ik zou doen als ik alleen liep, maar ach, het voelt goed, dus gewoon volgen. Straks zie ik wel verder, voor nu blijft het trio compleer. Na een geode 2 km staan we weer bij de tennisbaan en volgen nu de blauwe linten en bordjes. Het parcours is zeer afwisselend. Veel onverhard, wat heuvels, trappetjes, hier en daar stukken asfalt door een dorpje en dan weer bos en weidevelden. Ik vind dit super om te lopen. Na iedere 7-9 km is er een rustpost, met top vrijwilligers, die thee of bouillon schenken. Bananen, ontbijtkoek, en nog veel meer staat voor ons klaar. Ik heb zelf eten en drinken bij me, maar eigenlijk was dat niet nodig geweest.

dsc_0086We hobbelen door. Maar ik merk steeds vaker dat ik Anita en Mirjam niet goed kan bijhouden en zeg ze lekker door te lopen en niet op me te wachten. Voor hun fijner en zelf loop ik wel zo prettig op eigen tempo. Da’s het problem als je niet genoeg lange duurlopen doet voor de marathon: dan breekt de afstand je toch op. Maar geen punt, de benen voelen goed, de conditie zit er wel ergens verstopt, dus ik kom er wel. Het ging vandaag vooral om onderweg te zijn en kilometers maken, en dat gaat hier best lukken. Het is superweer om lang onderweg te zijn en ik geniet met volle teugen!

Ondanks dat er genoeg bordjes en linten hangen, raak ik toch 2x de weg kwijt. Eén keer word ik door wandelaars op het juiste spoor gezet, de 2e keer dwaal ik wat langer rond. Gelukkig heb ik de route in mijn horloge gezet en als ik een heuvel beklommen heb, zit ik toch weer op het juiste spoor. Nu maar hopen dat ik niet heb afgesneden. En ik hoop van harte dat ik de splitsing 40/60 km niet gemist heb en nu op het 60 km parcours zit…..  Gelukkig kom ik niet veel later bij een drankpost en daar is de splitsing. Poehee! Toch op het juiste spoor!

dsc_0045Na 42,2 km exact op mijn horloge ben ik weer terug bij de kantine. Ruim 6 uur onderweg geweest en met een paar benen die nu wel zin hebben om te stoppen. Ik loop de kantine in en meld me af bij Willem. Ik zoek een foto uit die op mijn oorkonde geprint zal worden en loop dan de kleedkamer in en ga zitten. Verdiende rust na een mooie loop. Mirjam en Anita zijn net voor mij binnen gekomen en al halverwege hun diverse stadia van omkleden en douchen. Ik wil eerst zitten, ff een eiwitshake naar binnen werken en dan ook onder de warme douche. Wat kan zo’n douche toch ongelooflijk fijn zijn!

img-20161008-wa0005

Moi, MIrjam, Anita en Lisenka.

Lisenka komt niet lang na mij binnen, zoef de haas is er niks bij! We drinken nog wat en dan is het alweer tijd om terug naar het zuiden te rijden. Het was een mooi dagje in Berg en Dal, één die ik graag nog eens overdoe, de route was top, de omgeving super om doorheen te lopen! Willem en Annemarie, en alle vrijwilligers, dank voor de geweldige organisatie!

Conclusie na deze marathon: ik mis duurloopvermogen, maar verder is de afstand geen probleem. De komende maanden weet ik waar ik aan moet werken. Kom maar op met de lange duurlopen, ik heb er zin in!

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Sportfocus 040

Bijna op de kop af 3 jaar geleden liet ik me al eens testen door Laurens Groenendijk. Cijfertjesfan als ik ben, is het altijd leuk om (een deel van) het functioneren van je lijf in cijfers uitgedrukt te zien. En die cijfertjes waren toen ook best leuk, zeker toen de computer tot de slotsom kwam dat mijn wellness leeftijd 37 was. En aangezien iedere vrouw natuurlijk graag jonger wil zijn dan haar leeftijd, vond ik dat best leuk 🙂 De bedoeling was om die test jaarlijks te herhalen, maar ja….. bedoeling en uitvoering ligt soms ver uit elkaar. Maar nu Laurens met zijn Sportfocus040 verhuist is naar Eindhoven, had ik natuurlijk helemaal geen excuus meer om het nog langer uit te stellen. Dus eindelijk, 3 jaar na de 1e test, was daar eindelijk de vervolgtest.

