Berlijn Marathon

Berlijn Marathon

BerlijnWat was het een TOPweekend in Berlijn! Echt een weekend om in te lijsten en regelmatig nog eens af te stoffen en te bekijken. Een weekend dat al begon in oktober 2014, in Parijs, waar Kitty en ik de beslissing namen om ons in te schrijven voor de loting van de marathon. We moeten dan nog beginnen aan Frankfurt Marathon en september 2015 lijkt nog zoooooo ver weg.

En dan is die loting in november en Kitty mag wel meedoen, ik niet. Helaas, het is niet anders. Ik zal gewoon meegaan als support, ook zonder marathon zal een weekend in Berlijn beslist de moeite waard zijn. Maar dan vindt Nesrine nog ergens een mogelijkheid om toch mee te kunnen doen. Er volgen een paar spannende weken van wel-niet-wel-niet en dan is daar dan toch het verlossende telefoontje: ook Nesrine en ik hebben een startbewijs, ook wij mogen meedoen aan de marathon in Berlijn. Tsja, als je dan toch naar Berlijn gaat, dan is meedoen natuurlijk wel zo leuk!

Eerst Frankfurt Marathon en de 50 km Sallandtrail en dan gaat de blik richting Berlijn. Ik train niet meer op bospaden, maar weer op fietspaden door de bossen, loop minder trails, meer asfalt. Regelmatig loop ik te mopperen, omdat de bospaden links en rechts er veel leuker uitzien dan dat fietspad, maar aangezien Berlijn verhard is, loop ik braaf op de verharde weg. Om het moreel hoog te houden loop ik een enkele trail voor afstand en fun, maar daarna weer terug naar het asfalt. Focus! Ik wil Berlijn graag lopen en dat betekent dat ik dus ook gericht moet trainen.

En dan, als alle trainingen gedaan zijn, als alle schema’s richting Berlijn helemaal afgestreept en afgevinkt zijn, dan is daar dan eindelijk het lang verwachte weekend. Vrijdagmorgen om 03.45 uur gaat mijn wekker. Waarom Kitty en ik het 3 maanden geleden een goed plan vonden om kaartjes te reserveren voor de trein die om 7 uur uit Amsterdam vertrekt naar Berlijn, ik weet het op dit moment niet meer. Maar om half 6 lopen we in Den Bosch het perron op, waar de intercity ons (met vertraging!! argh, gaan we de trein wel halen??) naar Amsterdam brengt. We halen de trein naar Berlijn ruim en kunnen dan rustig achterover leunen en de stress van ons af laten glijden. We zitten en voorlopig blijven we zitten. Nesrine is ook in Amsterdam opgestapt en Marco & Gon stappen een aantal stops later in. DSC_0406En met z’n 5en staan we om 13.15 in Berlijn op het Hauptbahnof. Het is even zoeken naar de metrolijnen, waar staan ze, welke moeten we hebben, maar een 3 kwartier later staan we bij Estrelhotel Estrel in de lobby en even later hebben we allemaal onze keycards en zoeken we onze kamers op die alle 3 in een andere vleugel van het hotel liggen.

DSC_0409Na even opfrissen, koffers uitpakken, wat drinken, hebben we afgesproken beneden in de lobby en met z’n 5en gaan we naar de Expo. Deze is op Tempelhof, het voormalige vliegveld van de Berlijn. Een mooie locatie voor deze Expo, het is groot en kan dus makkelijk zoveel mensen ontvangen, die allemaal willen rond snuffelen bij de standjes en hun startnummer komen ophalen. Samen met Nesrine lopen we door de hallen, staan hier en daar stil om te kijken en komen dan in de laatste hal met de startnummers. Nadat we ons startpas hebben laten zien, krijgen we een bandje om onze arm.DSC_0437 Deze moeten we om houden tot na de finish, dit is bewijs dat we het startvak in mogen. Daarna krijgen we onze startnummers en ik krijg tot mijn verbasing ook een huurchip. Ik maak me al weken druk om het feit dat ik mijn eigen chip niet moet vergeten en nu blijkt dat ik er 1 gehuurd heb en mijn eigen chip rustig thuis had kunnen laten. Dus.

