Koning van Spanje 2013

Moederdag 2013, geen ontbijt op bed en geen kindertjes met kadootjes. Nee, ik kreeg vandaag precies wat ik wilde: een dagje naar Zuid-Limburg voor het lopen van een mooie trail. Net als in 2011 en 2012 sta ik ook dit jaar weer aan de start van de Koning van Spanje in Gulpen. Ging ik vorige jaren nog samen met Kitty, dit jaar kwamen we met zo’n 15 man/vrouw van de loopgroep Eindhovenloopt om die heuvels in het zuiden van ons land te bedwingen. De meesten hadden gekozen voor de 9,4 km, maar ik wilde graag een stukje verder lopen en koos voor de 16,8 km. Tsja, wist ik veel dat die starttijden zo uit elkaar getrokken zouden worden? Zij liepen in de zon, ik in de zon/regen/wind, zij zaten al om 12 uur aan het limburgse bier, ik moest toen nog vertrekken…. Soms valt het niet mee om de uitzondering te zijn

Het feestje begon al bij aankomst. Eén van de 1e die ik zag en sprak was trainer Tiny. Ik had het gevoel dat iedere keer dat ik me omdraaide er wel weer een ander bekende loper stond om een praatje mee te maken. Er zijn heel wat handjes geschud, kusjes uitgedeeld en ontvangen en ik heb met heel wat nieuwe mensen kennis gemaakt. Het blijft leuk die ontspannen sfeer bij zo’n trail. Ook Claudette (die ik ontmoette bij de 5x50km special heroes trail) en met wie ik samen zou lopen, was al op tijd aanwezig. Nadat we de 9,4 km en de 31 km lopers hebben uitgezwaaid, hadden we nog genoeg tijd voor en kop koffie. En om even bij te praten en een plan de campagne te maken over hoe we zouden lopen. Het plan werd: we zien wel hoe het gaat.

Tegen half 12 ging ik weer naar buiten om de lopers van de loopgroep op te wachten. Fijn om te horen en zien dat ze allemaal heel erg genoten hadden. Voor vele was het een 1e kennismaking met het trailrunnen en ik denk dat ik in het vervolg niet meer alleen naar de trails toe hoef Ik kon de tas met autosleutels, portemonnee’s, jasjes ed die ik in bewaring had, aan hun teruggeven en zocht nog even een vieze, smerige dixie op (enige minpuntje aan dit super evenement: te weinig fatsoenlijke toiletten) en ging ergens in de buurt van de start staan.

Tot op dat moment was het weer eigenlijk heel redelijk geweest. Niet echt warm, maar wel droog en af en toe zonnig. Natuurlijk begon het om 10 voor 12 te regenen. Iedereen probeerde nog wat te schuilen onder de aanwezige party-tenten, maar ja om 12 uur ging onverbiddelijk dat startschot en gingen we gewoon op pad. Claudette was ik daarvoor al kwijt geraakt, maar ik verwachte haar nog wel ergens tegen te komen, dus ik ging maar gewoon achter de groep aan en zou wel zien hoe het allemaal zou gaan.

Het 1e deel van de route is bekend, door het grasveld, klein stukje omlaag over keien en keitjes (in de bocht kreeg ik nog even een regenjasje aangereikt door manlief) en dan linksaf omhoog. In gedachten blijf ik telkens tot 4 tellen en moet van mezelf gewoon die 180 pasjes maken, kleine pasjes, en blijven lopen! 1, 2, 3, 4, 1, 2, 3, 4 tik-tak-tik-tak inademen 2 tellen, uitademen 2 tellen. En ja hoor, ik kom boven, ga rechtsaf het weiland in, daal af en hop mag opnieuw omhoog door een stukje weiland en dan het bos in. Vorig jaar liep ik hier al te wandelen, vandaag dus mooi  niet! En zo’n bospad loopt gewoon heerlijk, dat we nog steeds wat omhoog gaan, daar denk ik gewoon niet aan. En wat kan een afdaling daarna heerlijk zijn!

Het blijft wel uitkijken op deze paden. Het is duidelijk niet zo’n mooi vlak bospad als ik ken in mijn omgeving. Boomwortels, stenen, ongelijk, smalle paadjes, soms dat alles tegelijk. Het om me heen kijken en genieten kan ik wel vergeten, want dan zou ik direct gestrekt liggen. Achter me hoor ik de vraag: Gaat het goed, Esther? Eh ja, het gaat goed, maar ik heb geen idee wie het me vraagt. En ik durf niet om te kijken…. Even later word ik ingehaald en blijkt dat Kari van Run2Day Eindhoven me de vraag stelde.