Eerst bloeddruk (goed), gewicht (plus 8 ons, ai) en vetpercentage (ook plus, aiaiaiaiai) en daarna een eerste prik in mijn vinger voor de meting van lactaat. We kunnen starten. Eerst even rustig inlopen op de loopband en dan moet het kapje over mijn mond en neus. Beetje benauwd gevoel, maar wel goed mee te lopen. De eerste 5 min gaan op 7,5 km/u en is een makkie. Lactaat blijft laag. Dan door naar de 9 km/u en ook dit lukt prima. Lactaat iets omhoog, maar da’s normaal. Dan de volgende 5 minuten op 10,5 km/u. Bij de vorige test schoot hier mijn lactaat omhoog, dus is het spannend wat er nu, 3 jaar later gebeurt. Ga ik nog door voor de volgende loopronde, of is dit het einde….??

14572035_1234521269943733_586593741_oMijn lactaatgehalte schiet idd omhoog, maar niet zo extreem als 3 jaar geleden (3,1 bij 10,5 km/u tov 5,1 bij 10km/u). De hoogte van het lactaat betekent dat ik dus niet voor de volgende ronde op de loopband hoef, maar doorga voor de kracht-ronde. Armen (trekken en duwen), benen (duwen) en buikspieren (heb ik niet). Laurens jut me op, zodat ik het telkens voor elkaar krijg om net iets meer kracht te zetten dan 3 jaar geleden. Het valt niet mee, maar het lukt! Veel zal niet schelen, maar een beetje is net genoeg.

En dan zit mijn aandeel aan de test erop. Laurens neemt het vanaf hier over en gaat er een mooi verslagje van maken. Binnenkort zal ik alle cijfertjes op papier zien en de conclusies die erbij horen.

Nu afwachten of de computer mij nog steeds jonger inschat. Spannend!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

VitaminStore Halve van Haarlem

vitaminstore

Voor iemand die zelden tot nooit een halve marathon op de weg loopt, hoefde ik niet lang na te denken toen me gevraagd werd of ik mee wilde doen aan de halve van Haarlem, op uitnodiging van de VitaminStore. Ja natuurlijk wilde ik dat! De kans om eens als ViP behandeld te worden laat ik me niet ontnemen, ook al moet ik daar dan 21,1 km door een stad voor lopen.

Samen met Eindhovenloopt-loopmaatjes Adrie en Marianne besloten we er een weekendje Haarlem van te maken en dus gingen Gerard en ik al op zaterdag naar het hoge noorden. En wat een superleuke stad is dat Haarlem! Ik was er eigenlijk nog nooit geweest, maar vooral de binnenstad zag er erg gezellig uit. Ik denk dat al het winkelend publiek ons maar irritant vond, sorry, Tom stuurde ons dus echt via de kleinste winkelstraatjes naar het centrum. Wij wilden alleen maar parkeren in de buurt van het hotel, niet wetende dat we daar dus helemaal niet met de auto konden komen. Maar uiteindelijk lukte het de auto te parkeren en het hotel te vinden!

img-20160924-wa0006De rest van de middag brachten we door met een rondje stad en nadat Adrie en Marianne ook gearriveerd waren, met een terrasje en aansluitend een etentje bij de Mexicaan. Heerlijk gegeten en gelukkig dacht ik pas achteraf aan het effect van de bonen en uien op mijn darmen, anders had ik er vast niet zo van genoten.