IMG-20150925-WA0010

Gon, Marco, Kitty, ik, Nesrine

IMG-20150925-WA0008

We krijgen een whatsappje van Janine en Chiel. Of we zin hebben om bij hun in het appartement te komen eten. En ja, natuurlijk, daar hebben we zeker zin in. In de grote hal ontmoeten we Marco en Gon weer en met z’n 5en gaan we opnieuw op zoek naar een metro en naar het appartement van J&C. De pasta staat al voor ons klaar, met keuze uit bolognaise- en kaassaus, een salade en stokbrood. Super goed gezorgd voor ons, erg lekker weer! En eten in goed gezelschap is altijd gezellig, een prima afsluiting van deze 1e dag in Berlijn.

IMG-20150928-WA0004De volgende ochtend na een stevig ontbijt, gaan Nesrine, Kitty en ik naar de Brandenburger Tor. DSC_0419Morgen zullen we daar finishen. Het is zaak om nu uit te zoeken waar we naartoe moeten met de metro, waar zijn de startvakken en hoe komen we daar. Morgen nog moeten zoeken levert alleen maar stress op. Het is geweldig weer voor een rondje centrum en het is er al aardig druk met toeristen en lopers. Iedereen wil zien/weten waar hij/zij naartoe moet de volgende dag. We lopen wat rond, bekijken de omgeving en gaan dan uit elkaar. Nesrine wil graag de Libanese delegatie gaan begroeten en Kitty en ik gaan naar Kreuzberg, naar de Markthallen waar Janine en Chiel ook naartoe gaan.

DSC_0428

De start! Morgen moet het hier gebeuren.

Opnieuw moeten we een aantal keren overstappen van metro naar metro naar Metro, maar we vinden Kreuzberg. Al meteen na het uitstappen merken we dat we niet in de beste buurt van Berlijn zijn aangekomen, er wordt ons heroine aangeboden. We bedanken beleefd en via google maps gaan we onderweg naar de Markthallen. markthallenHoe vonden de toeristen vroeger toch de weg, zonder appjes voor de metro en zonder google maps? Wij lopen er in 1x rechtstreeks naartoe. Een heel bijzondere ervaring deze markthallen. Gezellig druk, een overdekt marktplein, met een vele verschillende eet- en dranktentjes, alles wat een mens maar kan bedenken. Met z’n vieren zitten we op houten banken, drinken (water!) en eten, snoepen en snaaien wat. We zitten en we zitten goed. Ook Nesrine komt hier naartoe en we blijven nog wat langer zitten. We zitten prima! Doel van vandaag was ons niet te moe maken en dat lukt aardig.

IMG-20150926-WA0007

Chiel, Janine, Nesrine, Kitty en ik op de terugweg naar ons hotel.

Maar opnieuw gaan we op tijd terug naar het hotel en opnieuw liggen we op tijd in bed. Je weet dat je met marathonners op stap bent, als je ook in een grote, bruisende stad op tijd in je bed ligt.

FB_IMG_1443367429812

Moi, Kitty, Chiel, Nesrine

De wekker gaat zondag om half 6! Wie bedacht heeft dat die marathon om 9 uur moest beginnen, ik weet het niet. Ik vind het erg vroeg. Maar na een ontbijt (minder stevig dan gisteren, want meer wil er gewoon niet in) gaan we om 7 uur de deur uit, en een klein uurtje later staan we bij de ingang van het startgebied. Chiel en Janine zijn hier ook, maar Janine mag niet verder met ons mee. Haar zullen we onderweg weer zien. Met z’n 4en gaan we verder, op zoek naar de tenten om onze tassen in te leveren. Het is hier druk, wat wil je ook met zo’n 50.000 lopers, maar alles is prima geregeld. het is even zoeken naar de juiste tenten, en dat iedereen ergens anders moet zijn is ook niet makkelijk, maar het lukt om mijn tas af te geven. Dat ik de rest kwijt raak is dan wel weer erg jammer, maar ik weet waar de startvakken zijn, dus daar loop ik naartoe. Dacht ik.