Ergens na zo’n 6 km krijg ik gezelschap. Die vff’jes blijken regelmatig een reden om me aan te spreken. En de volgende paar kilometers loop ik samen met iemand uit de omgeving van Rotterdam. En vlak voor de drankpost sluit iemand uit Friesland ook aan. Ge3en gaan we samen verder op pad. Eerst nog even wat drinken en een banaantje en dan weer door. Wat me even irriteert is dat zo’n 10-15 m na de drankpost een aantal plastic bekertjes op de grond liggen, net voordat we weer het bos in gaan. Zo jammer dat sommige mensen hun bekertje niet gewoon leeg kunnen drinken en weg kunnen gooien bij de drankpost! Nee, meenemen en dan 10 m verder op de grond gooien Gelukkig zijn het er maar een stuk of 10, maar toch….

Het bos weer in, even op bekend terrein van vorig jaar. Lekker omlaag, maar daarna natuurlijk weer omhoog. Op het 10 km punt komen de routes van de 31 km en de 17 km trail bij elkaar. En gelukkig, ook die toppers wandelen de bergen op, dus ik val niet al te erg uit de toon. Daarna een aantal single trails, heerlijk lopen, een heel deel zonder echte hoogte- of diepte punten die bedwongen moeten worden. Ik word een paar keer ingehaald door lopers van de lange trail met een “hoi Esther”. Leuk, om hier wat bekenden weer tegen te komen

We klauteren ergens nog even over een boomstam en dan weet ik weer waar ik ben. Niet al te ver van de finish, dus nog even wat aanzetten en niet denken aan het feit dat mijn benen toch wel redelijk moe aan het worden zijn. Maar het einde is in zicht, gelukkig en helaas tegelijk. Bochtje om en dan is de weg weer verhard. Ik weet dat er nog 1 beklimming komt en ik moet van mezelf doorlopen, nog tot die boom, daarna nog tot die bocht, maar dan geef ik het op. Wandelen omhoog wordt het. Dan de laatste weg oversteken en rechtsaf het keienpad op omlaag. Met een beetje lef en niet al te voorzichtig naar beneden, wel blijven uitkijken, dan rechts het weiland weer op en hoppa 3x bijna onderuit, maar ik blijf staan. Zou wat zijn, in het zicht van de finish nog even een duik in de modder nemen… Opeens de trainer aan de kant, met camera (goed dat ik niet onderuit ging!) hup grote grijns op mijn kop toveren, moet natuurlijk wel blij op de foto’s. Laatste paar meters staan de loopmaatjes langs de kant, leuk! Over de matten, horloge uitzetten en dan zien dat ik zo’n 8 minuten sneller ben dan ik van tevoren in mijn hoofd had. Biertje verdient dus

Ook leuk dat veel loopgroep-maatjes op me gewacht hadden, ondanks dat ik ruim 2 uur na hen binnen kwam. Hier en daar nog een praatje voor ze vertrekken, nog een praatje met een aantal andere bekenden. Wat een geweldige sfeer hier in Gulpen! Daarna nog even rustig binnen aan een tafeltje met opnieuw een pilsje (dorst!) nog even napraten. Had ik al gezegd dat ik een heerlijke moederdag had? Nee? Bij deze, het was een super moederdag! Enne… Mudsweattrails, zet mijn naam maar vast weer op de startlijst van volgend jaar, want ik ben er zeker weten weer bij!

Vrijheid in de duinen

5 mei 2013, geen mooiere manier om de vrijheid te vieren dan met een rondje lopen met vriendin en loopmaatje Kitty in  het mooie gebied van de Loonse en Drunense Duinen. En dat was dus precies wat ik vandaag deed.

Afgesproken was dat we om 11 uur op het terras zouden zijn. Maar ja, Tom zei niks en zonder Tom ben ik redelijk slecht in het vinden van de weg, dus het werd voor mij iets later. Mede doordat mijn oplader ergens een kortsluiting oid maakte en er zelfs rook uit kringelde en ik even stopte om te kijken wat er aan de hand was.. Maar goed, ik vond het terras uiteindelijk toch (lang leve de mobiel met google maps!). En samen met mij vonden heel veel mensen het terras, jemig wat een drukte met al die mensen die tevoorschijn komen als de zon schijnt.