Na een goede nachtrust, (leuk bedacht, die kerkklokken die ieder half uur van zich laten horen, zo weet je precies hoe laat het is als je wakker schikt…..), zaten we om 9 uur aan het ontbijt. Goed verzorgd, maar helaas moest ik het alleen bij wit brood en jam laten. Al het andere durf ik niet te nemen bij een stadsloopje, want ik was bang dat er geen bomen en struiken langs de kant zouden staan. Tsja, ik heb een dringende reden waarom ik  een boslopert ben! Maar de maag was goed gevuld en met een krentenbol stiekem in mijn zak zochten we onze hotelkamer op, koffer weer inpakken en daarna bepakt en bezakt naar de Philharmony, waar de VitaminStore haar tenten had opgeslagen voor die dag.

dsc_0006We werden begroet als vips en begeleid naar de blauwe zaal. Daar lagen onze startnummers klaar, konden we koffie en thee krijgen en op tafel stond verder alles wat je als loper maar zou kunnen en willen eten of drinken. Geweldig! De zaal druppelde vol met lopers die via andere vestigingen van de VitaminStore meeliepen en ook Paul, Resie, Bas en Toine kwamen ruim op tijd binnen na hun reis uit Eindhoven.

dsc_0007Om 11.45 liep de ruimte leeg, want de 10 km zou om 12.15 starten en een aantal lopers moest nog op de foto van tevoren. De rest ging aanmoedigen en even rondkijken waar we moesten zijn voor de start van de HM. Ik bleef nog even rustig zitten, want dat gedrang in de mensenmassa kan me gestolen worden! En omdat ik bleef zitten had ik meteen 1 gelukje: de eerste bitterbal van die dag werd net rondgedeeld 🙂

img-20160925-wa0005Daarna hoorde ik iets over massage….. Boven stonden een aantal masseurs klaar om de lopers na afloop te masseren, maar dat kon natuurlijk ook van tevoren. Samen met Gerard, Bas en Marianne vlogen we naar boven om daar de nummers 1 t/m 4 te trekken en zodoende als eerste aan de beurt te zijn. Ik had me nog nooit zo kort voor een loopje laten masseren, dus het was even een gok. Hoe zou dat uitpakken? Maar de masseur had hele vaardige handen (wat mij betreft was ik niet gestart en was hij nog een uurtje door gegaan met masseren!) en mijn kuiten en achillissen waren heerlijk los en klaar voor het rondje stad.

dsc_0008Na nog een keer of 10 naar de wc te zijn geweest, moesten we toch echt naar het startvak. Jammer, want het beviel me best wel in de vip-ruimte! Het plein was druk, tsja… dat was natuurlijk logisch. Eigenlijk mochten we ergens vooraan starten bij de bedrijvenloop, maar het was zo druk, dat we dat vak niet eens vonden. Bovendien vond ik het wel prima om achteraan te starten. Met mijn tempo hoor ik niet vooraan en om door zo’n beetje het hele veld ingehaald te worden, daar is toch niks aan. Dus sloten we met z’n 3en achteraan aan, Marianne waren we al ergens kwijt geraakt….

En dan is daar de start. De menigte zet zich in beweging en na zo’n 3 minuten ga ik ook de startlijn over. Suunto aan en gaan! Mijn voornemen was om 21 km NIET te stoppen. Meestal gebruik ik de drankposten als rustpuntje, maar juist omdat het vandaag zo warm was, besloot ik met rugzak en eigen water te lopen, zodat ik kon drinken wanneer ik het wilde en niet hoefde te wachten op een drankpost. Het zou me niet uitmaken op welk tempo ik zou lopen, afhankelijk van het soort parcours en de temperatuur, maar niet stoppen, niet wandelen, was het grote doel.