IMG-20150928-WA0009

De straat is vol! Heel vol!

Helaas is startvak H de totaal andere kant op als de andere startvakken. Ik moet dus weer terug. Terug, dwars tegen de menigte in. En wie kom je dan tegen in het gedrang? Melanie! Even snel een hug, een succeswens, en weer door op zoek naar onze plekken in het startgeweld. Zij rechts, ik verder door het gedrang naar links. Ik loop wel een beetje te balen dat ik Kitty kwijt ben. Chiel en Nesrine stonden toch al niet in ons startvak, maar samen met Kitty wachten op de start is leuker dan alleen. Nou ja, niks aan te doen. Ik loop rustig door, kijk om me heen, sta op een hoekje nog even stil, maar kan Kitty niet meer vinden. Dan maar alleen, niks aan te doen. Maar wie staat er opeens voor me als ik het startvak in loop? Kitty! Hoe groot was de kans dat we elkaar tussen 50.000 man/vrouw weer terugvonden? Maar nu kunnen we mooi samen wachten. De toplopers starten om 9 uur, de snelle(re) lopers daar achter aan en dan eindelijk, zo’n 3 kwartier later starten ook wij. Ieder op ons eigen tempo, voor ons eigen doel.

Het is druk op de weg, erg druk. Ik hoop dat het wat rustiger wordt verderop. Dit is file-lopen, totaal niet in je eigen ritme komen en uitkijken dat je niet struikelt. Na de 1e km wordt het iets beter, kan ik tenminste zien waar ik mijn voeten neerzet, maar het blijft druk. Ik probeer mijn eigen pad te zoeken, slalom om mensen heen, erger me als er iemand vlak voor mijn neus gaat stil staan om te wandelen en incasseer regelmatig een duw of elleboogstoot. Het lijkt wel alsof sommige mensen denken dat ze een toprace lopen hier. Ze moeten ervoor, ertussen, van links naar rechts, en kijken totaal niet waar ze lopen. Irritatie groeit. Na 5 km is de eerste drankpost en nu is het echt helemaal niet leuk meer. Stilstaan, duwen, trekken, meteen er tussen willen. Drama! Ik probeer ook een bekertje water te pakken te krijgen en dat valt niet mee. En om daarna het gedrang uit te komen valt nog minder mee. Grrrr!

En dan al die plastic bekertjes op de weg. Niet normaal meer! Frankfurt was een kleinere marathon, dus daar was het minder, in Parijs stonden er na iedere drankpost containers en bijna iedereen mikte daar zijn flesje in. Tuurlijk lag daar ook genoeg op straat, maar echt niet zoals hier. Wat een vervuiling en verspilling. Ik trap zeker nog 200 meter over, op en tegen plastic bekertjes. En 5 km verder is de volgende drankpost en begint het hele gedoe opnieuw.

Dit vind ik echt niet meer leuk. Zo veel mensen, op het parcours, langs het parcours. Zoveel lawaai overal, alsof iedereen boven de ander uit wil schreeuwen. Onder bruggen is het het ergste, dan zijn er ook nog lopers die extra gaan roepen, omdat het zo “leuk” galmt. Even komt de gedachte aan uitstappen bij me op. Maar ja, ik weet ook, dat ik dit had kunnen verwachten natuurlijk.Met zoveel mensen op een parcours is het nu eenmaal duk. Bovendien voelen de benen goed, is het redelijk gesteld met de conditie en loopt het overall best wel aardig. Zelfs een beetje te snel naar mijn zin en ik denk regelmatig aan het blogje van Tiny. Te snel is ook niet goed, dat zou later kunnen opbreken. Maar het loopt lekker, het loopt goed en het gedrang moet ik maar gewoon accepteren. Ik ga maar door, bij drankposten verlies ik toch tijd, dus gemiddeld zal ik dan wel op een acceptabel tempo lopen. Proberen de knop om te zetten van irriteren naar genieten, Esther! Je loopt hier toch maar mooi, je wilde dit zo graag, niet zeuren en zaniken, maar lopen en genieten!

