Helikopterrun Gilze-Rijen

Het stond al even met potlood in mijn agenda, maar nog niks definitief. Totdat Kitty een berichtje stuurde via twitter, dat ze daar wilde gaan lopen. Tsja, toen was mijn keuze ook snel gemaakt: de 1e Helikopter Trailrun op de luchtmacht basis in Rijen, georganieerd door OUT. Een kans dus om een lekker stukje te lopen in de natuur op een gebied waar je normaal niet zomaar binnen komt.

Bij de poort stond al een behoorlijke rij te wachten om binnen te mogen. Ik sluit aan en heel toevallig: Kitty en Jeroen sluiten meteen achter mij aan. Goeie timing dus. De gegevens van mijn paspoort worden gecontroleerd en ik mag het terrein op, bordjes volgen naar de parkeerplaats en dan op zoek naar de sporthal om de startnummers op te halen. Alles staat netjes aangegeven.

Als ik mijn startnummer krijg en het blijkt nummer 13 te zijn, moet ik even slikken. Ik ben niet bijgelovig, maar om nu het bos op de basis in te gaan met 13 op mijn borst, zou ik zelf niet uitgekozen hebben. Maar goed, vallen en/of verdwalen in een bos kan natuurlijk altijd, ongeacht welk startnummer je draagt. Dat we hier ook over schietbanen en landingsbanen lopen, maakt geen verschil. Toch….? We kleden ons om, stoppen de tassen in een kluisje (ideaal) en gaan kijken bij de start van de 30km en 20 minuten later starten Kitty en Jeroen voor hun 20km. Ik ga nog even een toilet opzoeken, besluit toch maar geen bidon mee te nemen en ga dan met nog zo’n 40 anderen klaar staan voor onze start. En na een korte toespraak van 1 van de organisatoren mogen ook wij starten.

De 1e kilometers is het volgen van de bordjes geen probleem, ik loop gewoon achteraan en houd mijn voorgangers goed in de gaten. Bovendien is het hier nog redelijk duidelijk welke kant we op moeten, andere afslagen bijna niet mogelijk. Totdat we dus echt de bospaadjes opgaan en wat zigzaggen, een heuveltje meepakken, een lekkere afdaling (NOT) en dan verder het bos in. Gelukkig kan ik mijn voorganger goed in de gaten houden met haar fel groene shirtje, maar plotseling ben ik haar kwijt. en eh…. waar zijn de bordjes?? Een adventure-runner (een andere activiteit van OUT) wijst mij de weg: daar staat een bordje, oke pfff, gelukkig ik kan verder. Maar… ik loop opeens achter een andere kleur shirtje aan… zit ik wel goed?? Blijkbaar heb ik onbedoelt een stukje afgesneden en loop nu een stukje verder naar voren. Maar lang duurt dat niet, want ik word ingehaald door het groene shirtje, dus erg veel voordeel heb ik niet gehad aan het afsnijden

Na het bos een stuk verharde weg, in de brandende zon. Het loopt wel lekker en ik zou best iets meer kunnen aanzetten, maar ik heb geen idee wat me nog te wachten staat, dus ik loop maar op mijn gemak. Het verschil tussen op de weg lopen en in het bos lopen is groot en ik kan weer even op adem komen. Het laatste stuk gaat weer door het bos, en daarna komen we bij een grasveld en omdat de organisator bij de start zei dat we via het grasveld terug zouden komen, zoek ik de bordjes richting gras. Ik kan ze niet vinden en na even aarzelen besluit ik dan maar op goed geluk langs het veld te lopen, richting de finish. Daar staan nog wel wat bordjes, dus ik neem gewoon aan dat ik goed zit. Nog even om een boom heen en dan over de matten. Ik ben gefinised. Chip inleveren, mutsje als prijsje in ontvangst nemen en dan een paar bekers water naar binnen werken. Heerlijk!

Dan begint het wachten op Kitty en Jeroen, maar dat is met dit weer totaal geen straf. Genietend in het zonnetje, een praatje hier en daar, nog een bekertje water en een handje chips (tsja, zout aanvullen he) is het heerlijk om te wachten. Jeroen komt eerst binnen, na 17,5km en daarna komt ook Kitty, die heeft 18km gelopen. Ook bij hun is er blijkbaar het 1 en ander mis gegaan met het volgen van de bordjes. Later zullen we horen dat er meer mensen verkeerd liepen. Bij de 30km is er zelfs iemand die ruim 40km gelopen heeft, blijkbaar stonden er of te weinig bordjes, of werd er niet goed opgelet, of is er een leukert aan het werk geweest om bordjes om te draaien/weg te halen. Jammer van deze verder goed georganiseerde run.