En ja hoor, daar waren weer die eerste 4 km die nooit lekker lopen. Ik ergerde me aan de drukte en het publiek. En waar boomwortels, takken, dennenappels me nooit een moer kunnen schelen, erger ik me hier aan stoepjes, klinkertjes, putdeksels en mensen die voor mijn voeten lopen. Grom en grauw, ik weet meteen weer waarom ik geen stadsloopjes wil doen. Mopper mopper, pruttel pruttel. Ik kom niet in mijn ritme, zigzag, haal in, word ingehaald, hoor alle gesprekken door elkaar heen, heb overal een mening over en irriteer me mateloos. Vooral aan mezelf!

img_20160925_182321En dan opeens na 3,5 km stem naast me: ES! en opeens loopt Kitty naast me. Woppa! Op de fiest van Heemskerk gekomen, samen met Jan, om me aan te moedigen. Super! Ze loopt een 100 meter met me mee, wenst me succes en is weer weg. Maar dat was net genoeg om bij mij de knop om te zetten. Want of ik stop en loop terug naar het centrum, of ik zet de niet-zeuren-modus aan en ga ervoor. Ik beslis dat het dat laatste moet worden. Niet zeiken en zaniken, maar genieten van het rondje. En zeker omdat we juist op dat moment uit het centrum en de bebouwde kom wegdraaien, lukt het me om die negativiteit van me af te schudden en te genieten van het feit dat ik daar loop, dat het eigenlijk best wel lekker gaat en kan ik rondkijken en de omgeving in me opnemen.

We draaien de duinen in en ik had al wel wat gehoord over hoogtemeters, maar zoals dit had ik niet verwacht. Er moest regelmatig stevig geklommen worden (volgens Suunto in totaal 340 hm, het lijkt me ietwat overdreven!), maar het lukte prima. De trainingen op de Gulberg zijn blijkbaar niet voor niks geweest. Ik loop niet snel, maar wel lekker door. Zigzag bij de drankposten om de lopers heen die stoppen, maar pak wel een heerlijk natte, koude spons aan om in mijn nek uit te knijpen. De warmte valt redelijk mee, maar toch hoor ik regelmatig de sirene van een ambulance en ook zitten er hier en daar lopers op de grond bij de ehbo met een folie-deken om zich heen. Een enkele stapt langs de kant met kramp. Ik ben blij met mijn eigen water (met wat zout) en ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om met rugzak te lopen.

We lopen langzaam weer terug de bewoonde wereld in. Via een weg waar we 11 km eerder ook al overheen kwamen. Het is nu aftellen. Ik loop nog steeds, nog altijd zonder wandelpauze en peins er ook niet over om die nu nog in te voeren. Doorgaan, gewoon doorgaan! Laatste stukje richting centrum, het wordt nu wel zwaarder en ik heb zin in een koud pilsje, maar de benen blijven doen wat ik van ze verwacht. De km-bordjes langs de kant tellen lekker af. Er volgt nog een half-verhard pad met een aantal bruggetjes, gemeen, maar hier houd ik dus weer wel van. Even uit het ritme in een paar stappen omhoog en daarna weer omlaag. Nog 2 km, nog 1 km. De grote kerk komt in zicht en ik wil nog wel wat aanzetten, want volgens Suunto kan ik ergens in de buurt van mijn pr finishen, dus dan zou het wel leuk zijn daar net onder te eindigen.

img_20160925_182436En dan loopt opeens Kitty weer naast me. Queen wordt gedraaid, dus ze wist dat ik eraan kwam. Queen geeft me vleugels, dus kom maar op met die laatste paar 100 meter. Nog even doorgaan en dan is daar de finish. Suunto stop, benen stop! Gedaan wat ik wilde doen: niet stoppen voor de finishlijn. Mooi. En dan ook in de buurt van pr, al heb ik op dat moment geen idee wat mijn pr precies is en of ik er net wel of net niet onder zit. Maar wat maakt het ook uit. Ik ben weer heel over de finish en ik mag terug naar de vip-room! Toine komt me tegemoet en ik krijg te horen dat ik nog steeds netjes liep, ook zo vlak tegen het einde. Altijd goed om te horen, want in die laatste kilometers dacht ik totaal niet meer aan tehniek, alleen aan waar is die verdomde F-I-N-I-S-H?? Samen lopen we terug naar de Philharmony, waar ik ga zitten en niet van plan ben om erg snel weer op te staan.

dsc_0012Kitty en Jan komen ook nog even naar de viproom. Samen drinken we een pilsje. Egwel verdient met z’n 3en, zij met een eind fietsen en aanmoedigen en ik door mijn stukkie lopen. Proost! Op onze volgende mooie doelen en uitdagingen.