IMG_20150928_170214

Op de mooie, gele vffjes!

En dan bij 12 km staat daar Janine! Fijn zo’n bekend gezicht, een foto, een hug en weer door. Met nieuwe energie voor de volgende kilometers. Over de matten bij 15 km en het loopt nog steeds prima. Door naar de 20 km! Bij zo’n 17,5 km is er weer een drankpost en ik vecht weer om een bekertje water. Mijn horloge geeft 17,76 km aan als ik weer verder loop. Nog even en ik ben bij het HMpunt, halverwege. Dan is het alweer aftellen. Ik kijk weer eens op mijn horloge en ik zie nog altijd 17,76 km staan. FOK!! Op 1 of ander manier is dus de pauze-knop ingedrukt, mijn horloge staat stil. Ik baal als een stekker, want nu klopt er dus niets meer van de cijfertjes en de rest van de afstand blijf ik rekenen. Ik mis zo’n 1300 meter, zo’n 10 minuten denk ik. NONDEPILLEKES!!

HM punt in ongeveer 2.20 denk ik als ik de totale tijd zie op de klok en op mijn horloge 10 minuten erbij tel. Achteraf blijkt dit inderdaad te kloppen. En het loopt nog steeds prima, op naar het 25 km punt. Het blijft onveranderd druk op het parcours en ik neem me voor om echt echt echt echt NOOIT meer een drukke stadsmarathon te gaan lopen. Frankfurt vond ik al niks en Berlijn vind ik nog erger! Mocht ik ooit nog wilde plannen krijgen, dan moet ik maar terugdenken aan hoe ik me hier voelde. Totaal niet prettig en me irriterend aan jan en alleman om me heen.

En dan het punt waar powerbar gelletjes staat uit te delen. Ik krijg het idee dat lopers niet weten dat gelletjes IN je mond moeten en NIET op de straat. Volgens mij duurt het 500 meter voor ik niet meer vast kleef aan de grond. Het plakt, ik moet mijn voeten gewoon lostrekken van het asfalt. Het lijkt wel secondenlijm dat hier op de grond ligt. Ik durf hier werkelijk geen tel stil te staan, bang dat ik dan echt niet meer los kom.

Wat dan weer wel leuk was, waren alle korte gesprekjes over de vffjes. Ik haal een paar mensen op vff in en wordt zelf ingehaald door anderen die een opmerking maken over nice shoes. Van een duitse vrouw krijg ik een heel verhaal te horen, dat ze de vff zo lekker vindt lopen, maar de marathon er niet op aan durfde. Het leidt me af en pept me op, Dit zijn de leuke momenten van deze marathon, al die ontmoetingen onderweg.

Het 30 km punt voorbij en het gaat nog steeds goed. Dit was mijn maximale afstand in de trainingen, vanaf nu zal het zwaarder gaan worden. Bij 32 km kijk ik weer uit naar Janine en hoera daar staat ze! Wonderlijk hoe een bekend gezicht weer even energie kan geven. Janine loopt een stukje met me mee, kom op, doorgaan! Ze vertelt dat Kitty het moeilijk heeft, last van kramp heeft. Damn, ze ging zo goed! We nemen afscheid met een “tot straks” en ik begin met aftellen. Nog maar 10 km, nog maar 9 km, 8 km en dan is daar het 35-km punt. Nog maar even, wat is nou 7 km?? Nou, ik kan je vertellen, 7 km is verrekte ver!

Maar ik ga door. Natuurlijk ga ik door. Opgeven komt niet meer in me op. Nog maar 6 km – 5 km – 4 km en dan komt bij 38 km echt mijn Waterloo. Mijn benen verrekken het nog om te lopen. Mijn rug doet pijn, mijn voeten doen pijn en mijn rechter hamstring schiet net niet in de kramp, maar dreigt wel met muiterij. Lijf neemt kop over op dit punt en ik kan soebatten wat ik wil, het lijf wil NIET meer door. Ik wandel, ik sjok, ik jog, ik wandel. Waar is het volgende km bord? Wat is nou 4 km? Nog maar 2 tot het 40 km punt en daarna alleen nog maar het laatste stukje. Ik scheld mezelf uit,, spreek mezelf toe hallo Es, je wilde een pr, weet je nog? Je liep goed, kom op, hup hup, trut, ga nou door!!!