Na een warme douche (prima accomodatie) en nog even napraten, lopen we weer naar de auto’s en nemen afscheid. Het was weer een gezellig loopje, wat mij betreft opnieuw een loopje die voor herhaling vatbaar is volgend jaar. Ik houd wel van dit soort relaxte, ontspannen loopjes, weinig stress en drukte. Denk dat mijn wegwedstrijden steeds minder zullen worden, terwijl dit soort bos/trail loopjes meer en meer zullen worden. Nu nog ff helemaal herstellen, stukje snelheid (ahum) weer inbouwen en dan genieten van natuur en lopen!

Op naar Renesse!

Koning van Spanje 2012

Er zijn niet veel zondagen waarop mijn wekker om 7 uur afgaat ,dan moet er wel iets heel speciaals zijn. En de Koning van Spanje is zo’n speciale gelegenheid. De afgelopen dagen was het weer al nauwlettend in de gaten gehouden, want de voorspellingen waren niet echt best: regen, regen en nog meer regen en juist precies in het puntje van Zuid-Limburg waar deze mooie loop gehouden zou worden.

Maar ja, als we ergens niets aan kunnen veranderen, dan is het wel het weer. En daarom gingen we vandaag vol goede moed en heel veel zin naar het zuiden. Manlief en ik pikten Kitty op bij de carpool en na een uurtje waren we in Gulpen. De auto moesten we op een drassig weiland parkeren, en meteen werden de opmerkingen over eruit getrokken worden door een tractor al gemaakt. Uiteindelijk koste het wel wat moeite, moesten we 4x een aanloop (?) nemen met de auto, maar kwamen we er toch op eigen kracht weer uit.

Na een kop koffie, een broodje en het ontmoeten van een aantal mensen, werd het tijd om ons klaar te maken voor het rennen van een rondje in de “bergen” van Gulpen.

Ik wist nog van vorig jaar dat de start niet makkelijk was, niks even eerst opwarmen met een stukje heuvelaf, nee meteen omhoog in het weiland, klein stukje asfalt en daarna een ander kletsnat weiland in, in een lang lint achter elkaar. Omhoog, omlaag, weer omhoog en het bos in, springend over boomstammen, slingerend over een smal pad, lekker stukje omlaag en dan pats, lig je plotseling languit in de modder. Het werd even glad blijkbaar En glad zou het op sommige stukken blijven. De limburgse klei was af en toe spekglad en als je dan geen goede trail schoenen aan hebt, was het glibberen en glijden over de paden. Gelukkig dat we de schuld aan de schoenen konden geven!

En toen was daar die ene afdaling, er stond al een vrijwilliger om ons te waarschuwen dat het hier heel glad was, zeker het laatste stukje. Oke…. hier was het echt uitkijken dus. Het 1e stuk was glijden, evenwicht bewaren en vooral heel goed kijken waar je je voeten neerzette en af en toe een boomstammetje, tak, paaltje wat er maar op je pad kwam, vast te grijpen. Dat stuk ging nog….. En toen kwamen we dus bij het laatste stukje… *slik*….. Deze held zag het niet zitten en ging erbij zitten. Even een stukje op m’n kont omlaag om bijna in het prikkeldraad te belanden, maar gelukkig stond daar bikkel Kitty die me op de been hield.

En toen de laatste beklimming, we kenden de route nog een beetje van vorig jaar. Eindelijk weer een stuk verhard, heuvelop. Pff, zwaar op dat moment, maar het bier stond al op ons te wachten, dus nog 1x aanzetten, nog 1 beklimming en daarna nog 1 afdaling, uitkijken voor alle stenen en steentjes, een bochtje naar rechts en het weiland in, waar we ook gestart waren. De laatste meters onder de toejuichingen van degenen die al voor ons over de finish waren gegeaan. Een biertje en een stuk vlaai waren onze beloning.

Een geslaagde Koning van Spanje weer voor mij. Goed gezelschap, mooie omgeving, tevreden over het op de been blijven. Hopelijk is het volgend jaar beter weer, maar zelfs in deze regen heb ik genoten!

P.s. ik ben blij dat ik de douches niet hoefde schoon te maken, wat een modderbende!!!