We dronken eerst een kop koffie, trokken daarna wat kleding uit, zette onze petjes op en gingen op pad. Geen idee waar we naartoe gingen, maar in tegenstelling tot het rijden met de auto, vind ik lopende verdwalen totaal geen probleem. Paadje links, heuveltje rechts, even bijkomen over het fietspad, om daarna toch maar weer snel te willen ontsnappen aan al die fietsers en een volgend paadje rechts in te slaan. Kriskras door het bos en daarna dwars over de zandverstuiving naar de overkant. Dat die zandverstuiving toch wat groter/breder/langer/verder/muller was dan we van tevoren dachten, mocht de pret niet drukken. Extra training zullen we het maar noemen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een goed uur stonden we weer bij het terras, precies zoals we het bedacht hadden van te voren. Ha, wie zegt dat vrouwen geen richtingsgevoel hebben??

Boston

Je traint je suf, maanden lang. Je wilt die marathon zo graag lopen. Veel heb je ervoor over, sociale contacten gaan even op een lager pitje, je let op je eten en drinken, je rust. Je maakt je lange duurlopen, alles gaat goed. Je verheugt je op M-day, je leeft er naartoe, je maakt je druk. Maar vooral: je wilt zo graag die 42,2km uitlopen, finishen. Die medaille om je nek.

De hele stad staat op z’n kop. Parcours is uitgezet, alle vrijwilligers staan klaar. Publiek staat langs de kant. Er is muziek, er zijn aanmoedigingen, geklap, gejuich. Mooi sfeertje hangt er op zo’n dag in de stad. Mensen zijn vrolijk, maken er een leuke dag van.

Iemand anders in die stad heeft andere plannen. Die is het ergens niet mee eens en besluit zijn (haar?) woede om te zetten in daden. Niet in sportieve daden, maar in afschuwwekkende daden. Die persoon besluit dat het die dag moet zijn, om te laten merken dat het hem (haar?) menens is. Nu zal er geluisterd worden!

Vlak voor de finish gaan 2 bommen af. In 1e instantie merken de lopers die aan de andere kant van de weg lopen, niet eens wat er gebeurt, die zijn zo gefocust op de finish, dat ze doorlopen. Maar tegelijkertijd een paar meter verderop worden lopers omver geblazen. In het publiek breekt paniek uit. Er vallen gewonden en een aantal doden, onder wie een kind van 8. Leuk papa of mama aanmoedigen slaat om in een nachtmerrie. Drama!

Je weet dat er maar 1 gek hoeft te zijn en opeens verandert je wereld. Wat ik geweldig vond om te zien, was dat er meteen hulpverleners naar de plek van de bom gingen. Meteen, zonder te aarzelen en bang te zijn voor eigen leven, gingen ze het publiek in om hulp te bieden waar mogelijk. Er werd niet weggelopen, maar meteen gehandeld. Knap dat je dat kan op zo’n moment. Tuurlijk, ze zijn erop getraind, maar dan nog. Een trainingssituatie is anders dan wanneer je met een echte bom en echte paniek geconfronteerd word.

De hele wereld zit met diepe afschuw en ongeloof te kijken. Ik snap er niks van en wil ook niet snappen hoe een mens dit kan doen. Hoe kun je moedwillig andere mensen zo’n pijn en verdriet doen. Zo veel mensen die hierdoor geraakt worden. Alle lopers, of ze al gefinisht waren of niet, het hele publiek, iedereen die voor de tv of computer de wedstrijd volgde op veilige afstand.

Maar vooral al die mensen die nu een geliefde moeten missen. Al die mensen die in ziekenhuizen liggen, zwaar of minder zwaar gewond. Wat een verschrikkelijk drama voor hen. Nee, ik snap er niks van. Ik word er verdrietig van en vind het alleen maar in en in triest!

Trail d’Uden

Er was al langer sprake van, maar het kwam er steeds niet van. Maar vandaag dan eindelijk wel: een loopje in het mooie (trail)gebied rondom Uden, met als gids Tiny. En om de gezelligheid nog wat op te voeren, was ook Kitty van de partij.

Na een kop koffie en wat bijpraten, vertrokken we vanuit huize Tiny voor onze Trail d’Uden. De 1e kilometer was nog over asfalt, maar zodra we onder de A50 door waren konden we kiezen: of over de weg, of over een gras/zandpad. De keuze was voor Kitty en mij heel duidelijk. Hoewel we over veel dingen hetzelfde denken, verschillen we hierin duidelijk Maar na 3 km had Kitty geen keuze meer en gingen we door weilanden, over wildroosters en tenslotte het bos in.