Ik zie eindelijk het 40 km punt, nog een keer over de matten en ik probeer weer wat te sjokken, bochtje om en dan eindelijk zie ik in de verte de Brandenburger Tor. Helaas hangen er een aantal reclame-bogen voor, maar ik zie toch door de bogen de Tor. Daar wil ik heen, daar wil ik zijn! En ik wil “hard”lopende over die finish, dus er moet nog een keer iets van tempo komen. Hop hop hop, lopen met dat lijf! En wonderwel lukt het ook nog. Tempo kun je het niet meer noemen, maar er zit weer een soort van loopbeweging in de benen. Naar de Brandenburger Tor, onder de Brandenburger Tor door en dan zie ik de Ziel eindelijk. Er naartoe, finishen, da’s op dit moment nog het enige dat ik wil. Het leven kan zo simpel zijn, maar 1 doel hebben: finishen!!!

DSC_0436En verdomd, ik kom er. Ik finish, ik verdien mijn medaille. Ik ben trots op mezelf. Wat een geweldige marathon! Hehe, eindelijk komt er wat genieten om de hoek kijken. Beetje laat, maar beter laat dan nooit. Wandelen, legaal wandelen en weten dat ik niks meer moet. Niks, behalve straks naar het hotel zien te komen, maar voor nu NIKS!

Van een vriendelijke, dikke Duitser krijg ik mijn medaille om gehangen. Hij pakt me vast bij mijn schouders en steekt een heel verhaal af. Mijn hersens registreren niet meer alles, maar hij is trots op mij en ik heb een Bratwurst verdient. Ik lach en knik en vind het allemaal prima, moet niet aan braadworst denken op dit moment, maar hij bedoelt het vast goed. Ik strompel verder, krijg een plastic cape omgeslagen, krijg een bekertje water en strompel verder. Ik zie mensen op een grasveldje liggen en dat wil ik ook wel, maar er staat een hekje omheen. Wel zo’n 20 cm hoog. Ik ben bang dat ik mijn voeten niet zo hoog op kan tillen en ga verder. Tot ik langs een strookje gras loop zonder hekje. Ik wurm mij tussen een paar andere halve lijken in en lig languit. Ongelooflijk wat is dat heerlijk!!! Ogen dicht, zon op mijn lijf, ik zou zo kunnen slapen. Dit is volgens mij het genieten waar iedereen het altijd over heeft met marathons. Niet tijdens, maar achteraf. Ik geniet!

Mijn hersens beginnen weer te werken. Ik pak mijn Sony erbij en zet het internet weer aan. Dat had ik bewust uitgezet voor onderweg, geen zin in alle piepjes en trillingen waar ik onderweg toch niet op kon reageren. Nu stroomt er van alles binnen, maar ik stuur alleen een paar appjes naar het thuisfront. “Ik ben er, moe, straks meer”. Dat moet voldoende zijn voor nu.

Dan een appje van Kitty, waar ben je? We bellen en ik hoor dat Kitty bij de tassen-tent is. Ik zeg dat ik eraan kom. Zo. Ooit. Een keer. Zo snel ik kan. Ik kom overeind. Voel nu spieren die ik eerder niet voelde, maar mijn voeten en rug gaan weer iets beter. Op zoek naar de tassen-tent dus. Onderweg neem ik nog een bekertje thee aan. Maar dat blijkt iets van sportdrank te zijn. Smerig zoet! Ik kieper het volle bekertje in een kliko, jakkes! Waar is het water? Gelukkig krijg ik ergens een goody bag in mijn handen gestopt en daar zit een flesje water in. En dan vind ik Kitty terug. Op een grasveldje bij de tenten. Mijn cape gaat weer op de grond en ik volg heel snel. We hebben alle 2 genoeg te vertellen. Met Kitty ging het helaas niet goed, kramp voorkwam een mooie eindtijd, zo ontzettend jammer als je goed getraind bent en het mogelijk zou moeten zijn. Maar ja, een marathon is natuurlijk wel een afstand waarin van alles kan gebeuren. Erg, erg jammer!

