Eindelijk!

Persoonlijk, Trailrunning

Er was een tijd dat ik heel trots was dat ik 10 km kon hardlopen. Ik, de net wat te zware, chips-etende, bank zittende huisvrouw kon gewoon 10 km hardlopen. Wowwie, wie had dat ooit gedacht van mij?

Daarna volgde een periode van afstanden lopen, verder en verder. Een 10 km stelde niks meer voor, halve marathons, een paar hele en zelfs een aantal ultra’s. Met als hoogtepunt de 80 km bij de Ecotrail in Parijs, alweer 2 jaar geleden.

Maar na dat hoogtepunt liep niks meer. Mijn huwelijk niet, mijn leven niet en zeker mijn benen niet. Een heel zwart, donker en diep dieptepunt volgde. Zelfs een 5 km koste moeite en kon ik niet volbrengen zonder 2 of 3 keer een stukje te wandelen. Teveel gedonder tussen de oren. Ik moest van mezelf lopen, naar buiten, het bos in. Niet omdat ik daar gelukkiger werd, maar van op de bank blijven zitten, wist ik dat ik nog ongelukkiger zou worden. Dus bleef ik lopen, sjokken, wandelen, kruipen. Kilometers werden wel afgelegd, maar totaal niet zoals ik het wilde. Plezier was heel ver te zoeken, onvindbaar. Het hardlopen, wat mij zoveel geluk en plezier, zoveel mooie momenten bracht in de afgelopen jaren, was een moeten geworden. Moeten en mezelf dwingen om naar buiten te gaan. Dwingen om het bos in te gaan. Dwingen om te bewegen.

Ik probeerde korte stukjes en langere stukken, op vff’s of op schoenen, in bos en op asfalt, intervallen en lange duurlopen. Ik probeerde het met trainer en schema en ik probeerde het zonder. Maar het hielp niks. En uiteindelijk leidde het zelfs naar het stoppen met lopen. Dan maar bankzitten en chipsvreten, dat kon ik in ieder geval wel goed, zonder mezelf teleur te stellen.

Maar hoewel ik graag op de bank zit, in mijn hoekje, onder een dekentje, met netflix of met een boek, met chips en thee, er begon ergens vaag toch iets te kriebelen. Al mijn vriendjes en vriendinnetjes lopen wel. Lang en/of ver en/of snel. En ik zat daar maar. En langzaam wilde ik ook weer. En zo gebeurde het dat ik op een druilerige zondagmiddag toch weer mijn vffjes onderbond en naar buiten ging. Ik hoefde van mezelf maar tot de hoek, maar bij de hoek ging ik door naar de volgende hoek. En ook daar voorbij. Het werden nog wat hoeken meer en eigenlijk voelde het best prettig. Met een paar kilometer was ik weer terug. Thuis op de bank. Bij de thee en chips. Niet ver, maar wel lekker gelopen.

Na die tijd ging ik toch weer vaker de deur uit. Eerst een paar keer een erg kort stukje. En toen werden die korte stukjes ietsie langere stukjes. En eigenlijk ging het best lekker. Langzaam, zeer sloom zelfs, maar wel lekker. Ik betrapte mezelf erop dat ik zelfs weer om me heen keek, de bomen zag die weer groen werden, de vogels hoorde die weer floten. Er bleek zelfs een heus bos vlakbij mijn voordeur te liggen. De afstandjes werden stiekum steeds iets verder, de onbekende paden steeds bekender.

En om weer te proeven aan het “echte” trailrunnen, schreef ik me in voor een heuse wedstrijd. Een wedstrijd van wel 10 hele kilometers! Afgelopen zaterdag liep ik de Sint Anthonis Trail. Het regende en waaide, maar diep van binnen voelde ik weer dat trailrun-gevoel, blijkbaar is dat toch niet helemaal dood. Ik heb genoten van begin tot eind. Niet omdat het altijd even makkelijk liep, maar wel omdat ik er plezier in had. Pijltjes volgen, mul zand, bospaden, single tracks, wat brede bospaden. Blijven opletten om geen pijltje te missen en pavlov-reacties als ik fotograaf Chris ergens zag. Mooie trail, mooie omgeving en hopelijk de start van veel meer trails de komende maanden en jaren!