En niet zomaar bos, hier begon het echte trail lopen pas. Heuvel op en af en door mul zand. De soepele, makkelijke kilometers zaten er duidelijk op, het werken begon hier. Als 2 hijgende trekpaarden liepen we achter een soepel lopende Tiny aan, die regelmatig achterom keek of wij nog volgden…… We liepen eerst onderlangs de machtige toppen van de duinen, maar we zagen natuurlijk de bui al wel hangen….. Maar voor alsnog werden we gespaard, na het bos en de zandpaden liepen we door een vlak, verhard stuk, waar we relatieve rust kregen. Nou, die rust hadden we nodig, want daarna mochten we dus die duinen/heuvels/bergen op. Via single-tracks omhoog en omlaag om daarna weer omhoog te gaan. Afdalen door mul zand en onderaan gekomen maar weer omhoog. Hijg hijg hijg. Maar o wat kan ik hiervan genieten! Afzien en genieten, heerlijk!

En dan even uitrusten, met het excuus van: even een fotootje maken!

Na een goeie 10 kilometer kwamen we het bos weer uit en konden we het zand uit onze schoenen schudden voor de terugweg. Zelfde weg terug als we gekomen waren, maar zelfs toen was het goed dat we onze gids bij hadden, want ik zou het niet in 1x terug gevonden hebben. Laatste stukje Uden en dan zijn we weer terug waar we begonnen, 15 kilometer en 2 uur later.

Na een frisse douche (hardnodig!) krijgen we een heerlijk soepje van Sjan met een lekker stokbroodje erbij. We zitten gezellig aan tafel en praten over van alles en nog wat. Het wordt snel later en later en uiteindelijk is het hoog tijd om weer naar huis te gaan. Tiny en Sjan, bedankt voor de gastvrijheid, als het mag, kom ik snel weer terug voor een heerlijke heuveltraining!

Opruimwoede

Plotseling een vrije ochtend, een afspraak die niet doorgaat. Ik besluit om eens wat huishoudelijk werk te verrichten, de stofzuiger moet er hoognodig boven doorheen. Ik doe mijn best om mijn rol als huisvrouw goed uit te voeren. Tot ik langs het kastje loop waar ik mijn hardloopkleding bewaar.

Alles wordt er maar half opgevouwen ingekwakt (ja, ja, huisvrouw van niks) en er ook zo nodig weer uit getrokken. De deur kan niet eens dicht (en nee, ik heb echt niet te veel hardloopkleding!!). Als ik het deurtje opentrek, tuimelt er van alles uit. Ik duw het terug, maar nog wil de deur niet sluiten. Dus besluit ik om het maar eens op te ruimen, netjes op te vouwen, lange broeken en lange mouwen onderop, want ik vind het zo langzamerhand tijd voor kort spul.

Dan kom ik een hele stapel startnummers tegen en in een opwelling besluit ik die maar eens weg te gooien. Wat heb je eigenlijk aan al die papiertjes……?? Het is best een hele berg en ik laat ze ook nog eens uit mijn handen vallen. De startnummers dwarrelen om me heen. Ik pak ze op en zit meteen op een memory-lane.

Trip down memory lane

Daar het startnummer van mijn 1e halve marathon in Eindhoven, mijn 5 km-pr in Nuenen, de Marikenloop het dagje uit voor giebelende allang-geen-puber-meiden-meer, de 2e Ameland HM – de 1e op mijn vff, mijn 1e hm in Parijs nog nieuw in de envelop, omdat ik die dus niet liep, de Ekiden in Rotterdam met een Chatnrun-team, een stuk of 5 startnummers van Geldrop’s TisvoorNiks. Mooie herinneringen kleven aan al die wedstrijden!

En daar mijn allereerste wedstrijd, de 6 km in Eindhoven, het einde van Start-to-run, terwijl ik ab-so-luut geen wedstrijden wilde gaan lopen, maar me om liet praten. Want wedstrijden waren niks voor mij!! 3x per week een half uurtje joggen was genoeg….. Ja ja… ik hoor het me nog zeggen. In die wedstrijd is de verslaving begonnen.

Weggooien?? Ik dacht het niet! Ik leg ze weer netjes terug op een stapeltje en terug in mijn kast. Onder een stapel shirtjes. Ze liggen eigenlijk ook niks in de weg en vreten geen brood. Voorlopig mogen ze nog blijven!