Ik heb nog geen idee van mijn eindtijd, maar blijkbaar was dat via de Berlin-app al bekend. Volgens mij is het net een pr geworden, ik denk zo’n 30 seconden sneller dan Frankfurt. Niet helemaal waar ik voor ging, ik hoopte op iets meer marge. En tot 38 km zat dat er ook in. Helaas alle marge weggegooid in de laatste kilometers. Maar ach pr = pr, al is het maar die maar rotseconden.

Ik haal mijn tas op en arm-in-arm strompelen Hepie en Hepie richting het metro-station. Het is ongeveer een kilometer lopen, maar ik had er graag een taxi voor genomen. Na 2x overstappen zitten we in het laatste stukje metro. Al 3 dagen rijden we legaal, met kaartje rond in de metro, maar net voor deze laatste etappe hebben we geen kaartje gekocht. En wat denk je? Ja hoor controle. Oeps… We doen alsof we alle 2 blond zijn en houden ons startbewijs omhoog. In Frankfurt telde je startbewijs als metrokaartje en we hopen dat de conducteur er hier ook intrapt. En ja, weer geluk, hij vindt het prima. We kunnen weer opgelucht adem halen.

Dan het laatste stukje van metrostation naar hotel. Heuvelop! Dan de hal door, broodje kopen, lift in, gang door, deur door en languit op bed. Hemel op aarde! Genieten opnieuw! Languit liggen, eten, drinken, douchen. Wat wil een mens nog meer? Het enige dat tegen zit is dat de Thai, waar we wilden gaan eten, op zondag gesloten is. We moeten dus naar een ander restaurant. Maar ach, who cares. We hebben de marathon gelopen, we hebben eten en mogen zo weer languit. De benen zijn moe, maar verder zijn er geen gekke pijntjes, geen blessures, niets dat niet vanzelf weer herstelt met een nachtje slapen en een paar dagen rustig aan bewegen.

De volgende dag staan we beiden op zonder enige vorm van spierpijn. Mijn hamstring is ergens in de verte wel aanwezig, maar da’s het enige dat ik nog voel. Samen met Nesrine gaan we nog 1x ontbijten en daarna pakken we de laatste spullen in. Om 11 uur verlaten we het hotel. Ik kan zelfs gewoon de trappen bij het metro station normaal op en/of af. Al kies ik wel waar mogelijk de roltrap, maar dat heeft alles met de koffer te maken en niet met mijn benen. Met 7 man/vrouw nemen we de trein van Berlijn naar huis. De rest stapt ergens onderweg uit, Deventer, Amersfoort, alleen Kitty en ik mogen mee tot Amsterdam. En dan nog verder naar Den Bosch en naar Eindhoven. Waar ik (primeur!!!) door onze zoon wordt opgehaald. Al die jaren van brengen en halen betalen zich nu uit.

Chiel, Janine, Nesrine, Kitty, Gon en Marco, ik had een geweldig weekend in Berlijn. Dank jullie wel voor het top gezelschap, ik hoop dat jullie er met net zoveel plezier op terugkijken als ik dat doe!