Toestemming

“Mag jij dat van je man?” Ik weet al van tevoren dat die vraag gaat komen als ik bevestigend antwoord op de vraag: “loop jij alleen in het bos?”. Is het heel raar dat ik er zelfs nooit aan gedacht heb om toestemming te vragen aan mijn man? Of ik alleen het bos in mag? Ik loop gewoon waar en wanneer ik wil lopen en of het bos, heide of weg is, ik ga gewoon. Nooit in me opgekomen dat ik toestemming zou moeten vragen. Is dat heel raar? Mijn man vraagt mij toch ook geen toestemming of hij in het bos mag gaan lopen? Waarom zou ik dat dan wel moeten? En toch heb ik die vraag al meerdere keren gehad.

Als ik dan zeg: waarom zou ik dat dan niet mogen? word ik altijd een beetje meewarrig aangekeken. En de opmerking: “mijn vrouw zou dat niet mogen” komt er vaak achteraan. En als ik dan vraag “waarom niet?”krijg ik als opmerking “nou ja, je weet wel, er kan van alles gebeuren in het bos”.

Klopt, er kan van alles gebeuren in het bos. Ik kan struikelen over een boomwortel, maar ja, ik kan ook vallen over een stoeprand in het dorp. En ja ik kan loslopende honden tegenkomen, maar lopen die dan niet over straat? En enge mannetjes die achter bomen staan te wachten met snode plannetjes, net op het moment dat ik langs kom rennen, die ben ik tot op heden niet tegen gekomen. Als ik om die reden nooit lekker het bos in was gegaan, had ik toch veel mooie loopjes gemist. En bovendien, zou je die niet tegen kunnen komen in de bebouwde kom?

Nee, een goede reden waarom ik niet alleen het bos in zou gaan, heb ik nog niet gehoord. En toestemming vragen? Dat is werkelijk nooit in me opgekomen!

ChiRunnen in het Amsterdamse Bos

Een dochter die een dagje info ging krijgen op de Universiteit van Amsterdam en nog net 1 plekje vrij bij de cursus ChiRunnen in Amsterdam op diezelfde dag …. 1+1=2 en ik was al snel ingeschreven. Gistermorgen was het zover en de meisjes uit de provincie gingen naar de grote stad. Pfff, wat een verkeer daar in het centrum, trams, fietsers, wandelaars, veel auto’s, een tomtom die niet precies de weg wist… Maar we kwamen er, kind gedumpt ergens langs een gracht en zelf door naar het Amsterdamse Bos.

Na de kennismaking met Marion Meesters en de rest van de groep, begonnen we al snel aan de cursus. Het eerste deel was theorie en het oefenen van de houding. Daarna gingen we naar buiten en werd er een video opname gemaakt van de manier waarop we op dat moment liepen. Leuk om jezelf terug te zien. Wat mij opviel was dat die voorvoet landing er goed inzit (helaas een nadeel bij chirunning), maar dat ik wel behoorlijk achterover loop met een hoofd dat heel erg ver vooruit wil zien en daardoor een knik in de nek. En ik maar denken dat ik mooi rechtop loop….. #eyeopener

Na de lunch gingen we echt aan de slag. Lekker buiten in het zonnetje, het bos in. Mooi gebied daar in Amsterdam. Letten op houding, rechtop voorover hellend, enige spier die je gebruikt is de onderste buikspier, kleine pasjes, 180 per minuut, benen laten “rond draaien”, nek lang maken, landen met bijna platte voet maar zeker niet op de hiel, armen niet te ver naar voren bewegen, en vooral door vooroverhellen het tempo maken en niet door afzetten. Pfff, ik kreeg het er warm van, zoveel om aan te denken en zoveel om te veranderen.

Als afsluiting nog een video opname, die bij terugkomst in het zaaltje bekeken werd. Intressant om te zien hoe iedereen bezig is geweest om zijn/haar loophouding te veranderen. Ik heb zelf heel wat aandachtspunten om mee aan de slag te gaan. Het omschakelen gaat een heel proces worden. En of het me gaat lukken, da’s nog maar de vraag. De voordelen zijn zeer zeker aan wezig. Minder spanning, minder afzet, minder (geen?? ) kans op blessures. Genoeg stof tot nadenken en om mee aan de slag te gaan.

Na afloop mocht ik weer terug het centrum in, want ja, het kind moest ook weer opgehaald worden natuurlijk. En na een sushi-diner ergens langs de Amstel, reden we de stad weer uit. Superleuke stad dat Amsterdam, maar niet om met de auto in te rijden. Zo blij dat ik er weer uit was en de afslag richting zuiden kon nemen!

En dan nu tijd voor het trekken van conclusies. Denk ook dat ik er wel uit ben, wat ik wil en ga doen de komende periode. Nog heel even erop sudderen, maar eigenlijk ben ik er wel uit.