Scheveningen-Zandvoort Marathon 2013

Het is 6.15 als de wekker afgaat op zondagochtend… *slik*. Niet mijn favoriete tijd om op te staan, zeker niet op een zondag. Even de verleiding om me te “verslapen”, maar dan komt al snel het besef dat ik vroeg op moet om een marathon te lopen over het strand. Althans…. een deel van een marathon. Eindhovenloopt doet vandaag een marthon in Scheveningen en ik ben een onderdeeltje van het team dat mag gaan ploeteren door het zand. Yes, ik ben meteen wakker en op. Goed ontbijt, tas controleren en richting Eindhoven naar het verzamelpunt, waar we met z’n 6en vertrekken in 2 auto’s.

Na een voorspoedige reis naar de kust, waar we 1 loopster ontmoeten die op de mtb is gekomen (vanaf haar schoonouders, niet vanaf Eindhoven!), en 1 loper die daar al in de buurt overnachte, staan we rond 10 uur met z’n allen aan de koffie in Scheveningen. Van tevoren is niet geregeld wie welke afstand loopt en hoe we daar komen, maar dat doen we daar ter plekke, 8 lopers, 3 auto’s en 1 mtb dus dat gaat helemaal goed komen.

Om 11 uur is de start en we lopen naar buiten voor een groepsfoto. Daar kom ik Carlo tegen die na zijn ultra-debuut een week geleden, nu maar efkes een hele marathon er achter aan gaat lopen. Tsja, sommige mensen krijgen er geen genoeg van  Er staat een dame met een Kanjer-spandoek bij de start en laat ik die nou kennen. Althans… via twitter dan toch. Dus daar moet even kennis mee gemaakt worden, zodat ik in het vervolg weet wie er aan de andere kant van de internetsnelweg tegen me twittert.

Start

Dan is de start en Stanley, onze 1e loper schiet weg voor zijn deel van de estafette. Na 3 km neemt Ellen het van hem over, waarna Toine, Patricia en Ruud het overnemen. Om zelf bij mijn startpunt te komen, rijd ik met René mee naar Katwijk, waar hij het hesje van Ruud over zal nemen. Hij stapt uit en ik neem plaats achter het stuur van zijn auto om verder te gaan. Ik ben geen autorijd-held en zeker niet in andermans auto, zonder tomtom en nauwelijks wetende waar ik naartoe moet…….. Langervelderslag…. nog nooit van gehoord…… Eerst rijd ik natuurlijk verkeerd, maar met behulp van googlemaps in mijn mobiel, weet ik uiteindelijk toch de strandtent te vinden waar ik moet gaan starten. Althans…. dat hoop ik dan. Bij het parkeren vraag ik nog: is dit het startpunt van de SZMarathon?? Ik krijg een onbegrijpelijke blik terug. Huh? Marathon?? Hij weet van niks…… Gelukkig hoor ik opeens iemand roepen dat de marathon inderdaad daar over het strand langs komt. Blijkbaar toch goed, dus de auto parkeren en naar het strand toe.

En ja hoor, ik sta op de juiste plek, er is hier een wisselpost. Pfffieuw, pak van mijn hart. Natuurlijk ben ik te vroeg maar gelukkig hoef ik niet lang alleen te wachten, want Patricia wordt afgezet en samen wachten we op René. Ik krijg het startnummer in handen geduwd, trek het shirtje aan, we maken een foto en hup daar ga ik voor mijn deel van de estafette.

Eindelijk! Om 6.15 uit bed en pas om kwart voor 2 starten…. Je moet er wat voor over hebben We hebben de wind schuin van achter en het is nu ik eenmaal loop ook totaal niet koud meer. Het loopt prima over het strand, het zand is mooi vlak op de meeste stukken. Ieder deel zou ongeveer 6 km zijn, maar na 5,5 km zie ik nog totaal geen wisselpunt in de verte….. Na 6 km staat er een vrijwilliger aan de kant die vertelt dat het wisselpunt vlak voorbij het begin van de pier is en daarna nog 4 km tot de finish. Een snelle rekensom betekent dat ik dus bijna 8 km mag lopen. Prima, hoe langer hoe liever hier.

Maar Zandvoort komt langzaam dichterbij en bij het wisselpunt geef ik het shirtje door aan onze laatste loper, Carmen. En na een snelle beker water en een banaan, wordt ik door het op mij wachtende groepje aangespoort snel mee te komen. Want als we gezamenlijk willen finishen, moeten we snel door. Dus snel naar de auto, doorrijden naar Zandvoort, parkeren, zoeken hoe we bij de finish komen en dan snel richting Carmen lopen, maar ver hoeven we niet, want ze komt er al aan. We lopen haar kant op en wie zie ik opeens langs de kant staan? Yvonne! Zo leuk dat ze daar staat, een snelle groet en dan moet ik doorlopen om aan te sluiten bij de groep zodat we kunnen finishen.