Brabants Hart Trail

Uncategorized

DSC_0888

Na mijn trail van donderdag, kreeg ik een berichtje van Kitty dat ze daar ook wel eens wilde lopen. Weer eens gezellig samen lopen en bijpraten. Nou, dat wil ik ook altijd wel, dus een snel berichtje terug: zondag samen lopen? En zo werd onze loopafspraak gemaakt. Even wat heen-en-weer over wat, waar en hoe ver we gingen lopen, kwamen we uit op opnieuw een trail van Tony: Brabants Hart deze keer. Een hele goede keuze in een mooie omgeving, maar de tweet van Kitty na afloop zegt genoeg over de begaanbaarheid van deze trail, vandaag na alle sneeuw en regen.

tweetkitty

Mijn horloge geeft overigens 3 uur 40 aan, dus het valt best wel mee 🙂 De route begon met een klein stukje verhard het dorp uit een weiland in. En daar begon de modder. En behalve een stukje verhard tussendoor was dat het enige stuk waar we echt konden hardlopen. De rest van de route was modder, water, modder, sneeuw, modder, modder, nog wat modder en voor de verandering nog meer modder. Iedere keer als de ondergrond wat droger werd, begonnen we weer hard te lopen, maar alleen tot de volgende modderplas, zo’n 50m verder. Kunnen we dit een hardloop/trail training noemen? Nou nee, niet echt. Dit was een training in doorgaan en vooral niet uitglijden en opgeven. Dit was een echte langzame lange duurloop, een training in duurvermogen.

Het eerste deel van de trail gaat voornamelijk door weilanden. Gras, ongelijk, modder, water, nou dan weet je het wel. Glad en glibberig. Maar wel mooi die omgeving daar, tenminste als we de moed hadden om op en om te kijken. We waren nogal druk bezig met letten op onze voeten en waar we die neer gingen zetten.

DSC_0889

DSC_0891

Het 2e deel ging vooral door bosgebied. Erg mooi opnieuw, maar ook opnieuw erg nat. Nat, nat, nat! Het bos is opgedeeld in allemaal kleine stukjes bos. Verbonden door beekjes. Beekje, na beekje, na beekje moesten we over. Via boomstammen. En die boomstammen lagen gelukkig meestal redelijk stevig vast, maar niet allemaal. Soms ging je erop staan en dan ging dat boomstammetje plotseling onderwater. Met jouw voet erbij. Nat dus. Regelmatig tot ver boven onze enkels. En weet je hoe koud dat water is? De cool challenge is er niks bij!

DSC_0902

DSC_0900

DSC_0898

Het laatste stukje liepen we door een redelijk te belopen weiland, richting het Sint Janspontje over de Dommel, terug naar Liempde. En natuurlijk lag het pontje aan de overkant, dus moesten we het eerst naar ons toe trekken. Wel goed om warm te blijven tijdens het stilstaan, want het pontje naar ons toe trekken kostte toch wel ff kracht. Spierkracht in de armen deze keer.

DSC_0910

En daarna konden we aan de laatste kilometer beginnen, terug naar de auto. Verhard deze keer. Zonder modder, ijs en sneeuw. En hoewel deze laatste kilometer verhard lopen wel heel erg prettig was, heb ik me in de modder toch best wel geamuseerd. Af en toe een vloek en een grom als er weer eens een lading water in mijn schoenen terecht kwam, maar ach, dit hoorde er vandaag dus gewoon bij. En dit is een rondje dat ik echt wel, zeker weten nog een keer wil gaan lopen. Alleen dan wel als het weer wat beter is geweest in de weken ervoor. Als het niet net gesneeuwd heeft en niet dagenlang geregend heeft. Met andere woorden: als de ondergrond wat steviger is en er wel normaal te lopen valt. Hardlopen dus en niet alleen glibberen en glijden!

DSC_0912

Dommelvallei Trail

Uncategorized

Al enige tijd geleden kwam ik op internet een website tegen van ene Tony. Hij schrijft daarop niet alleen blogs, maar heeft er ook een aantal smakelijke routes op staan. Het kwam er steeds niet van om er 1 te lopen. Tot nieuwjaarsdag. Op mijn schema stond een blanco, met andere woorden: zelf in te vullen. Ik had zin in een trailtje in de buurt en dacht opeens weer aan die website, met daarop de Dommelvallei Trail. Met begin een paar kilometer van huis, eerst een stukje Malpie en daarna De Plateaux in, een route van 25 km. Ik besloot de route iets aan te passen, grootste stuk Malpie eruit (de Vennen ken ik zo langzamerhand wel), maar De Plateaux bleven erin en zo werd de route 20 km. Uploaden, in mijn Suunto en op pad.