 

Keuzes maken

Na een paar dagen pijnvrij en weer korte stukjes kunnen lopen (man, wat is die conditie ver weggezakt!), is het tijd om keuzes te maken. Hoe wil ik verder?

Na jaren van aanklungelen met hielspoor, met dempende en corrigerende schoenen, met nog eens extra zooltjes erin, die de blessure voor geen centimeter verminderde, ben ik heel blij dat ik me ben verdiepen in de techniek van het hardlopen zelf. Er ging een wereld voor me open toen ik las over minimalistisch lopen.

In 1e instantie koos ik voor de voorvoetlanding om mijn hiel te ontzien. En hoewel het me moeite heeft gekost om de overstap te maken, is het wel een goede keuze geweest. De daaraan samenhangende keuze voor minder demping en steun in mijn schoen was ook een goede. Het loopt gewoon veel fijner zonder die zware klompen aan je voeten. En het mooiste, de hielspoor die door shockwave wel minder was geworden, maar niet totaal weg was, verdween na een paar maanden helemaal.

Dat ik toch weer een blessure heb opgelopen is dan ook helemaal mijn eigen stomme schuld. Op het moment dat het lekker gaat, wil ik meer en meer en meer. En als je lichaam dan begint te fluisteren dat het slim is om even gas terug te nemen en je luistert niet, is dat dom. Zeker als dat fluisteren overgaat in schreeuwen en roepen. En wie niet wil luisteren, moet maar voelen, dus PATS, die spier in mijn heup is volgens mij niet alleen overbelast, maar ik denk zelf aan een klein scheurtje oid.

Maar nu het weer goed gaat, zal ik keuzes moeten gaan maken. Want hoewel het lekker loopt op een minder dempende schoen, blijft nog minder demping aan mij trekken. En nu ik toch weer opnieuw moet gaan opbouwen ivm de conditie, zou dit natuurlijk een mooi moment zijn om die overstap te maken.

Dus…. hoe minimalistisch wil ik lopen? Kan ik het aan mezelf verkopen om bijna helemaal opnieuw te beginnen op een schoen zonder demping? En dan het liefst op de vff of een vergelijkbaar schoentje. Dat betekent wel dat de echte lange duurlopen, het heerlijk rondzwerven in het bos, het meedoen aan loopjes met een langere afstand, voorlopig helemaal van de planning af moeten. Kan ik die knop omzetten? Of moet ik gewoon lekker blijven lopen op een Kinvara/Nike free/0id?

Ik ga nog een paar dagen twijfelen en nadenken. Zaterdag ga ik een cursus chi running doen. Nog iets dat me zeer aantrekt en ook een manier om minimalistisch te lopen. Dus nog een paar dagen van aanmodderen en hakketakken van de ene gedachte op de andere en dan moet het over zijn.

Een keuze maken en daarvoor gaan. En vanaf nu ook luisteren naar signalen in mijn lichaam, want dat is het allerbelangrijkste!

Verbetering?

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar die heup lijkt de goede kant op te gaan. Zomaar opeens. Dacht ik afgelopen week nog aan opgeven, stoppen, schoenen in de kliko gooien, ging het zaterdag opeens zonder pijn. Raar, waar wel heel prettig

Donderdagmiddag ging ik een stukje lopen op de vff’s,  5×1 minuutje, meer niet. De 1e 2 minuutjes liepen voor geen meter, maar daarna ging het wel weer beter. Maar ik kwam weer met pijn thuis. Balen dus weer.

Daarna had ik een afspraak bij de masseur. En hij nam me even goed onder handen, zowel letterlijk als met woorden. Tijdens de massage gebruikte hij zijn handen, knie en elleboog en behandelde niet alleen die heup, maar ook de bilpartij. Au! en verklaar die blauwe plekken maar eens bij je echtgenoot….. Maar ook gaf hij mij zijn visie op het opbouwen en dat ik weer eens alles door elkaar haalde. Dat ik me toch echt eens moest beperken tot 1 ding, dat ik nu eens voor een langere periode blessurevrij moest zien te blijven. Of kiezen voor schoenen of kiezen voor een rustige opbouw op vff’s….. Tsja verstandelijk weet ik dat hij (en anderen die het me al eerder vertelden) gelijk heeft. Maar het loopt nu eenmaal zo fijn op die vff’s. Althans… die minuutjes dat het me lukt….. Keuzes maken…. ik vinttut maar moeilijk!