Daarna even omkleden en wat warms aan doen en samen met de andere loopmaatjes nog wat drinken. Nog een rondje bitterballen (en nog 1), even napraten en dan is het helaas tijd om naar huis te gaan. Het weekend zit er weer op. Zonde dat leuke dingen altijd zo snel gaan!

Na thuiskomst ga ik toch eens op zoek naar de tijd van mijn pr. Ik weet dat ik het ooit op Ameland liep, maar welke tijd precies en wanneer is de vraag. Het kost even zoeken in uitslagenlijsten, maar ik vind het. Dat pr stamt dus uit 2011, alweer even geleden. En als ik de officiele uitslag van Haarlem ernaast leg, dan blijkt dat ik vandaag 5 hele seconden sneller was dan toen. Mijn pr op schoenen is nu dus verbroken door een pr op vffjes. Joepiejee, in 5 jaar tijd werd ik dus 5 seconden sneller! Misschien moet ik dan toch vaker een hm lopen, want die tijd moet echt nog veel scherper kunnen. Maar ja… de komende maanden staat opnieuw in het teken van langer en verder voor die 80km. Wellicht daarna …… of niet!

VitaminStore, van harte bedankt voor een mooie loop! Ik ben niet zo van de wegloopjes, maar mocht ik volgend jaar weer uigenodigd worden, dan ben ik er graag weer bij! Het was super geregeld en ik heb genoten van de sfeer, de gezelligheid en de top verzorging. Dank je wel!

 

 

Geplaatst in Halve van Haarlem, VFF, VitaminStore | 1 reactie

Plannen plannen plannen

En ja, als dan die zin weer terug is, het doel gezet is, dan wordt het tijd om te plannen. Want een 80 km lopen, dat doe ik niet zomaar, daar moet toch echt wel gericht over nagedacht worden. En na het denken volgt natuurlijk het lopen! Hoe wil ik het doel bereiken? Hoe ver wil ik lopen in de voorbereiding? Wil ik wedstrijden lopen en zo ja, welke? Wil ik weer iedere zondag urenlang lopen, of ga ik dat in 2 delen splitsen, op zaterdag een paar uur en op zondag een paar uur? Mijn brein maakt weer overuren. Inschrijven was makkelijk, nu de uitvoering nog!

bergVoor de komende 3 maanden heb ik paar tussendoelen uitgekozen. Iedere maand een marathon-afstand. Over 2,5 week al de eerste marathon (oeps, ben niet echt getraind voor die lange afstand….) Maar samen met Limburgs Zwaarste Dames gaat het me lukken. Voordeel van weinig trainen is uitgerust aan de start staan, zal ik maar denken 🙂 En ach, ik heb 9 uur de tijd voor deze marathon, dat zou in theorie toch wel heel ruim moeten lukken!

beartrail_2016_web_fotoDaarna het NK Barefoot bij de BearTrail, 39 km. De kans om eens mee te doen aan een NK greep ik natuurlijk aan. Oefenen op het volkslied is niet nodig, tegen de tijd dat ik over de finish kom is de prijsuitreiking al geweest, maar toch heeft het wel wat. Meedoen aan een NK….. ik…. wie had dat ooit gedacht?  😉

header.pngIn november een marathon met Kitty, eindelijk weer eens samen lopen en blijkbaar gaan we dan ook oefenen in samen te zingen. Dat schijnt te helpen om verder te kunnen lopen. Mocht je de TisvoorNiks lopen en rare geluiden horen in het bos: dat zijn wij!

slider-bello-gallicoDan in december de Bello Gallico, een 45 km trail. Een paar km meer, een klein stapje vooruit in de kilometer-opbouw zullen we maar zeggen. Een nieuwe trail, maar ik heb er hoge verwachtingen van.

h10ouyvl0txh-600x338

Nog een keer, nog een keer!