’s Avonds ging ik uiteraard op zoek naar een volgende leuke wedstrijd. Meteen maar iets met een ultra afstand? Of loop ik nou iets te snel te ver op de zaken vooruit?

Brabants Hart Trail

Uncategorized

DSC_0888

Na mijn trail van donderdag, kreeg ik een berichtje van Kitty dat ze daar ook wel eens wilde lopen. Weer eens gezellig samen lopen en bijpraten. Nou, dat wil ik ook altijd wel, dus een snel berichtje terug: zondag samen lopen? En zo werd onze loopafspraak gemaakt. Even wat heen-en-weer over wat, waar en hoe ver we gingen lopen, kwamen we uit op opnieuw een trail van Tony: Brabants Hart deze keer. Een hele goede keuze in een mooie omgeving, maar de tweet van Kitty na afloop zegt genoeg over de begaanbaarheid van deze trail, vandaag na alle sneeuw en regen.

tweetkitty

Mijn horloge geeft overigens 3 uur 40 aan, dus het valt best wel mee 🙂 De route begon met een klein stukje verhard het dorp uit een weiland in. En daar begon de modder. En behalve een stukje verhard tussendoor was dat het enige stuk waar we echt konden hardlopen. De rest van de route was modder, water, modder, sneeuw, modder, modder, nog wat modder en voor de verandering nog meer modder. Iedere keer als de ondergrond wat droger werd, begonnen we weer hard te lopen, maar alleen tot de volgende modderplas, zo’n 50m verder. Kunnen we dit een hardloop/trail training noemen? Nou nee, niet echt. Dit was een training in doorgaan en vooral niet uitglijden en opgeven. Dit was een echte langzame lange duurloop, een training in duurvermogen.

Het eerste deel van de trail gaat voornamelijk door weilanden. Gras, ongelijk, modder, water, nou dan weet je het wel. Glad en glibberig. Maar wel mooi die omgeving daar, tenminste als we de moed hadden om op en om te kijken. We waren nogal druk bezig met letten op onze voeten en waar we die neer gingen zetten.

DSC_0889

DSC_0891

Het 2e deel ging vooral door bosgebied. Erg mooi opnieuw, maar ook opnieuw erg nat. Nat, nat, nat! Het bos is opgedeeld in allemaal kleine stukjes bos. Verbonden door beekjes. Beekje, na beekje, na beekje moesten we over. Via boomstammen. En die boomstammen lagen gelukkig meestal redelijk stevig vast, maar niet allemaal. Soms ging je erop staan en dan ging dat boomstammetje plotseling onderwater. Met jouw voet erbij. Nat dus. Regelmatig tot ver boven onze enkels. En weet je hoe koud dat water is? De cool challenge is er niks bij!

DSC_0902

DSC_0900

DSC_0898

Het laatste stukje liepen we door een redelijk te belopen weiland, richting het Sint Janspontje over de Dommel, terug naar Liempde. En natuurlijk lag het pontje aan de overkant, dus moesten we het eerst naar ons toe trekken. Wel goed om warm te blijven tijdens het stilstaan, want het pontje naar ons toe trekken kostte toch wel ff kracht. Spierkracht in de armen deze keer.

DSC_0910

En daarna konden we aan de laatste kilometer beginnen, terug naar de auto. Verhard deze keer. Zonder modder, ijs en sneeuw. En hoewel deze laatste kilometer verhard lopen wel heel erg prettig was, heb ik me in de modder toch best wel geamuseerd. Af en toe een vloek en een grom als er weer eens een lading water in mijn schoenen terecht kwam, maar ach, dit hoorde er vandaag dus gewoon bij. En dit is een rondje dat ik echt wel, zeker weten nog een keer wil gaan lopen. Alleen dan wel als het weer wat beter is geweest in de weken ervoor. Als het niet net gesneeuwd heeft en niet dagenlang geregend heeft. Met andere woorden: als de ondergrond wat steviger is en er wel normaal te lopen valt. Hardlopen dus en niet alleen glibberen en glijden!