En toen ging ik dus zaterdagmiddag een rondje lopen. Samen met Gert die schoenen gekocht had bij de Trailrunshop en die graag wilde uitproberen. Vooraf had ik al gemeld dat ik nog niet echt een leuke ronde kon lopen, 5×5 minuutjes en wandelminuten ertussen door. Gert vond het geen probleem. Dus gingen we naar de Achelse Kluis, eerst voor een rondje lopen, daarna voor een rondje Belgisch bier op het terras.

En wat denk je?? Ik liep als een kieviet. Opeens totaal geen pijn in die heup! Huh? De heilzame werking van het lopen met Gert? De noodgedwonge rust de afgelopen weken? De injectie van de sportarts? Of juich ik nu te vroeg en is dit een tijdelijke opleving? Feit is wel dat ik ook ‘s avonds en nu de volgende dag totaal geen pijn heb. Raar! Ik durf het nog niet te geloven, maar ik hoop toch van harte dat dit wel weer het begin is van mijn zoveelste hardloopleven!

 

Niks zo veranderlijk als…

Tsja… niks zo veranderlijk als … deze Esther.

Vorig jaar besloot ik de dikke zool-dempende-ondersteunende-corrigerende hardloopschoen in de kliko te gooien en de minimalistische kant op te gaan. De omschakeling naar de voorvoet/middenvoet landing moest en zou er komen. En met een paar ups en downs, een paar overbelastingen, bloed, zweet en soms tranen, is het me gelukt om die overstap te maken. De vff’s gooide ik op een gegeven moment onder mijn bed, de saucony kinvara moest het gaan doen en deed het ook. Afgelopen december liep ik er de hm op Ameland op en dat liep goed, resulterende in een pr op die afstand.

En toen begon het gedonder weer. Een nieuwe blessure kondigde zich aan. En nee, niet zoals sommigen zeggen en anderen denken, niet door het lopen op schoenen met minder demping en niet door die middenvoetlanding. Nee, gewoon omdat het juist zo lekker liep. Gewoon omdat ik meer en meer wilde. Gewoon omdat ik nu eenmaal niet kan doseren. Gewoon omdat ik verder wilde. En niet alleen verder op de Kinvara, nee, ik wilde weer verder op de vff’s. Dus ging ik het combineren, ik liep 3x per week op “gewone” schoenen en 3x per week op de vff’s. Waarvan 1x buiten tijdens een training en 2x binnen in de sportschool tijdens het fitness uurtje. Het waren maar 2x per week 20 minuten, dus ik maakte mezelf wijs dat het nauwelijks de moeite waard was. Dat kon er echt nog wel bij.

Niet dus….. Het resultaat is bekend *diepe zucht*

Toen ik vorige week dus langs de kant stond bij de halve marathon van Parijs, nam ik me voor om het vanaf nu anders te doen. Goede opbouw en gewoon tevreden zijn met de afstand van 21,1 km maximaal en het lopen op de Kinvara. Niet helemaal minimalisch, maar ach…. ik liep er best wel lekker op. Tevreden zijn dus met wat je kan, de vff’s weer terug onder mijn bed en er niet meer aan denken. Dacht ik toen, echt waar!!

Maar ja…. toen was het vandaag dus mooi weer. En ik had gisteren al mijn 5×5 minuutjes gelopen op de Kinvara’s. En ik mocht vandaag eigenlijk niet lopen van mezelf. Tot ik in de bijkeuken die vff’s zag staan, die ik nog altijd niet onder mijn bed gemikt had…… Het begon te kriebelen….. Zou het nou echt zo erg zijn om daar 5×1 minuut op te gaan lopen? Nee toch? Die paar minuutjes maken toch niet uit?? Dus…. een half uur later liep ik op de vff’s buiten. Met goede voornemens om het echt, echt, echt bij die 5×1 minuut te laten.

Eerst een stukje wandelen naar de bosrand, daarna begon het schemaatje. En echt, ik wilde ook gewoon terugwandelen, vanaf de bosrand. Echt waar! Maar mijn voeten deden waar ze zelf zin in hadden. Dat effect hebben die vff’s nu eenmaal Ze lopen zo super lekker. In totaal zijn het 9 hardloop-minuten geworden. Dus toch nog netjes, toch niet te veel overdreven. Toch??

En nu zit ik te prakkizeren hoe ik de opbouw op de vff’s kan combineren met de opbouw die ik sowieso de komende weken nodig heb voor mijn heup. Niet overdrijven en heel blijven zijn de sleutelwoorden. Of me dat gaat lukken? Of ik niet weer van mening verander? De toekomst zal het leren.