De komende maanden zal ik de agenda voor januari/februari gaan vullen. Dan moeten de kilometers nog verder omhoog. Tips voor leuke wedstrijden zijn welkom. Ergens in januari een 50km (DFW van RFR?), dan begin februari nog een keer en eind februari nog maar een keer (de 50 van Tiny?). Dat moet me toch naar die 80 brengen, niet dan?? Ik dacht het wel!

 

Nog een half jaar. Doel gezet, plannen in de maak. Rustig opbouwen, blessurevrij blijven en dan met vertrouwen starten in Parijs. Om uiteindelijk te finishen op die Eiffeltoren! Je moet er wat voor over hebben om na al die jaren onder het ding door lopen en omhoog kijken, nu eens naar beneden te kunnen kijken!

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

UHT

De UHT. Wie kent hem niet? De trailroute van MudSweatTrails van Driebergen naar Rhenen (of andersom, maar net wat je wilt), een route van 30 km door de bossen, met in het begin en einde een stukje asfalt. Een paar jaar geleden liep ik al een deel van de route (start in Veenendaal, finish in Driebergen, 30 km was toen nog te ver). De hele route stond nog op mijn bucketlist. Voor ooit!

Vorige week stond er opeens een oproepje van Margriet op FB.

uht

Nou, die zin had ik wel. Sowieso moet ik vanaf nu flink aan de bak om afstanden te lopen. En samen met Margriet zou dat zeker gezellig zijn, we liepen al vaker samen en ons tempo is vergelijkbaar. Dus na kort overleg thuis, reageerde ik dat ik graag mee wilde lopen. Ook Mario wilde mee, dus zo kwam het dat we afgelopen zondag met z’n 3en begonnen aan de UHT.

received_1261754333848497De auto’s geparkeerd in Rhenen en met de trein naar Driebergen (volgende keer de kaartjes ook inchecken op het perron, sorry meneer de conducteur!!) Aangekomen op het station moest natuurlijk de foto gemaakt worden onder de stationsklok en we gingen op zoek naar het fietspad dat ons startpunt zou zijn. Gelukkig liep Mario de UHT al eerder en kon hij ons de juiste kant op gidsen.

De eerste paar km is verhard, maar daarna ga je de bospaden op, weinig singletracks, maar goed beloopbare paden. Vaak konden we met z’n 3en naast elkaar lopen ouwehoeren. Mario liep regelmatig een paar meter voor ons uit te dansen en wij hijgend achter hem aan. Af en toe wat zoeken naar de juiste afslag, maar alles vrij snel gevonden zonder problemen. Zowel Garmin als Suunto gaven de richting prima aan en waar we twijfelden herkende Mario vaak de weg.

received_1261753303848600Na 20 km kwamen we bij de eenzame eik. Hier namen we rustig de tijd om wat te eten en te drinken en na zo’n 10 minuten liepen we weer verder. Even moeite om de benen weer aan het werk te krijgen, zeker met de heuveltjes op hier, maar al met al viel het me niet echt tegen, zeker niet toen we ook omlaag gingen 🙂 . Wel kreeg ik het vanaf hier zwaarder, maar dat was helemaal niet gek. Sinds eind mei liep ik niet verder dan zo’n 15km max in een duurloopje, dus de dubbele afstand was aanpoten. Maar niet zeuren, gewoon doorgaan! Ik was blij dat ik samen met Margriet en Mario liep, opgeven en wandelen naar het station was dus geen optie, zij sleepten mij er wel doorheen met een praatje hier, een opmerking daar. En natuurlijk is de omgeving zeer de moeite waard om doorheen te lopen, ik wil hier zeker nog terug om nog een keer te lopen. Wellicht iets voor een nachtelijke trail om ook dat te trainen?