DSC_0912

Dommelvallei Trail

Uncategorized

Al enige tijd geleden kwam ik op internet een website tegen van ene Tony. Hij schrijft daarop niet alleen blogs, maar heeft er ook een aantal smakelijke routes op staan. Het kwam er steeds niet van om er 1 te lopen. Tot nieuwjaarsdag. Op mijn schema stond een blanco, met andere woorden: zelf in te vullen. Ik had zin in een trailtje in de buurt en dacht opeens weer aan die website, met daarop de Dommelvallei Trail. Met begin een paar kilometer van huis, eerst een stukje Malpie en daarna De Plateaux in, een route van 25 km. Ik besloot de route iets aan te passen, grootste stuk Malpie eruit (de Vennen ken ik zo langzamerhand wel), maar De Plateaux bleven erin en zo werd de route 20 km. Uploaden, in mijn Suunto en op pad.

Met de auto naar Borkel, parkeren op het plein en start! Meteen het eerste stukje Malpie begon met modder, modder en nog meer modder. Oeps…. het beloofde al meteen een glibberig rondje te worden. Dit stukje kende ik van eerdere rondjes, maar ik liep het toch, omdat ik uit zou komen op een pad dat ik nog niet kende. Nou, dat heb ik geweten. Net dat pad was zo goed als onbegaanbaar vandaag. Niet alleen modder, maar ook sneeuw en ijs lagen hier. En diepe tractor-sporen maakten het nog wat moeilijker lopen. Maar hé, niet zeuren en miepen, jij wilt trails lopen, dus hophop die trails op!

Daarna volgde een stukje verharde weg, door Borkel en dan richting de grens met België. Ook dit stuk ken ik, want vorige week liep ik nog hier richting Kerst bij de schoonouders. Maar daar waar ik vorige week linksaf ging, ging ik vandaag rechtsaf. Opnieuw de modder in. Het was een “goed-uitkijken-waar-je-je-voeten-neerzet-pad”. En omdat ik zo op mijn voeten en het pad lette, had ik niet in de gaten dat ik linksaf moest, maar liep ik rechtdoor. Tot ik eindelijk ipv naar mijn voeten even naar mijn horloge keek en merkte dat ik kon omdraaien, op zoek naar het bewuste pad. Dat was gelukkig ook de enige keer dat ik een afslag miste.

DSC_0870

DSC_0878DSC_0881Het stuk door De Plateaux, een natuurgebied op de grens van Nederland en België (bij Bergeijk/Lommel) is mooi. Afwisselende natuur, bos, waterplassen, houten bruggetjes, open velden, weidse uitzichten, koeien (gelukkig ver weg!). Echt mooi om te lopen. Regelmatig heb ik even stil gestaan om om me heen te kijken en foto’s te maken. Niks fijner dan rondlopen door onbekend gebied, met een horloge dat me de weg wijst en me regelmatig geheel alleen op de wereld voelen. Helemaal zoals ik het graag heb. Na een maand met wat minder enthousiasme voor het lopen en trainen, kwam de motivatie in 1 klap – BAM – terug.

DSC_0882

DSC_0884Via een breed zandpad liep ik De Plateaux na 16 km weer uit, denkende dat ik vanaf hier een makkelijk stukje naar de auto zou hebben. Nou… ha! daggut niet. Het grootste glibberen moest nog komen. Ik liep door een weiland, vol met sneeuw, kuilen, modder en ijs en plotseling stopte mijn pad. Doodlopend naar een sloot. Dacht ik. Maar toen ik beter keek, zag ik dat ik “gewoon” over het hek heen moest klimmen, want aan de andere kant ging het pad verder. Dus ik er over. Om na zo’n 100m over een prikkeldraadversperring te moeten klimmen. Geteld heb ik het niet, maar ik ben een keer of 10 over prikkeldraad geklommen. Tussendoor liep ik op een smal paadje langs de sloot. Bedenkende dat als ik nu uit zou glijden, ik niet alleen onder de modder zou zitten, maar ook nog een nat pak zou halen. En verder weg van de sloot op het veld lopen, ging niet, want dat stond nogal onder water, modder, sneeuw en ijs. Pomtipomtipom, heerlijk lopen zo met een paar supernatte vibrammetjes, de modder tot ver boven mijn knieen en mijn (blote) voeten open gehaald aan stekelige braamtakken. Een groter verschil met de keurige receptioniste op pumps, met panty en een kort rokje met jasje is volgens mij niet mogelijk 🙂

Uiteindelijk kwam ik weer op de verharde weg uit, vlakbij de auto, zoals natuurlijk ook de bedoeling was. Genoten van dit eerste rondje van het nieuwe jaar en zeker weten dat ik meer routes van dit blog ga lopen!