Finish Scheveningen-Zandvoort Marathon 2013

Na afloop heb ik gelukkig even tijd om met Yvonne te praten en kennis te maken met Chris. We blijven nog even staan kijken bij de finish, maar dan wordt het toch echt te koud en volg ik de rest van de groep naar binnen voor de warme chocomelk. Lekker om even in alle rust bij elkaar te zitten, niks meer te moeten, maar na te genieten van een geslaagde dag.

Toch maar mooi in 4 uur een marathon gelopen, ik ben tevreden

 

Semi marathon de Paris 2013

Voor ik begin, alvast mijn excuses aan alle lezers, want dit gaat een lange, lange blog worden! En voor degene die niet zo lang willen lezen, alvast de samenvatting: het was een super weekend in Parijs, met een heerlijke halve marathon!

Het begint allemaal op donderdagmiddag, zo rond half 3, als ik in de auto stap richting Raamsdonksveer, richting Kitty. Daarna met de auto naar station Lage Zwaluwe en met de sprinter naar Rotterdam Centraal. En regelnichten als we beiden zijn, waren we natuurlijk ruim een uur te vroeg in Rotterdam. Maar ja…. je zou maar oponthoud hebben onderweg, treinen die niet rijden ofzo. Liever te vroeg dan 2 minuten te laat. Bovendien kunnen we nu ook rustig een lekkere pasta naar binnen werken, voor onze Thalys naar Parijs vertrekt.

Om kwart voor 7 staan we op het perron, te wachten tot de trein komt. En ja hoor natuurlijk, waar wij staan te wachten, stopte rijtuig 10. En wij moeten naar rijtuig 18…… Gelukkig stopt de trein lang genoeg om ook ons aan boord te nemen. Bagage in de bagageruimte boven ons hoofd leggen valt niet mee, maar gelukkig zijn er dan toch genoeg vriendelijke mannen die even willen laten zien hoe sterk ze zijn. En geloof me, om mijn koffer zo hoog op te tillen dat die in het bagage rek past, moet je behoorlijk sterk zijn!! Gelukkig was deze man ook zo vriendelijk om mijn koffer er in Parijs weer uit te tillen, anders had ik een groot probleem gehad…..

Na 2,5 uur staan we op Gare du Nord. Na maandenlange voorpret en alle trainingsuren, zijn we dan eindelijk in Parijs. De metro naar het appartement is snel gevonden en na 1 overstapje staan we in de straat waar we zijn moeten. De koffers een paar trappen omhoog slepen is nog even een uitdaging, maar ook dat komt goed. En toen konden we eindelijk neerploffen op de bank, voetjes op de tafel leggen en de meegenomen fles wijn ontkurken. Het weekend kan nu echt beginnen!

Vrijdag begint met een rondje inlopen. Van tevoren hadden we bedacht waar en hoe we wilden lopen. Eerst onder de Eiffeltoren door, dan ietofwat links aanhouden richting Bois de Boulogne en van daaruit weer ergens rechts richting Arc de Triomphe, over de Champs d’Elysees, nogmaals rechts richting Dome des Invalides en dan zouden we weer terug zijn bij het appartement. Ongeveer 10 km dachten we….. Het werden er 13, omdat we natuurlijk hier en daar een leuk paadje zagen en even afweken van de route om daarna niet meer te weten waar we waren. Maar uiteindelijk werd het Bois gevonden en was de Eiffeltoren hoog genoeg om als leidraad terug te dienen. Het werd een verre van snel rondje, mede door alle foto-momenten en op-zoek-naar-een-plattegrond-momenten, maar dat kan de pret niet drukken. Two girls on the run in Paris!

‘s Middags na douche en lunch gaan we naar het Chateau de Vincennes en het Parc Floral, waar onze startnummers liggen te wachten. Onze doktersverklaringen worden geaccepteerd, we krijgen een startnummer en een t-shirt (een franse S, wij waren helemaal blij ) en daarna liepen we over de Expo. En ja hoor, daar zag ik HEM!! Ik draaide een poosje om hem heen, en werd toen aangesproken door een leuke fransoos, eerst in frans, daarna in een soort van engels. Hij vertelde over alle geheimen van de Oxsitis rugzak, speciaal voor dames. En wat ik in andere rugzakken miste tot dan toe, vond ik in deze rugzak. Ik paste hem, liep dwars tussen alle bezoekers een kort rondje om te voelen hoe hij zat en bezweek. Deze moest ik hebben, deze moest en zou mee naar huis!! En dus verliet ik met rugzak de expo Mijn nieuwe trainingsmaatje, blij mee!!!