De laatste 2 km is weer verhard. Stukje door Rhenen, stukje langs het water, onder de brug over de Nederrijn door en dan linksaf naar het station. Poe, ik was wel blij dat ik na 31 km op de stopknop van mijn horloge drukte en kon gaan zitten in mijn auto. Even bijkomen. En  dan de trappen op naar het cafeetje boven het station. Vooral de laatste kilometers hadden we ons al verheugd op pannenkoeken en (alcoholvrij) bier en dat ging er dan ook prima in 🙂 Even bijkomen en napraten.

Margriet en Mario, dank voor jullie gezelschap, ik vond het fijn lopen met jullie!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lang zal ik leven, hiep hiep hoera!

 

503

Er was eens een meisje dat dacht dat 50 jaar worden heul ver weg in de toekomst lag. Dat je pas vijftig werd als je oud was, dat je oud was als je vijftig werd. Vijfig jaar worden lag verstopt ergens in de verre, verre toekomst. Zij was jong en onwetend en wist nog niet dat de tijd als zand door je vingers glipt.

DSC_0020

Met dank aan Lisette en Monique zag mijn tuin er zo uit na de birthday-run 🙂 #ouwemuts

42b54ffa16ea3dc8aab59d6e61289ef1Die dag in de verre toekomst is dus vandaag. Ik wil er nog niet aan toegeven dat ik qua leeftijd nu dus echt bij de oude mutsen hoor. Het klinkt stokoud: vijf-tig! The big five-O. En ik snap het niet, hoe kon die tijd zo snel gaan? 2x knipperen met je ogen en je kinderen zijn volwassen en jij klaar voor de 50+reisjes.

Waar is de tijd gebleven? Hoe kan het dat het zo snel voorbij is gegaan? Zo lang is het nog niet geleden dat ik een studentje was en voor het eerst op kamers ging. Waar is de tijd dat ik man leerde kennen, we ons eerste huis kochten, trouwden, kinderen kregen? De tijd van vadertje en moedertje spelen met 3 kleine hummels. Tropenjaren waren het. Wellicht dat het daardoor zo snel ging?

De kleine hummels werden groot. Ze groeiden op tot 3 volwassen mensen waar man en ik ongelooflijk trots op zijn. Zo blij dat ik dat mee mag maken, dat ik erbij ben als er mijlpalen gehaald worden, als er diploma’s uitgereikt worden. Maar ook gewoon om te zien hoe ze opgroeien, hoe ze hun weg in het leven vinden. Trots op ons supertrio! Dan is ouder worden helemaal niet erg. Ik hoop nog heul veel ouder te worden, zodat ik nog veel mijlpalen mee kan maken.

En ik denk aan alle vrienden en bekenden die dat niet mee mogen maken. Vrienden die veel te vroeg zijn overleden. Marianne, Lajos, Corry, Laurie, Ton….. Jullie worden nog altijd gemist. Ik denk aan die bizarre jaren, de laatste jaren dat onze kinderen op de basisschool zaten. In ongeveer 4 jaar tijd overleden 14 ouders. De één kende ik beter dan de ander, maar ongeloof en verdriet was er altijd weer. In iedere klas zaten 3-4 kinderen die een ouder moesten missen. En ik denk aan de vriendin die pas 3 maanden geleden haar man verloor.

20160705_193705Als ik alles zo op een rijtje zet, kan ik alleen maar blij en tevreden zijn. Dat ik 50 ben geworden. Dat ik gezond ben (voor zover ik weet!). Dat ik plannen kan maken, doelen kan stellen en kan werken aan een mooie toekomst. Vijftig oud? Egnie! Ik begin pas, deze eerste ronde was goed, kom maar op met de 2e ronde!

 

Enne, zaterdag loop ik de Trail des Fantomes. Kom maar op met die eerste 27 km in de 50+ categorie!

 

 

 

Geplaatst in Persoonlijk | 7 reacties