Met de auto naar Borkel, parkeren op het plein en start! Meteen het eerste stukje Malpie begon met modder, modder en nog meer modder. Oeps…. het beloofde al meteen een glibberig rondje te worden. Dit stukje kende ik van eerdere rondjes, maar ik liep het toch, omdat ik uit zou komen op een pad dat ik nog niet kende. Nou, dat heb ik geweten. Net dat pad was zo goed als onbegaanbaar vandaag. Niet alleen modder, maar ook sneeuw en ijs lagen hier. En diepe tractor-sporen maakten het nog wat moeilijker lopen. Maar hé, niet zeuren en miepen, jij wilt trails lopen, dus hophop die trails op!

Daarna volgde een stukje verharde weg, door Borkel en dan richting de grens met België. Ook dit stuk ken ik, want vorige week liep ik nog hier richting Kerst bij de schoonouders. Maar daar waar ik vorige week linksaf ging, ging ik vandaag rechtsaf. Opnieuw de modder in. Het was een “goed-uitkijken-waar-je-je-voeten-neerzet-pad”. En omdat ik zo op mijn voeten en het pad lette, had ik niet in de gaten dat ik linksaf moest, maar liep ik rechtdoor. Tot ik eindelijk ipv naar mijn voeten even naar mijn horloge keek en merkte dat ik kon omdraaien, op zoek naar het bewuste pad. Dat was gelukkig ook de enige keer dat ik een afslag miste.

DSC_0870

DSC_0878DSC_0881Het stuk door De Plateaux, een natuurgebied op de grens van Nederland en België (bij Bergeijk/Lommel) is mooi. Afwisselende natuur, bos, waterplassen, houten bruggetjes, open velden, weidse uitzichten, koeien (gelukkig ver weg!). Echt mooi om te lopen. Regelmatig heb ik even stil gestaan om om me heen te kijken en foto’s te maken. Niks fijner dan rondlopen door onbekend gebied, met een horloge dat me de weg wijst en me regelmatig geheel alleen op de wereld voelen. Helemaal zoals ik het graag heb. Na een maand met wat minder enthousiasme voor het lopen en trainen, kwam de motivatie in 1 klap – BAM – terug.

DSC_0882

DSC_0884Via een breed zandpad liep ik De Plateaux na 16 km weer uit, denkende dat ik vanaf hier een makkelijk stukje naar de auto zou hebben. Nou… ha! daggut niet. Het grootste glibberen moest nog komen. Ik liep door een weiland, vol met sneeuw, kuilen, modder en ijs en plotseling stopte mijn pad. Doodlopend naar een sloot. Dacht ik. Maar toen ik beter keek, zag ik dat ik “gewoon” over het hek heen moest klimmen, want aan de andere kant ging het pad verder. Dus ik er over. Om na zo’n 100m over een prikkeldraadversperring te moeten klimmen. Geteld heb ik het niet, maar ik ben een keer of 10 over prikkeldraad geklommen. Tussendoor liep ik op een smal paadje langs de sloot. Bedenkende dat als ik nu uit zou glijden, ik niet alleen onder de modder zou zitten, maar ook nog een nat pak zou halen. En verder weg van de sloot op het veld lopen, ging niet, want dat stond nogal onder water, modder, sneeuw en ijs. Pomtipomtipom, heerlijk lopen zo met een paar supernatte vibrammetjes, de modder tot ver boven mijn knieen en mijn (blote) voeten open gehaald aan stekelige braamtakken. Een groter verschil met de keurige receptioniste op pumps, met panty en een kort rokje met jasje is volgens mij niet mogelijk 🙂

Uiteindelijk kwam ik weer op de verharde weg uit, vlakbij de auto, zoals natuurlijk ook de bedoeling was. Genoten van dit eerste rondje van het nieuwe jaar en zeker weten dat ik meer routes van dit blog ga lopen!