Daarna lopen we nog een rondje door de Marais, de oude jodenwijk en besluiten dan om boodschappen te doen, thuis zelf te koken en er een rustige avond van te maken. Heerlijk zo’n mooi appartement midden in Parijs. Iedere keer dat ik er kom geniet ik er weer van.

Zaterdag lopen we na het ontbijt eerst een eind langs de Seine, richting Louvre. Onder het Louvre drinken we koffie in het winkelcentrum, shoppen en neuzen wat rond en kopen niks! Knap van ons! Daarna lopen we richting Arc d’Triomph en Champs d’Elysees. Altijd druk daar, zo veel toeristen, ongelooflijk. Koffie en wifi bij McDonalds, bijna ruzie met het personeel daar #grrr Klantvriendelijke fransen….. je moet ze met een zaklampje zoeken. En na de koffie is het tijd voor Adidas en Nike op de Champs. Mooi spul hangt er weer. Keuze genoeg, vooral bij Nike. Ik had er een compleet nieuwe hardloop-garderobe uit kunnen zoeken. Mooie kleuren, mooie modelletjes. Maar ja….. na de rugzak was er niet zoveel budget meer over helaas

Zondagmorgen begint op tijd. Om half 8 gaat de wekker en na het ontbijt gaan we rond kwart voor 9 de deur uit. Met de metro, als haringen in een ton, werden we naar het Chateau gebracht. Heerlijk als je dan uitstapt en boven de grond komt en je al die mensen ziet lopen, het geroezemoes, de spanning in de lucht, de sfeer rondom een wedstrijd. Iedereen klaar voor de Semi Marathon de Paris 2013.

Ergens op een hoek trek ik mijn vff’jes aan, trainingspak uit, blauwe vuilniszak aan en daarna leveren we onze tassen af. De start is om 10 uur, maar dat is natuurlijk voor de prominenten bedoelt en duidelijk niet voor ons. Wij mogen wachten…. en wachten en nog even wachten…… Pas om 10.50 begon ons start vak zich te bewegen. Eindelijk mogen wij dan ook los. Het is bijna 11 uur als wij over de start gaan. En toen begon het slalommen. Ongelooflijk hoe druk het is. Ongelooflijk ook dat er binnen die 1e kilometer al mensen gaan wandelen. En natuurlijk altijd recht voor mijn voeten. Soms wel met 4en op een rij, bijna niet langs te komen. Maar na 2 km kunnen we makkelijker lopen, kunnen we het tempo zoeken (mijn tempo, want Kitty past zich mooi aan) en kon de HM beginnen. Wel fijn zo’n persoonlijke assistente/fotografe die meeloopt. Nergens hoef ik in de rij voor een flesje water, mijn handschoenen worden in een jaszakje gestopt, mijn gelletjes worden gedragen, ik krijg regelmatig een peptalkje en de kilometers gaan lekker makkelijk in een redelijk tempo.

Na 16km heb ik het even gehad. Kitty haalt bij de drankpost een flesje water en ik neem wandelend een gelletje, drink wat slokken en daarna gaan we weer verder. Heuvelop…. *slik* Dat het niet helemaal een vlakke halve was, dat had ik al gemerkt, maar op dit punt kost het me moeite om door te gaan en boven te komen. Om me heen wordt er veel gewandeld, maar ik wil gewoon door en zo snel mogelijk boven zijn. Gelukkig wordt het vanaf daar weer makkelijker, mede doordat we ook weer iets omlaag lopen.

En dan komt het 19 km-bord in zicht. Kitty versnelt iets, zodat ze me bij de finish op kan wachten voor de finish foto en laat mij achter. Toen ik haar zo gemakkelijk vooruit zag gaan, wilde ik ook nog even proberen te versnellen. Om me heen gaan steeds meer mensen wandelen, maar ik wil nu doorgaan, naar die finish. Dus nog even tempo erop en gaan. Ik zie een slinger boven de weg hangen, er staan cheerleaders te dansen langs de kant, de muziek speelt, ik ben er bijna. De lopers worden opeens naar links gedirigeerd, er staan vrijwilligers langs elkaar, zodat we maar op 1 kant van de brede weg kunnen lopen. Even snap ik het niet zo, totdat ik zie dat die vrijwilligers ervoor zorgen dat een medisch team de ruimte heeft om een hardloper te reanimeren…. Ik hoop van harte dat die hardloper het gehaald heeft…..

Ik zie de finish, houd rechts aan omdat Kitty rechts zou gaan staan en steek mijn handen in de lucht. Yes! Nadat ik vorig jaar aan de kant stond met een blessure, loop ik dit jaar wel deze HM. En ook nog eens op mijn vff’jes. Ik ben tevreden. Nee, een snelle HM is het niet, maar het is wel 10 minuten minder langzaam dan Ameland, er zit dus vooruitgang in. En bovendien, ik loop zonder enige pijn en eerlijk gezegd is me dat meer waard dan alle pr’s. Ik kan vooruit, loop zonder pijn en kan genieten onderweg! Daar doe ik het (voorlopig!) voor.

Maar ik moet wel eerlijk bekennen, dat op het moment dat ik kan stoppen met hardlopen, mijn voorvoeten pijn gaan doen. Ik heb ze 21,1 km niet gevoeld, maar nu dus wel. Het uitloop vak is lang, heel lang….. #au Maar nu krijgen we eerst een mooie poncho en Hollanders als we zijn, pakken we het ding wel aan (gratis = gratis), maar gebruiken het niet. Want wie weet kunnen we het ergens anders gebruiken, nu hebben we het niet koud. Daarna worden de medailles uitgedeeld. Ik hang hem om, deze is weer in de knip! Dan krijgen we een flesje water, een hand vol zoutjes, bananen, appels en sinasappels. Het is goed geregeld. We halen onze tassen (note to myself: voor volgend jaar onthouden wat paars is in het frans!!! Ik kon de vrijwilliger niet duidelijk maken dat de enige paarse sporttas tussen alle zwarte tassen van mij was en hij zocht ze 1 voor 1 af naar het juiste nummer). Ik wissel weer van schoenen, met vff’jes in de metro leek me niet slim en we lopen naar de metro, waar we niet de enige zijn die graag naar huis willen….. Het station barst bijna uit elkaar van de hardlopers.

We hebben allebei geluk, want we kunnen het 1e deel van de reis zitten. Ik begin weer praatjes te krijgen, de pijn onder mijn voeten verdwijnt en ik voel me goed. Totdat we moeten overstappen….. Al mijn spieren zijn koud en verkrampt, en op zo’n metro-station moet je heel wat trapjes op en weer af….. Een oud wijf is er niks bij, voetje voor voetje gaat het en tot overmaat van ramp moeten we in metro 2 ook nog eens staan. Maar het laatste stukje wandelen naar het appartement gaat alweer beter en na 4 trappen laat ik me heel blij neerploffen op de bank. Dit oud wijf zit en is niet van plan om erg snel overeind te komen!

In tegenstelling tot Kitty….. Die vertrekt met de mededeling dat ze nog even een extra rondje gaat lopen. Ik wens haar veel plezier en leg mijn voeten op tafel. Als ze uiteindelijk genoeg gelopen heeft, heeft ze de 30 km volgemaakt. Ondertussen ben ik gedoucht en heb de soep klaar. En nadat Kitty ook gedoucht heeft en we iets gegeten hebben, zijn we beiden weer in staat om zonder problemen te lopen. Niet ver, maar toch. Eerst (met de metro!!) naar de Notre Dame, die we tijdens de HM alleen in de verte zagen en daarna naar de dichtstbijzijnde Starbucks om de caffenine aan te vullen. Daarna dwalen we wat rond in het Quartier Latin en drinken een glas rode wijn op een verwarmd terras, waarna we op zoek gaan naar een eettentje. Een 3-gangen menu voor 10 euro lijkt ons wel wat en eerlijk is eerlijk, het smaakt nog ook Daarna beginnen we eensgezind te gapen en bedenken we dat languit op de bank in het appartement een goeie optie is. We nemen dus de metro terug en zakken heerlijk onderuit. Na gedane arbeid is het goed rusten!

Tsja… en dan is het maandag tijd om naar huis te gaan, terug naar het gewone leven. Ook wel weer fijn om thuis te zijn, maar zo’n weekend op z’n tijd is ook erg prettig! De plannen voor volgend jaar zijn er ook alweer, dus Paris, we komen weer terug!